หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 586 ไม่กลับไปแล้ว

เล่มที่ 20 ตอนที่ 586 ไม่กลับไปแล้ว
นี่เขา…ตายแล้วหรือ?

ท่ามกลางสติรับรู้อันพร่าเลือน เขาสัมผัสได้ถึงความคาดเดาได้ยากของโลกใบนี้ คิดไม่ถึงว่าตนจะมีวันที่ต้องตายไปพร้อมกับดรุณีน้อยที่ไม่มีความเกี่ยวพันกันทางสายเลือดเช่นนี้ด้วย ในตอนนี้ จู่ๆ เขาก็คิดถึงพี่ชายที่ถูกสัตว์ร้ายกัดตายขึ้นมาโดยพลัน

นี่ไม่ใช่การเสียดสีหรอกหรือ? เขาคิดว่าเขาโยนหัวใจอันดีของตนทิ้งไปตั้งแต่วันนั้นแล้วเสียอีก บางทีนี่อาจนับเป็นกรรมตามสนองอย่างหนึ่งกระมัง

“พะ พี่ชาย…

เสียงของซูหลิงเอ๋อร์ดังแว่วออกมาจากพื้นหิมะอย่างลางเลือน หลังมือที่ชาจนแข็งมีความรู้สึกคันยุบยิบแพร่ออกมาระลอกหนึ่ง

ทันใดนั้น มีแรงหนึ่งดึงคอเสื้อของเขาขึ้น ลากกู้สวิ๋นฟางออกมาจากกองหิมะ

“แค่กๆ …แค่กๆ …พะ พี่ชาย!” ดรุณีน้อยหนาวจนหน้าแดง รีบมองไปยังกู้สวิ๋นฟางที่ถูกช่วยออกมาแล้วโถมตัวเข้าไปโดยพลัน “พี่ชายอย่าตายนะ! หลิงเอ๋อร์ผิดไปแล้ว! ต่อไปนี้หลิงเอ๋อร์จะไม่เดินไปไหนมั่วๆ อีกแล้ว! พี่ชายตื่นเถิด…

“หลิงเอ๋อร์ หะ หากเจ้ายังเขย่าอีก อวัยวะภายในของพี่ชายคงหลุดออกมาแล้ว…” กู้สวิ๋นฟางมีสีหน้าขาวซีด ลืมตาทั้งสองขึ้นอย่างจนใจ เสียงที่อยู่ในหูค่อยๆ เลือนหายไป หลิงเอ๋อร์ที่ร้องไห้จนใบหน้าแดงก่ำหยุดร้อง แย้มยิ้มออกมาแล้วกอดคอเขาไว้ “ดียิ่งนัก! พี่ชายไม่ตาย! ไม่ตาย!”

ใช่แล้ว เขายังไม่ตาย

กู้สวิ๋นฟางราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ท่านหมอเล่า?!” เมื่อครู่เขาเห็นว่าท่านหมอตกลงไปในรอยแยกชัดๆ

องครักษ์เงาหลายคนค่อยๆ พากันเปิดทางให้ บริเวณไม่ไกลมีหญิงชายคู่หนึ่งนั่งอยู่ อวิ๋นซูกำลังตรวจบาดแผลบริเวณหน้าอกให้เฟิ่งหลิง เมื่อครู่นี้ ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เฟิ่งหลิงดึงมือของอวิ๋นซูไว้ได้แต่กลับตกลงไปในรอยแยกพร้อมกัน อย่างไรก็ตามเขาสามารถขับเคลื่อนพลังภายแล้วกระโดดขึ้นมาได้ทันเวลา เพียงแต่ถูกพายุหิมะที่พัดมาอย่างมืดฟ้ามัวดินทับไว้เท่านั้น

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาล้วนไม่ปล่อยมืออวิ๋นซู

กู้สวิ๋นฟางไม่ทราบว่าควรจะกล่าวเช่นไรไปชั่วครู่ เมื่อครู่นี้ ในใจของเขาเกิดความลังเล ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดเขากลับเลือกดรุณีน้อยผู้นี้ เท่ากับเขามองอวิ๋นซูตกอยู่ในอันตรายโดยไม่ยอมช่วยเหลือ

