หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 583 จดหมายจากฮองเฮา

เล่มที่ 20 ตอนที่ 583 จดหมายจากฮองเฮา
บุรุษบนเตียงหลับตาลงเบาๆ ถลกเสื้อของเขาออกเผยให้เห็นผิวหนังที่เต็มไปด้วยเลือด ชิงจู๋อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเย็นยะเยือก บาดเจ็บสาหัสเพียงนี้ ท่านพี่เดินกลับมาได้อย่างไร?!

“ท่านพี่ เหตุใดท่าน…”

“บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไร” น้ำเสียงของเขาอ่อนระโหยโรยแรง ดวงตาของชิงจู๋อดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ ในใจจมลงสู่ความตำหนิตนเองอย่างลึกล้ำ หากตอนนั้นเขาคิดหาวิธี อาจปิดบังท่านอาจารย์แทนท่านพี่ได้ ตอนนี้ท่านพี่ถูกลงโทษรุนแรงเช่นนี้ เชื่อว่า…ท่านพี่คงสูญเสียคุณสมบัติที่จะสืบทอดตำแหน่งราชครูไปแล้ว

หยิบยาที่อวิ๋นซูมอบให้เมื่อครู่นี้ขึ้นมาด้วยความลังเล จากนั้นจึงทาลงบนแผ่นหลังของท่านไป๋อย่างระมัดระวัง ความรู้สึกเจ็บปวดที่แพร่ออกมาอย่างฉับพลันทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นสบาย

บุรุษผู้มีสภาพอิดโรยยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “นายน้อยมองคนไม่ผิดจริงๆ ”

“…ท่านพี่ เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้ด้วย?” แม้นายน้อยจะช่วยชีวิตพวกเขาไว้ แต่ก็สามารถตอบแทนจากเรื่องอื่นได้ เช่นว่าเมื่อได้รับตำแหน่งราชครูแล้วก็ทำประโยชน์ให้ตระกูลท่านมหาราชครูต่อไป! หากเทียบกับการเสียโอกาส บางทียังคุ้มค่ากว่าการเสียชีวิต

“ชิงจู๋ เกรงว่าเจ้าจะไม่เชื่อ คุณหนูกงซุนสามารถออกมาเองได้จริงๆ ข้าไม่ได้ช่วยอะไรนางเลย”

“อะไรนะ? ท่านพี่ ท่านพูดอะไร?”

“คิดว่าเจ้าคงเห็นแล้วกระมัง? ตอนที่อยู่ในค่ายกล พวกเราไม่ได้ถูกค่ายกลของเจ้าทำให้สับสน เดินไปยังทิศทางที่ถูกต้องตลอดทาง นั่นไม่ใช่เพราะแผนภาพเสี่ยงทายของข้าแม่นยำ แต่เป็นเพราะความเฉลียวฉลาดของคุณหนูกงซุน เมื่อเทียบกันแล้ว ข้าที่เรียนรู้การเสี่ยงทายค่ายกลมาหลายปี จู่ๆ กลับไม่มีความเชื่อมั่นในตนเองอีก” น้ำเสียงของเขาไปด้วยความหดหู่อย่างเข้มข้น ชิงจู๋ไม่เคยเห็นอารมณ์เช่นนี้บนใบหน้าของท่านพี่มาก่อน ราวกับเขาได้รับผลกระทบรุนแรง นี่ทำให้ในใจของชิงจู๋เกิดความหวาดกลัว

“ท่านพี่ คงมิใช่ว่าอยากยอมแพ้แล้วกระมัง?!”

บุรุษเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา “ข้าไม่มีคุณสมบัติแล้ว”

ชิงจู๋ลุกขึ้นยืนจนเกิดเสียงดังพรึ่บ น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ย้อนคิดไปถึงความลําบากที่พวกเขาสองพี่น้องได้รับในหลายปีมานี้ เขาคิดว่าท่านพี่ของตนไม่ควรได้รับการปฏิบัติเช่นนี้! เดิมทีเขาควรเป็นผู้ที่มีอนาคตไร้ขีดจํากัด

“ชิงจู๋จะไปขอให้ท่านอาจารย์ยกโทษให้!”

