หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 614 ถามให้กระจ่างชัด

เล่มที่ 21 ตอนที่ 614 ถามให้กระจ่างชัด
“ทูลองค์ชาย ของทั้งหมดส่งไปให้องค์หญิงสี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีในตำหนักกลับมากราบทูล เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยแย้มยิ้มเล็กน้อย “ขอบใจ”

เขาส่งสายตาเป็นสัญญาณ ขันทีน้อยที่ตามเสด็จข้างกายรีบหยิบแท่งเงินออกมามอบให้พวกเขาทุกคน

“ขอบพระทัยองค์ชายที่ทรงประทานรางวัล!”

บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวดอกไม้บาน พวกเขาชอบทำธุระให้องค์ชายแห่งชนเผ่าเถี่ยเจินผู้นี้เป็นที่สุด เขาใจกว้างจริงๆ ทุกครั้งพวกเขาล้วนได้รับรางวัลไม่น้อย

ในใจของบุรุษรูปงามมีความสุขยิ่งนัก บางทีอาจเป็นเพราะเห็นความครึกครื้นใจกล้าของสตรีเถี่ยเจินจนคุ้นชินแล้ว เมื่อเห็นสตรีอ่อนโยนเอียงอายของแคว้นเฉินกลับทำให้เกิดความดึงดูดที่ต่างออกไปในใจเขา เมื่อคิดถึงวันนั้น นางถึงกับกล่าวกับว่าตัวเองเป็นนางข้าหลวงในวัง ทั้งๆ ที่เป็นราชวงศ์ เหตุใดต้องลดฐานะตนเองด้วย เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยก้มหน้ามองตัวเอง หรือสภาพของเขาจะทำให้นางตกใจ

อีกด้านหนึ่ง

เงาร่างงดงามรออยู่ในมุมหนึ่งนานแล้ว หย่งผิงจัดผมของตนพลางมองไปยังบริเวณไม่ไกล “เจ้ามั่นใจว่าได้ยินมาไม่ผิดแน่หรือ องค์ชายจะเสด็จผ่านที่นี่ทุกวันใช่หรือไม่?”

“เพคะองค์หญิง บ่าวสืบมาจากข้าราชบริพารที่ปฎิบัติหน้าที่อยู่ที่นี่ ทุกเช้าพวกเขาต้องมาทำความสะอาด กล่าวว่าระยะนี้เห็นองค์ชายเสด็จผ่านทุกวันเพคะ”

ใจของหย่งผิงเต้นจนยากจะสงบ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “ทำเช่นไรดี วันนี้ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง?”

“วันนี้องค์หญิงทรงงดงามกว่าปกติเพคะ!” นางข้าหลวงรีบกล่าวประจบประแจง

ตอนนี้เอง บริเวณไม่ไกลมีเงาร่างอันคุ้นเคยปรากฏขึ้น ดวงตาของหย่งผิงเปล่งประกาย รีบดึงนางข้าหลวงถอยไปในมุมมืด

หย่งเล่อ? เหตุใดนางจึงมาด้วย!

เมื่อเห็นอีกฝ่ายจัดการตนจนมือเท้าพันกันมั่ว หย่งผิงพลันเข้าใจกระจ่าง ที่แท้นางก็คิดเช่นเดียวกับตน มาเฝ้าต้นไม้รอกระต่ายอยู่ที่นี่! ช่างน่าสนใจจริงๆ คิดไม่ถึงว่าความใจกล้าของนางจะมากเพียงนี้!

เพียงแต่…หากเป็นเช่นนี้จริงๆ เมื่อถึงตอนที่องค์ชายเสด็จมา พวกนางสองคนต้องพบกันแน่!

“น่ารังเกียจนัก!” หย่งผิงลอบกัดฟัน สายตาหยุดอยู่บนเครื่องประดับล้ำค่าบริเวณหูของหย่งเล่อ นางถึงกับใส่ต่างหูของพี่หญิงมาด้วย! ปิ่นมุกที่ตนชอบล้วนคืนไปหมดแล้ว วันนี้จึงไม่ได้ใส่มา หย่งเล่อผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ!

ประเดี๋ยวก่อน!

“วันนี้องค์ชายส่งของขวัญไปที่ตำหนักพี่หญิงใช่หรือไม่?”

นางข้าหลวงมองสีหน้าหย่งผิง ก้มหน้าลงอย่างระมัดระวัง “พะ เพคะ”

ที่นี่เป็นสถานที่ที่องค์ชายจำต้องเสด็จผ่าน เพียงแต่จนกระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมา หรือว่า…ไปหาพี่หญิงแล้ว?! “จากตำหนักประทับชั่วคราวขององค์ชายไปตำหนักพี่หญิงต้องผ่านที่ใดบ้าง?”

