หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 581 จุดอ่อนของค่ายกล

เล่มที่ 20 ตอนที่ 581 จุดอ่อนของค่ายกล
หรือนางจะกล่าวว่า ต้นไม้เหล่านี้บอกคำตอบให้แก่นางได้?

ท่านไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เดินไปทางใต้สุดก็จะหาทางออกพบ แต่ต่อให้พวกเราหาทิศทางที่ถูกต้องเจอ เมื่อชิงจู๋รู้ตัวเขาจะรีบเปลี่ยนค่ายกลทันที”

“เช่นนั้นก็หาใหม่ ไม่ย้อนกลับไปทางที่เคยเดินผ่านมาแล้ว” อวิ๋นซูมีความมั่นใจยิ่งนัก นางในยามนี้ไม่เหมือนสตรีอ่อนแอโดยสิ้นเชิง บนร่างแผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจออกมา ท่านไป๋ในยามนี้รู้สึกตาพร่า เหตุใดเขาจึงเห็นเงาร่างของนายท่านบนร่างสตรีผู้นี้ได้

อวิ๋นซูยื่นมือออกไปลูบกิ่งไม้นั้น “ใบไม้ที่ถูกแสงอาทิตย์เขียวชอุ่ม ใบไม้ที่อยู่ในเงาแห้งเหี่ยว ท่านไป๋ ทางนี้”

นางชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง จากนั้นจึงยกชายกระโปรงก้าวเดินไป

“แต่ว่า…” จากแผนภาพเสี่ยงทายที่เขาวาด เส้นทางที่อวิ๋นซูเดินไปเป็นทางตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง! ท่านไป๋อดสงสัยไม่ได้ ธรรมชาติสามารถบอกเส้นทางที่ถูกต้องให้พวกเขาได้จริงหรือ? แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว แผนภาพเสี่ยงทายของตนไม่มีประโยชน์อันใดอีก มิสู้ลองดูเสียหน่อยแล้วกัน

อีกด้านหนึ่ง

เบื้องหน้าหินกระดานก้อนใหญ่ ดวงตาของชิงจู๋เจือไปด้วยความไม่พอใจและความเย้ยหยัน ในเมื่อท่านพี่กล่าวว่าสตรีผู้นี้มีความพิเศษ เช่นนั้นตนจะช่วยให้ท่านพี่เห็นให้ชัดเจนเสียหน่อยว่านางเป็นสตรีที่คู่ควรกับนายน้อยหรือไม่ หากกระทั่งค่ายกลเพียงค่ายกลเดียวก็หาทางออกไม่ได้ นางยังจะมีคุณสมบัติอันใดมากล่าวว่าตนจะไม่เป็นภาระให้นายน้อยอีกเล่า

บนแผ่นหินปรากฏอักขระยากเข้าใจอยู่หนาแน่น แผ่นหินที่ดูคล้ายตัวหมากสองตัวเคลื่อนไหวอยู่ด้านบน

ดวงตาของชิงจู๋สว่างวาบ พวกเขาถึงกับหาเส้นทางที่ถูกต้องพบเชียวหรือ?

แผนภาพเสี่ยงทายของท่านพี่ไม่อาจใช้ในค่ายกลลวงตานี้ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ชิงจู๋สูดหายใจลึก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะเปลี่ยนแปลงค่ายกลอีกครั้ง!

ยื่นมือออกไปจับกระดานทรงกลม เข็มที่ปักอยู่ด้านบนถูกเลื่อนไปด้านข้างอย่างเชื่องช้า ส่งเสียงดังวิ้งๆ ออกมา เพียงไม่นานหมากสองตัวบนกระดานหินก็หยุดลง

“เขาเปลี่ยนแปลงค่ายกลอีกแล้ว!” ท่านไป๋รู้สึกอับจนหนทางยิ่งนัก น้องชายผู้นี้ต้องการบีบบังคับพวกเขาจนไม่มีทางไปจริงๆ หรือ?

