หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 580 ตกสู่ค่ายกล

เล่มที่ 20 ตอนที่ 580 ตกสู่ค่ายกล
ชิงจู๋เดินก้าวไปเบื้องหน้าหลายก้าว จากนั้นราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันกลับมา “ท่านพี่ อย่าได้ลืมว่าท่านเป็นผู้รับช่วงต่อในตำแหน่งราชครู หากทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวังในช่วงเวลาสำคัญ ความพยายามหลายปีมานี้คงไหลไปกับสายน้ำแล้ว”

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไป บนใบหน้าของท่านไป๋พลันปรากฏความลึกล้ำขึ้นหลายส่วน เพียงแต่เมื่อรู้ว่าสตรีผู้นั้นจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น เขาไม่อาจนั่งดูเฉยๆ ได้จริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางเป็นคนในใจของนายน้อยอีกด้วย

ภายในห้อง อวิ๋นซูยืนอยู่ข้างหน้าต่างเนิ่นนานไม่มีความง่วงนอนแม้แต่น้อย ไกลออกไป บุรุษชุดขาวผู้หนึ่งมองไปยังสตรีที่ยังคงไม่หลับไหลผู้นั้นอย่างเงียบงัน ท่านอาจารย์กล่าวว่านางเป็นบ่อเกิดหายนะ ตอนนี้ชิงจู๋เพิ่งจะมั่นใจยิ่งขึ้น เหตุใดนายน้อยจึงถูกใจสตรีดาษดื่นเช่นนี้? ในแคว้นเหลียน คนงานเช่นไรล้วนมีทั้งสิ้น ด้วยฐานะของนายน้อย หากต้องการ คนงามใต้หล้าล้วนเป็นของเขา แต่เขาไม่เข้าใจ สตรีผู้นี้มีอะไรดีกันแน่ ถึงกับทำให้นายน้อยมีปากเสียงกับท่านอาจารย์ครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้ยังทำให้ท่านพี่ของตนมีพฤติกรรมผิดปกติอีกด้วย

ในเมื่อไม่อาจทำร้ายถึงชีวิต เช่นนั้นก็ถือโอกาสที่ท่านอาจารย์ยังไม่พบความผิดปกติของท่านพี่ ไล่สตรีผู้นี้ไปเสีย!

เมื่อคิดถึงการสั่งสอนอันยากลำบากหลายปีมานี้ ชิงจู๋พลันกำมือในแขนเสื้ออย่างเงียบงัน ใช่แล้ว เขาจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำลายอนาคตของท่านพี่! ขอเพียงท่านพี่เป็นราชครูแห่งแคว้นเหลียนได้ ต่อให้ตนได้รับความลำบากมากเพียงใดล้วนคุ้มค่า ใช่แล้ว…คุ้มค่า!

“คุณหนูกงซุน”

ด้านนอกมีเสียงอันเย็นชาดังแว่วขึ้น ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก ในดวงตาของชิงจู๋ไม่มีความคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย “ท่านอาจารย์เชิญพบขอรับ”

ท่านมหาราชครู? ยามนี้หรือ…

อย่างไรก็ตาม บุรุษชุดขาวกลับไม่ได้กล่าวอันใดอีก หมุนตัวเดินไปหลายก้าว จากนั้นจึงหันกลับมาราวกับรอนางตามไป

“ท่านอาจารย์กล่าวว่า มีของบางอย่างอยากให้คุณหนูกงซุนดูเสียหน่อย”

อวิ๋นซูทอดถอนใจเบาๆ ในใจเกิดความรู้สึกผิดปกติขึ้นมา ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว ท่านมหาราชครูต้องการให้ตนดูสิ่งใดอีก? “รอสักครู่”

อวิ๋นซูหมุนตัวเดินเข้าไปสวมเสื้อคลุมในห้อง หลังจากใคร่ครวญครู่หนึ่งจึงนำขวดยาทั้งหมดของตนไปด้วย ชิงจู๋ที่อยู่บริเวณประตูมองเงาร่างในห้องนั้น ดวงตาไม่มีอารมณ์แม้แต่ครึ่งส่วน

อวิ๋นซูเดินตามหลังชิงจู๋ไปอย่างสงบ ทุกที่ที่สายตากวาดมองไปมีเพียงสีเขียวเข้ม ในอากาศเจือไปด้วยไอน้ำเข้มข้น ภายในจวนสงบเงียบราวกับมีเพียงพวกนางสองคน หลังจากเดินผ่านป่าไผ่ทึบไป ก้มลงมองพบว่าใต้เท้ามีหินปูพื้นหลากสีอยู่ อวิ๋นซูยื่นมือไปกระชับเสื้อคลุมของตน ส่วนบุรุษเบื้องหน้าหยุดฝีเท้าลงแล้ว

“คุณหนูกงซุนเดินตรงไปตามทางหินนี้ ท่านอาจารย์รอคุณหนูอยู่ด้านหน้า”

อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอนกลางวันมิใช่ว่าเขาพาตนไปส่งถึงหน้าท่านมหาราชครูด้วยตัวเองหรือ?

