หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 615 แสร้งอำมหิต

เล่มที่ 21 ตอนที่ 615 แสร้งอำมหิต
พบหรือ? หย่งเวยในยามนี้มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ขอเพียงหลบเลี่ยงองค์ชายเถี่ยเจินผู้นั้นได้ เรื่องคงมิใหญ่หลวงเพียงนั้นกระมัง? อย่างไรก็ตาม กระทั่งนางก็รู้ว่าโอกาสช่างลางเลือนยิ่งนัก

ฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างเห็นท่าทีของหย่งเวยจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเตือน “องค์หญิงเพคะ บ่าวเห็นว่าองค์ชายเถี่ยเจินผู้นั้นไม่เหมือนคนที่ไม่ฟังเหตุผล ข้าราชบริพารทั้งหลายในวังล้วนกล่าวว่านิสัยขององค์ชายเถี่ยเจินดียิ่ง ไม่บีบบังคับให้ผู้อื่นลำบากใจเป็นแน่”

“เช่นนั้นหรือ?” หย่งเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสองแคว้น ไม่อาจดูเบาได้เป็นอันขาด ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้ว่าหากตนปฏิเสธการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ จะนับเป็นความอัปยศของบุรุษ หากองค์ชายเถี่ยเจินมีปณิธานยิ่งใหญ่เพียงนั้นจริงๆ จะยินยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นหรือไม่?

กระทั่งเสด็จพี่รัชทายาทก็เผยความคิดที่จะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักแล้ว แม้จะไม่เคยกล่าวอย่างเป็นทางการ แต่วันนี้องค์ชายเถี่ยเจินส่งของขวัญมาให้ตนมากมาย เชื่อว่าเขาคงจริงจัง ตนในตอนนี้จะใช้ข้ออ้างอันใดทำให้เขาเลือกองค์หญิงพระองค์ใหม่ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ได้เล่า? ประเดี๋ยวก่อน ในสมองหย่งเวยพลันมีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้น

เชื่อว่าที่ท่านชายเถี่ยเจินเลือกตนเพราะได้พบกันที่ริมทะเลสาบเท่านั้น เขาจะมีความเข้าใจตนมากน้อยเพียงใดกันเล่า? หาก…เขาพบว่าตนเป็นสตรีที่ไม่ควรค่าให้ผู้อื่นชมชอบ เขาจะยังตอบรับอีกหรือ? เสด็จพี่รัชทายาทมอบอำนาจในการเลือกให้แก่เขา ขอเพียงเขายอมปล่อยมือ เช่นนั้นตนก็ยังอยู่ในวังต่อไปได้

ต่อให้แลกด้วยชื่อเสียงของนาง หย่งเวยก็ไม่เสียดาย!

“เร็ว รีบประทินโฉมให้ข้าใหม่”

ในดวงตาของฉ่ายเอ๋อร์ปรากฏความสงสัย “…เพคะ”

ภายในห้องโถง เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยนั่งหลังตรง มองไปยังการตกแต่งอันพิถีพิถันด้านนอก ตำหนักขององค์หญิงสี่ไม่หรูหราเหมือนด้านนอก กลับสดชื่นเรียบง่าย จินตนาการได้เลยว่านางต้องเป็นสตรีสงบเงียบผู้หนึ่งแน่นอน นี่แตกต่างจากที่ตนคิดมากนัก

มองไปยังช่อดอกไม้ที่วางอยู่ด้านข้าง เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยพลันส่งเสียงหัวเราะขมขื่นออกมา ท่าทางองค์หญิงคงไม่ชอบดอกไม้งดงามเช่นนี้แล้ว ด้านนอกเต็มไปด้วยความเขียวขจี มีดอกลีลาวดีเล็กๆ แซมอยู่สองสามดอก เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยคิดว่าตนลำบากอยู่บ้าง คิดเองเออเองมากไปแล้ว

เมื่อคิดถึงของขวัญที่ตนมอบให้ ไม่ทราบว่าหากองค์หญิงสี่เห็นแล้วจะมีท่าทีเช่นไร? หากรู้เช่นนี้ เขาควรสั่งให้คนไปหาภาพอักษรที่มีชื่อเสียงของแคว้นเฉินมาจำนวนหนึ่ง เช่นนี้จึงจะไม่เป็นการหยาบคาย

ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาเบาๆ เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยยืดอกขึ้นโดยพลัน มีท่าทีแข็งแกร่งเต็มไปด้วยพลัง บนใบหน้าแย้มยิ้มสว่างไสวราวแสงอาทิตย์