เหตุใดเขาจึงไม่เข้าใจ คนเช่นนายน้อยเมื่อตัดสินใจแล้วย่อมไม่อาจเปลี่ยนแปลงง่ายๆ วิธีการของท่านอาจารย์ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไป แม้ตนไม่อาจกล่าวอันใดได้ แต่กลับรู้ดีว่าการใช้วิธีเช่นนี้มาแยกคนทั้งสอง จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนายน้อยกับท่านอาจารย์อึมครึมเคร่งเครียดยิ่งขึ้น

บนใบหน้าของอวิ๋นซูไม่มีความกระวนกระวายแม้แต่น้อย นางเดินไปยังก้อนหินที่อยู่ด้านข้าง ยื่นมือออกไปลูบผิวหินเกลี้ยงเกลาเบาๆ “ทิศใต้ของก้อนหินค่อนข้างแห้ง ทิศเหนือค่อนข้างชื้นและยังมีตะไคร่อยู่เล็กน้อย ทางนี้”

อะไรนะ?! นางหาทางได้รวดเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?

ไม่รอให้ท่านไป๋มีปฏิกิริยากลับมา อวิ๋นซูก็เดินเข้าไปในพุ่มไม้แล้ว

ปกติย่อมไม่มีใครเลือกเส้นทางที่เต็มไปด้วยหนามแหลมเช่นนี้ เมื่อเห็นอาภรณ์ของสตรีเบื้องหน้าเสียหายไปไม่น้อย ในใจของท่านไป๋พลันรู้สึกผิด ท่าทางสิ่งที่ตนกังวลจะเป็นเรื่องเกินความจำเป็น หากมิไช่ว่าตนยืนกรานจะพาคุณหนูกงซุนออกไป เกรงว่านางคงใช้วิธีการเช่นนี้ออกไปได้แน่!

ดูแล้วคนที่ดูเบาคุณหนูกงซุนคงไม่ได้มีเพียงน้องชายและท่านอาจารย์เท่านั้น

“นะ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!” หากกล่าวว่าเมื่อครู่เป็นเพียงความบังเอิญ เช่นนั้นครั้งนี้ตนเปลี่ยนแปลงค่ายกลแล้ว ทว่าพวกเขากลับหาทิศทางที่ถูกต้องได้ในพริบตา! มองดูก้อนหินค่อยๆ เคลื่อนไหวอยู่บนกระดานหิน ชิงจู๋รู้สึกยากจะเชื่อ เหตุใดจึงมีคนเลือกเส้นทางที่ดูผิวเผินราวกับเป็นเส้นทางแห่งความตายเช่นนี้?

ไม่ ท่านอาจารย์สั่งให้เขาทำให้คุณหนูกงซุนรับรู้ถึงความร้ายกาจของตระกูลราชครูให้ได้ หากค่ายกลนี้กักขังพวกเขาไม่ได้ ตนจะรายงานท่านอาจารย์อย่างไร?

“คุณหนูกงซุน ตั้งแต่ตรงนี้ ดูเหมือนทิศทางไม่ถูกต้องอีกแล้ว” ดูแล้วชิงจู๋คงคิดจะพัวพันกับพวกเขาต่อไป ท่านไป๋มองไปรอบด้าน รู้สึกนับถือวิธีการอันเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ของอวิ๋นซูยิ่งนัก ต้องทราบว่าหากเดินผิดทางในค่ายกลลวงตาจะทำให้กลไกในค่ายกลทำงาน ไม่ว่าจะเป็นผู้มีวรยุทธสูงส่งเพียงใดก็ไม่อาจถอยได้ หากไม่ได้คุณหนูกงซุนนำทาง เกรงว่าตอนนี้พวกเขาคงบาดเจ็บแล้วเป็นแน่!

