หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 568 เกมหมากของบิดาทั้งสอง

เพียงไม่นานอวิ๋นซูก็ได้สติกลับมาจากความตกใจ นางยังไม่อาจคาดเดาได้ว่าฮองเฮาทำเช่นนี้มีเจตนาใด มีประโยชน์อะไรกับฮองเฮา

“คุณชายหนาน เรื่องนี้มีความน่าเชื่อถือกี่ส่วน?”

หนานฟางเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ชอบให้อวิ๋นซูเรียกขานตนด้วยความห่างเหินเช่นนี้ “คุณหนูกงซุน หากท่านไม่รังเกียจ สามารถเรียกชื่อข้าตรงๆ ได้”

อวิ๋นซูชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงแย้มยิ้มบางเบา “ไม่ทราบว่ามีความน่าเชื่อถือกี่ส่วน?”

“…” นางไม่ยินยอมเรียกชื่อตนหรือ? หนานฟางเฟยรู้สึกจนใจนัก เขาไม่เข้าใจจริงๆ ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าตนจะไปที่ใด สตรีโดดเด่นทั้งหลายล้วนใช้วิธีเพิ่มเสน่ห์ของตนให้งดงามเพียงเพื่อให้ตนมองพวกนางสักครั้ง

แน่นอนว่าเขาไม่หวังให้คุณหนูกงซุนเป็นเหมือนกับสตรีดาษดื่นเหล่านั้น สิ่งที่พวกนางชมชอบมีเพียงฐานะคุณชายตระกูลหนานเท่านั้น จะรู้จักตนมากน้อยเพียงใดกัน? จากความคิดของหนานฟางเฟย อย่างน้อย…คุณหนูกงซุนไม่ควรจะปฏิเสธและเฉยชาเช่นนี้ หรือนอกจากฐานะแล้ว ตนก็ไม่มีข้อดีอันใดให้น่าพูดถึงอีก?

ในใจของหนานฟางเฟยรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง จากนั้นไม่นานจึงฮึกเหิมขึ้นมา “ท่านพ่อมีการไปมาหาสู่กับผู้สูงศักดิ์ในวังหลายคน ด้วยเหตุนี้ เรื่องนี้จึงมิใช่ว่าจะไม่มีมูล”

เห็นอวิ๋นซูไม่เอ่ยคำใด หนานฟางเฟยจึงกล่าวปลอบโยน “ฟางเฟยไม่รังเกียจหากวันหน้าเจ้าจะกลายเป็นองค์หญิง ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ล้วนเป็นภรรยาในอนาคตของข้าหนานฟางเฟย เพียงแต่ฮองเฮาท่านนี้มากแผนการ ฟางเฟยเพียงไม่อยากให้เจ้าถูกพระนางใช้ประโยชน์”

ผู้ที่ทำให้นางต้องปวดหัวมิได้มีเพียงฮองเฮาท่านนั้น แต่ยังมีหนานฟางเฟยผู้นี้อีกด้วย

“ขอบคุณในเจตนาดีของคุณชาย แต่ซูเอ๋อร์คิดว่าคุณชายควรหาสตรีอื่นที่ดีกว่านี้”

“ตระกูลของพวกเราไม่ใช่คนผิดคำพูด ไม่มีสตรีที่ดีที่สุดอันใด ข้าคิดว่าคุณหนูกงซุนเหมาะสมยิ่งนัก” หนานฟางเฟยลุกขึ้นยืน อย่างไรก็ตามเมื่อกล่าวคำนี้ออกมา กระทั่งตัวเองยังอดชะงักไปไม่ได้ กลัวว่าคำพูดนี้ของตนจะทำให้อวิ๋นซูตกใจ จึงหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “ความหมายของข้าก็คือ เหตุใดคุณหนูกงซุนจึงต้องดูหมิ่นตนเองด้วย ในเมื่อระหว่างเจ้ากับข้ามีการหมั้นหมายอยู่ แสดงให้เห็นแล้วว่าเป็นโชคชะตาที่สวรรค์กำหนด”

