หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 584 ไร้เหตุผล
เล่มที่ 20 ตอนที่ 584 ไร้เหตุผล
“ซูเอ๋อร์!” จะอย่างไรเฟิ่งหลิงก็ไม่อาจสงบใจลงได้ คำพูดเมื่อครู่นี้ของท่านตาทำให้เขารู้ว่า ช่วงเวลาที่ตนไม่อยู่ ท่านตาคงบอกอะไรกับซูเอ๋อร์เป็นแน่ เนื้อหาในคำพูดไม่ต้องคิดก็รู้ ทว่าเขาไม่ใส่ใจอะไรทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่เขาใส่ใจก็คือความคิดที่แท้จริงในใจของซูเอ๋อร์
สตรีในลานเรือนหันมาช้าๆ พบบุรุษผู้มีความกังวลเต็มใบหน้าเดินเข้ามาราวสายลม
ร่างกายจมลงสู่อ้อมกอดอุ่นโดยพลัน จมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมที่ทำให้ใจสงบ อวิ๋นซูพบว่าหัวใจของเฟิ่งหลิงเต้นเร็วยิ่งนัก “ไม่สบายตรงไหนหรือไม่ ให้ข้าดูหน่อยเถิด” ยื่นมือออกไปคิดจะจับชีพจรให้อีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่าเขาจะเร็วกว่าก้าวหนึ่ง จับมือของตนไปด้านข้าง นิ้วทั้งห้าในฝ่ามือร้อนกอบกุมแน่น
“ให้ข้ากอดเจ้าเงียบๆ เช่นนี้สักครู่ ได้หรือไม่”
เสียงนี้ราวกับระลอกคลื่นที่แผ่ออกมาจากส่วนลึก ไหวกระเพื่อมอยู่ในหัวใจของอวิ๋นซูอย่างเชื่องช้า นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าในใจของบุรุษผู้นี้รู้สึกไม่ดีอย่างรุนแรง ไม่ทราบว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ท่านมหาราชครูบีบบังคับเขาหรือไม่? เขา…ลำบากใจมากหรือไม่?
“หากข้าไป ท่านคงผ่านไปได้อย่างราบรื่น…”
ดวงใจของเฟิ่งหลิงหดเกร็ง นางหวั่นไหวจริงๆ แล้วหรือ? แขนทั้งสองรัดแน่นขึ้นอีกครั้ง ราวกับต้องการกอดนางให้ผสานลึกไปถึงเลือดเนื้อและกระดูกก็มิปาน “ไม่! ข้าไม่ให้เจ้าไป เจ้าไปไม่ได้!” เขาไม่อาจฝืนทนวันเวลาที่ไม่มีนางได้อีกต่อไป ต่อให้จากกันเพียงสองสามวัน เขายังคิดถึงจนแทบบ้า
สตรีในอ้อมกอดไม่ได้เอ่ยปากอีก เฟิ่งหลิงพลันได้สติกลับมา นี่เขา…บีบบังคับนางเกินไปหรือไม่? เขาพยายามทำให้ตนใจเย็นลง นี่ตนเป็นอะไรไป ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ควรบีบบังคับนาง “ขออภัย ทำให้เจ้าตกใจแล้ว…”
เฟิ่งหลิงค่อยๆ ปล่อยสตรีในอ้อมกอด รู้สึกราวกับแขนทั้งสองของตนไร้เรี่ยวแรง สายตาอันลึกล้ำเบนออกจากใบหน้าอวิ๋นซูอย่างเชื่องช้า ไม่คิดว่า ในดวงตาของเขาจะเกิดประกายแสงไหลผ่าน
ดวงหน้าสุขุมเยือกเย็นในยามนี้กำลังมองตนด้วยรอยยิ้มบางเบา มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยของนางมิอาจปกปิดกระแสแห่งอารมณ์ของนางได้
“ในเมื่อไม่ให้ข้าไป ข้าก็ไม่ไป”
“…” เฟิ่งหลิงชะงัก คำพูดของนางราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิก็มิปาน พริบตาเดียวก็สามารถทำให้ความโศกเศร้าและความรู้สึกไม่ดีในใจของเขาสงบลงได้ ประโยคง่ายๆ เพียงประโยคเดียว ทว่าเป็นคำสัญญาที่จริงใจและหนักแน่นที่สุดของนาง
ในดวงตาของบุรุษรูปงามค่อยๆ ปรากฏความอ่อนโยน ใบหน้าขาวนวลประดับไปด้วยสีชมพูบางๆ มือของตนยังกอบกุมมือนางแน่น บางทีความคิดถึงที่มีต่อนางคงอัดอั้นนานเกินไป เมื่อทั้งสองอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เขาจึงยากที่จะระงับอารมณ์ของตน
“ท่านตา…พูดอะไรกับเจ้าหรือไม่?”
