หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 19 ตอนที่ 570 เรียกพบอวิ๋นซู
เมื่อเห็นบุรุษผู้นั้นเดินจากไป จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนจึงค่อยๆ เก็บท่าทางของตน สิ่งที่เฟิ่งหลิงไม่รู้ก็คือคำพูดเมื่อครู่นี้ดึงดูดความสนใจอื่นของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเข้าเสียแล้ว
เพื่อสตรีเพียงผู้เดียว ถึงกับยินยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเชียวหรือ? เช่นนั้นยังจำเป็นต้องเก็บสตรีผู้นี้ไว้ในแคว้นเหลียนอีกหรือไม่?
ค่อยๆ หันพระวรกายไป ทอดพระเนตรไปยังมุมหนึ่งภาพภูเขาแม่น้ำที่ไม่สะดุดตา ผู้คนล้วนมองเห็นเพียงทิวทัศน์อันงดงามเลิศล้ำ แต่กลับมองไม่เห็นว่าบนหน้าผามีเงาร่างสองร่างแนบชิดกันอยู่ จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนยื่นมือออกไปสัมผัสความรู้สึกอันแตกต่างนั้น เมื่อก่อนเขากับนางต่อสู้กัน ตอนนี้เขากำลังต่อสู้กับบุตรชายของนาง
บางทีชีวิตนี้คงหลงเหลือความสุขเพียงเท่านี้แล้ว
ในจวนแม่ทัพกงซุนมีแขกลึกลับมาเยือน คนผู้นั้นสวมชุดอำพรางสีดำ เข้ามาในเรือนอย่างเงียบงัน
ภายในศาลามีภาพอันอบอุ่นหาใดเปรียบเกิดขึ้น
“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม! หมากนี้ของซูเอ๋อร์ยอดเยี่ยมจริงๆ!” แม่ทัพกงซุนเบนสายตาขึ้นด้วยความแปลกใจ มองใบหน้าสุขุมงดงามเบื้องหน้า “ได้รับความสามารถไปจากพ่อจริงๆ ถึงกับบีบบังคับพ่อจนตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้!”
อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย “กลหมากของท่านพ่อร้ายกาจจริงๆ แต่ที่ซูเอ๋อร์ชนะเพราะมีความคิดละเอียดและเจ้าเล่ห์เจ้าค่ะ”
“ฮ่าๆๆ ซูเอ๋อร์ นี่ไม่เรียกว่าเจ้าเล่ห์ เรียกฉลาดเฉลียว!”
“ท่านแม่ทัพ มีแขกมาพบขอรับ” พ่อบ้านชราอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
ไหนเลยจะรู้ว่าแม่ทัพกงซุนกลับโบกมือครั้งหนึ่ง “ไม่พบ!”
“…”
“อา สองพ่อลูกกำลังวางหมากกันหรือ?” โม่กงกงดึงผ้าปิดหน้าออก เผยสีหน้าอิจฉาออกมา
แม่ทัพกงซุนชะงักไป “โม่กงกง? ท่านมาได้อย่างไร?”
ฮ่าๆ ท่านแม่ทัพยังคงกล่าววาจาตรงไปตรงมาเช่นเดิมจริงๆ ไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายราวกับผิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบกล่าวเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง “หากฝ่าบาทเรียกข้าเข้าเฝ้าก็กล่าวไปว่าวันนี้ข้ามีธุระเร่งด่วน พรุ่งนี้ค่อยเข้าวังไปพบ!”
อวิ๋นซูที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็รู้สึกแปลกใจ ถึงกับมีขุนนางปฏิเสธจักรพรรดิเชียวหรือ แต่ทั่วทั้งแคว้นเหลียนคงมีเพียงแม่ทัพกงซุนที่กระทำเช่นนี้
“นี่…วันนี้ผู้ที่ฝ่าบาททรงเรียกพบไม่ใช่ท่านแม่ทัพ แต่เป็นคุณหนูกงซุนขอรับ”
อะไรนะ?! แม่ทัพกงซุนเบิกตากว้างราวกับรูปปั้นสำริด โม่กงกงรีบเบนสายตาออกไป กลัวว่าหากไม่ระวังตนจะถูกทำให้ตกใจได้ “ใช่ขอรับ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้บ่าวออกจากวังเพื่อมารับคุณหนูกงซุนเป็นพิเศษ”
“เพราะเรื่องที่จะแต่งตั้งเป็นองค์หญิงหรือ? ไม่! บุตรีของข้าแม่ทัพ ไม่ยอมมอบให้ผู้อื่นเด็ดขาด!” ในคำพูดของแม่ทัพกงซุนเจือไปด้วยความไม่พอใจอย่างเข้มข้น โม่กงกงมีสีหน้าจนใจ “ท่านแม่ทัพเข้าใจผิดแล้ว เป็นเพราะเรื่องระหว่างองค์ชายใหญ่กับคุณหนูกงซุนขอรับ”
เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา แม่ทัพกงซุนพลันมีสีหน้าเคร่งขรึมลง จากนั้นจึงกลอกตาไปมา “อย่าได้คิดจะหลอกข้า!”