เมื่อเห็นสายตาสงสัยของอีกฝ่าย ชิงจู๋จึงกล่าวเสริมอีกประโยค “ท่านอาจารย์กล่าวเพียงว่าให้คุณหนูกงซุนไปผู้เดียว สถานที่แห่งนั้นลูกศิษย์อย่างพวกเราไม่อาจเหยียบย่างเข้าไปได้ ชิงจู๋จะรอคุณหนูกลับมาอยู่ที่นี่”

หลังจากความเงียบงัน อวิ๋นซูจึงพยักหน้าเล็กน้อย “ลำบากแล้ว” จากนั้นจึงหมุนตัวเดินหายไปท่ามกลางความมืด

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเลือนหายไป ชิงจู๋จึงค่อยหลุบตาลง ผู้ที่เดินเข้าสู่ค่ายกลลวงตาแล้วออกมาได้ นอกจากตระกูลท่านมหาราชครูแล้วก็ไม่มีผู้ใดอีก ยิ่งไปกว่านั้นภายในป่ายังเป็นสถานที่แปลกประหลาด สตรีธรรมดาหากอยู่ในป่าหนึ่งวันหนึ่งคืนจะต้องกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือง เมื่อถึงตอนนั้น นายน้อยคงไม่ต้องการสตรีฟั่นเฟืองผู้หนึ่งอีก

“ชิงจู๋!”

เสียงอันโกรธเกรี้ยวดังขึ้นจากด้านหลัง สายตาของชิงจู๋เจือความประหลาดใจ “ท่านพี่ ท่านมาจริงๆ หรือ?”

“ชิงจู๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนกำลังทำสิ่งใดอยู่?! เหตุใดจึงปล่อยให้คุณหนูกงซุนไปที่ป่าต้องห้ามเพียงลำพัง?!” ท่านไป๋เดินเข้ามาด้วยความเคร่งเครียด น้ำเสียงแฝงไปด้วยความตำหนิอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเขา ชิงจู๋จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ยื่นมือไปจับแขนของอีกฝ่ายแน่น “ท่านพี่ นี่เป็นคำสั่งของท่านอาจารย์ อย่าได้สนใจสตรีผู้นั้นอีก!”

“นางเป็นสตรีในใจของนายน้อย นายน้อยมีบุญคุณต่อพวกเรา เจ้าลืมไปแล้วหรือ?!”

ชิงจู๋เม้มปากเล็กน้อย “แน่นอนว่าไม่ลืม และเพราะเหตุนี้จึงไม่อาจปล่อยให้นายน้อยทำผิดพลาดได้อีก! สตรีโง่งมเช่นนี้ ข้ากล่าวสิ่งใดนางก็เชื่อจริงๆ คนเช่นนี้จะอยู่ข้างกายนายน้อยได้อย่างไร? เป็นเพียงภาระของนายน้อยเท่านั้น! ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรกันแน่ นางให้ท่านกินยาเสน่ห์อะไรไปใช่หรือไม่?!”

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสองพี่น้องทะเลาะกันรุนแรงเพียงนี้

ท่านไป๋รู้ว่าน้องชายของตนเข้าใจอวิ๋นซูผิดไป “คุณหนูกงซุนไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด…ปล่อยมือ!”

“ท่านพี่ ข้าไม่ให้ท่านไป หากท่านอาจารย์รู้เรื่องนี้คงไม่ให้อภัยท่านแน่!”

“ชิงจู๋ ชีวิตนี้นายน้อยช่วยมา ต่อให้ถูกท่านอาจารย์ตำหนิ ต่อให้ไม่ได้รับสืบทอดตำแหน่งราชครู ข้าก็จะทำเพื่อนายน้อย!” พลันนั้น ท่านไป๋ซัดฝ่ามือไปยังชิงจู๋ อีกฝ่ายสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รีบถอยหลังไปหลายก้าว ในเวลาเพียงชั่วพริบตาเกิดลมเย็นสายหนึ่ง เบื้องหน้าไม่มีเงาร่างในอาภรณ์สีขาวนั้นอีกต่อไป

ภายในป่าลึกมีเสียงสัตว์ร้ายคำราม สายลมพัดผ่านป่าดูวังเวง ราวกับเอ่อล้นออกมาจากทั่วทุกสารทิศ

อวิ๋นซูค่อยๆ หยุดฝีเท้าลง เบื้องหน้าไม่มีเส้นทางหินอีกต่อไป

เป็นเช่นนี้จริงๆ หรือ? เพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่ยอมรับตน ท่านมหาราชครูจึงใช้วิธีการเช่นนี้

