หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 592 ชายารองตระหนักรู้

เล่มที่ 20 ตอนที่ 592 ชายารองตระหนักรู้
อวี๋เหม่ยเหรินที่ในสายตาผู้อื่นคิดว่านางได้รับความโปรดปรานชั่วขณะหนึ่ง จู่ๆ ก็ถูกรัชทายาทส่งไปตำหนักเย็น ข่าวนี้แพร่ไปในทุกที่ของพระราชวังอย่างรวดเร็ว

ขันทีใหญ่มาถึงตำหนักของฮองเฮาอย่างเร่งร้อน คนยังไม่ทันเหยียบย่างเข้าไปเสียงก็ดังเข้าสู่ใบหูทุกคน “ทูลเหนียงเหนียง แย่แล้ว! รัชทายาททรงกริ้วหนัก ไล่อวี๋เหม่ยเหรินออกมาจากตำหนักเนี่ยนซูแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮองเฮาที่กำลังดูแลตงฟางเนี่ยนขมวดขนง ตู้หย่วนซิ่วที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ

ขันทีใหญ่ถึงกับลืมไปว่าชายารองรัชทายาทยังอยู่ที่ตำหนักฮองเฮา เมื่อก้าวเข้ามาก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ราวกับรู้สึกผิดในใจจนไม่กล้ามองหน้าตู้หย่วนซิ่ว

“เจ้ากล่าวว่าอวี๋เหม่ยเหรินถูกรัชทายาทไล่ออกมาหรือ?”

ในเมื่อฮองเฮาทรงแย้มพระโอษฐ์ตรัสแล้วก็แสดงให้เห็นว่าพระองค์ไม่คิดจะปิดบังเรื่องทั้งหมดต่อหน้าชายารอง ขันทีใหญ่เดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง “พ่ะย่ะค่ะเหนียงเหนียง เช้านี้ยังดีๆ อยู่ เพียงแต่เมื่อครู่หลังจากรัชทายาทออกไป ไม่ทราบว่ามีข่าวว่าไล่อวี๋เหม่ยเหรินไปตำหนักเย็นได้อย่างไร”

ท่าทีของตู้หย่วนซิ่วลึกล้ำขึ้นหลายส่วน นางคิดว่าด้วยบรรยากาศของอวี๋เหม่ยเหรินที่คล้ายกับท่านหมอ รัชทายาทไม่ควรปฏิบัติเช่นนี้ถึงจะถูก ยิ่งไปกว่านั้น สตรีผู้นั้นทำเรื่องผิดพลาดยิ่งใหญ่อันใดกัน? หรือว่า…เป็นเพราะรัชทายาทอารมณ์ไม่ดีออกไปจากที่นี่?

“หรือรัชทายาทจะพาลโกรธอวี๋เหม่ยเหรินเพราะเรื่องในวันนี้?” ฮองเฮาคิดเช่นเดียวกับตู้หย่วนซิ่ว

ขันทีใหญ่ก้มหน้า เขาไม่เข้าใจเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น

อวี๋ซูเป็นตัวเลือกที่ตนหาออกมาอย่างยากลำบาก เดิมทีคิดว่าการที่วันนี้รัชทายาทให้นางเข้าไปที่ตำหนักเนี่ยนซูเป็นการแสดงให้เห็นว่าในใจของรัชทายาทมีตำแหน่งของนางอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนไปรวดเร็วเช่นนี้!

“เจ้าลองไปสืบดูเสียหน่อย เปิ่นกงต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!”

“พ่ะย่ะค่ะ เหนียงเหนียง”

ภายในตำหนักเย็น สตรีผู้หนึ่งถูกผลักเข้าไปอย่างไร้ไมตรี

“ปล่อยข้าออกไป! ปล่อยข้าออกไป! รัชทายาท อวี๋ซูไม่กล้าแล้ว! ขอร้องเถิด ปล่อยข้าออกไป!” ข้างหูมีเสียงลมเย็นดังหวีดหวิว กำแพงสีเทารอบด้านเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ทุกที่ที่มือสัมผัสล้วนเต็มไปด้วยฝุ่นหนา

ในที่สุดเรื่องที่อวี๋ซูเป็นกังวลมาโดยตลอดก็เกิดขึ้น เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะพังทลายลงโดยที่นางควบคุมไม่ได้เช่นนี้!