พบว่าเงาร่างในอาภรณ์สีม่วงแดงร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า ใบหน้าที่ประทินโฉมจนหนาเตอะมิเห็นสภาพราวดอกท้อเฉกเช่นวันที่ได้พบริมทะเลสาบ เดินยักย้ายเสียจนคล้ายกับดอกมู่ตันมั่งคั่ง นี่ทำให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยชะงักไปเล็กน้อย พริบตานั้นเขาถึงกับจำสตรีเบื้องหน้าไม่ได้

บนเส้นผมของหย่งเวยที่เดิมทีประดับเรียบง่าย ยามนี้เต็มไปด้วยเครื่องประดับล้ำค่า เครื่องประดับที่สวมใส่บนร่างก็แกว่งไกวไปตามการก้าวเดิน ใบหน้างดงามราวดอกท้อของนางถูกทาแป้งชาดเสียหนา บริเวณคิ้วงดงามดาษดื่น

นางเดินมาเบื้องหน้าเถี่ยเจินอวิ๋นเหวย มองท่าทีของอีกฝ่าย ความเคร่งเครียดในใจพลันผ่อนคลายลงมาก ท่าทางหมากตานี้ของตนจะถูกต้องแล้ว!

“องค์ชายรองละเว้นมารยาทเถิดเพคะ” นางก้มหน้าลง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

“…อะ องค์หญิงสี่ประชวรหรือ?” เพิ่งจะกล่าวจบ เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยจึงค่อยรู้สึกว่าคำพูดของตนดูเสียมารยาท รีบร้อนอธิบาย “มิใช่เช่นนั้น อวิ๋นเหวยได้ยินว่าองค์หญิงสี่ประชวร วันนี้จึงมาเยี่ยมโดยเฉพาะ”

“ขอบพระทัยองค์ชายที่ทรงใส่พระทัย หย่งเวยไม่เป็นไรมากเพคะ” การเคลื่อนไหวเช่นนี้ของนางทำให้เครื่องประดับที่ศีรษะแกว่งไกวจนบุรุษตาพร่า

“…ชะ เช่นนั้นหรือ? เมื่อวานไม่พบองค์หญิงในงานเลี้ยง…” แปลกยิ่งนัก เหตุใดดูราวกับว่านางเปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

หย่งเวยพยายามทำให้ท่าทีของตนเป็นธรรมชาติ “เป็นเช่นนี้เพคะ เมื่อคืนหย่งเวยสั่งให้คนไปซื้อเครื่องประดับล้ำค่าจากนอกวัง ไหนเลยจะรู้ว่าระหว่างทางจะเกิดความผิดพลาด ทำให้โกรธจนไปร่วมงานไม่ไหว จึงนอนพักคืนหนึ่ง ทำให้องค์ชายขบขันแล้ว” ในยามที่นางกล่าว ใบหน้ายังประดับไปด้วยความโกรธเกรี้ยวโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

โกรธจนป่วยเพียงเพราะเครื่องประดับล้ำค่าหรือ? นี่…เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยไม่รู้ว่าตนควรจะกล่าวอะไร

“ใช่แล้ว ขอบพระทัยองค์ชายที่วันนี้ให้คนมามอบของให้ หย่งเวยยังไม่ได้เปิดดู มิสู้องค์ชายไปเป็นเพื่อนหย่งเวยเป็นอย่างไรเพคะ?”

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยเดินมายังห้องห้องหนึ่งในตำหนักข้างกับหย่งเวย กล่องสีแดงเหล่านั้นวางอยู่เต็มเบื้องหน้า เพียงแต่ในยามนี้ใจของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยกลับมีความรู้สึกแตกต่าง พบว่าสตรีข้างกายเปิดกล่องหนึ่งในนั้นออกดู ส่งเสียงหัวเราะที่แฝงความหมายลึกล้ำออกมา

“นี่คือหนังสัตว์ที่ชนเผ่าเถี่ยเจินล่าได้หรือ? นี่…หรือจะเป็นสุนัขจิ้งจอกขาว?”

“ใช่แล้ว ชนเผ่าเถี่ยเจินโปรดปรานการล่าสัตว์ ของเหล่านี้เป็นหนังสัตว์ที่ดีที่สุด สามารถป้องกันความหนาวเย็นได้”

หย่งเวยทำท่าทีราวกับคิดขึ้นมาได้ หยิบหนังสุนัขจิ้งจอกสีขาวราวหิมะขึ้นมา หัวเราะหึๆ สองครั้ง “แต่ฤดูหนาวของแคว้นเฉินไม่ได้หนาวเน็บเฉกเช่นที่เถี่ยเจิน หากสวมอาภรณ์หนังสัตว์หนาๆ เช่นนี้ออกไป มิแน่ว่าจะถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะเอา”

