หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 20 ตอนที่ 599 กลับจวนแม่ทัพ
เล่มที่ 20 ตอนที่ 599 กลับจวนแม่ทัพ
บนใบหน้าของซูหว่านหรงเจือไปด้วยความไม่พอใจที่ไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย ชุนเซียงสูดหายใจลึก กล่าวเสียงเบา “คุณหนูเจ้าคะ บาดแผลของคุณหนูซูดีขึ้นมากแล้ว” ความหมายของนางก็คือ สามารถให้คนผู้นี้ออกไปจากจวนได้เร็วเสียหน่อย
เมื่อเห็นท่าทีของชุนเซียง อวิ๋นซูจึงรู้ว่าหลายวันที่ตนไม่อยู่ ซูหว่านหรงคงทำให้นางลำบากใจไม่น้อย
อวิ๋นซูค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง กำลังจะก้มตัวลงตรวจอาการ ไม่คิดว่าซูหว่านหรงจะขมวดคิ้วเบาๆ “คุณหนูกงซุนไปที่ใดมา ร่างกายจึงสกปรกเพียงนี้?!”
ในน้ำเสียงอัดแน่นไปด้วยความรังเกียจ อวิ๋นซูก้มหน้าลง มองฝุ่นที่เปื้อนอยู่บนอาภรณ์ของตน นางยังไม่ทันได้อาบน้ำก็มาดูเหตุการณ์ทางด้านนี้เสียก่อน
เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตาอวิ๋นซูหยุดอยู่บนมือทั้งสองของซูหว่านหรง “คุณหนูซู รู้สึกว่าระยะนี้อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”
“หึ ยังไม่ตาย องค์ชายเล่า? เจ้าได้กล่าวเรื่องอาการของข้ากับองค์ชายหรือไม่?”
อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทีเช่นนี้ทำให้ซูหว่านหรงอดไม่ได้ที่จะคาดเดา “หรือเจ้ากังวลว่าองค์ชายจะมาเยี่ยมข้า ดังนั้นจึงจงใจปิดบังอาการบาดเจ็บของข้า?”
ชุนเซียงได้ยินจึงอดเอ่ยปากขึ้นไม่ได้ “เหตุใดคุณหนูซูจึงใช้ความคิดคนถ่อยมาตัดสินบัณฑิตเช่นนี้?”
อะไรนะ?! “กงซุนซู เจ้าต้องสั่งสอนบ่าวไพร่ในจวนให้ดีเสียหน่อย มิเช่นนั้นหากแพร่ออกไป ไม่กลัวผู้อื่นจะกล่าวว่าบ่าวไพร่ในจวนแม่ทัพไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ปีนหัวเจ้านายกันทั้งสิ้นหรอกหรือ!”
ชุนเซียงหน้าเปลี่ยนสี ไม่รู้จริงๆ ว่าคุณหนูซูผู้นี้ไปเอาความโกรธเคืองเพียงนั้นมาจากที่ใด คุณหนูของตนไม่คิดเล็กคิดน้อยกับนาง แล้วนางคิดว่าพวกตนจะกลัวนางหรือ?
“ดูแล้วอาการบาดเจ็บของคุณหนูซูคงดีขึ้นมาก มิเช่นนั้นคงไม่มีเรี่ยวแรงมาพูดจามากมายเพียงนี้ อีกอย่าง คุณหนูซูเข้าใจผิดแล้ว ชุนเซียงไม่ใช่บ่าวไพร่ของจวนแม่ทัพ หวังว่าวันหน้าคุณหนูซูจะระมัดระวังคำพูดให้ดี” บรรยากาศบนร่างของอวิ๋นซูพลันเปลี่ยนไป ในดวงตาของนางเจือประกายเย็นชา ท่าทีเช่นนี้ทำให้ซูหว่านหรงชะงัก ชั่วพริบตานั้น นางรู้สึกว่าสตรีเบื้องหน้าราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางคิดดีแล้วว่า หากอวิ๋นซูอับอายจนกลายเป็นโกรธ ตนควรจะใช้ถ้อยคำเช่นไร เพียงแต่ตอนนี้นางถึงกับกล่าวไม่ออกแม้เพียงคำเดียว
ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงดังแว่วขึ้นมา
“ท่านหมอ ท่านหมอ?!”