“ไม่ ไม่จำเป็น ท่านอาจารย์สูญเสียความเชื่อมั่นที่มีต่อเข้าไปแล้ว ชิงจู๋ ความจริงข้ามีบางอย่างต้องการกล่าวกับเจ้ามาโดยตลอด เจ้าเองก็มีคุณสมบัติที่จะสืบทอดตำแหน่งราชครูเช่นกัน เพียงแต่ตอนนี้ ข้าทำให้เจ้าเข้ามาพัวพันแล้ว…”

ในใจของชิงจู๋เกิดความรู้สึกสั่นไหว ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดหลายส่วน เขาเองก็เคยมีความคิดเช่นนี้ ทว่าตอนนี้เมื่อท่านไป๋กล่าวเองจากปาก เขายังรู้สึกผิดต่อท่านพี่จริงๆ เป็นเพราะเขาเอง “ไม่ ชิงจู๋ไม่มีคุณสมบัติพอ”

“ความสามารถของเจ้าข้ารู้มาตลอด เพียงแต่นิสัยของเจ้ายังไม่สุขุมมากพอ บางทีท่านราชครูอาจลงจากตำแหน่งช้าไปอีกปีสองปี เจ้าก็…”

“ไม่! ชิงจู๋จะไม่เป็นราชครู! ชิงจู๋เพียงต้องการอยู่ข้างกายท่านพี่…” ความจริงสิ่งที่ใจของเขายังอาลัยอาวรณ์ก็คือ เมื่อท่านพี่ได้เป็นราชครูเท่ากับว่าต้องไปจากจวนแห่งนี้ พวกเขาเป็นฝาแฝดกัน ตั้งแต่เกิดมาก็อยู่ด้วยกันมาโดยตลอด หากแยกจากเช่นนี้ จะไม่ให้ตนรู้สึกอะไรได้อย่างไร

ตอนนี้เอง มีเสียงเคาะเบาๆ ดังแว่วมาจากนอกประตู ไม่ทราบว่าอวิ๋นซูยืนอยู่บริเวณนั้นตั้งแต่ยามใด ชิงจู๋รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตน เบนศีรษะไปด้านหนึ่งแล้วหลีกทางให้

เหตุการณ์เมื่อครู่นี้อวิ๋นซูล้วนเห็นอยู่ในสายตา ในใจของนางเกิดความอิจฉาอยู่หลายส่วน อดไม่ได้ที่จะคิดถึงน้องสาวผู้นั้นของตน เพียงแต่ความทรงจำนี้กลับดูคล้ายหลงเหลืออยู่ในภพชาติที่แล้ว

ค่อยๆ ก้าวเข้ามา ตรวจสอบบาดแผลบนหลังของท่านไป๋ การโบยตีนี้ทำได้พิถีพิถันยิ่งนัก แต่ละไม้ล้วนตีนลงบนจุดชีพจร แต่ไม่ได้สาหัสถึงชีวิต เพียงแค่ทำให้ผู้บาดเจ็บนอนอยู่บนเตียง ขยับเขยื้อนไม่ได้ไปหลายเดือนเท่านั้น

“นี่คือเทียบยา ภายในเจ็ดท่านไป๋อย่าได้โดนน้ำเป็นอันขาด ทุกวันกินยาสามครั้ง อย่าหยุดทายาที่ข้าให้ บาดแผลจะหายเร็วยิ่งขึ้น”

“ลำบากคุณหนูกงซุนแล้ว ผู้น้อยแซ่ไป๋ไร้ความสามารถเอง”

อวิ๋นซูมองเห็นความเจ็บปวดอันลึกล้ำในดวงตาท่านไป๋ ความจริงเขาใส่ใจต่อความเชื่อมั่นที่ท่านมหาราชครูมีต่อเขาอย่างยิ่ง

“เชื่อว่าอีกไม่นาน ท่านมหาราชครูจะเรียกพบท่านไป๋”