อวิ๋นซูเดินไปข้างตอไม้ตอหนึ่ง จากนั้นจึงก้มตัวลงสังเกตอะไรบางอย่าง

“ต้นไม้นี้ คิดว่าก่อนหน้านี้คงถูกตัดไปเพื่อสร้างจวน คุณหนูกงซุนเห็นอะไรหรือ?”

สตรีเบื้องหน้าพยักหน้าเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไป “นี่คือวงปี”

“วงปี?”

ท่านไป๋มองไปยังวงบนตอไม้ที่แผ่ออกมาเป็นระลอก เขาไม่เคยใส่ใจตอไม้มาก่อน หรือด้านในจะมีความหมายแฝงอะไรอยู่?

“วงปีทางครึ่งทิศใต้ค่อนข้างห่าง วงปีทางครึ่งทิศเหนือค่อนข้างแคบ ดังนั้นค่ายกลอาจเปลี่ยนแปลง แต่ธรรมชาติไม่อาจหลอกผู้คน”

สายตาของท่านไป๋ค่อยๆ ลึกล้ำขึ้น “คุณหนูกงซุนดูจะเข้าใจพืชพรรณเหล่านี้ยิ่งนัก” ก่อนหน้านี้เองก็ใช่ นางถึงกับรู้จักใช้ผงสลายศพ เห็นได้ว่าสตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาเฉกเช่นที่ตนคิดจริงๆ

“ตระกูลท่านมหาราชครูมีการปะทะกับตระกูลอู่หรือไม่?”

ท่านไป๋ไม่เข้าใจว่าเหตุใดอยู่ดีๆ อวิ๋นซูจึงกล่าวถึงตระกูลอู่ขึ้นมา ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความระมัดระวังอยู่หลายส่วน “หรือคุณหนูกงซุนมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอู่?”

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย “ข้าเพียงต้องการกล่าวว่า ขอเพียงเป็นคนที่เข้าใจวิชาแพทย์ล้วนมีความเข้าใจต่อพืชพรรณอย่างลึกล้ำ ค่ายกลนี้สามารถกักขังยอดฝีมือได้จริงๆ แต่หากเป็นคนตระกูลอู่บุกเข้ามา เกรงว่าการจะทำลายค่ายกลได้ย่อมเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น”

คำพูดของนางทำให้ท่านไป๋สั่นสะท้านไปทั้งร่าง เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของอวิ๋นซูขึ้นมาได้โดยพลัน ค่ายกลของพวกเขามีจุดอ่อนถึงชีวิตอยู่!

ใช่แล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะใช้เคล็ดวิชาตามเบญจธาตุเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมรอบด้านเพื่อทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าของผู้หลงเข้าสู่ค่ายกลสับสนอย่างไร แต่เป็นเช่นที่คุณหนูกงซุนกล่าว ขอเพียงเป็นคนที่เข้าใจเรื่องพืชพรรณเหล่านี้ หากคิดจะออกไปก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น! ปัญหานี้ทำให้ท่านไป๋พลันจมลงสู่การใคร่ครวญ อย่างไรก็ตามเมื่อได้สติกลับมา พบว่าอวิ๋นซูเดินไปอีกด้านหนึ่งแล้ว เงยหน้าขึ้นมองดวงดาวบนท้องฟ้า

“มิใช่เพียงพืชพรรณเท่านั้น ดวงดาวเหล่านี้ก็สามารถเป็นตัวบอกทิศทางให้แก่ผู้อยู่ในค่ายกลได้ เช่นกลุ่มดาวกระบวยใหญ่นี้ หากไปทางที่หางชี้ออกมาก็จะหาดาวเหนือที่สว่างที่สุดพบ ทิศทางดาวเหนือก็คือทิศเหนือ ตระกูลมหาราชครูเชี่ยวชาญค่ายกลเช่นนี้ เชื่อว่าต้องสร้างจวนอยู่ทางทิศใต้เป็นแน่ หากเป็นหมู่บ้านธรรมดาจะรวมกันอยู่ที่ใต้ หลังบ้านเป็นทิศเหนือถือเป็นฮวงจุ้ยที่ดี ดังนั้นมิใช่เพียงตระกูลอู่เท่านั้น ขอเพียงเป็นคนที่เข้าใจเรื่องดาราศาสตร์เล็กน้อยก็สามารถทำลายค่ายกลของพวกท่านได้”

