หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 561 องค์ชายหมดสติ

“น้องแปด อย่ามาป่วยตอนนี้เล่า!” ตอนนี้เองข้างกายมีเสียงหยอกล้อดังขึ้น หวงฝู่รุ่ยหันไปมอง พบว่าองค์ชายสี่หวงฝู่อี้กำลังมองมาที่ตนยิ้มๆ

“…” อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับเช่นไรดี

“อ้อ? น้องแปดไม่เต็มใจสนทนากับพี่สี่หรือ?” ถึงกับกล้ามองข้ามเขาเชียว เจ้าเด็กขี้โรคผู้นี้ ตนยอมสนทนากับเขานับเป็นวาสนาชั่วชีวิตของเขาแล้ว! ต้องทราบว่าใพระราชวังแห่งนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ยินยอมเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา!

“…ไม่ ไม่ใช่” เสด็จพี่ห้ากล่าวว่าเสด็จพี่เหล่านี้ล้วนไม่ใช่คนดี เขารู้ว่าเสด็จพี่ใหญ่เป็นคนดีคนหนึ่ง แต่เสด็จพี่สี่ผู้นี้…หวงฝู่รุ่ยรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างจริงๆ เนื่องจากแม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่สายตากลับไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

สัญชาติตญาณของหวงฝู่รุ่ยสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบตน

“หึ” หวงฝู่อี้ดึงสายตากลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ ยกสุราเลิศรสขึ้นดื่ม มองไปทางเฟิ่งหลิงที่อยู่ด้านข้าง “เสด็จพี่ใหญ่วันนี้เป็นวันเกิดน้องแปด เสด็จพี่จะไม่ทักทายหน่อยหรือ?”

เมื่อครู่เขาเห็นว่าสายตาที่หวงฝู่รุ่ยมองเสด็จพี่ใหญ่ไม่ปกติ! หรือว่าเจ้าเด็กขี้โรคผู้นี้มีความสัมพันธ์กับเสด็จพี่ใหญ่?

อย่างไรก็ตาม เฟิ่งหลิงกลับไม่มองไปยังหวงฝู่อี้แม้เพียงสายตา ปฏิกิริยาที่ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อยเช่นนี้ทำให้อีกฝ่ายหน้าเปลี่ยนสี เก็บสายตากลับมาด้วยท่าทางดุดัน เสด็จพี่ใหญ่ผู้นี้ล้วนมีท่าทางสูงส่งกับผู้อื่น มีอะไรยอดเยี่ยมกัน?! ที่มาที่ไปไม่ชัดเจน ไม่แน่ว่าจะมีสายเลือดเดียวกันหรือไม่? กล่าวกันว่าเป็นองค์ชายที่เกิดจากฮองเฮาองค์ก่อน ผู้ใดจะพิสูจน์ได้บ้างเล่า? หากกล่าวว่าเขาไม่ยอมรับ องค์ชายเหล่านี้เกรงว่าคงไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ยอมรับกระมัง? ล้วนรอดูว่าเสด็จพี่ใหญ่ที่โผล่ออกมาจากอากาศผู้นี้จะยโสโอหังต่อไปได้อีกนานเพียงใด!

หวงฝู่เซียวเดินเข้ามาจากด้านหนึ่ง มองไปยังหวงฝู่รุ่ยที่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งของตนเพียงลำพัง พลันสายตามืดครึ้มลง

“รุ่ยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมาเอง?” จะอย่างไรก็ควรบอกกล่าวเขาที่เป็นเสด็จพี่เสียหน่อยกระมัง? นั่งโดดเดี่ยวขายหน้าผู้คนอยู่ที่นี่เพียงลำพัง สนุกมากหรือไร?

“เหตุใดน้องห้าจึงไม่ดูแลน้องแปดให้ดี ปล่อยให้เขามาผู้เดียวได้อย่างไร? หากระหว่างทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันอันใดขึ้น น้องห้าจะกราบทูลเสด็จพ่อได้อย่างไร?” องค์ชายสี่รอจับผิดได้โอกาส รีบเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มเย็นชา

ขอเพียงมีโอกาสองค์ชายสี่จะเหน็บแนมผู้อื่นโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย จนใจที่หมู่เฟยของเขาคืออวี้กุ้ยเฟยผู้มีฐานะสูงส่งความสามารถยอดเยี่ยม ทำให้องค์หญิงองค์ชายเหล่านี้จำเป็นต้องไว้หน้าเขาหลายส่วน เบื้องหน้าแสดงออกได้ดีแต่ลับหลังกลับเหยียดหยาม

หวงฝู่เซียวมองไปยังหวงฝู่รุ่ยอย่างเย็นชา จริงดังคาด เพียงมาถึงก็สร้างความยุ่งยากให้ตนแล้ว! “พี่สี่กล่าวได้ถูกต้อง ข้าจะสั่งสอนรุ่ยเอ๋อร์ให้ดี!”