ลมหนาวร้องคำราม ทำให้ในสมองของอวิ๋นซูแจ่มชัดยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้นางยังรู้สึกสงสัยว่าตนควรจะอยู่ข้างกายเฟิ่งหลิงจริงหรือไม่ แต่เมื่อเดินมาถึงตรงนี้ นางเพิ่งจะสัมผัสความคิดแท้จริงในใจของตนได้อย่างชัดเจน

นางไม่ใช่ภาระของเฟิ่งหลิง ในจุดนี้นางพิสูจน์ตัวเองได้แน่ เฟิ่งหลิงต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้เฉกเช่นฮองเฮา กระทั่งฮองเฮาเองก็อาจจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง อวิ๋นซูไม่คิดว่าความสามารถของตนจะมากมายนัก แต่อย่างน้อย ตอนนี้นางก็ไม่อาจยอมแพ้โดยไม่สนใจสิ่งใด

อวิ๋นซูสูดหายใจลึก อย่างไรก็ตามเมื่อหันกลับไป พบว่าบนพื้นถึงกับไม่มีเส้นทางที่นางเดินมาอยู่อีก

หมอกรอบด้านค่อยๆ หนาขึ้น นี่ทำให้อวิ๋นซูรับรู้ถึงปัญหาบางอย่าง นางหลงทางแล้ว!

ตระกูลมหาราชครูเชี่ยวชาญในเรื่องค่ายกลกลไก ดูแล้วตนคงจะอยู่ในค่ายกลลวงตาแล้วกระมัง มุมปากของนางเองยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจนใจ หากมีเพียงค่ายกลลวงตาง่ายๆ นางยังไม่รู้สึกกังวล เพียงแต่…ยังมีบางอย่างที่กำลังรอนางอยู่เบื้องหลัง

หาหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง ยกชายกระโปรงนั่งลง สิ่งที่แปลกประหลาดก็คือ แม้รอบด้านจะมีหมอกหนา แต่ดวงดาวบนท้องฟ้ายังคงชัดเจนยิ่งนัก

ในใจของนางถูกลมเย็นในป่าทำให้สงบลง เมื่อคิดดูให้ดี มาถึงแคว้นเหลียนนานเพียงนี้แล้ว นางยังไม่เคยดื่มด่ำกับทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันเงียบสงบเช่นนี้แม้เพียงครั้งเดียว ตนเองได้รู้เรื่องราวเบื้องหลังของเฟิ่งหลิงแล้ว ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกหดหู่ ที่แท้ทุกคนล้วนมีความจนใจของตน ล้วนมีอนาคตที่ผู้อื่นไม่อาจบีบบังคับ

นี่ทำให้อวิ๋นซูคิดไปถึงยามที่ตนอยู่ในตระกูลอวิ๋น ในฐานะที่เป็นบุตรีคนโตของตระกูล นางจึงถูกกรอกความคิดหลากหลายมาตั้งแต่เล็ก ภายหลังเมื่อได้เข้าวัง นางถึงจะรู้ว่าความต้องการที่แท้จริงของตนคืออะไร

ยามนั้นนางพบแล้วว่าตนไม่มีทางให้ถอยอีก

เช่นนั้นเฟิ่งหลิงเล่า เขารู้หรือไม่ว่าตนต้องการสิ่งใด? ในใจของนางเกิดความคำนึงทั้งยังอาวรณ์ สวรรค์ช่างเล่นตลกกับผู้คนจริงๆ ไม่ว่ายามใดหรือสถานที่ใด เหตุใดจึงต้องให้นางพบกับคนของราชวงศ์ด้วย

กลิ่นหอมสดชื่นจางๆ คละเคล้ามากับสายลม อวิ๋นซูขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองกิ่งไม้ที่โบกสะบัดไปตามสายลม เมื่อครู่ทิศทางลมไม่ได้เป็นเช่นนี้

หยิบผ้าในมือออกมาอุดจมูกไว้ กลิ่นหอมนี้เพียงสูดดมเล็กน้อยก็ทำให้นางรู้สึกวิงเวียนแล้ว คิดไม่ถึงว่าการหยุดอยู่ที่นี่จะไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด นี่ต้องการบีบบังคับผู้อื่นให้ทำลายค่ายกลลวงตาหรือไร? จริงดังคาด ท่านมหาราชครูคิดจะใช้วิธีเช่นนี้ทำให้ตนลำบากจนต้องถอย

“คุณหนูกงซุน!” เงาร่างสีขาวร่างหนึ่งทะยานลงมาจากฟ้า อวิ๋นซูมองบุรุษที่ปรากฏตัวเบื้องหน้าด้วยความแปลกใจ “ท่านไป๋?”

“ที่นี่ไม่อาจอยู่นานได้ ตามผู้น้อยมาเถิด!”