นางเคาะประตูไม้หนาอย่างแรง เพียงแต่ด้านนอกกลับไม่มีเสียงตอบรับอันใด

สตรีที่มีท่าทีสุขุมมาโดยตลอดมีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความจริงแล้วนางเป็นคนขี้ขลาดคนหนึ่ง ไม่ว่าจะอ่านหนังสือมากน้อยเพียงใดหรือเรียนรู้เรื่องราวมากน้อยเพียงใดนางก็ไม่อาจเป็นท่านหมอได้! นางเป็นดรุณีน้อยที่เติบโตมาในหมู่บ้านชนบท เกียรติยศที่นางได้รับในระยะนี้ทำให้นางค่อยๆ หลงลืมตัวตน เดิมทีคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่อาจสำเร็จได้แท้ๆ แต่กลับทำให้นางฝันหวานยาวนาน คิดจะใช้ความรู้สึกดีๆ ที่รัชทายาทมีต่อตนหาโอกาสขอร้องรัชทายาทให้นางปีนป่ายขึ้นไปได้สูงเสียหน่อย ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุรุษสูงศักดิ์หล่อเหลาอีกทั้งยังอ่อนโยนทุกวันเช่นนี้ นางจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?!

นางเป็นเพียงสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง! นางอดฝันหวานไม่ได้ หวังว่าจะมีสักวันที่ตนจะสามารถแทนที่คนในใจของรัชทายาทผู้นั้นได้อย่างสมบูรณ์ เพียงแต่ในยามนี้ ความไร้ชีวิตชีวาทั้งหมดที่ห้อมล้อมราวกับกำลังเยาะเย้ยนาง เยาะเย้ยว่านางได้กลายเป็นสตรีที่ถูกละทิ้งที่ไม่มีอะไรหลงเหลืออีก!

ต่อให้เปลี่ยนชื่อแล้วอย่างไรเล่า ต่อให้นางเปลี่ยนไปเหมือนท่านหมอทุกกระเบียดนิ้วแล้วอย่างไรเล่า! นางรู้อยู่แล้วว่าจะมีผลเช่นนี้ มิใช่หรือ?!

“ปล่อยหม่อมฉันออกไป! ฝ่าบาท อวี๋ซูผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว…”

น้ำตาเปื้อนใบหน้างดงามจนเครื่องประทินโฉมพร่าเลือน ทำให้นางย้อนกลับไปสู่สภาพเดิม ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทำให้นางถูกผลกระทบอย่างรุนแรงจนทำอะไรไม่ถูก สายลมอันอึมครึมห้อมล้อม อวี๋ซูได้ยินเสียงราวกับมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวดังแว่ว นางพลันหมุนตัวไปด้วยความหวาดกลัว “ผู้ใด?! ผู้ใดอยู่ที่นั่น!”

กระบุงชำรุดอันหนึ่งกลิ้งออกมาจากมุม ชนเข้ากับต้นไม้แห้งเหี่ยวในลานอย่างโดดเดี่ยว

ก่อนหน้านี้นางได้ยินว่าภายในตำหนักเย็นมีวิญญาณอยู่มาก ไม่รู้ว่าพวกนางจะอิจฉาเกียรติยศที่ตนได้รับจนออกมาเอาชีวิตนางหรือไม่?

“ไม่ หม่อมฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ปล่อยหม่อมฉันออกไป! หม่อมฉันไม่เป็นเหม่ยเหรินอะไรนั่นแล้ว! ให้หม่อมฉันออกไปจากวังเถิด! ฝ่าบาท ให้หม่อมฉันออกไปจากวังเถิด!”

ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงอันคุ้นเคยดังมา

“เปิดประตู!”

ขันทีใหญ่?! ขันทีใหญ่มาช่วยนางแล้วหรือ?!

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก สตรีผู้มีสภาพย่ำแย่หาใดเปรียบทะยานตัวออกมาจากมุมหนึ่ง พริบตาเดียวก็มาคุกเข่าเบื้องหน้าขันทีใหญ่ “กงกง กงกงช่วยข้าด้วย! ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่! ปล่อยข้าออกไป! ปล่อยข้าออกไป!”

สตรีที่ผ่านการอบรมมาแล้วกลับไม่มีท่าทีสุขุมเยือกเย็นอีกต่อไป ย้อนคืนสู่สภาพที่ตนได้พบนางครั้งแรกเมื่อก่อนหน้านี้ ขันทีใหญ่ขมวดคิ้ว “เหตุใดเจ้าจึงมีสภาพเช่นนี้ได้?”

อวี๋ซูดวงตาเป็นประกาย จัดเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนจนมือเท้าพันกันมั่ว พยายามทำให้ตัวเองสงบลง สูดหายใจลึก แสดงท่าทีไม่ร้อนอกร้อนใจกับความชอบความเกลียด เพียงแต่ในดวงตากลับไม่มีความสงบเช่นก่อนหน้านี้

“กงกง ข้า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่”

ขันทีใหญ่ส่งสายตาครั้งหนึ่ง ขันทีน้อยหลายคนที่อยู่ด้านหลังเฝ้าประตูเอาไว้

“เจ้าทำเรื่องอะไรจึงไปยั่วโทสะรัชทายาท? เหตุใดจู่ๆ จึงถูกขังอยู่ที่นี่?”