คำพูดนี้เมื่อท่านไป๋ได้ยิน กลับดูคล้ายเป็นการปลอบใจเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง

“ในตอนที่ท่านมหาราชครูถามข้าว่าทำลายค่ายกลเช่นไร ข้ายังไม่ได้พูดไป ท่านไป๋สามารถบอกเขาได้โดยละเอียด หากไม่ใช่เพราะข้า ท่านไป๋คงไม่ต้องถูกลงโทษจนบาดเจ็บเช่นนี้” คำพูดของอวิ๋นซูเตือนสติท่านไป๋ เขายังสงสัยอยู่ว่าเหตุใดยามที่ท่านอาจารย์ถาม นางจึงไม่ยอมบอกอย่างละเอียด

ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น ขอเพียงอธิบายออกไปคงสามารถโน้มน้าวให้ท่านอาจารย์เชื่อใจตัวเองได้ และสามารถเปลี่ยนอคติที่ท่านอาจารย์มีต่อนางได้ด้วย หรือว่า…นางทำเพื่อตน?!

บุรุษบนเตียงเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ “คุณหนูกงซุนกำลังมอบโอกาสให้ผู้น้อยแซ่ไป๋หรือขอรับ?”

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย นางกำลังเดิมพัน คนเช่นท่านไป๋ไม่ควรถูกตัดรอนความเชื่อมั่นระหว่างศิษย์อาจารย์เพียงเพราะความเข้าใจผิด ดังนั้นอวิ๋นซูจึงทิ้งบันไดขั้นนี้ไว้ ให้ ทำให้ท่านมหาราชครูมีเหตุผลเรียกพบท่านไป๋อีกครั้ง เมื่อถึงตอนนั้น ตนไม่อยู่แล้ว นับว่าเป็นเวลาที่พวกเขาศิษย์อาจารย์จะได้เปิดใจกันโดยแท้จริง

…

อีกด้านหนึ่ง

บุรุษทั้งสองสบตากันอย่างเงียบงัน ความโกรธเกรี้ยวในดวงตาเฟิ่งหลิงมิได้เลือนหายไปแม้แต่น้อย ส่วนท่านมหาราชครูก็มีความผิดหวังเต็มดวงตาเช่นเดียวกัน

เนิ่นนานผ่านไป ชายชราผมขาวจึงเอ่ยปากขึ้น “เดิมทีไม่อยากให้เจ้ารู้ความจริงเร็วเพียงนี้ แต่เมื่อเห็นเจ้าทำตัวไม่มีเหตุผล สนใจเพียงความรักระหว่างบุรุษสตรี ตาจึงมิอาจปล่อยให้เจ้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ต่อไปได้อีก”

“หลิงเอ๋อร์รู้ตัวว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่”

“รู้หรือ?! ข้าเห็นเพียงเจ้ากำลังลุ่มหลงเท่านั้น!” น้ำเสียงอันหนักแน่นโจมตีลงกลางใจของเฟิ่งหลิงอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตามเขากลับไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย

ชายชราผมขาวค่อยๆ หันไป ยื่นมือไปยกภาพวาดด้านบนขึ้น พบว่าด้านในมีปรากฏชั้นลับแห่งหนึ่ง

“นี่คือสิ่งที่มารดาของเจ้าทิ้งไว้เมื่อปีนั้น เจ้าดูให้ชัดเจนเถิด!”

กล่องไหมสีแดงกล่องหนึ่งปรากฏเบื้องหน้าเฟิ่งหลิง ดวงตาของเขาสว่างวาบ ค่อยๆ เปิดออก

ด้านในเป็นจดหมายฉบับหนึ่ง ตัวอักษรงดงามเช่นนั้นดูคุ้นเคยหาใดเปรียบ ไม่ทราบว่ากี่ครั้งแล้วที่เขาอ่านภาพอักษรที่ฮองเฮาย่วนทิ้งไว้เมื่อปีนั้นในชั้นหนังสือลับที่อยู่ในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียน มีเพียงทำเช่นนี้เขาถึงจะเข้าใจมารดาที่ไม่เคยพบหน้าผู้นั้นได้

