หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 600 ล่อเสือออกจากถ้ำ

เล่มที่ 20 ตอนที่ 600 ล่อเสือออกจากถ้ำ
เนื้ออ่อนกลิ่นหอมในอ้อมอกยอมให้หวงฝู่เซียวถือสิทธิ์โอบกอดไว้เช่นนั้น มือของเขาลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังของซ่างกวนเมิ่งอย่างซุกซน ดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหล

ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้มอย่างเขินอาย ค่อยๆ จับมือเขาออก “องค์ชายทรงร้อนพระทัยเสียจริง พรุ่งนี้มิใช่ว่าจะได้เสพสุขแล้วหรือเพคะ? ขอเพียงระบายความแค้นแทนเมิ่งเอ๋อร์ได้ เมิ่งเอ๋อร์จะขอบพระทัยองค์ชายอย่างดีเป็นแน่”

นิ้วมือของนางลากผ่านแผ่นอกของหวงฝู่เซียวคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจ ทุกที่ที่ลากพลันเกิดความรู้สึกร้อนวาบขึ้นมาเป็นระลอก

บุรุษมีจิตใจร้อนรุ่มอยู่บ้าง สายตาที่มองไปยังซ่างกวนเมิ่งเต็มไปด้วยความเสน่หาและอดรนทนไม่ไหว ทว่าเพียงพริบตาเดียว สตรีในอ้อมกอดก็ถอยออกไป บนใบหน้าเจือไปด้วยรอยยิ้มจางๆ กล่าวกระซิบเสียงเบา “วันนี้องค์ชายเตรียมตัวให้ดีเถิดเพคะ พรุ่งนี้เมิ่งเอ๋อร์จะรอข่าวดีจากพระองค์!”

“…ได้ เช่นนั้นหลังจากสำเร็จแล้ว…”

“หลังจากสำเร็จแล้ว องค์ชายก็จะได้เป็นบุตรเขยในอุดมคติของแม่ทัพกงซุน เมื่อถึงตอนนั้น มิแน่ว่าพระองค์จะยินยอมพบเมิ่งเอ๋อร์อยู่หรือไม่!” ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้มงดงาม เดินส่ายเอวอ้อนแอ้นอรชรถอยออกไป หลงเหลือไว้เพียงเงาหลังน่าดึงดูดที่ทำให้หวงฝู่เซียวคนึงหา

จากนั้น เมฆหมอกแห่งความลุ่มหลงในดวงตาของบุรุษพลันสลายไปกลายเป็นประกาย ในสมองปรากฏภาพใบหน้าสุขุมเยือกเย็นของอวิ๋นซูขึ้นมา ในใจเกิดความคิดชั่วช้า พรุ่งนี้เขาจะล้างแค้นคืนพร้อมดอกเบี้ย!

…

วันต่อมา

ซานสุ่ยร่างกายแข็งเกร็ง ยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าขาวซีด

“ซานสุ่ย เหตุใดวันนี้เจ้าจึงไม่พูดไม่จา?” หวงฝู่รุ่ยดื่มยา มองไปยังขันทีน้อยด้านข้างด้วยความสงสัย

ซานสุ่ยหัวเราะเบาๆ ตอบไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่เมื่อวานกระหม่อมต้องลมเย็น ร่างกายจึงไม่ค่อยสบายนัก”

“เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องมาปรนนิบัติข้าแล้ว กลับห้องไปพักผ่อนเถิด” ในคำพูดของหวงฝู่รุ่ยเต็มไปด้วยความกังวล ซานสุ่ยยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอันใด เขาก็ยื่นมือออกไปแตะถูกบริเวณเอวของอีกฝ่ายโดยมิตั้งใจ ซานสุ่ยพลันขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเจ็บปวด

ท่าทีเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของหวงฝู่รุ่ย ในใจพลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด “ซานสุ่ย เจ้า…”

“องค์ชาย ไม่เป็นไร กระหม่อมไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ…”

“ไม่! ให้ข้าดูเสียหน่อย!” หวงฝู่รุ่ยเลิกอาภรณ์ของอีกฝ่ายขึ้นดูโดยไม่สนใจการดิ้นรนของเขา พบว่าบริเวณเอวอันผอมบางปรากฏรอยเขียวช้ำรอยใหญ่ บาดแผลเก่ายังคงไม่หายดี ตอนนี้กลับปรากฏแผลใหม่ที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้านขึ้นอีก

“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ซานสุ่ย ผู้ใดรังแกเจ้า?!” เมื่อก่อนไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น ซานสุ่ยมิเคยถูกผู้อื่นตบตีจนน่าอนาจเพียงนี้ ในใจพลันเกิดความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง เมื่อวานซานสุ่ยเดินเข้ามากับเสด็จพี่

“เป็นเสด็จพี่ห้าใช่หรือไม่…ทำโทษเจ้าอีกแล้วหรือ?”