“…” ท่านไป๋ถูกคำพูดของอวิ๋นซูทำเอามือเท้าเย็นเยียบ ตลอดมาเขาคิดว่าค่ายกลของตระกูลมหาราชครูร้ายกาจยิ่งนัก เพียงแต่เมื่อได้ยินคุณหนูกงซุนกล่าวเช่นนี้ เขาพบว่าเรื่องที่ตนต้องเรียนรู้ยังมีอีกมากมายเหลือเกิน สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่กระทั่งท่านอาจารย์ยังมองข้าม

“เรื่องราวไม่อาจรั้งรอ ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว หมอกลวงตาที่นี่จะยิ่งหนาแหน่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงตอนนั้นเส้นทางเล็กๆ ในป่าก็เดินลำบากแล้ว” คำพูดของอวิ๋นซูทำให้ท่านไป๋ได้สติกลับมาโดยเร็ว เขาตอบรับไปคำหนึ่ง จากนั้นจึงยกชายอาภรณ์เดินตามไป

ชิงจู๋มองหมากที่เคลื่อนไหวอยู่บนกระดานหิน ยากที่จะเชื่อในทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนได้เห็น นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ ไม่ใช่ความบังเอิญโดยเด็ดขาด! หรือแผนภาพเสี่ยงทายของท่านพี่จะพัฒนาขึ้นอีกขั้นแล้ว? ในใจของเขาเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้ แม้ปากจะไม่กล่าว แต่ในใจรู้สึกไม่เข้าใจมาโดยตลอด ตนกับท่านพี่มีคุณสมบัติแตกต่างกันที่ใด

หากกล่าวว่าไม่อิจฉานั่นเป็นเรื่องเท็จ ท่านอาจารย์ให้ความสำคัญกับท่านพี่มากกว่า ทว่าสิ่งที่ทั้งสองได้เรียนมากมายเช่นเดียวกันแท้ๆ

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ชิงจู๋เพิ่งรู้ว่าที่แท้ในยามที่ตนมองไม่เห็น ท่านพี่กำลังพัฒนาไปอย่างรวดเร็วเพียงนี้

“ชิงจู๋”

เสียงอันร้อนรนดังขึ้นจากด้านหลัง ชิงจู๋ร่างกายแข็งค้าง ไม่กล้าหันกลับไป

“เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่? พวกเจ้าจัดให้คุณหนูกงซุนไปอยู่ที่ใด?” มือคู่หนึ่งจับไหล่ชิงจู๋ไว้ ผมของเฟิ่งหลิงยุ่งเหยิง คอเสื้อบริเวณหน้าอกเปื้อนเลือด มีเพียงสรรค์เท่านั้นที่ทราบว่าเขาควบม้าเร็วเพียงใด การเดินทางที่เดิมทีต้องใช้เวลาสามวันเขากลับทำสำเร็จได้ในวันเดียว ตอนนี้เหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่เมื่อเข้ามาถึงจวนกลับไม่เห็นเงาร่างของอวิ๋นซู นี่ทำให้เขาแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่จนคลั่งขึ้นมา

“นะ นายน้อย…”

เฟิ่งหลิงหอบหายใจเล็กน้อย สายตาตกอยู่บนเงาร่างทั้งสองที่เคลื่อนไหวอยู่บนกระดานหิน ดวงตาทั้งสองหดเกร็ง “ซูเอ๋อร์อยู่ในป่าต้องห้ามหรือ?!”

“นายน้อย นายน้อยได้รับบาดเจ็บหรือ?!”