นี่คือจดหมายที่ฮองเฮาย่วนทิ้งไว้

“แต่ละยุคสมัย ตระกูลมหาราชครูของพวกเราล้วนทำประโยชน์ให้ราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียน เพียงแต่สิ่งที่ได้รับคืออะไรเล่า? พวกเรากลับต้องมาเร้นกายอยู่ในป่าเขา เมื่อปีนั้น หากตาขวางท่านแม่ของเจ้าได้ นางคงไม่ต้องตกแต่งให้บุรุษไม่ได้ความจนทำให้นางต้องร่อนเร่อยู่ข้างนอกตั้งแต่อายุยังน้อย ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนกระทำ!”

ท่านมหาราชครูราวกับกำลังย้อนนึกถึงอดีตอันน่าเจ็บปวดและโหดร้าย มือของเฟิ่งหลิงที่ถือจดหมายฉบับนั้นแข็งเกร็งขึ้นหลายส่วน

ท่านแม่มิได้หายตัวไป แต่ถูกบีบบังคับให้จากไปหรือ?

เมื่อปีนั้นไท่ซ่างหวงนำเฟิ่งหลิงที่ยังอยู่ในห่อผ้ามาข่มขู่ให้มารดายอมลงจากตำแหน่งฮองเฮาด้วยตัวเอง ทั้งยังให้นางกลับไปขโมยความลับต้องห้ามออกมาจากตระกูลท่านมหาราชครูอีกด้วย มิเช่นนั้นจะเอาชีวิตเขาเสีย ในจดหมายเขียนไว้ว่า จักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนก็สมคบกับการกระทำชั่วร้ายนี้เช่นกัน ด้วยคำสั่งของไท่ซ่างหวง เขามิได้ปกป้องฮองเฮาย่วน แต่กลับช่วยกระทำความชั่ว! เพียงเพราะความลับที่ตระกูลมหาราชครูมีอยู่ในมือ เขาสามารถละทิ้งได้แม้กระทั่งสตรีที่รักที่สุด

“มารดาของเจ้าช่วยเจ้าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด นางพาเจ้าไปหาสหายในแคว้นเฉิน นี่เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่นางมอบให้ตา หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวใดอีก ข้าหวังว่านางจะมีชีวิตอยู่ แต่นี่…เป็นเพียงความหวังเท่านั้น”

เฟิ่งหลิงกำจดหมายในมือแน่น บนใบหน้าปรากฏความไม่เข้าใจที่มิอาจปกปิด

“หลิงเอ๋อร์ ความแค้นนี้เจ้าจะมิแก้แค้นหรือ?! ความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียบุตรสาว ตามิอาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต! ส่วนเจ้า เจ้าเป็นบุตรที่มารดาของเจ้าใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยกลับมา เจ้าไม่ควรแก้แค้นให้มารดาของเจ้าหรือไร?!”

บุรุษรูปงามมิได้กล่าวคำใด เนิ่นนานผ่านไป เขาจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา “ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไม่เกี่ยวข้องกับซูเอ๋อร์”

“อะไรนะ?! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังพูดเช่นนี้อีกหรือ? หากไม่ใช่เพราะนาง เจ้าจะเหลวไหลอยู่ด้านนอกนานเพียงนั้นและต้องเสี่ยงอันตรายที่จะถูกตระกูลอู่พบตัวได้อย่างไร! หากไม่ใช่เพราะนาง บางทีเจ้าคงหาเบาะแสอื่นพบไปนานแล้ว และสามารถทวงคืนความยุติธรรมให้มารดาเจ้าได้! นางเป็นเพียงบุตรีอนุภรรยาของแคว้นเฉิน ควรค่าให้เจ้าละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างนี้หรือไร?”

“ควรค่าแล้ว” น้ำเสียงของเฟิ่งหลิงไม่มีการสั่นไหวแม้แต่น้อย เขาไม่ได้มองชายชราผมเขาเบื้องหน้า เขารู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่

“เจ้า…เจ้าทำเช่นนี้ รู้สึกผิดต่อมารดาเจ้าหรือไม่?!