อวิ๋นซูคิดเล็กน้อย ทว่าเฟิ่งหลิงกับขมวดคิ้วเบาๆ “ซูเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องปิดบังอะไรกับข้าทั้งสิ้น ไม่ต้องกลัวข้ากังวล เพราะสิ่งที่ข้ากลัวที่สุดก็คือเจ้าจะกังวลเรื่องข้า”
แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยพูดคำหวานมาก่อน เพียงแต่เมื่ออวิ๋นซูได้ยินทุกคำพูดของเขา ล้วนรู้สึกหวานล้ำกว่าผู้อื่นนับร้อยเท่า บางคนก็มีความคิดลึกล้ำเช่นนี้ เมื่อเอ่ยคำพูดจริงจังที่คละเคล้าไปด้วยความคิดถึงและความใส่ใจอันเข้มข้น ล้วนทำให้นางรู้สึกถึงความจริงใจที่เขามอบให้นางได้ทุกครั้ง บุรุษเช่นนี้ ควรค่าให้นางเสียสละแล้ว
“เขากลัวว่าข้าจะกลายเป็นภาระของท่าน ทั้งยังบอกว่าหาสตรียอดเยี่ยมและเหมาะสมให้ท่านผู้หนึ่งแล้ว…” อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา “ดังนั้นข้าจึงแสดงท่าทีไม่เคารพท่านมหาราชครูออกไป”
“…” ท่าทีไม่เคารพ? เฟิ่งหลิงมองรอยยิ้มในดวงตาของอวิ๋นซู ดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลังจากท่านตาพบนางแล้ว ยังคงมีท่าทีปฏิเสธเพียงนั้น
ใช่แล้ว ซูเอ๋อร์ของเขาจะถูกผู้อื่นรังแกได้อย่างไร? นางจะต้องหาโอกาสอันเหมาะสมโต้คืนเป็นแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฟิ่งหลิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ทำได้ดี ไม่ต้องฟังว่าผู้อื่นกล่าวเช่นไร ขอเพียงเจ้าอยู่ข้างกายข้าตลอดไปเป็นพอ ปัญหาเหล่านี้ก็มอบให้ข้าจัดการเอง หลังจากเรื่องราวผ่านไป ข้าจะพาเจ้าไปจากที่นี่”
“ไปจากที่นี่?”
“ถูกต้องแล้วไปจากที่นี่ เจ้าไม่ใช่นกขมิ้นในพระราชวัง ข้าเองก็ไม่มีใจจะนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของแผ่นดิน สำหรับข้าแล้ว เจ้าคือแผ่นดินของข้า เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังมีเรื่องที่จำเป็นต้องทำ เพื่ออนาคตที่มีเจ้าอยู่เป็นคู่ชีวิต นี่คือเหตุผลที่ข้ายืนหยัดแน่วแน่มาตลอด” ยื่นมือออกไปเกลี่ยผมบริเวณแก้มของนางไปทัดหู จุมพิตบนหน้าผากอบอุ่นหาใดเปรียบภายใต้แสงนวลที่สาดส่อง ตอนนี้เอง ด้านหลังมีเสียงอันโกรธเกรี้ยวดังขึ้น
“เจ้าคือผู้ใด?!”