ซานสุ่ยรีบส่ายศีรษะ “ไม่ ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ เมื่อคืนกระหม่อมไม่ทันระวังทำให้หกล้มเท่านั้น” เขารู้ว่าองค์ชายให้ความเคารพองค์ชายห้าเป็นอย่างยิ่ง ในฐานะที่เป็นบ่าวไพร่ผู้หนึ่ง เขาไม่อยากยุแยงความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างองค์ชายทั้งสองจริงๆ

แม้ปากจะปฏิเสธ แต่หวงฝู่รุ่ยจะเชื่อได้อย่างไร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า รู้สึกผิดจนมิกล้ามองไปที่ซานสุ่ยอีก

ตอนนี้เอง เสียงประตูค่อยๆ ถูกเปิดออกดังขึ้น หวงฝู่เซียวเดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“รุ่ยเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือ?”

ซานสุ่ยรีบถอยไปด้านข้าง องค์ชายห้าปลายตามองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงข้างเตียง “เหตุใดสีหน้าจึงย่ำแย่เพียงนี้? บ่าวสุนัขผู้นี้ปรนนิบัติเจ้าไม่ดีใช่หรือไม่?”

คำพูดโหดเหี้ยมเช่นนี้ทำให้ในใจของหวงฝู่รุ่ยไร้รสชาติโดยพลัน

“เสด็จพี่…”

“ใช่แล้ว พี่ส่งรถม้าไปที่จวนแม่ทัพกงซุนแล้ว ทั้งยังสั่งให้คนเตรียมขนมมาด้วย อีกครู่เมื่อคุณหนูกงซุนเข้าวังมา อย่าได้เฉยเมยต่อนางเชียว”

เด็กหนุ่มบนเตียงหลุบตาลง มิได้ตอบอันใด

หวงฝู่เซียวขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เหตุใดจึงไม่พูดอะไรเล่า?” จากนั้นจึงปรายตามองไปยังซานสุ่ยที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นชา หรือบ่าวสุนัขผู้นี้จะกล่าวอันใดกับน้องแปด

เด็กชายบนเตียงกำผ้าห่มแน่น “เสด็จพี่ วันนี้รุ่ยเอ๋อร์รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว มิสู้อย่าลำบากคุณหนูกงซุนดีหรือไม่…”

เพิ่งจะกล่าวจบ สีหน้าของหวงฝู่เซียวพลันเปลี่ยนไปย่ำแย่อย่างยิ่ง บนร่างของเขาแผ่ความโกรธเกรี้ยวออกมาในพริบตา น้ำเสียงเจือไปด้วยความอึมครึมอันเข้มข้น “ทำไม เจ้าสงสัยว่าพี่จะมีแผนไม่ดีอันใดหรือ?!”

“มะ ไม่ใช่…” เสียงของหวงฝู่รุ่ยยิ่งกล่าวก็ยิ่งเบา แต่กลับไม่กล้ามองตาเขา

หวงฝู่เซียวพบว่าน้องแปดที่ทำตามคำสั่งของตนอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด ไม่ทราบว่าเริ่มปิดบังเรื่องราวมากมายกับตนตั้งแต่เมื่อใด เขานำความผิดทุกอย่างไปโยนไว้บนร่างของซานสุ่ย พลันนั้นจึงลุกขึ้นช้าๆ “ซานสุ่ย ไปหยิบของที่ตำหนักข้ามาเสีย”

“…พ่ะย่ะค่ะ” ร่างกายของซานสุ่ยแข็งเกร็งอยู่บ้าง เขาส่งสายตาบอกให้หวงฝู่รุ่ยวางใจ จากนั้นจึงเดินตามหวงฝู่เซียวออกไป

เสียงพลั่กดังขึ้น ฝ่ามือใหญ่อันทรงพลังบีบลงที่คอของซานสุ่ยจนแน่น ผลักเขาไปติดเสาสีแดง “บ่าวสุนัข เจ้ากล่าวอันใดกับองค์ชายแปดใช่หรือไม่?”

“แค่กๆ …มะ ไม่ใช่ บ่าว…”

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าไม่กล้าแตะต้องเจ้า?!”