อีกด้านหนึ่ง

“ฮ่าๆๆ นี่ช่างเป็นโชคชะตาที่สวรรค์กำหนดจริงๆ! พี่กงซุน วันนี้ข้ากำลังนึกถึงท่านอยู่พอดี ผลกลับกลายเป็นว่าท่านมาเยี่ยมเยือนถึงประตู ท่าทางระหว่างท่านกับข้าจะมีโชคชะตาต่อกัน มีโชคชะตาต่อกันจริงๆ!” บุรุษรูปงามผู้หนึ่งเดินเข้ามา เมื่อมองให้ละเอียดพบว่าเหมือนหนานฟางเฟยอยู่หลายส่วน เพียงแต่มีความสุขุมและความเฉลียวฉลาดมากประสบการณ์ยิ่งกว่า

แม่ทัพกงซุนหัวเราะผสมโรงไปด้วย จากนั้นจึงส่งสายตาครั้งหนึ่ง ด้านหลังมีองครักษ์เดินเข้ามา “นี่เป็นของล้ำค่าที่ข้าได้มา วันนี้นำมามอบให้น้องหนานโดยเฉพาะ หวังว่าน้องหนานจะไม่รังเกียจ”

ไหนเลยจะรู้ว่ารอยยิ้มของนายท่านตระกูลหนานกลับแข็งชะงัก สายตามองไปยังแม่ทัพเบื้องหน้าอย่างลึกล้ำ “นี่…ไม่เหมือนนิสัยปกติของพี่กงซุนเลย ของขวัญนี้คงรับไว้ไม่ได้ ในใจข้ารู้สึกหวาดกลัวไปหมดแล้ว”

“นี่ เหตุใดจึงไม่รับไว้?”

“ฮ่าๆๆ คิดว่าข้าไม่รู้จักพี่กงซุนหรือ? พูดมาเถิด วันนี้มาหามีเรื่องอันใด? หากเป็นข่าวดีย่อมต้องฟัง หากเป็นข่าวร้ายก็ช่างเถิด!” นายท่านตระกูลหนานเป็นคนเปิดเผยเช่นกัน การกระทำอันผิดปกติเช่นนี้ของแม่ทัพกงซุนทำให้คาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายมีความตั้งใจอื่น

จริงดังคาด บนใบหน้าของแม่ทัพกงซุนปรากฏความกระอักกระอ่วนอย่างหาได้ยากยิ่ง เขาสามารถทำตัวหยาบคายกับผู้ใดก็ได้ มีเพียงตระกูลหนานเท่านั้นที่ไม่ได้ พวกเขามีบุญคุณช่วยชีวิตเขากับฮูหยิน กล่าวกันว่าบุญคุณหยดเดียวต้องตอบแทนด้วยแม่น้ำทั้งสาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบุญคุณช่วยชีวิตเลย อย่างไรก็ตาม หากเรื่องนี้มิแก้ไขโดยเร็ว เกรงว่าวันหน้าจะทำให้เกิดความยุ่งยากได้

“กฎเกณฑ์เดิม วางหมากสักหลายกระดานก่อนเถิด!” นายท่านตระกูลหนานตบแขนแม่ทัพกงซุน อีกฝ่ายดวงตาสว่างวาบ ใช่แล้ว สามารถลงมือในเกมหมากได้!

ภายในศาลาอันน่าสุนทรีย์

นายท่านตระกูลหนานมองด้วยความจริงจังสนุกสนาน ส่วนแม่ทัพกงซุนกลับมีท่าทีเหม่อลอย

“พี่กงซุน หากไม่มองให้ละเอียด คงพ่ายแพ้หมากกระดานนี้เพราะใจลอยแล้ว!”