เสียงนี้ทำให้ดวงตาของชุนเซียงเจือความประหลาดใจ นี่มิใช่…
กู้สวิ๋นฟางลากซูหลิงเอ๋อร์เดินมาจากระเบียงทางเดินอีกด้านหนึ่ง เงาร่างบริเวณประตูดึงดูดสายตาของซูหลิงเอ๋อร์โดยพลัน “อา พี่สาวชุนเซียง!”
นางรีบปล่อยมือกู้สวิ๋นฟาง วิ่งเข้าหาชุนเซียงอย่างดีอกดีใจ “พี่สาวชุนเซียง ที่แท้ท่านก็อยู่ที่นี่! หลิงเอ๋อร์ไม่ได้พบท่านนานแล้ว!”
“หลิงเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึง…” ยื่นมือออกไปลูบหัวดรุณีน้อยผู้นั้น “โตขึ้นมากเพียงนี้เชียว!”
เหตุใดใต้เท้ากู้จึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?! ชุนเซียงมองไปยังบุรุษที่เดินเข้ามาด้วยความสงสัย กู้สวิ๋นฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยกยิ้มขึ้น จากนั้นจึงมองไปในห้อง “นี่ ท่านหมอประจำพระองค์ พอคนผู้นั้นไป เจ้าก็ไม่สนใจใต้เท้าเช่นข้าแล้วหรือ?”
ซูหว่านหรงมองไปยังบุรุษแปลกหน้าบริเวณประตู จากนั้นจึงหันศีรษะกลับมาด้วยความแปลกใจ บนใบหน้าปรากฏความอึดอัดอยู่หลายส่วน เพียงแต่คำพูดของกู้สวิ๋นฟางดึงดูดความสนใจของนางเข้าเสียแล้ว บุรุษผู้นี้เรียกคุณหนูกงซุนว่าอะไรนะ? ท่านหมอประจำพระองค์? อีกทั้งคนผู้นั้นที่เขากล่าวออกมาจากปากคือผู้ใดกัน?
อวิ๋นซูขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินไปที่ประตู ปิดประตูเบาๆ
“ให้พ่อบ้านจัดเตรียมห้องให้ท่านแล้ว อีกหลายวันจะส่งท่านไปสถานที่ดีๆ แห่งหนึ่ง”
“หึ คนผู้นั้นต้องหลอกลวงข้าเป็นแน่ มิใช่กล่าวกันดีแล้วหรือว่าต้องเป็นจวนหลังหนึ่งและสมบัติของล้ำค่าอีกหลายหีบ? หากไม่มี ใต้เท้าเช่นข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปแน่!”
เสียงนี้ค่อยๆ ห่างออกไป ซูหว่านหรงได้ยินคำพูดจากบทสนทนาของพวกเขา ดูท่าทีคุ้นเคยกันอย่างยิ่ง บุรุษผู้นี้คือใครกันแน่ ถึงกับเรียกตนเองว่าใต้เท้า เขาไม่ใช่ขุนนางในราชสำนักเสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น…ยังใช้คำพูดคำจาเช่นนี้กล่าวกับคุณหนูกงซุน หรือว่าระหว่างพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา?!
“ช่วงนี้หลิงเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง หน้าแดงมีเลือดฝาดเชียว!” ชุนเซียงลูบแก้มนุ่มของหลิงเอ๋อร์เบาๆ กู้สวิ๋นฟางที่อยู่ด้านข้างหัวเราะอย่างลำพองใจ “แน่นอน ไม่ดูเสียบ้างว่าผู้ใดดูแล!”
เมื่อกล่าวคำนี้ออกมา เขาพลันรู้สึกว่าตนคล้ายกับพูดอะไรผิดไป พลันนั้นจึงมองไปยังสตรีทั้งสองที่พยายามเก็บซ่อนรอยยิ้ม “ใต้เท้าเช่นข้าจะกล่าวว่า ไม่ดูเสียบ้างว่านางติดตามผู้ใดจึงได้กินดื่มสมบูณร์เช่นนี้!”