กรอบๆ ซานสุ่ยรู้สึกราวกับได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อนของตน บริเวณลำคอมีกลิ่นคาวเลือดเอ่อล้นออกมา ใบหน้าเล็กๆ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวจนม่วงคล้ำ ในตอนที่เขาคิดว่าตนต้องขาดอากาศหายใจตายเป็นแน่ หวงฝู่เซียวกลับปล่อยมือลง

อากาศบริสุทธิ์ถาโถมเข้าสู่จมูก ขันทีน้อยทรุดตัวลงกับพื้นสูดหายใจคำใหญ่ ร่างกายสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว

หวงฝู่เซียวมองไปยังซานสุ่ยที่อยู่เบื้องเท้าราวกับมองมดแมลงตัวหนึ่ง แค่นเสียงออกมาเบาๆ “ดูแลปากของเจ้าให้ดีเถิด มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าอะไรที่เรียกว่าอยู่ไม่สู้ตาย! ไป ไปยกกาน้ำชาหยกขาวที่ตำหนักข้ามาเสีย”

“…พ่ะย่ะค่ะ”

หวงฝู่รุ่ยที่อยู่ในห้องเงียบงันเป็นพิเศษ เขารู้สึกว่าไม่พบกันหลายวัน ดูเหมือนเสด็จพี่จะเปลี่ยนไปมาก แต่กลับกล่าวไม่ถูกว่าเปลี่ยนไปอย่างไร เดิมทีเขาไม่รู้สึกสงสัยในคำพูดของเสด็จพี่แม้แต่น้อย เพียงแต่ตอนนี้เขากลับอดไม่ได้ที่จะสงสัย

หวงฝู่รุ่ยไม่ทราบว่าตนทำเช่นนี้เป็นสิ่งถูกหรือผิด เขาไม่อยากเอาใจออกห่างจากเสด็จพี่เลยจริงๆ เพียงแต่…ในใจกลับเกิดความรู้สึกไม่สงบขึ้นระลอกหนึ่ง ราวกับกำลังจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นก็มิปาน

อีกด้านหนึ่ง

ซานสุ่ยเดินมาที่ตำหนักของหวงฝู่เซียวอย่างระมัดระวัง ในห้องมีกาน้ำชาหยกขาววางเตรียมเอาไว้นานแล้ว ในใจอดรู้สึกสงสัยไม่ได้ ในตำหนักขององค์ชายแปดก็มีกาน้ำชาเช่นกัน เหตุใดจึงต้องเปลี่ยนชุดใหม่เป็นพิเศษด้วย?

เขายื่นมืออันสั่นเทาออกไป คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะยกกาน้ำชาขึ้นมากลับเกือบจะทำตก

“เหตุใด…จึงหนักเพียงนี้?!” ซานสุ่ยเงยหน้าขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตึงเครียด เขากลัวว่าจะถูกหวงฝู่เซียวรู้ว่าตนเกือบทำของในห้องเขาแตก ยกกาน้ำชาขึ้นมาจัดอย่างระมัดระวัง การเครื่องไหวนี้ทำให้เขาพบความผิดปกติบางอย่าง

“ทำอะไรลับๆ ล่อๆ?!” ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงหวงฝู่เซียวดังขึ้น ไม่ทราบว่าเขายืนอยู่บริเวณประตูตั้งแต่ยามใด มองมาที่ซานสุ่ยที่อยู่ในห้องด้วยสีหน้าอึมครึม

“กระหม่อมมา มา…”

รถม้าคันหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่พระราชวัง จากนั้น เงาร่างสูงใหญ่ลงจากรถม้ามาด้วยกันกับอวิ๋นซู

“อา นี่มิใช่แม่ทัพกงซุนหรือ?” ขันทีผู้หนึ่งที่เดินผ่านมาได้เห็นจึงเดินเข้ามาด้วยท่าทีประจบประแจง ไหนเลยจะรู้ว่าจะถูกใบหน้าของแม่ทัพกงซุนที่ราวกับจะระเบิดโทสะออกมาได้ทุกเมื่อทำให้ตกใจจนหยุดฝีเท้าลงโดยพลัน

“หึ ซูเอ๋อร์ หากองค์ชายไม่เป็นไรมากก็รีบกลับหน่อยเถิด”

อวิ๋นซูมองท่าทีกระอักกระอ่วนหาใดเปรียบของขันทีผู้นั้น แย้มยิ้มเล็กน้อย

ในมุมมืด ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเงาร่างทั้งสองเขม็ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาด

“แม่ทัพกงซุนโปรดหยุดก่อน!”

ด้านหลังมีเสียงร้อนรนดังแว่วมา อย่างไรก็ตามแม่ทัพกงซุนกลับไม่มีเจตนาหยุดฝีเท้า “ซูเอ๋อร์ ไม่จำเป็นต้องสนใจ พวกเรารีบกลับเสียหน่อยเถิด”

ขันทีผู้นั้นไล่ตามมาด้วยอาการหอบหายใจ เพียงแต่บุรุษร่างกำยำกลับไม่แม้แต่จะสนใจเขา ขันทีที่เดินผ่านทางมาเมื่อครู่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ ท่าทางผู้ที่โชคร้ายไม่ได้มีตนเพียงผู้เดียว!