เงาร่างทั้งสองเดินอยู่ท่ามกลางป่าไม้ “ที่นี่คือป่าต้องห้าม ตระกูลมหาราชครูของพวกเราใช้วางค่ายกลในยามที่เจอกับศัตรูแข็งแกร่ง ครั้งนี้ผิดต่อคุณหนูกงซุนแล้วจริงๆ”

ท่านไป๋อธิบาย อย่างไรก็ตามจู่ๆ เขากลับหยุดฝีเท้าลง ขมวดคิ้วมองไปยังเส้นทางแห่งความตายเบื้องหน้า จากสายตาของเขาทำให้อวิ๋นซูคาดเดาอะไรบางอย่างได้ “ที่นี่ไม่ใช่ทางออกหรือ?”

“…” ท่านไป๋สูดหายใจลึก “ท่าทางชิงจู๋จะเปลี่ยนกลไกแล้ว”

พวกเขาเรียนรู้ค่ายกลกลไกอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก อีกทั้งท่านอาจารย์ยังสั่งให้พวกเขาสองคนดูแลค่ายกลทั้งหมด แต่ละคนรับผิดชอบส่วนที่แตกต่างกันไป เมื่อครู่เชื่อว่าชิงจู๋คงเปลี่ยนส่วนที่ตนไม่รู้เพื่อกักขังพวกเขาเป็นแน่

หากอาศัยตนเพียงผู้เดียวย่อมมีความสามารถออกไปได้ แต่การพาคุณหนูกงซุนมาด้วยไม่เหมือนกัน ชิงจู๋กำลังบีบบังคับตน!

“ท่านไป๋ ไม่จำเป็นต้องสนใจข้า ท่านรีบไปก่อนเถิด” อวิ๋นซูรู้ดีว่าด้วยฐานะของท่านไป๋คงลำบากใจยิ่งนัก ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องช่วยตนเช่นนี้

บุรุษเบื้องหน้ามองนางอย่างเรียบเฉย “ผู้น้อยแซ่ไป๋ทำเช่นนี้ก็เพื่อนายน้อย หนี้น้ำใจที่ติดค้างคุณหนูกงซุน ก่อนหน้านี้ผู้น้อยคืนไปแล้ว เพียงแต่บุญคุณที่ติดค้างนายน้อยมิอาจใช้หมดชั่วชีวิต ดังนั้นคุณหนูกงซุนไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”

“ในเมื่อเฟิ่งหลิงช่วยชีวิตท่านไว้ก็ไม่ควรนำมาชดเชยง่ายๆ เช่นนี้ นี่ไม่ใช่ความต้องการของเขา ท่านไป๋อย่าได้ดึงดันไปเลยเจ้าค่ะ” อวิ๋นซูเดินถอยหลังไปหลายก้าว ท่านไป๋รีบขวางนางไว้

“คุณหนูกงซุน อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม ต้นไม้ใบหญ้าของที่นี่ล้วนมีกลไกอยู่ทั้งสิ้น! หากผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว พวกเราคงมีเพียงเส้นทางแห่งความตายให้เลือกเดิน!”

“…” อวิ๋นซูพลันกลั้นหายใจ ที่นี่ดูผิวเผินไม่แตกต่างจากป่าธรรมดา อันตรายเพียงนั้นเชียวหรือ?

เมื่อเห็นนางไม่เคลื่อนไหว ท่านไป๋จึงทอดถอนใจเบาๆ “ท่านอยากให้ข้าไปจริงหรือ? ท่านไม่อยากพบนายน้อยอีกครั้งหรือไร?”

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของอวิ๋นซูกระตุกเล็กน้อย อยากพบ แน่นอนย่อมต้องอยากพบ ดังนั้นนางจึงไม่ยอมให้ตนเกิดเรื่องง่ายๆ เด็ดขาด

ท่านไป๋ย่อตัวลง หยิบก้อนหินขึ้นมาวาดอะไรบางอย่างลงไปบนพื้นทราย อย่างไรก็ตามสีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ “ชิงจู๋ทำให้พื้นที่ทั้งหมดสับสนวุ่นวาย ตอนนี้เขาอยู่นอกค่ายกล พวกเราอยู่ในค่ายกล ต่อให้หาทางออกที่แท้จริงพบ เขาก็จะเปลี่ยนแปลงค่ายกลทันที”

น้องชายของตนผู้นี้เอาแต่ใจจริงๆ

“ในเมื่อค่ายกลหลอกลวงผู้คนได้ เช่นนั้นธรรมชาติจะหลอกลวงผู้คนได้หรือไม่?”

คำพูดของอวิ๋นซูทำให้ท่านไป๋ชะงัก พบว่านางเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เงยหน้ามองใบไม้หนาทึบ “ท่านไป๋ ทางออกอยู่ที่ใด?”