หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 567 ราชบุตรเขยแห่งแคว้นเหลียน

อวิ๋นซูขมวดคิ้ว ได้ยินเสียงเอะอะค่อยๆ ใกล้เข้ามา

“แม่ทัพกงซุนไม่อยู่หรือ? ไม่เป็นไร พวกเราขอพบคุณหนูกงซุนเสียหน่อยก็พอแล้ว! ตอนนี้คุณหนูกงซุนเป็นบุคคลที่ฮองเฮาทรงให้ความไว้วางพระทัย! เรื่องดีๆ เช่นนี้ต้องรีบเสียหน่อย” เสียงอันกระจ่างชัดดังกังวาลไปทั่วทั้งลานเรือนในพริบตา ศีรษะของพ่อบ้านชราเต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่อาจรับมือกับแม่สื่อร่างใหญ่ประทินโฉมหนาเตอะเหล่านี้ได้ กระทั่งข้ารับใช้หลายคนที่ขวางเอาไว้ก็ถูกดันออกมา

“พวกเจ้า หากพวกเจ้ายังไม่หยุด ข้าจะเรียกองครักษ์มาโยนพวกจะออกไป!”

แม่สื่อพลันเอามือเท้าสะเอว “พวกเราเป็นแม่สื่อที่ใต้เท้าทั้งหลายเชิญมา เจ้ากล้าโยนพวกเราออกไปหรือ?!”

“…” ท่านแม่ทัพเพิ่งออกไปไม่นานก่อนหน้านี้ หากเขายังอยู่ อย่าพูดถึงแม่สื่อหลายคนนี้เลย ต่อให้ใต้เท้าทั้งหลายมาด้วยตัวเองคงถูกจับโยนออกไปอย่างยากจะเลี่ยง! แต่จะอย่างไรพ่อบ้านชรายังคงคิดว่าผู้มาเยือนเป็นแขก ยิ่งไปกว่านั้นหากโยนแม่สื่อเหล่านี้ออกไปจริงๆ คงส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของคุณหนูเป็นแน่

“อา! นั่นใช่คุณหนูกงซุนหรือไม่?!”

มีคนมองเห็นสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าต่างที่เปิดออกเล็กน้อยบริเวณไกลออกไป อวิ๋นซูหันมามอง พบเงาร่างในอาภรณ์งดงามหลายร่างพุ่งฝ่าการขัดขวางเข้ามา

“แย่แล้ว ให้พวกนางเข้ามาได้อย่างไร!” ชุนเซียงรีบเดินออกไปนอกห้องแล้วรีบปิดประตูให้สนิท

“อา คุณหนูกงซุน! คุณหนูกงซุน! ช่างงดงามดุจเซียนสวรรค์จริงๆ! มิน่าเล่า คุณชายของใต้เท้ากุ้ยของพวกเราจึงต้องใจคุณหนูเช่นนี้ นับเป็นคู่สร้างคู่สมอย่างแท้จริง!”

“กล่าวอันใดกัน? คุณหนูกงซุนกับคุณชายของใต้เท้าฟางของพวกเราต่างหากถึงจะเป็นคู่สวรรค์สร้าง!”

“พวกเจ้าอย่าได้กล่าวเหลวไหล จากความเห็นของข้า คุณหนูกงซุนเหมาะสมกับคุณชายของข้ายิ่งนัก! พวกเจ้าอย่าได้คิดจะอาจเอื้อม!”

“มิใช่มาก่อนได้ก่อนหรือ?”

“มีเรื่องเช่นนั้นด้วยหรือ? การพูดคุยทาบทามเป็นเรื่องที่ต้องยินยอมทั้งสองฝ่าย!”

ชุนเซียงและพ่อบ้านชรามองจนตาลาย พวกเขายังไม่ได้เอ่ยปากกล่าวอันใด แม่สื่อเหล่านี้ก็ทะเลาะกันแล้ว!

อวิ๋นซูที่อยู่ในห้องรู้สึกปวดหัวยิ่งนัก เสียงเอะอะโวยวายนี้ทำให้นางวางตำราในมือลง อย่างไรก็ตาม เมื่อครู่นางได้ยินประโยคนั้นอย่างชัดเจน ตนกลายเป็นบุคคลที่ฮองเฮาทรงให้ความไว้วางพระทัยตั้งแต่เมื่อใดกัน?