บนใบหน้าของอวิ๋นเหวยพลันขมฝาด “เป็นอวิ๋นเหวยคิดไม่รอบคอบแล้ว”

“กล่องนี้คือสิ่งใด?” หย่งเวยไม่สนใจความเปลี่ยนแปลงในใจของบุรุษ เดินไปเบื้องหน้าของล้ำค่าด้านข้าง “โมราเขียว? ทับทิมแดง? ของเหล่านี้หม่อมฉันล้วนมีแล้ว ปกติไม่ได้สวมใส่ ระยะนี้ชอบไข่มุกดำเป็นที่สุด ไม่ทราบว่าในของที่องค์ชายส่งมามีหรือไม่เพคะ? หากมี หย่งเวยย่อมเบิกบานใจยิ่ง”

สตรีเบื้องหน้าหันมามองเขาด้วยสายตาคาดหวัง คิ้วของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยขมวดเล็กน้อย สิ่งที่เขาส่งมาล้วนเป็นของล้ำค่าที่ผลิตในชนเผ่าเถี่ยเจิน ไข่มุกดำหรือ? ได้ยินว่านั่นเป็นของที่จะหาได้บริเวณทะเล เขามีชีวิตอยู่ในทุ่งหญ้า หาไม่ได้จริงๆ

บนใบหน้าของหย่งเวยเผยความผิดหวังอย่างไม่ปกปิดแม้แต่น้อย จากนั้นจึงแย้มยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร หากมีโอกาส หย่งเวยเชื่อว่าองค์ชายต้องหามามอบให้หม่อมฉันเป็นแน่ ใช่หรือไม่เพคะ?”

“…หากองค์หญิงโปรด อวิ๋นเหวยจะพยายามเต็มที่”

ตอนนี้เอง ฉ่ายเอ๋อร์เดินเข้ามาจากด้านนอก “ทูลองค์หญิง คุณชายหลิ่วและคุณชายซูส่งภาพอักษรที่องค์หญิงทรงโปรดที่สุดมาให้ ไม่ทราบว่าองค์หญิงจะไปทอดพระเนตรหรือไม่เพคะ?”

“ภาพอักษร? มิใช่ข้ากล่าวไว้แล้วว่าไม่ชอบของเหล่านั้นหรอกหรือ ให้พวกเขาส่งของล้ำค่ามาแทนเสีย” ในยามที่หย่งเวยกล่าวคำนี้ไม่รู้สึกไม่เหมาะสมแม้แต่น้อย ฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่เบื้องหน้าก้มหน้าลง ดวงตาปรากฏรอยยิ้ม “เพคะ บ่าวจะไปแจ้งคุณชายเดี๋ยวนี้”

“ช้าก่อน จำไว้ ต้องบอกพวกเขาว่าข้าต้องการของที่ดีที่สุดเท่านั้น!”

“เพคะ!”

หางตาของหย่งเวยปรายมองไปยังใบหน้าของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวย ดวงตาของอีกฝ่ายมีความผิดหวังดังคาด

“ให้องค์ชายพบเรื่องน่าขันแล้ว มิสู้พวกเราไปทานขนมในศาลากันดีหรือไม่เพคะ?”

“…ได้”

หย่งเวยแย้มยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจึงยกชายกระโปรงเดินออกไป เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยก้าวเดินไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่งจากนั้นจึงหยุดฝีเท้าหันกลับไปมอง ภายในห้องนี้แขวนภาพภูเขาแม่น้ำงดงามอยู่หลายภาพ มองไปยังอักษรที่เขียนอยู่ด้านบน เมฆคล้อยธาราไหลงดงาม ยิ่งไปกว่านั้นยังเก็บรักษาอย่างดี สัมผัสได้ถึงความหวงแหนของเจ้าของ แต่เมื่อครู่นี้องค์หญิงกลับกล่าวว่าไม่ชอบภาพอักษรหรือ?

องค์หญิงในวันนี้ทำให้ผู้คนสงสัยมากจริงๆ

บนโต๊ะหินในศาลาเรียงรายไปด้วยขนมปราณีตหลายชนิด หย่งเวยมองไป แย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ

ต้องทราบว่ายามปกตินางกินดื่มอาหารอ่อนเป็นหลัก ไม่หรูหรามากมาย เพียงแค่ละเอียดละออ นางเงยหน้าขึ้นสบตาฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืมเงียบอยู่ด้านข้าง

จนกระทั่งเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยมาถึง หย่งเวยจึงรีบนั่งลง “เกิดอะไรขึ้น?! ไม่มีขนมไข่มุกรังนกที่องค์หญิงเช่นข้าชอบที่สุดหรือ?”