ในใจราวกับเกิดรูโหว่ขึ้นโดยพลัน เขาพบว่าตนไม่มีค่าพอที่จะไปตำหนินางอีก

“พี่ชาย ทะ ท่านกำลังโกรธหลิงเอ๋อร์อยู่หรือ?” ซูหลิงเอ๋อร์กลั้นใจกล่าวด้วยท่าทีสะอึกสะอื้น พลันนั้นกู้สวิ๋นฟางจึงค่อยได้สติกลับมา กล่าวตอบเสียงเบา “มะ ไม่ได้โกรธ”

ยื่นมือออกไปลูบผมซูหลิงเอ๋อร์เบาๆ ในใจเกิดความรู้สึกอบอุ่น ไม่ทราบว่าเด็กคนนี้กลายเป็นคนสำคัญที่สุดของเขาตั้งแต่ยามใด

“หลิงเอ๋อร์ รู้สึกเจ็บที่ใดหรือไม่?” อวิ๋นซูเดินเข้ามา ย่อตัวลงตรวจให้ดรุณีน้อยที่กำลังตกใจด้วยท่าทีอ่อนโยน

นางส่ายหน้า “พี่ซู รีบไปดูพี่ชายเถิด เขาต้องได้รับบาดเจ็บแน่!”

กู้สวิ๋นฟางชะงักไป เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่อวิ๋นซูมองมา ทว่าเขากลับมิกล้ามองนางเพราะรู้สึกผิด

บนข้อมือมีสัมผัสอันเย็นยะเยือกแพร่มา นิ้วเรียวยาวของอวิ๋นซูแตะลงบนผิวเขาเบาๆ

กู้สวิ๋นฟางรู้สึกราวกับแขนขาของตนแข็งเกร็งหาใดเปรียบ มองไปยังอวิ๋นซูที่มีสภาพสมบูรณ์ไม่มีอาการบาดเจ็บอันใด ดูท่าทางบุรุษผู้นั้นคงปกป้องนางได้ดียิ่ง “…ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“เพียงได้รับบาดเจ็บที่ผิวหนังภายนอกเล็กน้อย ทายานี้ก็จะรู้สึกดีขึ้น” อวิ๋นซูหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งไปให้ สายตาของกู้สวิ๋นฟางสั่นไหว ที่เขาอยากถามก็คือ นางไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่

ช่างเถิด เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตนพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

พายุหิมะอันบ้าคลั่งพัดห่างจากพวกเขาไปแล้ว หลงเหลือไว้เพียงป่าเขาอันยุ่งเหยิง ท้องฟ้าไกลออกไปเริ่มมืดครึ้มลง กู้สวิ๋นฟางพลันคิดขึ้นมาได้ว่า หากมิใช่เพราะตนต้องการหยุดพัก บางทีพวกเขาคงไม่ต้องพบกับเรื่องเช่นนี้

“คุณชายกู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?” เฟิ่งหลิงที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามา กู้สวิ๋นฟางยืนขึ้นภายใต้การประคองของซูหลิงเอ๋อร์ สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาตินัก “ไม่เป็นไร”

สายตาของเขามองผ่านไปยังปกคอเสื้อที่เปิดออกเล็กน้อยของเฟิ่งหลิง เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวด้านใน

บางทีตนคงเทียบคนผู้นี้ไม่ได้จริงๆ และบางทีตนคงไม่มีคุณสมบัติจะไปเปรียบเทียบกับคนผู้นี้

กู้สวิ๋นฟางจับมือเล็กๆ ของซูหลิงเอ๋อร์เดินผ่านข้างกายเฟิ่งหลิง บุรุษรูปงามมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายที่ดูแข็งทื่อเล็กน้อย แย้มยิ้มอย่างจนใจ