…

ในตอนนี้ เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยกำลังถือดอกไม้สดช่อหนึ่งที่เตรียมไว้อย่างปราณีตในมือ ต้องทราบว่าสตรีของชนเผ่าเถี่ยเจินชอบดอกไม้งามเป็นที่สุด เชื่อว่าในจุดนี้แคว้นเฉินเองก็คงเป็นเช่นเดียวกันกระมัง?

เมื่อคิดว่าอีกไม่นานจะได้พบสตรีที่ราวกับดอกท้อ มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย

“องค์หญิง ทรงทอดพระเนตร!”

จริงดังคาด นางข้าหลวงบริเวณไม่ไกลส่งเสียงด้วยความยินดี ดวงตาของหย่งผิงมีความลำพองใจปรากฏ ดีที่นางฉลาดเฉลียว มิเช่นนั้นคงรอเปล่าเช่นเดียวกับหย่งเล่อแล้ว!

สูดหายใจลึก พยายามทำให้ตนสงบลง หย่งผิงเผยรอยยิ้มที่ตนคิดว่างดงามออกมา “ไป”

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยกำลังกล่าวอะไรบางอย่างกับผู้ติดตามข้างกาย พลันนั้นมีเสียงอุทานดังแว่วมา “อา…”

เขาเงยหน้ามองไป พบว่าเบื้องหน้าไม่ไกลมีสตรีกำลังทำท่าทีเจ็บปวดทั้งยังก้มหน้ามองพื้น ราวกับได้รับบาดเจ็บก็มิปาน

“องค์หญิง เจ็บหรือไม่เพคะ?” นางข้าหลวงข้างกายมีสีหน้าเคร่งเครียด

องค์หญิงหรือ? เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยเดินไปเบื้องหน้า หย่งผิงมองรองเท้าปักสีดำอันงดงามที่ปรากฏเบื้องหน้าตน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“องค์หญิง ได้รับบาดเจ็บที่ใดหรือไม่?”

ดวงตาของนางเปล่งประกาย เงยหน้าขึ้นอย่างน่าสงสาร ดวงตาราวสายน้ำเจือไปด้วยความเขินอาย “ขะ…ข้าเท้าพลิก”

คิดไม่ถึงว่าองค์ชายเมฆจะถึงกับย่อตัวลง ยื่นมือไปราวกับต้องการตรวจสอบอาการบาดเจ็บของหย่งผิง

นางก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาของอีกฝ่ายปรากฏความสงสัย หย่งผิงจึงค่อยมีปฏิกิริยา “บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่รบกวนให้องค์ชายก้มลงตรวจหรอกเพคะ ยิ่งไปกว่านั้น บุรุษและสตรีไม่ควรใกล้ชิดกัน…” ในยามที่นางกล่าวคำนี้ยังก้มหน้าลงเล็กน้อย บนแก้มมีรอยแดงปรากฏ

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยเข้าใจอะไรบางอย่างได้โดยพลัน ในที่ที่พวกเขาอยู่ ยามช่วยเหลือผู้อื่นไม่มีข้อห้ามมากเพียงนี้

“อวิ๋นเหวยเสียมารยาทแล้ว”

“ไม่ๆๆ ขอบพระทัยองค์ชายเพคะ” หย่งผิงตื่นเต้นยิ่งกว่าที่ตนจินตนาการเสียอีก รอบด้านจมลงสู่บรรยากาศกระอักกระอ่วน ในใจอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นยิ่งขึ้น ควรจะกล่าวอะไรที่จะทำให้องค์ชายประทับอยู่ต่อ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้นางจึงค่อยๆ เดินไปข้างหน้าหลายก้าว ยามเดินผ่านเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยพลันส่งเสียงร้องออกมา ร่างกายโซเซเข้าสู่อ้อมกอดของบุรุษอย่างบังเอิญยิ่งนัก

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยยื่นมือไปโอบนางโดยไม่รู้ตัว “องค์หญิง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?!”