นี่เรียกว่าได้รับความโปรดปรานอย่างเหนือคาดจนตื่นตะลึงจริงๆ

“อีกอย่าง ใต้เท้าฟางของพวกเรามีเงินมีอำนาจ สินสอดที่นำมาในวันนี้เป็นอะไรที่พวกเจ้าไม่อาจเปรียบเทียบได้ ใต้เท้าฟางยังกล่าวด้วยว่า ขอเพียงการสู่ขอในครั้งนี้ประสบความสำเร็จ วันแต่งงานย่อมมีขบวนเจ้าสาวยาวสิบลี้ จัดงานฉลองสิบวัน!” แม่สื่อผู้หนึ่งเท้าสะเอวกล่าวด้วยความลำพองใจ ดวงตาเชิดขึ้นไปถึงฟ้า

“ฮ่าๆ น่าขำ คุณหนูกงซุนและแม่ทัพกงซุนจะใส่ใจคนที่ให้ความสำคัญกับของนอกกายเหล่านี้หรือ? อย่าเห็นพวกเราเป็นเหมือนพวกเจ้า คุณชายกุ้ยของพวกเราเป็นบุคคลผู้มีความสามารถในเมืองหลวง ภาพอักษรของเขาเพียงภาพเดียวสามารถขายได้นับหมื่นเหลียงแล้ว รู้แล้วหรือไม่ว่าสิ่งใดเรียกว่ามีค่านับทองพันชั่ง?! เกือบลืมไปเชียว ของลึกล้ำเพียงนี้ไม่ใช่อะไรที่คนหยาบกระด้างอย่างพวกเจ้าจะเข้าใจกระมัง”

“เจ้า เจ้าว่าใครเป็นคนหยาบกระด้าง?!”

“เจ้าไงเล่า! ทำไม?”

พริบตาเดียวแม่สื่อทั้งสองกลับทะเลาะกันจนหน้าแดงหูแดง

ชุนเซียงทนมองการทะเลาะเบาะแว้งเหล่านี้ไม่ไหว แปลกประหลาดจริงๆ เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินเรื่องที่แม่สื่อมาก่อเรื่องถึงจวน

“ฮ่าๆ ท่านนี้คงเป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูกงซุนกระมัง?” ข้างกายมีแม่สื่อผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นอย่างฉับพลัน บนใบหน้าของนางเจือไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “คุณหนูกงซุนอยู่ในห้องหรือไม่? ให้ข้าแม่สื่อหลิวไปกล่าวกับคุณหนูสักประโยคได้หรือไม่? ถึงแม้คุณชายของพวกเราจะไม่มีอำนาจเท่าใต้เท้าฟาง และไม่มีความสามารถเฉกเช่นคุณชายกุ้ย แต่เขามีความรักความจริงใจ สามารถเอาใจใส่ใกล้ชิด ดูแลคุณหนูกงซุนได้ชั่วชีวิต!”

ชุนเซียงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว กลิ่นเครื่องประทินผิวของแม่สื่อผู้นี้รุนแรงจนทำให้นางเวียนหัว

“อา พวกเจ้าอย่าได้ก่อเรื่อง! อีกสักครู่ท่านแม่ทัพจะกลับมาแล้ว ไม่อนุญาตให้มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นเป็นอันขาด!” พ่อบ้านชราเข้ามาด้วยความร้อนรนด้วยเกรงว่าเสียงเอะอะโวยวายเช่นนี้จะไปรบกวนคุณหนูของตน

อีกด้านหนึ่ง

บุรุษรูปงามผู้หนึ่งเหยียบย่างเข้ามาในจวนแม่ทัพ สังเกตุเห็นบางอย่างที่แปลกไป วันนี้พ่อบ้านถึงกับไม่ออกมาต้อนรับเชียวหรือ?

“คะ คุณชาย ท่านดู…” ข้ารับใช้ข้างกายชี้ไปยังกล่องไหมสีแดงที่วางกองอยู่บริเวณไม่ไกลด้วยความตื่นตะลึง หนานฟางเฟยเดินเข้าไป บนกล่องไหมเหล่านี้แปะคำว่ามงคลสีทองอร่ามเอาไว้ด้วย!

“คุณหนูกงซุน…คุณชายของข้าเป็นมังกรในหมู่มนุษย์จริงๆ…” ในอากาศมีเสียงเช่นนี้แฝงมาอย่างลางเลือน หนานฟางเฟยขมวดคิ้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“อย่าตีกัน! หยุดมือเดี๋ยวนี้! แม่ทัพของข้าใกล้จะกลับมาแล้ว!” ในที่สุดพ่อบ้านชราก็ทนไม่ไหว เดินเข้าไปห้าม คิดไม่ถึงว่าแม่สื่อผู้ประทินโฉมหนาเตอะผู้หนึ่งจะกระแทกเอวหยาบกร้านเข้าชนเขาออกไปจนล้มลงกับพื้น ส่งเสียงร้องโอดโอยออกมา

ทางด้านชุนเซียงก็ถูกแม่สื่อเหล่านั้นพัวพันจนมิอาจปลีกตัวออกไปได้ชั่วคราว นับว่านางได้สัมผัสถึงพลังอำนาจของแม่สื่อแห่งแคว้นเหลียนแล้ว เพียงแค่ใช้ลิ้นทองสามแฉกก็ทำให้ผู้คนรับมือไม่ไหว

“ดะ เด็กๆ แยกพวกนางออกไป! แยกออกไป!” พ่อบ้านชราที่อยู่บนพื้นกุมเอวของตนด้วยความเจ็บปวด กล่าวตะโกนเสียงดัง พลันมีข้ารับใช้หลายคนเข้ามาดึงแม่สื่อที่กำลังตบตีกันออกไป หนึ่งในนั้นตะโกนเสียงดัง “จะสู้กับข้าหรือ?! ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดีกัน!”