“ฮ่าๆๆ ช่วงนี้ฝีมือการเดินหมากของน้องหนานก้าวหน้าเร็วยิ่ง! ข้าขอยอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจ” เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา นายท่านตระกูลหนานพลันหยุดการเคลื่อนไหวในมือลง ยิ้มให้บุรุษตรงข้าม “หากพูดถึงการจัดทัพทหาร เกรงว่าทั่วทั้งแคว้นเหลียนจะมีเพียงไม่กี่คนที่เทียบน้องกงซุนได้ กล่าวเช่นนี้มิใช่ต้องการยกยอข้าหรอกหรือ?”

“ข้าเพียงกล่าวไปตามสถานการณ์เท่านั้น…” แปลกจริงๆ เหตุใดเมื่อตนคิดจะเอ่ยปาก น้องหนานกลับคล้ายว่าจะมองความคิดของเขาออกเล่า? นี่ทำให้เขาไม่อาจลงมือได้จริงๆ!

ในดวงตาของนายท่านตระกูลหนานสว่างวาบ ราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้ “ใช่แล้ว ไม่นานมานี้ข้าได้เห็นคุณหนูกงซุนอยู่ไกลๆ ครั้งหนึ่ง เป็นคนงามเยือกเย็นจริงๆ ตระกูลหนานของข้าขาดสะใภ้เช่นนี้พอดี!”

“…”

“อา! หมากกระดานนี้ ต้องขอบคุณพี่กงซุนที่ออมมือยอมแพ้ให้ข้า ฮ่าๆๆ!” ไม่กล่าวไม่ได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ชนะแม่ทัพกงซุนได้ นายท่านตระกูลหนานอารมณ์ดียิ่งนัก แม้ก่อนหน้านี้ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจงใจยอมให้ แต่เมื่อครู่แม่ทัพกงซุนประมาทตนเองจริงๆ! ท่าทางวันนี้อีกฝ่ายมาหาเพราะเรื่องคุณหนูกงซุน

“…ฮ่าๆ พลาดแล้ว พลาดแล้ว! ความจริงบุรุษยอดเยี่ยมเช่นฟางเฟยควรหาหญิงงามล่มแคว้นล่มเมืองถึงจะเหมาะสม! บุตรีของข้านับเป็นเพียงหยกเขียวไร้ค่า เป็นหยกเขียวไร้ค่าเท่านั้น ฮ่าๆๆ!” แม้ในใจจะไม่คิดเช่นนี้ แต่แม่ทัพกงซุนกลับฉลาดเฉลียวยิ่งนัก ตอนนี้ไม่อาจยกยอบุตรีของตนได้ มิฉะนั้นตระกูลหนานคงไม่ยอมปล่อยมือ!

“เอ๋? พี่กงซุน เข้ามานี่ เข้ามานี้อีกนิด”

นายท่านตระกูลหนานโบกมือครั้งหนึ่ง แม่ทัพกงซุนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จริงๆ ไหนเลยจะรู้ว่าจู่ๆ อีกฝ่ายจะดึงแก้มของเขา “ไม่ถูก เป็นท่านจริงๆ เกือบคิดว่าถูกหลอกแล้ว!”

“…น้องหนาน ล้อเล่นอะไรกัน!” ถึงกับเอาเปรียบตนเชียวหรือ!

“ฮ่าๆๆ หากมิใช่ว่าวันนี้พี่กงซุนผิดปกติเกินไป ข้าคงไม่คิดเช่นนี้! วันนั้นที่อยู่ในวัง ข้าเห็นพี่กงซุนรักถนอมคุณหนูกงซุนยิ่งนัก เหตุใดเมื่อมาอยู่ตระกูลหนานของข้ากลับกลายเป็นหยกเขียวไร้ค่าได้? พี่กงซุน เช่นนี้ไม่จริงใจเอาเสียเลย…เหตุใดจึงดูถูกบุตรีของตนเช่นนี้เล่า เหตุใดจึงดูถูกลูกสะใภ้ในอนาคตของตระกูลหนานของข้า!”