“มะ ไม่เป็นไร เพียงแค่เจ็บตึงอยู่บ้าง” หย่งผิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายคาดหวัง นางพยายามแสดงด้านที่งดงามของตนออกไป แต่สายตาของบุรุษกลับมองไปที่ข้อเท้าของนาง ไม่ได้สังเกตความคิดเล็กๆ ของนางโดยสิ้นเชิง

“อวิ๋นเหวยจะประคององค์หญิงไปพักในศาลาด้านโน้นชั่วครู่ แล้วจะเรียกหมอหลวงมาตรวจรักษาให้องค์หญิง”

ในใจของหย่งผิงเต็มไปด้วยความยินดี ผ่อนคลายร่างกายลงเล็กน้อย ราวกับต้องการทิ้งน้ำหนักทั้งหมดเข้าสู่อ้อมกอดเถี่ยเจินอวิ๋นเหวย หย่งผิงที่ไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษมาก่อนเข้าใจขึ้นมาแล้วว่าสิ่งใดที่เรียกว่าอาการใจเต้น ความรักเริ่มเบ่งบานในใจ คิดว่าหากเวลาผ่านไปช้าเสียหน่อยหรือหยุดลงตรงนี้จะดียิ่งนัก

เขาประคองหย่งผิงให้นั่งลง “องค์หญิง รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วหรือไม่?”

“ยังเจ็บอยู่บ้าง” หย่งผิงแสดงท่าทีอ่อนโยนออกมา เพียงแต่นางไม่รู้ว่าเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยกลับไม่คิดว่าท่าทีเช่นนี้ของนางดูน่ารัก ต้องทราบว่าสตรีของชนเผ่าเถี่ยเจินนั้น ต่อให้เป็นตอนที่ลงจากหลังม้าก็จะยืนด้วยตนเอง จะมีท่าทีอ่อนแอเช่นนี้ที่ไหนกัน? อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ประหลาดก็คือ องค์หญิงเบื้องหน้ากับองค์หญิงสี่ทำให้เขารู้สึกแตกต่างกันจริงๆ

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยจดจำได้อย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้นของหย่งเวยแข็งกร้าวทั้งยังคล้ายกับซ่อนความในใจเอาไว้

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่กล่าว หย่งผิงจึงเงยหน้าขึ้น พบว่าเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยดูคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ดวงตาของนางสั่นไหว มองไปยังดอกไม้ที่เมื่อครู่อีกฝ่ายถืออยู่ในมือตลอด “องค์ชายเพคะ ต้องการเสด็จไปหาพี่หญิงสี่หรือ?”

อวิ๋นเหวยจึงค่อยได้สติกลับมา “ใช่แล้ว แต่ไม่รีบ รอหมอหลวงมาตรวจให้องค์หญิงเสียก่อนอวิ๋นเหวยค่อยไป”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! ในใจของหย่งผิงเอ่อล้นไปด้วยความอิจฉาในสมองพลันคิดถึงบุรุษหลายคนที่ออกมาจากตำหนักหย่งเวยเมื่อคืน หลังจากลังเลชั่วครู่จึงเอ่ยปาก “องค์ชายชอบพี่หญิงของข้าหรือ?”

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยชะงักไปเล็กน้อย ความจริงทั้งสองพบกันเพียงครั้งเดียว มิอาจกล่าวว่าชอบ แต่เป็นความรู้สึกที่แตกต่างไป ควรเรียกว่าเป็นความอยากรู้อยากเห็นและความสนใจกระมัง

ในใจหย่งผิงคิดว่า อีกฝ่ายไม่พูดแสดงว่ายอมรับแล้ว!

“เช่นนั้นองค์ชายเคยถามหรือไม่ว่าพี่หญิงมีคนในใจแล้วหรือไม่?”

คนในใจ? “แต่องค์หญิงสี่ยังมิหมั้นหมายมิใช่หรือ?” ในความคิดของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวย หากมีคนในใจก็ควรหมั้นหมายนานแล้ว มิเช่นนั้นเหตุใดเมื่อวานรัชทายาทจึงไม่กล่าวถึง?

หย่งผิงแย้มยิ้มเล็กน้อย ระวังมิให้คำพูดของตนทำให้อีกฝ่ายรู้ว่านางกำลังยุแยงให้แตกแยก “หย่งผิงเพียงคาดเดาเท่านั้น เมื่อคืนพี่หญิงกล่าวว่าไม่สบายจึงไม่มาร่วมงาน หย่งผิงรู้สึกกังวลจึงไปดูที่ตำหนักพี่หญิง ไหนเลยจะรู้ว่ากลับเห็นบุรุษหลายคนออกมาจากด้านใน ดังนั้นจึงคิดว่าพี่หญิงมีคนในใจแล้วหรือไม่”

“เมื่อคืนองค์หญิงสี่ไม่สบายหรือ?”