ทั้งสองหันไปด้วยความแปลกใจ พบบุรุษในอาภรณ์สีเขียวผู้หนึ่งยืนอยู่บริเวณนั้นตั้งแต่ยามใดก็มิอาจทราบ บนใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทางยากจะเชื่อ
“กู้สวิ๋นฟาง?”
กู้สวิ๋นฟางยากจะบรรยายว่าอารมณ์ของตนในยามนี้คือสิ่งใด ถึงกับเห็นบุรุษผู้หนึ่งกระทำการสนิทสนมเช่นนี้กับนาง สายตาของนางเมื่อครู่ ตนไม่เคยเห็นมาก่อน
ตอนนี้เองบุรุษผู้นั้นหันมา กระทั่งกู้สวิ๋นฟางก็อดไม่ได้ที่จะตาพร่า หากกล่าวถึงบุรุษโดดเด่น มิใช่ว่าเขาไม่เคยเห็น เพียงแต่คนที่มีหน้าตางดงามหล่อเหลาเพียงนี้ ทำให้ในใจของเขาเกิดความรู้สึกอับอายจริงๆ
กู้สวิ๋นฟาง? เขาก็คือช่างฝีมือป้ายทองแห่งแคว้นเฉิน บุรุษที่ซูเอ๋อร์แนะนำให้รัชทายาทแห่งแคว้นเฉินผู้นั้นหรือ?
ดวงตาของเฟิ่งหลิงเต็มไปด้วยความสงสัย อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นสายตาของเขา มีเพียงบุรุษด้วยกันที่จะอ่านความคิดในดวงตานั้นออก
“ซูเอ๋อร์ ข้าจะพาพวกเจ้าไปจากที่นี่ก่อน”
…
ในรถม้า อวิ๋นซูหลับตาอย่างสงบ ส่วนกู้สวิ๋นฟางกลับขมวดคิ้วถลึงตามองไปยังสตรีผู้ไม่คิดจะอธิบายอะไร
บุรุษผู้นั้นมีความสัมพันธ์เช่นไรกับนางกันแน่? ก่อนหน้านี้ตนเคยพบหรือไม่? ไม่เคยได้ยินนางพูดเลยว่ามีบุรุษในใจแล้ว ในเมื่อมี ถึงกับไม่บอกกล่าวตนเชียวหรือ!
กู้สวิ๋นฟางไม่เข้าใจว่าความโกรธในใจของตนมาจากที่ใด คิดว่าอวิ๋นซูทำเช่นนี้ราวกับไม่เห็นเขาเป็นสหาย เสียแรงที่ตนลำบากลำบนฝ่าภูเขาแม่น้ำเพื่อมาตามหานาง!
“พี่ชาย กินซาลาเปาหรือไม่?” ซูหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างยกมือเล็กๆ ขึ้นมา สายตาของกู้สวิ๋นฟางตกอยู่บนซาลาเปานุ่มก้อนนั้น “หลิงเอ๋อร์ เอามาจากที่ใด?”
ซูหลิงเอ๋อร์เผยรอยยิ้มไร้เดียงสาออกมาโดยพลัน “พี่ชายรูปงามด้านนอกให้มา”
“ไม่อนุญาตให้กิน!”