“พาข้าไป!” ไหนเลยเฟิ่งหลิงจะสนใจอาการบาดเจ็บบนร่างตนอีก เพียงแต่ชิงจู๋กลับส่ายศีรษะ “ไม่ ชิงจู๋มิอาจทำเช่นนี้ได้…”

คำพูดของเขาทำให้บุรุษหล่อเหลาดวงตามืดครึ้มลง “ท่านปู่ให้เจ้าทำเช่นนี้หรือ?”

“…” ชิงจู๋เบนสายตาออกไปด้วยความรู้สึกผิด “นายน้อย ท่านอาจารย์ทำเพื่อท่าน สตรีผู้นั้นเป็นอุปสรรคต่ออนาคตของนายน้อย!”

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของเฟิ่งหลิงกำแน่น เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านตายังไม่ยอมแพ้อีกหรือ? เขากล่าวไปแล้วว่า หากชีวิตนี้ไม่มีอวิ๋นซู เขาจะทำสิ่งใดล้วนไม่มีความหมาย! “พาข้าไป!”

การตะโกนที่แฝงไปด้วยพลังภายในทำให้ชิงจู๋ลืมเลือนปฏิกิริยาโดยพลัน แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยเห็นนายน้อยผู้อบอุ่นมีโทสะมากมายเพียงนี้มาก่อน เปลวเพลิงที่เต้นระริกอยู่ในดวงตางดงามคู่นั้นทำให้เขายากจะมองตรงๆ ราวกับตอนนี้ตนจะต้องตายภายใต้สายตาของเขาก็มีปาน

ขาทั้งสองสั่นระริก ชิงจู๋ไม่อาจขยับได้แม้เพียงครึ่งส่วน สายตาที่นายน้อยใช้มองตนเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวอันเข้มข้น ในตอนนี้เขาคิดถึงคำพูดท่านไป๋ขึ้นมาแล้ว หากไม่มีคุณหนูกงซุน นายน้อยอาจจะกลายเป็นคนที่พวกเขาไม่รู้จัก

“คุณหนูกงซุน ทางออก!”

ท่านไป๋มองเส้นทางเล็กๆ ที่ปูด้วยพื้นหินซึ่งปรากฏอยู่เบื้องหน้า ในดวงตามีความกระตือรือร้นและความยินดีอย่างไม่อาจควบคุม สีหน้าของอวิ๋นซูเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าหลายส่วน หันกลับไปมองป่าทึบนั้นอีกครั้ง เมื่อเดินออกมาจากป่าต้องห้าม ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับกลับไปอยู่ในสภาพดั้งเดิม หากมิใช่ว่ากระโปรงของตนยับเยินจนดูไม่ได้ กระทั่งนางคงคิดว่าการตรวจหาเส้นทางในคืนนี้เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง

“คิดไม่ถึงว่าคุณหนูกงซุนจะถึงกับเดินออกมาได้”

เสียงหนึ่งดังแว่วมาจากด้านข้าง สีหน้าท่านไป๋พลันเปลี่ยนไป รีบคุกเข่าทั้งสองลงจนเจ็บปวด ริมฝีปากขาวซีด “ทะ ท่านอาจารย์…”

ชายชราผมขาวเดินออกมาจากด้านข้างด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก ทว่ากลับไม่หยุดมองท่านไป๋แม้แต่น้อย มองตรงไปยังอวิ๋นซูที่มีสภาพย่ำแย่หาใดเปรียบ น้ำเสียงเจือไปด้วยความรังเกียจอันเข้มข้น “ผู้ชราดูเบาคุณหนูกงซุนไปแล้วจริงๆ ในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วันก็สามารถทำให้ลูกศิษย์ที่ผู้ชราสั่งสอนมาหลายปีทรยศได้”

ทรยศ?! ในใจของท่านไป๋รู้สึกเจ็บปวด หลุบตาลงด้วยความหนักอึ้ง