หลังจากปรับปรุงรถม้าให้แข็งแรงขึ้นแล้ว เฟิ่งหลิงก็เข้ามานั่งอยู่ด้านในด้วยกันเนื่องจากบาดแผลมีอาการแย่ลง โดยมีอวิ๋นซูคอยดูแลอย่างใส่ใจ กู้สวิ๋นฟางนั่งอยู่ด้านข้างอย่างเงียบงัน ไม่ได้ใช้คำพูดย่ำแย่มากล่าวกระทบกระทั่งอีก ตลอดทางสงบขึ้นมาก

“ซูเอ๋อร์ ได้ยินว่าอ๋องน้อยชาฮาบุกชายแดนแคว้นเฉิน ตอนนี้แคว้นเฉินพักรบกับแคว้นอี้ชั่วคราว”

ข่าวนี้ทำให้ดวงตาของอวิ๋นซูสว่างวาบ พักรบหรือ?! ตงฟางซวี่คิดเช่นไรกัน ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะเหยียบย่ำแคว้นอี้ให้แหลกสลาย เหตุใดเขาจึงเลือกพักรบได้?

“พักรบหรือ! ไม่ง่ายเลยกว่าที่ข้าจะช่วยให้แคว้นเฉินเอาชนะศึกที่ฝั่งแม่น้ำเป่ยเจียงมาได้ รัชทายาทจะเลือกพักรบได้อย่างไร!” กู้สวิ๋นฟางเองก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขึ้น กระทั่งเขายังรู้ว่าแคว้นอี้ในตอนนี้กำลังเผชิญกับอุปสรรคความขัดแย้งภายใน หากไม่ไล่ตีเพื่อเอาชนะในตอนนี้ มิเท่ากับว่ายอมทิ้งความยากลำบากก่อนหน้านี้ไปหรือ!

“หรือกองทัพอ๋องชาฮาจะสร้างความลำบากอันใด?” อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ความเป็นไปได้นี้มีไม่มากนัก นางได้ยินเรื่องที่อ๋องชาฮาได้รับบาดเจ็บจนเสียชีวิตไปแล้ว การสู้รบกับแคว้นอี้ทำให้กองทัพอ๋องชาฮาได้รับผลลัพธ์อันน่าเศร้า แต่พวกเขาก็สามารถสั่นครอนตำแหน่งของแคว้นอี้ได้ แม้สิ่งที่ต้องจ่ายออกไปจะน่าเจ็บปวดอย่างยิ่งก็ตาม ตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือพักรักษาตัวเสียก่อน

“ซูเอ๋อร์รู้หรือไม่ว่าเหตุใดกองทัพอ๋องชาฮาจึงแพ้ให้กับแคว้นอี้?”

คำพูดของเฟิ่งหลิงทำให้อวิ๋นซูเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย ในส่วนนี้นางไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ตอนแรกรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินเป็นพันธมิตรกับกองทัพอ๋องชาฮา รับปากพวกเขาว่าจะส่งกองทัพใหญ่ไปสนับสนุน ด้วยเหตุนี้กองทัพอ๋องชาฮาจึงตรงไปยังถิ่นของแคว้นอี้โดยไม่หวั่นกลัว เพียงแต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ในการรบที่กำลังจะมาถึงรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินกลับกลับคำ ทำให้อ๋องชาฮาตกสู่หลุมพรางของแคว้นอี้”

“กลับคำหรือ?” นี่…ไม่เหมือนนิสัยของตงฟางซวี่

เฟิ่งหลิงพยักหน้าเล็กน้อย “ทัพเสริมที่รับปากไว้ไปไม่ถึง ดังนั้นเรียกได้ว่าตอนนี้ตระกูลชาฮาถูกแคว้นเฉินทำลายอย่างสมบูรณ์แล้ว”

อ๋องน้อยชาฮาที่เพิ่งได้รับสืบทอดตำแหน่งจะต้องคิดว่าความผิดพลาดทั้งหมดเป็นเพราะรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินไม่รักษาสัจจะเป็นแน่