“หึ น้องแปดอายุยังน้อยยังไม่รู้ความ แต่น้องห้าไม่เหมือนกัน อย่าได้ทำตามแต่ใจตนเอง มิฉะนั้นจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้น้องแปด!” หวงฝู่อี้รู้สึกว่าท่าทีของหวงฝู่เซียวทำให้เขาอารมณ์ดียิ่งนัก ไม่ว่าตนจะเหน็บแนมไปเช่นไรอีกฝ่ายล้วนไม่กล้าต่อต้านแม้แต่น้อย ทำได้เพียงระบายความโกรธไปที่น้องแปด

เป็นเช่นนี้ก็ดี ผู้ใดใช้ให้เมื่อครู่นี้เจ้าเด็กขี้โรคไม่สนใจตนเล่า!

หวงฝู่เซียวสูดหายใจลึกด้วยกลัวว่าตนจะเถียงกลับไปโดยไม่ระวัง เขาจ้องมองไปยังหวงฝู่รุ่ยอย่างดุดันอีกครั้ง จากนั้นจึงสะบัดชายอาภรณ์นั่งลงข้างกายเขา รอบด้านมีสายตาแปลกๆ นับไม่ถ้วนมองมา หวงฝู่เซียวยิ่งรู้สึกว่าหวงฝู่รุ่ยทำให้ตนเสียหน้า

ฮองเฮาก็จริงๆ อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดต้องจัดงานวันเกิดให้รุ่ยเอ๋อร์ด้วยเล่า เช่นนี้มิใช่เป็นการให้โอกาสผู้อื่นหัวเราะตนมากขึ้นหรือ!

หวงฝู่รุ่ยสัมผัสถึงเพลิงโทสะที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษข้างกายได้อย่างลึกล้ำ เขาบิดชายอาภรณ์ของตน “สะ เสด็จพี่…รุ่ยเอ๋อร์สำนึกผิดแล้ว” เขาควรมาพร้อมเสด็จพี่จริงๆ เช่นนั้นคงไม่ทำให้เสด็จพี่ถูกตำหนิ

“หึ รู้ตัวก็ดี อย่าได้ทำให้ข้าขายหน้าอีก!”

ตอนนี้เอง องค์ชายสองหวงฝู่อวี้และองค์ชายสามหวงฝู่หลินเดินเข้ามาพร้อมกัน พวกเขาหยุดยืนเบื้องหน้าหวงฝู่รุ่ย “น้องแปด สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง?”

หวงฝู่รุ่ยเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นสายตาของเสด็จพี่ต่างหยุดอยู่บนร่างของตน เขาเคร่งเครียดจนพูดอะไรไม่ออก

หวงฝู่เซียวลอบก่อนด่าว่าโง่งมนัก จะมองข้ามเสด็จพี่รองไปได้อย่างไร? เขารีบแย้มยิ้ม “ขออภัยเสด็จพี่ น้องแปดไม่รู้ความ ขอเสด็จพี่อย่าได้คิดเล็กคิดน้อยกับเขาเป็นอันขาด” ในน้ำเสียงเจือไปด้วยเจตนาประจบสอพลอ เพียงแต่สายตากลับมองไปยังองค์ชายสามหวงฝู่หลินที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด ในใจเกิดความรู้สึกแปลกๆ

เสด็จพี่สามที่รักสันโดษไปญาติดีกับเสด็จพี่รองตั้งแต่เมื่อใด? ทั้งยังมาร่วมงานพระราชสมภพด้วยกันอีก? หรือตอนที่ตนไม่รู้ เสด็จทพี่สามที่เงียบขรึมพูดน้อยได้รับการยอมรับจากเสด็จพี่รองแล้ว? จะทำอย่างไรดี? หากตนต้องการยืนอย่างมั่นคง ยังต้องการการสนับสนุนจากเสด็จพี่รองอยู่

เดิมทีคิดว่าผู้ที่ไม่ต่อสู้แย่งชิงมากที่สุดก็คือเสด็จพี่สาม คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนเจ้าเล่ห์มากแผนการผู้หนึ่ง!

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเป็นห่วงสุขภาพของเจ้าจึงสั่งให้คนนำเห็ดหลินจือหิมะมามอบให้โดยเฉพาะ น้องแปดอย่าลืมกินเล่า แม้จะไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก แต่…นี่เป็นน้ำใจของเสด็จพี่” องค์ชายรองยิ้ม คำพูดนี้ฟังแล้วราวกับเป็นผู้มีจิตใจดีงามยิ่งนัก แต่เมื่อหวงฝู่รุ่ยได้ฟังกลับรู้สึกต่างออกไป

ใช่แล้ว ต่อให้เป็นเห็ดหลินตือหิมะที่ล้ำค่า แต่คงไม่มีประโยชน์กับตนแม้แต่น้อย ทำให้เจตนาดีของเสด็จพี่รองต้องเสียเปล่าแล้ว

“ฮองเฮาเสด็จ!”