ในใจของอวี๋ซูรู้สึกหวาดกลัว นางไม่อาจบอกขันทีใหญ่เรื่องที่ตนกระทำได้โดยเด็ดขาด หลังจากอึกอักอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ข้าได้รับคำสั่งจากกงกงจึงพยายามคิดทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งรัชทายาทที่ตำหนักเนี่ยนซู เพียงกล่าวออกไปประโยคเดียวว่าท่านหมอจะไม่เห็นที่รัชทายาทจะทำเรื่องสิ้นเปลืองทรัพยากรและกำลังคนเช่นนี้ ผลกลับกลายเป็นว่าได้รับความโกรธเกรี้ยวของรัชทายาทมาแทน…”

“เพราะเรื่องนี้หรือ?” ขันทีใหญ่ขมวดคิ้ว มิอาจเชื่อคำพูดที่นางกล่าวทั้งหมดได้โดยสิ้นเชิง

อวี๋ซูพยักหน้า “ใช่ ใช่แล้ว อาจเป็นเพราะข้าใจเร็วเกินไป อารมณ์ของรัชทายาทก็ไม่ค่อยดี…”

ขันทีใหญ่หมุนตัวไป ท่าทางตนจะประเมินความสามารถของอวี๋เหม่ยเหรินสูงเกินไป รัชทายาทเห็นนางเป็นตัวแทนของท่านหมอเท่านั้น แต่จะอย่างไรก็เป็นได้แค่ตัวแทน เมื่อกระทำความผิดก็ถูกทิ้งทันที!

สตรีผู้นั้นเห็นเขาไม่พูดอะไรอีกจึงรีบเดินมาเบื้องหน้า ดึงแขนเสื้อเขา “กงกงช่วยข้าด้วย ขอเพียงให้ข้าออกไปได้ ข้าจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งฝ่าบาทต่อไปแน่!”

“…” ต่อให้นางออกไปได้ เกรงว่าฝ่าบาทคงไม่มองนางอีกแม้เพียงสายตา! เหตุใดขันทีใหญ่จะไม่เข้าใจนิสัยของตงฟางซวี่ หมากตัวนี้นับว่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงแล้ว

เกรงว่าฮองเฮาเองก็คงผิดหวังยิ่งนัก พวกเขาสิ้นเปลืองความคิดและเวลาไปกับอวี๋ซูผู้นี้มากมาย ครั้งนี้คว้าน้ำเหลวแล้ว!

“อย่าได้ร้อนใจไป ตอนนี้รัชทายาททรงกำลังกริ้ว ที่พระองค์ขังเจ้าไว้ที่นี่เพียงเพราะต้องการระบายความโกรธเท่านั้น ผ่านไปอีกหลายวันข้าจะพูดแทนเจ้าเสียหน่อยเพื่อให้เจ้าออกมา เจ้ารออยู่ที่นี่อย่างวางใจเถิด!”

เขาสะบัดไม้ปัดฝุ่นกำลังจะเดินจากไป คิดไม่ถึงว่าอวี๋ซูกลับจับชายเสื้อแน่นไม่ยอมปล่อย “ไม่! ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แม้เพียงวันเดียว! ขันทีใหญ่ไปครั้งนี้จะต้องไม่กลับมาอีกแน่! พาข้าไปด้วยเถิด! ให้ข้าไปขออภัยรัชทายาทตอนนี้ได้หรือไม่! อย่าทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว!”

นางไม่ใช่คนโง่อะไร ช่วงระยะเวลาที่อยู่ในวัง นางได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ที่มีประโยชน์ไปไม่น้อย ที่เข้าใจกระจ่างแจ้งที่สุดก็คือ ใจคนยากแท้หยั่งถึง เมื่อตนสูญเสียอำนาจผู้คนย่อมตีจาก พากันแยกย้ายโบยบิน! ที่อันตรายที่สุดก็คือต้องกอบกุมเรื่องต่างๆ ไว้ในมือให้แน่น อย่าได้เชื่อผู้อื่นง่ายๆ

“เหลวไหล เจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้าหรือ? อยู่ที่นี่อย่างน้อยก็รักษาชีวิตได้ หากออกไปเผชิญหน้ากับฝ่าบาทตอนนี้ ระวังหัวเจ้าจะรักษาไว้ไม่ได้อีก!”

อา! อวี๋ซูถูกคำพูดของขันทีใหญ่ที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปอันตรายเช่นนี้ทำให้ตกใจจนปล่อยมือ เผลอเดินถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว พลันนั้นมีขันทีน้อยหลายคนเดินเข้ามาขวางเบื้องหน้านางไว้ ขันทีใหญ่มองสตรีผู้มีสีหน้าขาวซีดอย่างเย็นชา “รอไปเถิด หากรัชทายาทยังจดจำความดีของเจ้าได้ ก็จะปล่อยเจ้าออกไป!”