ไหนเลยจะรู้ว่า จู่ๆ กู้สวิ๋นฟางจะแย่งซาลาเปาเนื้อก้อนนั้นไปอย่างดุดัน ซูหลิงเอ๋อร์ชะงักไป ราวกับถูกการกระทำนี้ของเขาทำให้ตกใจก็มิปาน ดวงหน้าเล็กๆ แดงก่ำ น้ำตาเอ่ออยู่ในดวงตาอย่างไม่อาจระงับ
“เหตุใดต้องโกรธเด็กผู้หนึ่งด้วย?” ในที่สุดอวิ๋นซูก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองบุรุษไร้เหตุผลที่นั่งอยู่ตรงข้าม กู้สวิ๋นฟางขมวดคิ้ว มองไปยังซูหลิงเอ๋อร์ที่ยามนี้มีท่าทีน่าสงสาร หัวใจพลันอ่อนยวบลง
“…ข้าเพียงจะกล่าวว่า รอเวลาอาหารกลางวันก่อนค่อยกิน”
อวิ๋นซูไม่มองเขาอีก เบนสายตามองไปนอกหน้าต่าง มองแผ่นหลังสง่างามที่อยู่บนหลังม้าเบื้องหน้า
“หึ เดินทางมาหนึ่งคืนเต็มๆ แล้วไม่รู้จักหยุดพักเสียบ้าง เห็นพวกเราเกิดจากเหล็กหรือไร? ท่าทางจะมีดีแค่หน้าตา ไม่มีความคิดอันใด” คำพูดของกู้สวิ๋นฟางเต็มไปด้วยความถากถาง เสียงนี้ดังเพียงพอที่จะทำให้เฟิ่งหลิงที่อยู่ด้านนอกได้ยินชัดเจน
บุรุษรูปงามผู้นั้นหันกลับมา ลดความเร็วของม้าลงแล้วถอยมา
“ใต้เท้ากู้เหนื่อยแล้วหรือ?”
กู้สวิ๋นฟางเชิดคางขึ้นอย่างยโส “ใต้เท้าเช่นข้าไม่เหนื่อย เพียงแต่เป็นห่วงว่าสตรีสองคนนี้จะเหนื่อย!” สายตาของเขาราวกับกำลังกล่าวว่า เจ้ามองเองไม่เป็นหรือ?
ท่าทียโสโอหังเช่นนี้ทำให้องครักษ์เงาหลายคนที่อยู่ด้านนอกรู้สึกไม่พอใจ อย่างไรก็ตามนายท่านของพวกเขายังคงมีสีหน้าอ่อนโยน
“พี่ชาย เมื่อครู่หลิงเอ๋อร์หลับไปแล้ว ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”
ซูหลิงเอ๋อร์กระพริบตาอย่างไร้เดียงสา มุมปากของกู้สวิ๋นฟางกระตุก แต่กลับไม่พูดอะไร
“องค์ชาย สถานที่แห่งนี้มิอาจอยู่นานได้” องครักษ์เงาที่อยู่เบื้องหน้าผู้หนึ่งรายงาน อวิ๋นซูจึงเอ่ยปากขึ้น “ข้าเองก็ไม่เหนื่อยอะไร หากสถานที่แห่งนี้มิอาจอยู่นานได้ เช่นนั้นรีบเดินทางย่อมสำคัญกว่า”
“ไม่เหนื่อยอะไร ดูหน้าเจ้าเถิด ซีดเหมือนกระดาษแล้ว!”
กู้สวิ๋นฟางชิงพูดขึ้นก่อน เฟิ่งหลิงทำราวกับไม่เห็นความยั่วยุอันเข้มข้นในดวงตาของเขา ในใจรู้สึกเจ็บปวดแทนอวิ๋นซูนัก พวกเขาออกเดินทางตอนกลางคืน เกรงว่าคงไม่อาจพักผ่อนอย่างสงบบนรถม้าได้จริงๆ
เขาหันไปออกคำสั่งกับองครักษ์เงา “สำรวจเส้นทางด้านหน้า คนอื่นพักผ่อนอยู่ที่นี่!”
บุรุษชุดดำขมวดคิ้ว สายตาคมกริบกวาดมองไปยังบุรุษผู้ยโสโอหังในรถม้า กู้สวิ๋นฟางมองข้ามดวงตาเปี่ยมไอสังหารของอีกฝ่าย บิดเอวอย่างเกียจคร้าน “ใต้เท้าเช่นข้าก็ต้องการลงไปเดินเสียหน่อย อยู่ในรถม้าหดหู่จะตายอยู่แล้ว! หลิงเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถิด”
“พี่ชาย ระ รอด้วย”
เลิกผ้าม่านขึ้น มีลมหนาวอันเย็นยะเยือกกระลอกหนึ่งพัดเข้ามา ดวงตาของกู้สวิ๋นฟางพลันเปล่งประกาย เมื่อครู่เขาสนใจแต่จะปะทะอารมณ์กับอวิ๋นซู ไม่รู้เลยว่าตอนนี้รถม้าหยุดอยู่ท่ามกลางป่าเขาแห่งหนึ่ง บนพื้นเต็มไปด้วยหิมะ รอบด้านล้อมรอบด้วยภูเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ
ฤดูนี้มีหิมะตกด้วยหรือ?