ร่างสตรีสูงศักดิ์สะท้อนสู่ม่านสายตาของทุกคน รอบด้านพลันเงียบลง

หวงฝู่รุ่ยเงยหน้าขึ้นด้วยความคาดหวัง อย่างไรก็ตามกลับไม่เห็นเงาร่างของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน ในใจของเขารู้สึกโศกเศร้ายิ่งนัก

เขา…ใกล้จะลืมพระพักตร์ของเสด็จพ่อไปแล้ว ยังจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้พบเสด็จพ่อ เป็นตนที่แอบหนีไปยังสวนบุปผาหลวงและได้พบโดยบังเอิญ ตนในตอนนั้นทำเพียงหลบอยู่หลังเสา เสด็จพ่อทรงมีสิริโฉมงดงามหล่อเหลายิ่ง แต่…ตนกลับไม่เหมือนพระองค์แม้แต่น้อย เหมือนหมู่เฟยของตนมากกว่า

เป็นเพราะแบบนี้เสด็จพ่อจึงไม่ชอบตนใช่หรือไม่? หรือเป็นเพราะเสด็จพ่อผิดหวังกับร่างกายที่เป็นเช่นนี้ของตน? เดิมทีคิดว่าวันเกิดจะได้พบเขาอย่างเปิดเผยสักครั้ง ไม่คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะน่าผิดหวังเช่นนี้

ฮองเฮาเยื้องกรายเข้ามาอย่างสง่างามหาใดเปรียบ แต่กลับชะงักอยู่เบื้องหน้าแม่ทัพกงซุนเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเป็นมิตรให้แก่บุรุษเคร่งขรึมผู้นั้น

แม่ทัพกงซุนไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย ทำเพียงส่งสายตากลับไปครั้งหนึ่งแล้วจึงดื่มสุราเลิศรสในมือต่อไป

ตอนนี้อวิ๋นซูสัมผัสถึงสิ่งที่เฟิ่งหลิงเคยกล่าวได้อย่างลึกซึ้งแล้ว ตำแหน่งฐานะของแม่ทัพกงซุนในแคว้นเหลียนนั้น กระทั่งฮองเฮายังต้องไว้หน้าเขาสามส่วน

สายตาคู่หนึ่งกวาดมองใบหน้าของนางราวกับมิตั้งใจ อวิ๋นซูมองกลับไป พบชุดกระโปรงสีทองอันหรูหราของฮองเฮา

“ใต้เท้าทุกท่านยืนขึ้นเถิด วันนี้เป็นวันดี ไม่จำเป็นต้องมากมารยาท!” ฮองเฮาทรงสรวล ทอดพระเนตรไปทางหวงฝู่รุ่ย ใบหน้าไร้เดียงสาแดงก่ำ ไม่กล้ามองนาง

บริเวณที่นั่งของพระสนม อวี๋เฟยเก็บทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไว้ในสายตา ในใจคาดเดาจุดประสงค์ที่ฮองเฮาดีต่อรุ่ยเอ๋อร์ไม่หยุด หรือเป็นเพียงเพราะความเห็นใจจริงๆ ? ผู้อื่นล้วนกล่าวกันว่ารุ่ยเอ๋อร์จะอยู่ได้ไม่เกินสิบสี่ปี ดังนั้นนางจึงต้องการทำตัวเป็นแบบอย่าง จึงจัดวันเกิดครั้งสุดท้ายให้รุ่ยเอ๋อร์หรือ?

ตอนนี้เอง ใต้เท้าท่านหนึ่งลุกขึ้นยืน ฮองเฮาจึงเอ่ยปากขึ้น “ใต้เท้าซวี่ ต้องการคารวะสุราองค์ชายแปดหรือ?”

ชั่วขณะนั้น สายตารอบด้านจำนวนนับไม่ถ้วนพลันตกอยู่บนร่างของใต้เท้าซวี่ผู้โชคร้าย อีกฝ่ายตื่นตกใจครั้งใหญ่ เขาเพียงอยากจะลุกจากที่นั่งเพื่อไปทำธุระส่วนตัวเท่านั้น ไหนเลยจะรู้ว่าจะถูกฮองเฮาจับได้!

“อ้อ…พ่ะย่ะค่ะ ฮ่าๆ กระหม่อมกำลังคิดจะคารวะสุราให้องค์ชายแปดพอดี!”