“ใช่ๆๆ ฝีมือของใต้เท้ากู้ยอดเยี่ยมชั้นหนึ่งจริงๆ เจ้าค่ะ!” เพียงแต่เกียจคร้านไปหน่อยเท่านั้นเอง ชุนเซียงจูงมือซูหลิงเอ๋อร์ อารมณ์ที่เดิมที่ถูกซูหว่านหรงกวนให้ขุ่นมัวค่อยๆ ดีขึ้น
เมื่อเห็นดรุณีน้อยที่ออดอ้อนอยู่ข้างกายชุนเซียง ในใจกู้สวิ๋นฟางพลันเกิดความรู้สึกหวง เหตุใดเมื่อเห็นเจ้าเด็กชุนเซียงนั่น หลิงเอ๋อร์จึงไม่สนใจตนแล้ว? หึ ช่างไม่รู้จักคิดอะไรให้มากเลยจริงๆ นางลืมไปแล้วหรือว่าระยะนี้ผู้ใดดูแลนาง?!
“พี่สาวชุนเซียง พี่ชายยังทำอาหารอร่อยมากมายด้วยเจ้าค่ะ! ทุกครั้งหลิงเอ๋อร์กินได้ถ้วยใหญ่เชียว!” นางวาดมือเป็นวงกลมกลางอากาศ ท่าทีไร้เดียงสาเช่นนี้ทำให้ทุกคนยิ้มออกมา
ในที่สุดบนใบหน้าของกู้สวิ๋นฟางก็เผยสีหน้าพึงพอใจออกมา ต้องเช่นนี้สิ ไม่เสียแรงที่ตนโปรดปรานนาง
“ใช่แล้ว ท่านหมอ สตรีในห้องเมื่อครู่นี้คือผู้ใด? เห็นท่าทีเหม็นโฉ่ของนางแล้ว เจ้าไปติดเงินนางหรือไร?”
เมื่อพูดถึงซูหว่านหรง ชุนเซียงพลันแค่นเสียงออกมาเบาๆ ปฏิกิริยาเช่นนี้ตกอยู่ในสายตากู้สวิ๋นฟาง ทำให้คาดเดาได้หลายส่วน
“กู้สวิ๋นฟาง วันหน้าให้เรียกข้าว่าคุณหนูกงซุน ที่นี่ไม่เหมือนแคว้นเฉินและแคว้นอี้” อวิ๋นซูกล่าวเตือนเสียงเบา กู้สวิ๋นฟางมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ตอนนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีเงาร่างสูงใหญ่กำยำร่างหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขา
กู้สวิ๋นฟางรู้สึกว่ามีลมรุนแรงสายหนึ่งพัดเข้ามา เพียงพริบตาเดียวบุรุษผู้นั้นก็ทะยานมาถึงเบื้องหน้าอวิ๋นซู จับไหล่นางด้วยท่าทีเคร่งเครียด “ซูเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?! ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ท่านมหาราชครูทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่?”
“เจ้าคนผู้นี้ เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้?! ปล่อยมือ! รีบปล่อยมือเสีย!” กู้สวิ๋นฟางยื่นมือออกไปจับข้อมือแม่ทัพกงซุนโดยไม่แม้แต่จะคิด ไม่นึกว่าแม้เขาจะออกแรงเพียงใด บุรุษกำยำผู้นี้ยังคงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“เจ้าเป็นใคร?!” แม่ทัพกงซุนมองไปยังชายหนุ่มที่มาขัดขวางตนผู้นี้ด้วยความสงสัย มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน ถึงกับกล้ามาบอกให้เขาปล่อยมือเชียวหรือ!
“ข้าคือใครหรือ? ข้ากลับต้องถามมากกว่าว่าเจ้าคือผู้ใด! ยังไม่รีบปล่อยมืออีก!” เจ้ากล้ามโตผู้นี้มันอะไรกัน เหตุใดจึงลงมือกับแม่นางผู้หนึ่งได้?!
แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครกล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้กล่าวกับแม่ทัพกงซุนมาก่อน เขาพลันมีสีหน้าเย็นชา กำลังคิดจะตบเจ้าเด็กหนุ่มไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นี้ให้ตายไปในฝ่ามือเดียว อวิ๋นซูจึงรีบดึงเขาไว้ “ท่านพ่อเจ้าคะ คนผู้นี้คือกู้สวิ๋นฟาง เป็นสหายจากแคว้นเฉินของลูก เขาจะอยู่ในจวนสักหลายวัน”
ทะ ท่านพ่อ?! สีหน้ากู้สวิ๋นฟางพลันเปลี่ยนไป มองไปยังแม่ทัพร่างกำยำเบื้องหน้าอีกครั้ง อีกฝ่ายกำลังเลิกคิ้วหนาขึ้น มองมายังตนด้วยความไม่พอใจ
“อ้อ…ฮ่าๆ ที่แท้…ก็คือแม่ทัพกงซุนนี่เอง…” นี่คือ “ท่านพ่อ” ของอวิ๋นซูในแคว้นเหลียนหรือ? ช่างทำให้ผู้คนประหลาดใจเสียจริง ดูแล้วอายุน้อยยังกว่าชางหรงโหวหลายปี
แม่ทัพกงซุนทำเพียงแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงไม่สนใจเขาอีก “ซูเอ๋อร์ ในวังมีจดหมายมา เจ้าลองดูหน่อยเถิด” เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางลงในมืออวิ๋นซู
ตัวอักษรไม่คุ้นเคยสะท้อนเข้าสู่ม่านสายตา อวิ๋นซูเปิดจดหมายออกด้วยอย่างสงสัย กู้สวิ๋นฟางขยับเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่คิดว่ากลับถูกบุรุษร่างกำยำขวางเอาไว้
“…” เขารู้สึกราวกับว่าตนล่วงเกินแม่ทัพกงซุนผู้นี้อย่างถึงที่สุดไปเสียแล้ว นี่มิอาจตำหนิเขาได้ ผู้ใดให้อีกฝ่ายมีสภาพไม่เหมือนคนดีเล่า?
“องค์ชายแปดเชิญข้าเข้าวังไปรักษาพระองค์”
อะไรนะ? องค์ชายแปด? แม่ทัพกงซุนค่อยๆ มีสีหน้าเคร่งขรึมลง “เช่นนั้นก็ไม่ต้องไป”
“ใช่แล้ว เจ้าไม่ใช่หมอหลวงของที่นี่ อาศัยอะไรกัน ใช้ให้เจ้าเข้าวังไปรักษาผู้ใด เจ้าก็ต้องรักษาให้ผู้นั้นหรือ?” กู้สวิ๋นฟางไม่สนใจราชวงศ์เหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นแคว้นใดล้วนเป็นเช่นเดียวกันทั้งสิ้น เรียกให้มาก็มา บอกให้ไปก็ไป หากเป็นเขาคงไม่ยินยอมปรนนิบัติพวกนั้นจริงๆ!
คำพูดนี้ของกู้สวิ๋นฟางทำให้ได้รับท่าทีชื่นชมจากแม่ทัพกงซุนโดยพลัน เขาก็หมายความเช่นนั้น เหตุใดซูเอ๋อร์ของเขา ผู้อื่นเรียกให้ไปก็ต้องไปเล่า?
“ในวังมีหมอหลวงเหล่านั้นอยู่ วางใจมอบหมายให้พวกเขาไปก็พอแล้ว พ่อจะช่วยตอบจดหมายเอง”
ในสมองของอวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพความผิดหวังและโศกเศร้าในดวงตาของหวงฝู่รุ่ยเมื่อวันนั้นขึ้นมา ท่าทีเช่นนี้ทำให้นางปวดใจ เด็กผู้นั้นต้องถูกกักขังอยู่ในห้องหลายปีเพราะร่างกายอ่อนแอ ทั้งยังถูกความอำมหิตของพระราชวังอาบย้อม อวิ๋นซูรู้ว่าตนไม่ควรวุ่นวายให้มากเรื่อง เพียงแต่เมื่อคิดถึงเขา ยังคงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงลูกที่ไม่ได้เกิดมาดูโลกของตน นางรู้สึกว่าหวงฝู่รุ่ยไม่ควรได้รับความลำบากเช่นนี้
“ลูกจะเข้าวังไปดูเสียหน่อย บางทีอาจช่วยอะไรได้”
เด็กผู้นั้นเขียนจดหมายเช่นนี้ได้ บางทีอาจต้องการความช่วยเหลือจากตนจริงๆ
“เช่นนั้นพ่อจะเข้าวังไปกับเจ้า ดูสิว่าพวกเขาจะกล้าเล่นลูกไม้อันใดออกมาอีก!”