ฉ่ายเอ๋อร์รีบคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว “ทูลองค์หญิง วันนี้คนที่โรงครัวกล่าวว่าขาดผงไข่มุกที่ใช้ทำขนม ดังนั้น…ดังนั้น…”

“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร? เจ้าลืมไปแล้วหรือ องค์หญิงเช่นข้าต้องกินขนมจากผงไข่มุกทุกวัน? หากไม่ได้กินวันหนึ่ง ใบหน้าจะหม่นหมองไม่กระจ่างใส! คนที่โรงครัวหลวงละเลยองค์หญิงเช่นข้าเชียวหรือ!” ภาพสตรีที่กำลังระเบิดโทสะทำให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยที่อยู่ด้านข้างจมลงสู่ความใคร่ครวญ นางข้าหลวงบนพื้นตกใจจนตัวสั่น “บ่าวจะไปโรงครัวเดี๋ยวนี้เพคะ องค์หญิงโปรดระงับโทสะ! องค์หญิงโปรดระงับโทสะ!”

“หึ ยังไม่รีบไปอีก ระวังข้าจะตัดหัวเจ้า!”

“บ่าวสำนึกผิดแล้ว! องค์หญิงโปรดระงับโทสะ! บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้ จะไปเดี๋ยวนี้…” ฉ่ายเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนด้วยอาการสั่นเทา เดินหายไปจากสายตาของทั้งสองอย่างรวดเร็ว

แต่ไหนแต่ไรหย่งเวยไม่เคยมีโทสะมากมายเพียงนี้มาก่อน กระทั่งนางก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ของตนรุนแรงเกินไป ในใจรู้สึกไม่สบายยิ่งนัก แต่เพื่อล้างความคิดขององค์ชายเถี่ยเจินให้หมดสิ้น นางจำเป็นต้องทำตัวเป็นองค์หญิงโหดเหี้ยมให้ถึงที่สุด

นางถอนใจเบาๆ หมุนตัวไปแย้มยิ้มขออภัยให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวย “ให้องค์ชายเห็นเรื่องน่าขันแล้ว บ่าวไพร่เหล่านี้ไม่รู้จักกฎเกณฑ์ เป็นหย่งเวยที่สั่งสอนไม่เข้มงวดเองจริงๆ” อย่างไรก็ตาม ในคำพูดของนางกลับไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับแสดงเจตนาชัดเจน

บุรุษเบื้องหน้าไม่ได้ตอบ หย่งเวยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย พลันสบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวย

“…องค์ชายเพคะ?”

“องค์หญิงสี่ เกลียดอวิ๋นเหวยมากหรือ?”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา หย่งเวยอดไม่ได้ที่จะชะงักไป บนใบหน้าเจือไปด้วยความกระอักกระอ่วน “เหตุใดองค์ชายจึงตรัสเช่นนี้?” หรือว่าเขาจะมองอะไรออกแล้ว?

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยคิดถึงคำพูดของหย่งผิงเมื่อครู่นี้ขึ้นมา เหตุใดจู่ๆ สตรีเบื้องหน้าจึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน บางทีอาจจะมีเหตุผลหนึ่งที่สามารถอธิบายได้ เดิมทีนางก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว หรือบางที นางต้องการทำเช่นนี้เพื่อให้ตนเกลียดนาง

“วันนั้นองค์หญิงกล่าวว่าตนเป็นนางข้าหลวง ไม่เต็มใจเผยฐานะให้อวิ๋นเหวยทราบหรือ?”

“…เพียงกล่าวล้อเล่นเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ยามนั้นหม่อมฉันก็มิทราบฐานะขององค์ชาย” น้ำเสียงของนางฟังเหลาะแหละ คล้ายกับไม่คิดว่าการที่ตนปิดซ่อนฐานะที่แท้จริงจะเป็นเป็นเรื่องเสียมารยาทสำหรับเถี่ยเจินอวิ๋นเหวย

เมื่อเห็นดวงตาทั้งสองอันเปล่งประกายของอีกฝ่าย เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยไม่ได้กล่าวคำใดเนิ่นนาน ความเงียบของเขาทำให้หย่งเวยระมัดระวังยิ่งขึ้น เพียงแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางไม่อาจถอยแม้แต่น้อย “หรือองค์ชายทรงกริ้วเพราะเรื่องวันนั้น? หย่งเวยเพียงล้อเล่นเท่านั้น น้ำพระทัยขององค์ชายคงมิคับแคบกระมัง?”

เพียงแต่ความหมายในคำพูดของนางคือการตำหนิว่าเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่