ตระกูลชาฮาเกลียดชังคนที่ไร้สัจจะเป็นที่สุด ตอนแรกก็เป็นเพราะตนใช้ประโยชน์ในเรื่องนี้ยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิเซียวและอ๋องชาฮามิใช่หรือ? เหตุใดรัชทายาทจึงทำผิดพลาดเช่นนี้ได้! อวิ๋นซูจมลงสู่การใคร่ครวญลึกล้ำ เมื่อเห็นท่าทีของนาง เฟิ่งหลิงจึงรู้ว่าตอนนี้นางไม่รู้เรื่องการกระทำของรัชทายาทแห่งแคว้นเฉินโดยสิ้นเชิง

“ซูเอ๋อร์ พบคนของจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้ที่ชายแดนแคว้นเหลียน และยังมีคนของแคว้นเฉินอยู่อีกด้วย”

กู้สวิ๋นฟางพลันคิดไปถึงทหารแคว้นอี้ที่ตนพบก่อนหน้านี้ “หรือพวกเขาตามมา?!” เขาเบิกตากว้าง จ้องมองไปทางอวิ๋นซูด้วยความตื่นตะลึง ต้องทราบว่าในตอนที่อวิ๋นซูจากมา นางทำให้เมืองหลวงของแคว้นอี้วุ่นวายแทบพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน จักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้โหดเหี้ยมเช่นนั้นจะยอมปล่อยนางไปได้อย่างไร!

อวิ๋นซูเชื่อว่าเซียวอี้เชินจะต้องไม่ยอมละทิ้งความคิดที่จะตามหาตนเป็นแน่ เพียงแต่ประโยคนั้นที่เฟิ่งหลิงกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้นางคาดเดาถึงความเป็นไปได้บางอย่าง คนของแคว้นอี้และแคว้นเฉินล้วนปรากฏตัวที่ชายแดนแคว้นเหลียน กองทัพอ๋องชาฮาที่กำลังโจมตีแคว้นอี้ไม่ได้รับทัพเสริมที่รัชทายาทรับปากไว้ อีกทั้งแคว้นเฉินและแคว้นอี้ยังพักรบกันชั่วคราว หรือจะกล่าวว่า…ตงฟางซวี่และเซียวอี้เชินร่วมมือกัน?!

“นะ นี่เป็นไปได้หรือ?”

เฟิ่งหลิงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ เขาเชื่อว่าขอเพียงอวิ๋นซูใคร่ครวญต่อไปจะต้องเข้าใจทุกอย่างเป็นแน่

เขาไม่คิดจะวิพากษ์วิจารณ์ว่ารัชทายาทที่อวิ๋นซูประคับประคองมาจนถึงทุกวันนี้เปลี่ยนไปเป็นเช่นไร เขาเพียงกังวลว่านางจะได้รับผลกระทบจากการทรยศของรัชทายาท จำเป็นต้องให้นางเตรียมใจเอาไว้

“พี่ชาย ตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน?”

ซูหลิงเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างกายกู้สวิ๋นฟางเอ่ยปากอย่างอ่อนแรง “ตะ ต้องไปที่เขาสู้กันอีกหรือไม่?”

มองไปยังดรุณีน้อยที่อยู่ข้างกาย กู้สวิ๋นฟางถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดรัชทายาทจึงพักรบกับแคว้นอี้ นี่นับเป็นการสิ้นเปลืองความพยายามและเลือดเนื้อของตนไปเปล่าๆ!

หากเขาเกลียดจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้ผู้นั้นก็ควรจะตีแคว้นอี้ให้ราบเป็นหน้ากลองถึงจะถูก!

ในใจของกู้สวิ๋นฟางมีเพลิงแห่งโทสะลุกโชน ตอนนี้อยู่ในใจเขามีเพียงความคิดเดียว หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนแรกเขาไม่ควรลงแรงเพียงนั้น!

“ไม่กลับไปแล้ว!”

บุรุษกล่าวอย่างเย็นชา อวิ๋นซูและเฟิ่งหลิงเงยหน้าขึ้นโดยพลัน ท่าทีของกู้สวิ๋นฟางมืดครึ้มอย่างบอกไม่ถูก “ไม่กลับไปแล้ว! หากกลับไปก็มีเพียงโทสะอยู่เต็มท้อง!”