“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ! อา ท่านแม่ทัพ ฮองเฮาทรงเรียกพบขอรับ!”

ฮองเฮา? ในใจของอวิ๋นซูเกิดความรู้สึกผิดปกติ พวกเขาเพิ่งจะเดินเข้าวังมา เหตุใดฮองเฮาจึงรู้ถึงการเคลื่อนไหวของแม่ทัพกงซุนเร็วเพียงนี้? หรือว่า…

“ข้ามีธุระสำคัญ ไม่ว่าง!”

“…” ขันทีใหญ่คิดไม่ถึงว่าแม่ทัพกงซุนจะถึงกับปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเพียงนี้ สายตาเลื่อนไปมองอวิ๋นซู “ท่านแม่ทัพ ฮองเฮาต้องการพบท่านเพื่อปรึกษาเรื่องคุณหนูกงซุนขอรับ” บนใบหน้าของเขาเจือไปด้วยรอยยิ้มลึกลับ เรื่องเกี่ยวกับอวิ๋นซูหรือ สีหน้าของแม่ทัพกงซุนพลันเปลี่ยนไป

“เรื่องใด?”

“นี่…บ่าวเองก็ไม่ทราบ แต่บ่าวรับประกัน เป็นเรื่องดีขอรับ!”

“เหตุใดจึงวุ่นวายเพียงนี้!” แม่ทัพโหงมองไปที่อวิ๋นซูด้วยความลังเล ขันทีใหญ่ที่อยู่ด้านข้างรีบเดินมาข้างกายอวิ๋นซู “คุณหนูกงซุน ท่านคิดว่า…” เดิมทีเขาคิดให้อวิ๋นซูพูดจาดีๆ สักหลายประโยค ไหนเลยจะรู้ว่าสตรีเบื้องหน้ากลับเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย

“ท่านพ่อ มิสู้ข้าไปเข้าเฝ้าฮองเฮากับท่านก่อน จากนั้นค่อยไปตำหนักองค์ชายแปดเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

อะไรนะ?! สีหน้าของขันทีใหญ่ค่อยๆ เปลี่ยนไป การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของอว็นซู ยิ่งรู้สึกว่าต้องมีลับลมคมในเป็นแน่

“ก็ดี จะอย่างไรองค์ชายแปดก็ไม่รีบร้อน”

“อา รอก่อน รอก่อน…” ขันทีใหญ่รีบขวางอยู่เบื้องหน้าอวิ๋นซู ไม่ทราบว่าควรจะพูดอย่างไปไปชั่วครู่ คงมิอาจกล่าวได้ว่าฮองเฮาต้องการให้แม่ทัพกงซุนไปเพียงลำพังหรอกกระมัง? ตนยังไม่อยากถูกท่านแม่ทัพตบจนตาย!

ในมุมมืด ซ่างกวนเมิ่งกัดฟันแน่น นังสารเลวนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ !

“เด็กๆ! ไปบอกองค์ชายห้าเสียหน่อย”

แม่ทัพกงซุนมองท่าทีอึกอักของขันทีใหญ่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความอดรนทนไม่ไหว “ทำไม เจ้ากำลังยั่วยุแม่ทัพเช่นข้าหรือ?!”

“ไม่ๆๆ บ่าวไหนเลยจะกล้า เพียงแต่…เพียงแต่ฮองเฮาทรงตรัสว่า…”

“กงกงไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าเพียงคิดจะไปคารวะฮองเฮาเท่านั้น เชื่อว่าฮองเฮาคงไม่ตำหนิกงกงหรอกเจ้าค่ะ” ในคำพูดของอวิ๋นซูเจือไปด้วยความหมายลึกล้ำ อย่างไรก็ตาม ในดวงตาของนางกลับแผ่ประกายคมกริบออกมา ทำให้ขันทีผู้นี้มิกล้าสบตานาง ช่างแปลกจริงๆ เหตุใดราวกับคุณหนูกงซุนรู้อะไรบางอย่างเล่า

ขบวนคนทางด้านนี้พลันเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปสู่ตำหนักฮองเฮา ขันทีใหญ่รู้สึกวุ่นวายใจ เพียงแต่จะอย่างไรก็ไม่อาจหาข้ออ้างให้แม่ทัพกงซุนแยกตัวไปเพียงลำพังได้

ตอนนี้เอง เงาร่างร้อนรนร่างหนึ่งดึงดูดความสนใจของขันที นั่น…มิใช่คนของตำหนักองค์ชายห้าหรือ? ในใจพลันเกิดความยินดี ตัวช่วยมาแล้ว!

“คุณหนูกงซุน! คุณหนูกงซุน! แย่แล้ว แย่แล้ว องค์ชายแปด…จู่ๆ พระองค์ก็อาการป่วยกำเริบกะทันหัน!”