“กงกง…กงกง…”

“ท่านเข้าไปเถิด!” ขันทีน้อยหลายคนผลักนาง อวี๋ซูล้มลงบนพื้นอย่างแรง การมองเห็นสุดท้ายหยุดอยู่บนประตูไม้ที่ค่อยๆ ปิดลง เสียงหวีดหวิวแห้งเหือดทำให้ในใจของนางจมลงสู่ความเย็นยะเยือก

…

ภายในตำหนักฮองเฮามีเสียงร้องไห้ดังขึ้น

“เนี่ยนเอ๋อร์เด็กดี…เนี่ยนเอ๋อร์เด็กดี…”

สุรเสียงของฮองเฮาฟังดูเหนื่อยล้ายิ่งนัก ในสมองของพระนางอดไม่ได้ที่จะย้อนคิดไปถึงคำพูดเมื่อครู่นี้ของขันทีใหญ่ อวี๋ซูถูกขังอยู่ในตำหนักเย็นเพราะนางกล่าวให้รัชทายาทหยุดการสร้างตำหนักเนี่ยนซู เพียงเท่านี้ก็ทำให้รัชทายาทลืมความโปรดปรานที่มีต่ออวี๋ซูในระยะนี้จนสิ้นแล้ว ท่าทางคงจะไม่ได้แล้วกระมัง?

ในใจของตู้หย่วนซิ่วราวกับมีก้อนหินใหญ่กดทับ บุตรของนางใบหน้าแดงก่ำทำให้นางอดไม่ได้ที่จะปวดใจ เมื่อคิดถึงเรื่องอวี๋เหม่ยเหริน ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ตู้หย่วนซิ่วจึงรู้สึกว่ารัชทายาทในตอนนี้ราวกับคนแปลกหน้า

จอนผมของฮองเฮามีเส้นผมเพิ่มขึ้นมาหลายเส้น ตู้หย่วนซิ่วคิดว่าระยะนี้เสด็จแม่ดูชราลงมาก

ต่อให้รัชทายาทไม่เข้าใจความคิดของเสด็จแม่ ทว่าก็เกิดเสียงตำหนิในราชสำนักมากมาย แต่รัชทายาทยังคงต้องการสร้างตำหนักเนี่ยนซูตามใจ หรือความลำบากของพวกเขาเหล่านั้นมิอาจสู้หมอประจำพระองค์เพียงผู้เดียวที่ที่หายตัวไปแล้วได้เลย?!

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของตู้หย่วนซิ่วกำแน่น ราวกับว่าจู่ๆ นางก็คิดเรื่องต่างๆ ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ไม่อาจปล่อยให้รัชทายาททำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก นางจินตนาการได้เลยว่า หากสภาพเหตุการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไป ฝ่าบาทต้องสูญเสียการสนับสนุนจากขุนนางทั้งหมดเป็นแน่ อีกทั้งเสด็จแม่เองก็เหน็ดเหนื่อยมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นบุตรของพวกเขาอาจจะต้องสูญเสียบิดาไปเพราะเหตุนี้!

ตู้หย่วนซิ่วพลันคิดว่าตนไม่อาจรออยู่เช่นนี้ต่อไปได้อีก มิเช่นนั้นวันข้างหน้า หากเนี่ยนเอ๋อร์ถามนางว่าเคยต่อสู้เต็มกำลังหรือไม่ นางควรจะใช้สีหน้าอย่างไรไปเผชิญหน้ากับเขา?

ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร นางก็อยากจะลองดูเสียหน่อย ต่อให้ต้องทิ้งชีวิตนี้ไป นางก็ไม่อาจปล่อยให้บุรุษที่ตนรักทำผิดต่อไปได้อีก!

ขอเพียงนางพยายามทำเต็มที่ ต่อให้ต้องตกอยู่ในจุดจบเช่นเดียวกับอวี๋เหม่ยเหริน นางก็มิมีสิ่งใดให้ละอายใจ!

อย่างน้อยก็ถูกต่อความรักที่ตนมีต่อรัชทายาท!

“เสด็จแม่ พรุ่งนี้หย่วนซิ่วจะออกจากวังเสียหน่อย”

ฮองเฮาชะงักไปเล็กน้อย จะไปตอนที่เนี่ยนเอ๋อร์ยังป่วยอยู่เช่นนี้หรือ? พระนางค่อยๆ หันมา แต่กลับพบว่าบนใบหน้าของตู้หย่วนซิ่วประดับไปด้วยสายตาแน่วแน่อย่างที่พระนางไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาเปล่งประกายมีความลึกล้ำประดุจมหาสมุทรซ่อนอยู่