“เช่นนั้นพวกเราหาที่ที่ไม่ทำสงครามกันดีหรือไม่?” ซูหลิงเอ๋อร์แกว่งแขนกู้สวิ๋นฟางไปมา สำหรับดรุณีน้อย นางหวังเพียงว่าจะสามารถใช้ชีวิตอยู่กับกู้สวิ๋นฟางในสถานที่งดงามและสงบสุขอย่างมีความสุขไปได้ตลอดชีวิตเท่านั้น

“เช่นนั้นก็อยู่นี่เถิด” อวิ๋นซูเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย เฟิ่งหลิงและกู้สวิ๋นฟางพากันมองไปที่นางด้วยความแปลกใจ

ทว่าสตรีสุภาพเยือกเย็นกลับมองไปยังซูหลิงเอ๋อร์ “หลิงเอ๋อร์ชอบที่นี่หรือไม่? ที่นี่ไม่มีสงคราม” ความจริงแคว้นเหลียนในตอนนี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัวยิ่งนัก ต่อให้ภายนอกต่อสู้กันรุนแรงก็ไม่มีคลื่นลมแผ่มาถึงที่นี่

“ชอบ! ที่นี่มีกระต่ายน้อยขนยาว เพียงแต่…หลิงเอ๋อร์ไม่ชอบหิมะ!”

อวิ๋นซูแย้มยิ้ม ยื่นมือไปเช็ดรอยน้ำที่บนหน้าหลิงเอ๋อร์เบาๆ จากนั้นจึงมองไปยังบุรุษที่กำลังตื่นตะลึง “กู้สวิ๋นฟาง ท่านเล่า”

ตลอดมาเขาคิดว่าอวิ๋นซูอยากให้เขากลับแคว้นเฉินให้เร็วเสียหน่อย คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะเปลี่ยนความคิดได้

“…ข้าอย่างไรก็ได้ หากมีเงินอยู่ที่ใดล้วนรุ่งโรจน์!”

เฟิ่งหลิงมองไปยังบุรุษที่ยังคงรักษาท่าทีหยิ่งยโสเอาไว้ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มบางเบา ช่างฝีมือป้ายทองแห่งแคว้นเฉินผู้นี้แม้ปากร้าย แต่ก็มิใช่คนเลวอะไร อย่างไรเสียเขาคิดว่าการที่อวิ๋นซูเปลี่ยนความคิดกะทันหันเช่นนี้ คงมีความคิดอะไรบางอย่างเป็นแน่

“เช่นนั้นรบกวนแล้ว” อวิ๋นซูหันไปมองเฟิ่งหลิง การไหว้วานนี้ทำให้บุรุษรูปงามราวกับรับรู้อะไรบางอย่างขึ้นมาได้

นางเปลี่ยนใจรั้งบุรุษผู้มีฝีมือด้านกลไกยอดเยี่ยมผู้นี้เอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นยังให้ตนจัดการเรื่องที่ไปของเขาอีกด้วย หรือต้องการให้เขาทำงานให้ตน?

ดวงตาของเฟิ่งหลิงเกิดประกายลึกล้ำ นางคาดเดาได้แล้วใช่หรือไม่ว่ารัชทายาทแห่งแคว้นเฉินและจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้กำลังตามหานางด้วยกันลับๆ? ดังนั้นนางจึงกังวล….กลัวว่าจะเกี่ยวพันมาถึงตน

ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องการคนมาทำงานพอดี และกู้สวิ๋นฟางนี้ก็เป็นผู้มีความสามารถจริงๆ

“ไม่ทราบว่าคุณชายกู้ชอบเมืองที่เงียบสงบหรือครึกครื้น?”

กู้สวิ๋นฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อเลือกจะอยู่ต่อ ย่อมต้องอยู่ให้สบายเสียหน่อย “ความต้องการของใต้เท้าเช่นข้าไม่สูงนัก จวนหลังหนึ่ง เงินทองของล้ำค่าหลายหีบ แน่นอนว่าข้ารับใช้ในจวนต้องไม่น้อยไป”

“…”