เฟิ่งหลิงประคองอวิ๋นซูลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง นำผ้าคลุมของตนไปคลุมไว้บนไหล่ของนาง “ที่นี่อยู่ในที่สูง อุณหภูมิหนาวเย็นกว่าด้านล่างมาก ซูเอ๋อร์ หากไม่คุ้นชินไปพักผ่อนอยู่ในรถม้าเถิด”
อวิ๋นซูสายศีรษะเล็กน้อย กู้สวิ๋นฟางที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “เจ้าคิดจะทำให้นางเบื่อตายหรือไร?”
“ใต้เท้ากู้ใส่ใจซูเอ๋อร์นี้ ผู้น้อยซาบซึ้งใจยิ่งนัก” บนใบหน้าของเฟิ่งหลิงไม่ปรากฏความโกรธเคืองแม้แต่น้อย ทำเพียงแย้มยิ้มบางๆ นี่ทำให้กู้สวิ๋นฟางยิ่งรู้สึกไม่พอใจ เหตุใดตนกล่าวอะไรไปก็มิอาจทำให้บุรุษผู้นี้โกรธเคืองได้ เขาไม่เห็นตนอยู่ในสายตาจริงๆ หรือ? ถึงแม้…ถึงแม้ตนจะเป็นเพียงสหายกับท่านหมอก็ตาม
อวิ๋นซูมองไปยังบุรุษที่กำลังพึมพำกับตัวเองแล้วเอ่ยปากขึ้น “ท่านออกมาจากแคว้นเฉินนานแล้ว รีบกลับไปหน่อยเถิด หากชักช้า รัชทายาทจะกังวลได้”
สตรีไม่รู้จักดีชั่วผู้นี้ถึงกับไล่เขาไปเชียวหรือ? เป็นเพราะบุรุษผู้นั้นหรือไม่?
“ทำไม หรือเจ้าคิดจะอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต!”
“อย่างน้อยตอนนี้ก็กลับไปไม่ได้”
กู้สวิ๋นฟางสะบัดชายอาภรณ์แล้วนั่งลง “เช่นนั้นข้าก็ไม่ไป!”
“…”
องครักษ์เงาหลายคนล้วนเห็นความไร้เหตุผลของบุรุษผู้นี้อยู่ในสายตา ทุกคนต่างคิดว่าเขาจะต้องมีความคิดอันใดต่ออวิ๋นซูเป็นแน่ มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน ถึงกับกล้าไม่รู้จักแยกแยะถูกผิดกับคนในใจขององค์ชาย!
อวิ๋นซูรู้ว่ากู้สวิ๋นฟางเป็นคนรักศักดิ์ศรี ตอนนี้ต้องหาโอกาสคุยกับเฟิ่งหลิงเสียหน่อยว่าจะจัดการเรื่องของเขาอย่างไร
“ซูเอ๋อร์ หิวหรือไม่?” บุรุษรูปงามหยิบเสบียงที่เตรียมไว้ดีแล้วออกมา กำลังคิดจะส่งไปให้ คิดไม่ถึงว่ามือคู่หนึ่งกลับยื่นออกมาขวางไว้อย่างรวดเร็ว กู้สวิ๋นฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงบีบบังคับอยู่หลายส่วน “กินซาลาเปานี่เสีย! เจ้าผอมจนมีสภาพเช่นนี้แล้ว คงถูกรังแกมาไม่น้อยกระมัง?”
ในขณะพูดยังปรายตามองไปยังเฟิ่งหลิงอย่างเย็นชาอีกด้วย
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
เฝ้ารอทุกวัน ใจจดใจจ่อ อ่านทีเดียวตาแฉะมาหลายวัน สนุกมากกกก