“…” แผ่นหลังของโม่กงกงมีเหงื่อเย็นซึมออกมา คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทและแม่ทัพกงซุนจะเข้าใจอีกฝ่ายถึงเพียงนี้ ฝ่าบาทให้ตนกล่าวเช่นนี้เพราะต้องการทำให้แม่ทัพกงซุนสับสน เนื่องจากพระองค์ทราบดีว่าท่านแม่ทัพจะปฏิเสธ ไม่ยอมให้คุณหนูกงซุนเข้าวังเป็นแน่ และจะใช้ตนเองมาขัดขวางปัญหาทั้งหมด ดังนั้นฝ่าบาทจึงใช้ข้ออ้างเรื่ององค์ชายใหญ่เรียกพบคุณหนูกงซุน คิดไม่ถึงว่าท่านแม่ทัพจะจับได้ทันที!
ทุกครั้งที่มาเยือนจวนแม่ทัพ เขาล้วนต้องอกสั่นขวัญหาย โม่กงกงคิดว่าตนอายุสั้นลงอีกสิบปีแล้ว
“ท่านพ่อเจ้าคะ”
“หือ? ซูเอ๋อร์” น้ำเสียงพลันพลิกเปลี่ยนร้อยแปดตลบ โม่กงกงเบิกตาทั้งสองด้วยความตื่นตะลึง เมื่อครู่ยังมีท่าทางดุดัน เพียงคุณหนูกงซุนเอ่ยปากก็สามารถทำให้ท่านแม่ทัพอ่อนโยนลงได้ เหมาะสมกับประโยคนั้นจริงๆ ภูผาที่ว่าสูงยังมีภูผาที่สูงกว่า!
“ในเมื่อกงกงมาแล้ว ซูเอ๋อร์จะเข้าวังไปกับกงกงสักครั้ง”
“ใช่ๆๆ! คุณหนูกงซุนเข้าใจหลักการยิ่งนัก!”
แม่ทัพกงซุนถลึงตาใส่เขาครั้งหนึ่ง “ความหมายของเจ้าก็คือ ข้าไม่เข้าใจหลักการหรือ?”
“ไม่ๆๆ เป็นเพราะแม่ทัพกงซุนรักบุตรีสุดหัวใจ! ฝ่าบาทรับประกันกับท่านแม่ทัพว่าจะพาคุณหนูกงซุนกลับมาส่งโดยสมบูรณ์มิเสียหายแน่นอนขอรับ!” โม่กงกงรู้สึกว่าปากของตนแทบจะแข็งไปหมดแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับแม่ทัพกงซุนจำเป็นต้องเร่งเร้าสมาธิเพิ่มขึ้นสิบสองส่วน ด้วยเกรงว่าจะพูดผิดไป
“ไม่อนุญาต! ข้ากำลังวางหมากมากกับซูเอ๋อร์ ยังต้องแข่งกันอีกสามร้อยกระดาน ให้ฝ่าบาทรอไปก่อน!”
“…”
โม่กงกงรู้ดีว่าตนมิใช่คู่มือของแม่ทัพกงซุนโดยสิ้นเชิง พลันนั้นจึงมองไปทางอวิ๋นซูอย่างขอความช่วยเหลือ ขอเพียงคุณหนูกงซุนเอ่ยปาก ท่านแม่ทัพย่อมต้องยอมถอยราวกับมุสิกพบแมว “คุณหนูกงซุน เรื่องนี้…เกี่ยวข้องกับองค์ชายใหญ่…” คำพูดเช่นนี้ยิ่งพูดก็ยิ่งเบา
อวิ๋นซูจัดอาภรณ์เล็กน้อย “ท่านพ่อ หลังจากซูเอ๋อร์กลับออกมาจากวังแล้ว จะมาประลองกับท่านพ่ออีกครั้ง”
แม่ทัพกงซุนเงียบลงโดยพลัน จากนั้นจึงมองไปทางโม่กงกงอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ มือใหญ่ขยับเล็กน้อย ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไปสิบก้าวด้วยความเคร่งเครียด ด้วยกลัวว่าท่านแม่ทัพคิดจะลงมือสังหารตนเพื่อระบายความแค้น!