เขาคิดว่าตนเป็นจะรู้สึกเช่นนี้จริงๆ หรือไร! ในใจของแม่กงซุนกู่ตะโกนก้อง ในสายตาของเขา อวิ๋นซูเป็นสตรีที่ดีที่สุดในใต้หล้า!

“ใช่แล้ว หาฤกษ์มงคลกันเถิด พวกเราควรจัดการเรื่องนี้ได้แล้ว”

เสียงพรืดดังขึ้น แม่ทัพกงซุนพ่นชาออกมาคำใหญ่ “อะไร เรื่องอะไร?”

อีกฝ่ายขมวดคิ้ว “หรือพี่กงซุนไม่อยากเห็นตระกูลของพวกเราดองกัน? ฟางเฟยของพวกเรารอคุณหนูกงซุนมาหลายปีเพียงนี้ ท่านคงไม่ให้เขารอต่อไปกระมัง?”

แม่ทัพกงซุนในตอนนี้ยิ้มไม่ออกอีกต่อไป แปลกจริงๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาคิดดีแล้วว่าจะค่อยๆ โน้มน้าวนายท่านตระกูลหนานเช่นไรถึงจะยกเลิกการแต่งงานนี้ได้ ผลกลับกายเป็นว่า เมื่อเข้ามากลับรู้สึกว่าตนถูกลากจูงไปตามใจ

“นั่น…น้องหนานยังได้ไม่ดูของขวัญที่ข้านำมาในวันนี้กระมัง!”

นายท่านตระกูลหนานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กล่องไหมใบนั้นถูกคนนำเข้ามา อย่างไรก็ตาม เขาทำเพียงเปิดออกเล็กน้อยแล้วจึงปิดลงอีกครั้ง “อืม ไม่เลว เป็นของชั้นยอดที่หาได้ยากจริงๆ ดีเลย รอให้คุณหนูกงซุนแต่งเข้ามาก่อนค่อยมอบให้นาง!”

แต่งเข้ามา?! สีหน้าของแม่ทัพกงซุนย่ำแย่ยิ่งขึ้น “ความจริง…ความจริง…หากฟางเฟยมีแม่นางในใจแล้ว เรื่องนี้ยังหารือกันได้”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ฟางเฟยเป็นบุรุษที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ รอคอยคนหนูกงซุนมาตลอด นี่เป็นวาสนาที่สวรรค์กำหนด วางใจเถิด หากคุณหนูกงซุนแต่งมาที่ตระกูลหนานของพวกเรา จะไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างอยุติธรรมเด็ดขาด! ข้าจะเป็นผู้ตัดสินเอง! จะไม่ยอมให้ฟางเฟยมีอนุนางบำเรอเด็ดขาด เช่นนี้วางใจแล้วหรือไม่?”

“ไม่ ไม่ได้หมายความเช่นนั้น…”

“หรือจะกล่าวว่าตอนนี้พี่กงซุนไม่เห็นตระกูลหนานของพวกเราอยู่ในสายตาแล้ว? ข้ายังคิดไปว่าแม่ทัพกงซุนเป็นห่วงว่าหากบุตรีแต่งเข้ามาจะถูกปฏิบัติไม่ดีเสียดี ใช่ ตระกูลหนานของพวกเราเป็นตระกูลคหบดีตระกูลหนึ่ง แต่เรื่องการหลอกลวงพวกเราไม่เคยทำมาก่อน ให้ความสำคัญกับการคำพูดจริงใจ! พี่กงซุนไม่พอใจพวกเราที่ใด เป็นสหายกันมาหลายปีเพียงนี้ เหตุใดไม่พูดตรงๆ!”