นางถึงกับหยิบรองเท้าของตนขึ้นมาตบไปที่แก้มของคนผู้นั้นอย่างแรง คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยื่นมือออกมาขวางไว้ รองเท้าพลันปลิวออกไป กระทบถูกหน้าอกของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาบริเวณไม่ไกล

“อา! คะ คุณชายหนาน…”

พ่อบ้านชราพลันหน้าเปลี่ยนสี คุณชายหนาน? แม่สื่อหลายคนสงบลงโดยพลัน มองไปยังบุรุษหล่อเหลาผู้มีสีหน้าแปลกประหลาด

“ระ หรือว่านี่คือคุณชายตระกูลหนาน…”

ข้ารับใช้ข้างกายหนานฟางเฟยพลันได้สติกลับมา หยิบร้องเท้าปักลายดอกไม้สีแดงข้างหนึ่งขึ้นมาจากบนพื้นด้วยความโกรธเกรี้ยว “ผู้ใดโยนมา?! ก้าวออกมา! ถึงกับกล้าโยนรองเท้าใส่คุณชายของข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่?!”

“อา นี่ นี่มัน…” แม่สื่อที่สวมรองเท้าเพียงข้างเดียวซ่อนเท้าของตนด้วยท่าทีย่ำแย่ แม่สื่ออีกผู้หนึ่งหัวเราะฮ่าๆ “เป็นนาง! ดี เจ้าถึงกับกล้าเสียมารยาทต่อคุณชายนานเชียวหรือ!”

“อะไรนะ? มิใช่เพราะเจ้าหรือไร!”

“เพราะข้าหรือ? เจ้ายังไม่ไปขออภัยคุณชายหนานอีก มิฉะนั้นเจ้าอย่าได้คิดจ้ะอยู่ในเมืองหลวงอีกเลย!”

เพียงไม่นานแม่สื่อทั้งสองก็ทะเลาะกันอีกครั้ง

“มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน คุณชายขอรับ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” ข้ารับใช้หันมาอย่างไม่พอใจ ตบรอยเท้าบนอาภรณ์หรูหราล้ำค่าของหนานฟางเฟยเบาๆ พ่อบ้านชราถูกคนประคองเข้ามากล่าวขออภัย “คุณชายหนาน เสียมารยาทจริงๆ พวกข้าหยุดแม่สื่อเหล่านี้ไม่ได้ อูย…”

แม่สื่อ? หนานฟางเฟยพลันรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น “หรือของด้านนอกเหล่านั้นคือสินสอด?”

“อา ใช่แล้ว ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด คนเหล่านี้มาขวางประตูเอาไว้แต่เช้า ถือโอกาสที่นายท่านออกไปบุกเข้ามา ทั้งยังย้ายสินสอดเหล่านั้นเข้ามาด้วย กล่าวว่ามอบเป็นสินสอดแก่คุณหนู คุณชายหนาน วันนี้ท่านมาได้จังหวะไม่ดีนัก ท่านแม่ทัพยังไม่กลับมาขอรับ”

หนานฟางเฟยขมวดคิ้วเบาๆ ความจริงที่เขามาในวันนี้เพราะได้ยินข่าวลือบางอย่าง

“ไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุนอยู่ในจวนหรือไม่?”

“อยู่ๆๆ แต่…” พ่อบ้านชราหันกลับไปมองแม่สื่อที่ส่งสายตาเป็นสัญญาณไม่พอใจมาให้ พวกนางขวางอยู่ที่นั่น คงไม่อาจให้คุณหนูออกมาด้านนอกได้

หนานฟางเฟยเข้าใจได้โดยพลัน รีบกระแอมลำคอให้โล่ง “ท่านทั้งหลาย นำสินสอดกลับไปเถิด!”

เสียงบุรุษอันก้องกังวาลดังอยู่ในหูทุกคน พวกนางรีบหยุดการเคลื่อนไหวในมือลงโดยพลัน

“คุณหนูกงซุนคือลูกสะใภ้ที่ยังไม่ได้ตกแต่งของตระกูลหนานของข้า ดังนั้นคงไม่อาจรับสินสอดของพวกท่านได้”

อะไรนะ?!