“คะ คุณหนูกงซุน พวกเรารีบเข้าวังกันเถิด ไปเร็วกลับเร็ว…ท่านแม่ทัพจะได้ไม่กังวล”
เมื่อเห็นท่าทีหวาดกลัวของอีกฝ่าย อวิ๋นซูจึงมองไปทางแม่ทัพกงซุนด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายรีบเดินเข้ามาใกล้ “ซูเอ๋อร์ หากฝ่าบาทไม่มีพระราชดำริใดก็รีบกลับออกมาเสีย” ในตอนที่เขากล่าวคำนี้ยังมองไปทางโม่กงกงด้วยสายตาลึกล้ำ ราวกับกำลังกล่าวเตือนเขาก็มิปาน
“ท่านพ่อโปรดวางใจ โม่กงกงไม่ปล่อยให้ลูกได้รับความอยุติธรรมเป็นแน่”
“ใช่ๆๆ ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ! ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ!”
“หึ พ่อบ้าน ตั้งแต่วันนี้ไม่อนุญาตให้โม่กงกงเข้าจวน!”
“…” โม่กงกงคิดว่า วันนี้นับว่าตนล่วงเกินแม่ทัพกงซุนอย่างถึงที่สุดแล้ว อย่างไรก็ตามเขายังคงรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก บางทีนี่อาจเป็นความหลุดพ้นอย่างหนึ่งก็เป็นได้? ขอเพียงกราบทูลกับฝ่าบาทว่าตนกลายเป็นคนที่แม่ทัพกงซุนรังเกียจ กระทั่งจวนกงซุนก็ไม่ยอมให้เหยียบย่างเข้ามา เช่นนั้นฝ่าบาท…
ไม่ถูก! นอกจากตนแล้ว ฝ่าบาทยังเรียกใช้ผู้อื่นได้อีกหรือ?! ถึงตอนนั้น มิใช่จะกลายเป็นว่า ต่อให้ตนต้องคลานเข้ามาก็ต้องมาหรอกหรือ?!
“เห้อ…”
ขันทีที่อยู่ข้างกายทอดถอนใจด้วยความจนใจ อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้ม “ท่านกงกงโปรดวางใจ ท่านพ่อเพียงกล่าวไปตามใจเท่านั้น”
ช่างดีจริงๆ แม่ทัพกงซุนเห็นคุณหนูกงซุนเป็นสิ่งล้ำค่า เห็นพวกเขาเป็นต้นหญ้า หากไม่พอใจถูกเหยียบตายก็นับว่าโชคร้ายไป กระทั่งฝ่าบาทก็สิ้นไร้หนทางกับเขา
หยิบผ้าสีดำผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อด้วยมืออันสั่นเทา โม่กงกงกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว “ขะ ขอให้คุณหนู สะ สวม….นะ นี่คือรับสั่งของฝ่าบาท…และ และเพื่อความปลอดภัยของคุณหนูกงซุน…อย่างไรก็ตาม บ่าวขอร้องคุณหนูกงซุน…อย่าได้นำเรื่องนี้ไปบอกแม่ทัพกงซุน มิเช่นนั้น มิเช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของบ่าวคงรักษาไว้ไม่ได้…”
อวิ๋นซูมองไปยังผ้าในมือของเขา โม่กงกงรีบอธิบาย “เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของคุณหนูกงซุน ฝ่าบาทจึงให้บ่าวพาคุณหนูกงซุนเข้าวังไปด้วยเส้นทางลับ เพียงแต่…” เพียงแต่เส้นทางลับนี้ไม่อาจให้อวิ๋นซูรู้ว่าอยู่ที่ใดกันแน่
สตรีสุขุมเยือกเย็นพลันได้สติกลับมา จากนั้นจึงแย้มยิ้มเล็กน้อย “ได้”
โม่กงกงยากจะอธิบายอารมณ์ของตนในยามนี้ยิ่งนัก เหตุใดบุตรีและบิดาจึงแตกต่างกันมากมายเช่นนี้ คุณหนูกงซุนเข้าใจเหตุผลหลักการ แต่แม่ทัพกงซุนกลับไม่ฟังเหตุผลอันใด…โชคดี โชคดีแล้วที่ชีวิตของตนยังมิจบสิ้น…
“บ่าวไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน ขอคุณหนูรับการคารวะจากบ่าว…”
“ไม่ได้เชียวท่านกงกง ท่านพ่อเพียงรักข้ายิ่งนัก ขอให้ท่านกงกงออย่าได้ตำหนิ” อวิ๋นซูรีบเข้าไปประคอง
โม่กงกงเช็ดน้ำต่างที่หางตาด้วยความซาบซึ้งใจ “บ่าวจะผูกผ้าปิดตาให้คุณหนูกงซุนเองขอรับ”
จากนั้นเบื้องหน้าพลันดำมือ ทั้งสองลงจากรถม้า โม่กงกงประคองอวิ๋นซูอย่างระมัดระวัง อากาศรอบด้านค่อยๆ เย็นยะเยือกลง เสียงฝีเท้าของพวกเขากระจ่างชัดยิ่งขึ้น “คุณหนูกงซุน ระวังขอรับ ด้านล่างมีบันได”
เสียงของโม่กงกงดังก้องอยู่บ้าง อวิ๋นซูไม่ทราบว่าตนเดินมานานเพียงใด จนกระทั่งมีลมเย็นพัดเข้ามาระลอกหนึ่ง คละเคล้าไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ ด้านหลังมีคนช่วยนำผ้าปิดตาของนางออก “ลำบากคุณหนูกงซุนแล้ว เชิญด้านนี้ขอรับ”