ท่าทีที่ทรงพลังเช่นนี้ของแม่ทัพกงซุนทำให้กู้สวิ๋นฟางที่มองอยู่ด้านข้างรู้สึกชื่นชมในใจ ท่าทางท่านหมออยู่ที่แคว้นเหลียน จะหาภูเขาใหญ่ที่ดีให้พึ่งพิงได้จริงๆ แล้ว! เพียงแค่ร่างกายใหญ่โตประดุจมังกรเช่นนี้ก็สามารถบดบังลมฝนแทนนางได้แล้ว!
ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ความประทับใจที่กู้สวิ๋นฟางมีต่อแม่ทัพกงซุนผู้นี้จึงดีกว่าชางหรงโหวมาก ตกลงผู้ใดคือบิดาแท้ๆ กันแน่?
“เพียงแต่คุณหนูกงซุนเพิ่งจะกลับมาถึงจวน มิสู้พักผ่อนเสียก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเป็นอย่างไร?”
“อืม คุณชายกู้กล่าวได้ถูกต้อง ซูเอ๋อร์ต้องพักก่อน!”
ในเวลาเพียงชั่วพริบตา บรรยากาศขัดแย้งระหว่างบุรุษทั้งสองถึงกับสลายไปเงียบๆ แม่ทัพกงซุนหัวเราะร่า “ในเมื่อเป็นสหายของซูเอ๋อร์ เช่นนั้นก็เป็นสหายของแม่ทัพเช่นข้า คุณชายกู้ดื่มสุราได้หรือไม่? มิสู้ไปร่ำสุรากับข้าที่เรือนหลังสักหลายจอกเป็นอย่างไร!”
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้สวิ๋นฟางได้พบคนเปิดเผยเพียงนี้ แม้เขาจะไม่นิยมการร่ำสุรา แต่ตอนนี้ไม่อยากทำให้อวิ๋นซูขายหน้าจึงตบอกตน “ได้! เพียงแต่ข้าดื่มสุราไม่เก่งนัก ท่านแม่ทัพอย่าได้ขบขันไปเชียว!”
“ฮ่าๆๆ…”
ภายในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียน
“องค์ชายห้า ทรงส่งจดหมายออกไปแล้วหรือเพคะ?” ซ่างกวนเมิ่งแอบอิงอยู่ในอ้อมกอดของหวงฝู่เซียว ท่าทีเช่นนี้งดงามยิ่งนัก
“ส่งออกไปแล้ว เพียงแต่แม่ทัพกงซุนผู้นั้นช่างไม่รู้จักดีชั่วเลยจริงๆ องค์ชายเช่นข้าสั่งให้รถม้าไปรับเป็นพิเศษ แต่กลับถูกไล่กลับมา กล่าวว่าพรุ่งนี้ถึงจะให้กงซุนซูเข้าวัง!” แม่ทัพผู้นั้นอาศัยที่ว่ามีผลงานหลายชั่วอายุคนของตระกูลกงซุน ทำให้ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเพียงนี้ ช่างน่าโกรธแค้นเสียจริง!
ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้ม พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้ หรือนางจะรอไม่ได้เชียว? ในมือพลันปรากฏขวดกระเบื้องเล็กๆ สีดำขวดหนึ่งขึ้นมา “องค์ชายเพคะ นี่คือปิติยินดีห้าทิวา แม้คุณหนูกงซุนจะมีหน้าตาไม่น่าพอใจ แต่หากมียานี้ รับประกันเลยว่านางจะมีเสน่ห์ขึ้นมาก จะไม่ผิดต่อองค์ชายแล้วเพคะ”
“ฮ่าๆๆ…” หวงฝู่เซียวยื่นมือออกไปเชยคางซ่างกวนเมิ่งขึ้น “ต่อให้มีเสน่ห์ขึ้นมาก จะสู้คุณหนูซ่างกวนได้อย่างไร”
YOU MAY ALSO LIKE
Venus36
ลุ้นอีก อวิ๋นซูจะเจอกับอะไรเนี่ย พระเอกรีบมาช่วยด้วย