พ่อบ้านชราอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง แย่แล้ว คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ คุณชายหนานจะกล่าวเช่นนี้ออกมา สายตาตื่นตะลึงทั้งหลายตกอยู่บนใบหน้าของเขา ราวกับต้องการหาความจริงออกมาจากท่าทีของพ่อบ้านชรา

เขารีบเดินยิ้มเข้ามา “คุณชายหนานกล่าวแล้ว ท่านทั้งหลายควรไปได้แล้ว! ควรไปได้แล้ว ฮ่าๆ! วันนี้ท่านแม่ทัพของข้าคงไม่กลับมาแล้ว พวกท่านกลับไปกล่าวกับนายท่านทั้งหลายเถิด และนำสินสอดเหล่านี้กลับไปด้วย…”

หนานฟางเฟยส่งสายตาครั้งหนึ่ง ข้ารับใช้ข้างกายจึงรีบเดินมาข้างกายพ่อบ้านชราแล้วเอ่ยปาก “ใช่ กลับไปเสีย! คุณหนูกงซุนคือลูกสะใภ้ในอนาคตของตระกูลหลานของพวกเรา! กลับไปรายงานนายท่านของพวกเจ้า อย่าได้คิดเชียว!”

“นี่…ทำไม…” แม่สื่อทั้งหลายยากจะรับความจริงนี้ได้ ส่วนพ่อบ้านชราที่อยู่ด้านข้างอยากฆ่าตัวตายยิ่งนัก หลายปากเพียงนี้ หากออกจากจวนไปต้องเล่าลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงเป็นแน่!

ภายในห้อง อวิ๋นซูหลับตาลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจนใจ วันนี้เกิดอะไรขึ้น เรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นติดๆ กันเรื่องแล้วเรื่องเล่า นางจินตนาการได้เลยว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น

เพียงไม่นานด้านนอกก็สงบลง เสียงประตูเปิดออกเบาๆ ชุนเซียงและพ่อบ้านชรารีบเดินเข้ามา “คุณหนู…”

สตรีสุขุมเยือกเย็นพยักหน้าเล็กน้อย เบื้องหน้าพลันปรากฏบุรุษรูปงามหล่อเหลาขึ้น แย้มยิ้มอ่อนโยนพลางกล่าว “คุณหนูกงซุน ฟางเฟยมาโดยมิได้รับเชิญอีกแล้ว”

คำพูดเช่นนี้ราวกับทั้งสองคุ้นเคยกันยิ่งนัก

อวิ๋นซูคิดจะเอ่ยปากกล่าวอะไรบางอย่าง ทว่าหนานฟางเฟยกลับเอ่ยขึ้นก่อน “คุณหนูกงซุน ที่ฟางเฟยมาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากถามให้กระจ่างชัด”

เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง อวิ๋นซูจึงรู้ว่าเรื่องที่เขาต้องการพูดคงไม่ธรรมดาจึงมองไปทางชุนเซียงที่อยู่ด้านข้าง “ชุนเซียง ไปเตรียมขนมมาเถิด”

“เจ้าค่ะ”

ภายในศาลา บุรุษรูปงามนั่งฝั่งตรงข้าม เอ่ยปากขึ้นโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย “คุณหนูกงซุน ฟางเฟยได้ยินข่าวลือบางอย่างที่ทำให้รู้สึกไม่วางใจ จึงมาเยี่ยมหา ไม่ทราบว่าคุณหนูกงซุนกับฮองเฮามีความสัมพันธ์กันเช่นไร?”

อวิ๋นซูมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่หนานฟางเฟยกล่าวจะเกี่ยวข้องกับเรื่องในวันนี้

“ฮองเฮาทรงเป็นมารดาแห่งแคว้น จะเกี่ยวข้องกับคนเช่นข้าได้อย่างไร?”

“ก่อนหน้านี้…เรื่องอุบัติเหตุของซูเฟย ทั้งยังมีเรื่องขององค์ชายแปดในคราวนี้ มีคนพูดออกไปว่าคุณหนูกงซุนคอยช่วยเหลือฮองเฮาแก้ปัญหา กล่าวกันว่าตอนนี้ฮองเฮาให้ความสำคัญกับคุณหนูกงซุนยิ่งนัก กระทั่งมีความคิดจะรับท่านเป็นบุตรบุญธรรม”

บุตรบุญธรรม? นั่นมิเท่ากับเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นเหลียนหรือ?

เห็นอวิ๋นซูไม่กล่าวคำใด หนานฟางเฟยจึงกล่าวเตือนขึ้นมา “เมื่อเป็นเช่นนี้ วันหน้าย่อมเกิดเรื่องเช่นนี้อีกมาก ผู้ใดไม่อยากเป็นราชบุตรเขยบ้างเล่า?”