ทัศนวิสัยเปิดกว้างอีกครั้ง เบื้องหน้าเป็นสวนบุปผาอันงดงามแห่งหนึ่ง เมื่อมองเห็นตำหนักอันหรูหรางดงามตลอดจนรูปสลักมังกรทะยานฟ้าบนกำแพงก็รู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือตำหนักประทับขององค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน
ไกลออกไป เงาร่างในอาภรณ์สีเหลืองทองตกสู่ม่านสายตา อวิ๋นซูตาพร่าไปชั่วขณะ ราวกับเห็นเฟิ่งหลิงก็มิปาน แผ่นหลังนี้เหมือนกันยิ่งนัก อย่างไรก็ตามผู้ที่สามารถสวมอาภรณ์มังกรเช่นนี้ได้ นอกจากจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนแล้วยังจะมีผู้ใดอีก
ในใจของอวิ๋นซูเกิดความคาดหวังจางๆ ราวกับมีเสียงหนึ่งกำลังบอกนางว่า นี่คือพระบิดาของเฟิ่งหลิง
นางจัดอาภรณ์ของตนโดยไม่รู้ตัว จากนั้นโม่กงกงจึงพาเดินเข้าไปใกล้
“ฝ่าบาท คุณหนูกงซุนมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จากนั้นจึงถอยออกไปเงียบๆ
“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”
คนผู้นั้นค่อยๆ หันมา อวิ๋นซูสัมพันธ์ได้ถึงสายตาตรวจสอบที่กวาดมองมาเหนือศีรษะ จากนั้นจึงตามมาด้วยคำพูดที่อวิ๋นซูคิดไม่ถึง “วันนั้นที่ท้องพระโรง เห็นว่าคุณหนูกงซุนมีความเยือกเย็นและเฉลียวฉลาด เดิมทีคิดว่าเป็นคนงามเปี่ยมจิตวิญญาณ แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็น เจิ้นกลับผิดหวังอยู่บ้าง”
ความหมายของพระองค์ก็คือ คิดว่าท่าทีของอวิ๋นซูไม่เป็นไปตามคาด
จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนทอดพระเนตรสำรวจท่าทีของอวิ๋นซูอย่างละเอียด ราวกับต้องการค้นหาว่าในใจของนางมีความโกรธเคืองปะปนอยู่หรือไม่ คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นี้กลับเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย “ในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียน คนงามเช่นไรล้วนมีครบครัน ฝ่าบาทยังทอดพระเนตรไม่พอหรือเพคะ?”
ความหมายของนางก็คือ เปลี่ยนรสชาติให้จืดจางลงบ้างก็ไม่เลวกระมัง?
“ฮ่าๆๆ น่าสนใจ! น่าสนใจ! หากเปลี่ยนเป็นบิดาของเจ้า เกรงว่าคงชักกระบี่ออกมาฟันมั่วซั่วแล้ว!”
“…” ฟันมั่วซั่ว? สิ่งที่อวิ๋นซูไม่รู้ก็คือ ก่อนหน้านี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเคยมีประสบการณ์อันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้กับแม่ทัพกงซุนจริงๆ เรื่องนี้ยังคงทิ้งเงาดำเอาไว้ในพระทัยของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน
“แต่อาศัยเพียงคำพูดเช่นนี้ ยังมิอาจโน้มน้าวเจิ้นได้!”
อวิ๋นซูยังคงรักษาท่าทางคารวะอยู่ตลอด จะอย่างไรจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนก็ยังไม่ได้เอ่ยพระโอษฐ์ยอมให้นางลุกขึ้น
สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นี้ยังคงหลุบตาต่ำ ไม่เห็นท่าทีกระวนกระวายแม้แต่น้อย
ในดวงเนตรของจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเกิดความแปลกใจพาดผ่าน จากนั้นจึงราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ลุกขึ้นเถิด มิเช่นนั้นเกรงว่าแม่ทัพกงซุนจะมาสังหารเจิ้นจริงๆ ”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท”
นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้น คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนจะยืนอยู่เบื้องหน้านางโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
Comments for chapter "เล่มที่ 19 ตอนที่ 570 เรียกพบอวิ๋นซู"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