ฮองเฮาทรงสรวลด้วยความพึงพอใจ “องค์ชายยังเด็ก ใช้ชาแทนสุราเถิด”

“รุ่ยเอ๋อร์ อีกสักครู่ใต้เท้าซวี่เข้ามา จำไว้ว่าต้องแสดงท่าทีเป็นมิตรเสียหน่อย” หวงฝู่เซียวกลัวว่าหวงฝู่รุ่ยจะไม่รู้ความจนล่วงเกินผู้อื่นจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือน อย่างไรก็ตาม เด็กชายกลับไม่มีปฏิกิริยาอันใด

“รุ่ยเอ๋อร์?”

ไม่รอให้เขาเรียกอีกฝ่ายให้ได้สติ ใต้เท้าซวี่ก็เดินมาถึงเบื้องหน้าหวงฝู่รุ่ยด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน “องค์ชายแปด กระหม่อมขออวยพรให้พระองค์มีพระวรกายแข็งแรง พระชนมายุยืนยาว”

ใต้เท้าซวี่คารวะครั้งหนึ่ง ในใจคิดว่าเมื่อกลับไปตนควรสะเดาะเคราะห์เสียหน่อย หลังจากวันนี้ไป ไม่ทราบว่าสหายร่วมอาชีพมากน้อยเพียงใดจะหยิบยกเรื่องนี้มาหยอกล้อตน!

เนิ่นนานผ่านไป องค์ชายแปดผู้มีร่างกายอ่อนแอยังคงไม่มีปฏิกิริยากลับมา ในใจใต้เท้าซวี่รู้สึกมืดครึ้ม ต้องการให้ตนคารวะนานเพียงใดกัน? หรือองค์ชายแปดจะกลั่นแกล้งชายชราอย่างตน?

“รุ่ยเอ๋อร์? รุ่ยเอ๋อร์? เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้?!” หวงฝู่เซียวดึงแขนเสื้อของหวงฝู่รุ่ย

ในหูมีเสียงดังหึ่งๆ หวงฝู่รุ่ยรู้สึกสายตาพร่าเลือนอยู่บ้าง เมื่อหวงฝู่เซียวดึง เขาจึงได้สติกลับมา ลุกขึ้นยืนหยิบจอกชาขึ้นชนจอกชาในมือใต้เท้าซวี่เบาๆ

ใต้เท้าซวี่ถอนใจ คิดไม่ถึงว่าเมื่อเบนสายตาขึ้นจะต้องเอ่ยเรียกออกมา “ฝ่าบาท พะ พระองค์…”

อะไรกัน? หวงฝู่เซียวมองไปด้วยความสงสัย พบว่าหวงฝู่รุ่ยมีสีหน้าขาวซีด เลือดสดๆ สายหนึ่งไหลออกมาจากจมูกของเขา ในใจพลันต้องตื่นตะลึง “รุ่ยเอ๋อร์?!”

“อา นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ข้า…” ร่างกายของหวงฝู่รุ่ยโอนเอน ล้มลงไปในอกของหวงฝู่เซียวท่ามกลางเสียงตกใจของทุกคน

ฮองเฮาที่อยู่ในตำแหน่งประธานมีพระพักตร์เปลี่ยนไป “เกิดอะไรขึ้น?! หมอหลวงหลิว หมอหลวงสวี ยังไม่รีบมาดูองค์ชายแปดอีก!”

“ฝ่าบาท ทะ ทะ ทรงเป็นอะไร?” ซานสุ่ยตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รอบข้างเกิดเสียงดังวุ่นวาย

อวิ๋นซูมองใบหน้าที่เริ่มเขียวม่วงของหวงฝู่รุ่ย ดวงตามืดครึ้มลง หรือว่า…พิษในร่างของเขาจะกำเริบขึ้นแล้ว?

“เร็ว! เร็ว!” ซานสุ่ยแบกหวงฝู่รุ่ยขึ้นหลังอย่างร้อนรน ถอยออกไปท่ามกลางสายตาผู้คน ภายในงานพลันเกิดเสียงกระซิบกระซาบ พวกเขารู้ว่าอาจจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เดิมทีองค์ชายแปดมีพระวรกายอ่อนแออยู่แล้ว ยังให้เขามาร่วมงานเลี้ยงอีก นี่มิใช่เป็นการเสียเวลาพวกเขาหรือไร? เป็นเช่นนี้ดียิ่งนัก องค์ชายแปดหมดสติไปต่อหน้าทุกคนจริงๆ ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องรออยู่ที่นี่นานเพียงใด!

เฟิ่งหลิงมองไปยังแผ่นหลังที่เดินหายไป พลันนั้น สายตาคู่หนึ่งทำให้เขาหันกลับไปมองอย่างเฉียบคม สตรีสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานไม่พลาดสายตาเมื่อครู่นี้ หยิบจอกสุราขึ้นลิ้มรสอย่างสุนทรีย์

ในใจของเขาเกิดลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นโดยพลัน หรือว่านี่คือจุดประสงค์ของฮองเฮา?