อีกฝ่ายเปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน แม่ทัพกงซุนไม่ทราบว่าควรจะกล่าวเช่นไรไปชั่วขณะ

เดิมทีเป็นตนที่กระทำผิดก่อน ไม่มีความมั่นใจมากพอ วันนี้นายท่านตระกูลหนานยังกล่าวถึงความสัมพันธ์หลายปีระหว่างสองตระกูลขึ้นมาอีก ทำให้เขารู้สึกลำบากใจยิ่งนัก

“ความจริง…ความจริง…”

ไหนเลยจะรู้ว่านายท่านตระกูลหนานกลับเปลี่ยนท่าทีอีกครั้ง เผยรอยยิ้มขึ้นมาโดยพลัน “ฮ่าๆๆๆ เมื่อครู่ข้าเพียงล้อเล่นเท่านั้น พี่กงซุนนี่อย่างไร ถึงกับเคร่งเครียดเพียงนี้ มา! ดื่มชา! ฮ่าๆๆ…”

“…” แม่ทัพกงซุนไม่เคยรู้สึกอึดอัดเช่นวันนี้มาก่อน ในใจลอบคิดเงียบๆ ประโยคหนึ่ง สุนัขจิ้งจอกเฒ่า…

น่าสนใจ! น่าสนใจจริงๆ! กี่ปีแล้วที่ตนถูกนิสัยบุ่มบ่ามตรงไปตรงมาของแม่ทัพกงซุนบีบบังคับจนรับมือไม่ไหว คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะบีบบังคับเขาให้ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้ เมื่อเห็นท่าทางลำบากใจยากจะเอ่ยของอีกฝ่าย นายท่านตระกูลหนานพลันรู้สึกมีความสุขขึ้นมาก

“ได้ยินว่าฮองเฮาทรงมีเจตนารับคุณหนูกงซุนเป็นบุตรบุญธรรม พี่กงซุนคิดอย่างไร?”

“อะไรนะ?! เหตุใดข้าถึงไม่รู้!” แม่ทัพกงซุนพลันกระโดดขึ้นด้วยความตื่นตกใจ

“…” นายท่านตระกูลหนานลอบตำหนิในใจ นิสัยใจร้อนเช่นนี้ นอกจากตนแล้วยังมีใครกล้าปะทะด้วยอีก? คงมิแคล้วถูกตบตายในฝ่ามือเดียว! “ข้า…ข้าก็เพิ่งได้ยินมา”

“ไม่ได้! หากถูกฮองเฮารับเป็นบุตรบุญธรรมก็จะกลายเป็นองค์หญิง!” ในเมื่อเป็นองค์หญิง หากต้องการให้นางอยู่ด้วยกันกับองค์ชายใหญ่ ด้วยคำเรียกขานคงมิอาจเป็นไปได้แล้ว!

เดิมทีนายท่านตระกูลหนานคิดว่าแม่ทัพกงซุนไม่ชอบฮองเฮา คิดไม่ถึงว่าเขาจะใส่ใจฐานะองค์หญิงถึงเพียงนี้

“เป็นองค์หญิงแล้วอย่างไร? ฟางเฟยของพวกเราเหมาะที่จะเป็นราชบุตรเขยแล้ว! แม่ทัพกงซุนโปรดวางใจ มีพวกเราอยู่ ต่อให้เป็นฮองเฮาก็ไม่กล้าแตะต้องคุณหนูกงซุนแม้แต่ปลายเส้นขน!”

แต่ตอนนี้แม่ทัพกงซุนกลับฟังไม่เข้าหูแม้เพียงประโยคเดียว เขาจำเป็นต้องรีบนำข่าวนี้ไปบอกองค์ชายใหญ่ “ข้าคิดได้ว่ามีเรื่องสำคัญต้องทำ ขอลาไปก่อนก้าวหนึ่ง! ลาล่ะ!”

“อะไรนะ? รอก่อน พวกเรากำหนดฤกษ์มงคลก่อนเถิด…พี่กงซุน…” อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไร แม่ทัพผู้มีวรยุทธสูงส่งกลับหายไปในพริบตาโดยไม่เหลือร่องรอย