เฟิ่งหลิงสูดหายใจลึก จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น มองท่านมหาราชครูเบื้องหน้าที่อยู่ในอารมณ์รุนแรงด้วยสายตานิ่งเรียบ “ท่านตา ที่หลิงเอ๋อร์เดินมาถึงวันนี้ได้ล้วนเป็นเพราะซูเอ๋อร์ หากไม่มีนาง ในการลอบสังหารหลายครั้งก่อนหน้านี้หลิงเอ๋อร์คงยอมแพ้เพราะไร้ซึ่งความหวังไปนานแล้ว เพียงแต่ข้าต้องการพบหน้านาง เพื่อได้อยู่ข้างกายนาง หลิงเอ๋อร์จึงมีชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้ได้ ความแค้นของท่านแม่ หลิงเอ๋อร์ย่อมต้องแก้แค้น แต่หลังจากกระทำเรื่องนี้สำเร็จ หลิงเอ๋อร์จะพาซูเอ๋อร์ไปจากที่นี่”

“เจ้าจะจากไปหรือ?!”

ท่านมหาราชครูคิดไม่ถึงว่าในตอนที่เฟิ่งหลิงเห็นจดหมายฉบับนี้จะยังมีท่าทีเช่นนี้อยู่ “เช่นนั้นเจ้าจะเอาอะไรไปแก้แค้น?! หากมินั่งบนตำแหน่งจักรพรรดิ จะรักษาตระกูลมหาราชครูของพวกเราไว้ได้หรือไร?! เจ้าคิดว่าคนเหล่านั้นของตระกูลอู่จะยอมให้เจ้าจากไปหรือ? คิดว่าพวกเขาจะไม่ถอนหญ้าให้ถึงรากหรือไร? อย่ากล่าวว่าเจ้าปกป้องตัวเองได้ เด็กคนนั้นเล่า เจ้าก็จะทำให้นางตกอยู่ในอันตรายไปด้วย!”

“หลิงเอ๋อร์คิดถึงอนาคตที่เลวร้ายที่สุดแล้ว แต่ก่อนหน้านั้น หลิงเอ๋อร์คิดอย่างชัดแจ้งแล้วว่าสิ่งที่ตนต้องการคืออะไร หากยากที่จะหลีกหนีความตาย เช่นนั้นข้าย่อมปล่อยให้นางจากไป แต่หากมีชีวิตอยู่ได้ ข้าจะต้องอยู่ด้วยกันกับนางไปชั่วชีวิต”

ประกายแสงที่ส่องระยิบระยับในดวงตาอันแน่วแน่นั้นทำให้ท่านมหาราชครูอดไม่ได้ที่จะดวงตาสว่างวาบ ภาพเช่นนี้เขาเคยรู้จักมาก่อน

ก่อนหน้านี้หลายปีบุตรีดื้อรั้นผู้นั้นก็ยืนอยู่เบื้องหน้าตนด้วยท่าทีเช่นนี้ หากมีชีวิตอยู่จะต้องอยู่ด้วยกันกับเขา หากตายนางจะไม่ลากเขาเข้ามาพัวพันแม้แต่ครึ่งส่วน! เพียงแต่ผลลัพธ์เป็นอย่างไรเล่า? ผลเป็นเช่นที่ตนคิด!

ท่านมหาราชครูหลับตาลง มิเสียทีที่เป็นบุตรของนางจริงๆ นิสัยเช่นนี้เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว

“หากท่านตาไม่มีอะไรจะกล่าว หลิงเอ๋อร์ขอตัวก่อน แต่หากซูเอ๋อร์มีอุบัติเหตุอันใดเกิดขึ้นอีก หลิงเอ๋อร์อาจไม่ใจเย็นเช่นวันนี้แล้ว”

“…”

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไป มุมปากของท่านมหาราชครูจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำ

ใช่แล้ว เขาเองก็ไม่อนุญาตให้มีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นง่ายๆ อีก