ไหนเลยจะรู้ว่า เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยทำราวกับไม่ได้ยินประโยคท้ายของนาง กลับถามถึงอาการป่วยของหย่งเวยด้วยความกังวล

หย่งผิงลอบกัดฟัน องค์ชายได้ยินความหมายในคำพูดตนมิชัดเจนหรือไร? “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด อาจเพราะต้องการพบคนในใจจึงไม่มาร่วมงานเท่านั้น”

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยจมลงสู่การใคร่ครวญ เมื่อหย่งผิงเห็นท่าทีลังเลของเขา ในที่สุดก็เกิดความยินดี คิดว่าควรจะถือโอกาสนี้เผยความรู้สึกดีของตนต่อเขาหรือไม่? ได้ยินว่าสตรีในชนเผ่าเถี่ยเจินล้วนเป็นเช่นนี้ ล้วนไม่ปิดบังความรู้สึกของตน หากนางทำเช่นนั้นเชื่อว่าองค์ชายคงไม่คิดว่าตนไม่สำรวมหรอกกระมัง? แม้ว่านางจะตื่นเต้นมากก็ตาม

กำลังคิดจะเอ่ยปาก เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยกลับหันมองไปยังทิศทางของตำหนักหย่งเวย “หากองค์หญิงสี่มีคนในใจแล้ว เช่นนั้นอวิ๋นเหวยย่อมไม่บีบบังคับ”

“จริงหรือ?” ในที่สุดหย่งผิงก็วางใจ ท่าทางความรู้สึกที่องค์ชายมีต่อพี่หญิงจะไม่ลึกล้ำอันใด มิเช่นนั้นคงไม่ยอมแพ้ง่ายเพียงนี้

“ขอบคุณองค์หญิงที่กล่าวเตือน อวิ๋นเหวยจะไปถามองค์หญิงสี่ให้ชัดเจน จะไม่ทำให้นางลำบากใจ ขอตัวก่อน!”

ไม่รอให้หย่งผิงกล่าวอันใด บุรุษก็หมุนตัวเดินไปยังทิศทางของตำหนักหย่งเวยแล้ว ถึงกับลืมอาการบาดเจ็บของนางไปเสียสิ้น

“ประเดี๋ยวก่อนเพคะองค์ชาย…”

อย่างไรก็ตาม นางไม่สามารถตามเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยที่มีวรยุทธติดตัวได้โดยสิ้นเชิง ในความร้อนรนถึงกับเหยียบชายกระโปรงของตนเข้าจริงๆ “กรี๊ด!”

“องค์หญิง!” นางข้าหลวงด้านหลังตกใจ รีบเข้ามาประคององค์หญิงที่ล้มลงไปแล้ว

“ขะ ขาข้า…เจ็บยิ่งนัก!”

นางข้าหลวงรีบยกชายกระโปรงของหย่งผิงขึ้น “อา องค์หญิง ข้อเท้าของพระองค์บาดเจ็บ!”

เดิมทีเป็นการเสแสร้ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นจริง หย่งผิงมองไปยังทิศทางที่เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยเดินจากไปอย่างไม่พอใจ ข้อเท้าที่ได้รับบาดเจ็บทำให้นางปวดจนริมฝีปากซีดขาว

…

ภายในตำหนักหย่งเวย

ในห้อง สตรีหดหู่ไร้ซึ่งความสุขมองไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน ฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ด้านนอกวิ่งเหยาะๆ เข้ามาด้วยความเคร่งเครียด “องค์หญิง องค์ชายเถี่ยเจินขอเข้าเฝ้าเพคะ!”

หย่งเวยพลันได้สติกลับมา “เร็ว บอกไปว่าข้าไม่อยู่”

“ตะ แต่ว่า…เมื่อครู่เสี่ยวเซวียนจื่อกล่าวไปว่าองค์หญิงกำลังพักผ่อน…” เสียงของฉ่ายเอ๋อร์ยิ่งพูดยิ่งเบา หย่งเวยขมวดคิ้ว นางคิดไม่ถึงว่าเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยจะมาหาถึงตำหนักด้วยตัวเองเช่นนี้ ตนยังไม่ได้เตรียมตัวให้ดี ตอนนี้นางไม่อยากพบบุรุษผู้นั้นจริงๆ

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด หย่งเวยจึงเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง “เขายังอยู่ด้านนอกหรือ?”

ฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้า “องค์ชายเถี่ยเจินตรัสว่าจะรอองค์หญิงออกมาที่ลานด้านหน้าเพคะ”

หย่งเวยกุมหน้าผากของตนอย่างปวดเศียรเวียนเกล้า ฉ่ายเอ๋อร์เดินเข้าไปด้วยความกังวล “องค์หญิงเพคะ มิสู้…ไปพบเสียหน่อยเป็นอย่างไร? หากเรื่องนี้แพร่ไปถึงพระกรรณรัชทายาท…”

สิ่งที่นางกังวลก็คือ ตอนนี้องค์ชายเถี่ยเจินเป็นแขกสูงศักดิ์ หากองค์หญิงละเลย เกรงว่าจะทำให้รัชทายาทไม่พอพระทัย