หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 618 ลือไปทั่ว

เล่มที่ 21 ตอนที่ 618 ลือไปทั่ว
“องค์รัชทายาท?!”

ในกลุ่มคนมีคนอุทานออกมา เจาจวิ้นที่กำลังป้องกันการโจมตีดวงตาเป็นประกาย ในเวลาเพียงพริบตา ดาบโค้งของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยก็บีบบังคับเขาอย่างร้ายกาจจนเขาโคจรพลังภายในทั้งหมดโจมตีไปโดยไม่รู้ตัว บุรุษที่ถูกโจมตีพลันร่างกายสั่นสะท้านจนถอยหลังไปหลายก้าว บริเวณหน้าอกเกิดความเจ็บปวดเเล่นขึ้นมา พยายามฝืนไม่ให้ตนกระอักเลือด

นี่คือความสามารถที่แท้จริงของเขาหรือ? ที่แท้เมื่อครู่นี้เขายอมอ่อนข้อให้ตนมาตลอด ความจริงนี้ทำให้ในใจของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยรู้สึกไม่พอใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่ารัชทายาทมีเจตนาจับคู่องค์หญิงสี่ให้ตนแท้ๆ หรือเป็นเพราะฐานะของตน เขาจึงยอมถอยให้ตนเพียงนี้?! ในจุดนี้ทำให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยรู้สึกไม่ยอมรับอย่างยิ่ง หากเป็นตน จะต้องนำความสามารถที่แท้จริงมาประลองกับอีกฝ่ายให้รู้แพ้รู้ชนะ! หากชอบ ไม่ว่าจะต้องแย่งชิงอย่างไรล้วนทำได้ทั้งสิ้น การยอมถอยให้อีกฝ่ายนับเป็นความอัปยศ

“หยุดมือ!”

เสียงของตงฟางซวี่ทำให้เจาจวิ้นลดกระบี่ในมือของตนลงโดยพลัน บุรุษสูงศักดิ์ทะยานมาเบื้องหน้าเขาในเวลาเพียงชั่วพริบตา ได้ยินเสียงเพี๊ยะดังขึ้น รอบด้านพลันจมลงสู่ความเงียบงัน

บนใบหน้าของบุรุษรูปงามพลันปรากฏรอยฝ่ามืออย่างชัดเจน ความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ทำให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยตกใจ

“เหลวไหล จะเสียมารยาทกับองค์ชายได้ที่ไหนกัน?! ยังไม่รีบยอมรับผิดอีก!” สีหน้าของตงฟางซวี่เคร่งขรึมยากบรรยาย ทุกคนอดไม่ได้ที่จะลอบหลังเหงื่อเย็นแทนท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์ บุรุษรูปงามผู้นั้นรู้สึกใบหน้าของตนเห่อร้อน เมื่อรวมกับสายตาหวาดกลัวรอบๆ มือที่กำกระบี่พลันรู้สึกแข็งเกร็งอย่างหาใดเปรียบ

“รัชทายาท! เป็นอวิ๋นเหวยงดื้อรั้นจะขอคำชี้แนะจากท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์เองพ่ะย่ะค่ะ” เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยได้สติกลับมาจึงรีบเอ่ยปากห้าม

“ไม่ ฐานะขององค์ชายสูงศักดิ์ เขามีฐานะเป็นบ่าวไพร่ผู้หนึ่ง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดก็ไม่ควรชักกระบี่ออกมาปะทะกับองค์ชาย ยังไม่รีบคุกเข่าลงอีก ขออภัยองค์ชายเสีย!” คำพูดของตงฟางซวี่ราวกับคมมีดที่แทงลึกลงไปในใจเจาจวิ้นอย่างดุดัน ใช่แล้ว ไม่ว่าเขาจะได้รับความสำคัญจากรัชทายาทเช่นไร ฐานะของเขาก็เป็นเพียงบ่าวไพร่

ความจริงข้อนี้ แม้ว่าตนจะพยายามเช่นไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดการ

ทุกคนรู้สึกเพียงว่าท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์โชคร้ายจริงๆ เกรงว่านี่ะเป็นครั้งแรกที่ท่านแม่ทัพถูกรัชทายาทตำหนิกระมัง? องค์ชายเถี่ยเจินผู้นั้นเอาแต่ใจยิ่งนัก ผลกลับกลายเป็นว่าผู้ที่โชคร้ายยังเป็นบ่าวไพร่เช่นพวกเขา!

เจาจวิ้นรู้สึกเข่าของตนหนักอึ้งยิ่งนัก เมื่อเขายอมก้มหัวต่อหน้าเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยพลันต้องคิดถึงใบหน้าอันเป็นกังวลของหย่งเวย ในใจมีความรู้สึกหนึ่งเอ่อล้นออกมา มิสู้ยอมรับกับรัชทายาทไปเสีย จะอยู่จะตายล้วนให้สวรรค์ลิขิต! เพียงแต่เขาไม่ยินยอม ถ้าหากตนตายไป จะไม่ผิดต่อหย่งเวยหรอกหรือ

เขาตายไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ไม่เต็มใจเห็นน้ำตาของคนผู้นั้น

สายตาของตงฟางซวี่เจือไปด้วยความลึกล้ำอยู่หลายส่วน ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าแม่ทัพกองราชองครักษ์ในตอนนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา แต่กลับกล่าวไม่ถูกว่าแตกต่างอย่างไร

ในยามนี้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยคล้ายจะเข้าใจความแตกต่างอันยิ่งใหญ่ระหว่างแคว้นเฉินและชนเผ่าเถี่ยเจินของพวกเขาแล้ว เรื่องที่องค์หญิงหย่งเวยกังวล ที่แท้ก็มิใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล “ฝ่าบาท! ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นข้าองค์ชายที่เอาแต่ใจ ฝ่าบาททรงตรัสว่าวันนี้เป็นวันที่ดีมิใช่หรือ อย่าได้ทำโทษท่านแม่ทัพเลย”

เดิมทีสีหน้าของตงฟางซวี่เคร่งขรึมยิ่ง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยจึงแย้มยิ้มออกมาจางๆ “องค์ชายใจกว้างยิ่งนัก เจาจวิ้น ยังไม่รีบขอบคุณองค์ชายอีก”

ในดวงตาของท่านแม่ทัพเกิดความรู้สึกโศกเศร้า อย่างไรก็ตาม เขาสัมผัสได้ถึงโทสะที่เปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจกำลังแผ่ออกมาจากร่างของตงฟางซวี่ มือที่อยู่ในแขนเสื้อค่อยๆ กำขึ้น “ขอบพระทัยองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ!”

เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยมองไปที่เขาอย่างลึกล้ำ กล่าวไม่ถูกว่าในใจของตนคือความเห็นใจหรือความกดดัน

สายตาเย็นชาของตงฟางซวี่ทำให้ข้าราชบริพารที่มาล้อมดูอยู่รอบๆ พากันแยกย้ายไปด้วยความหวาดกลัว พริบตาเดียวบนลานกว้างก็เหลือเพียงองครักษ์หลายคนที่อยู่ต่อเพราะเป็นห่วงท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์

เจาจวิ้นหลุบตาลงเล็กน้อย เบื้องหน้าปรากฏรองเท้าปักสูงค่าขึ้น คำพูดของตงฟางซวี่อบอุ่นยิ่ง “เจาจวิ้น ข้าไม่มีเจตนาตำหนิเจ้า หากรู้สึกไม่ยุติธรรม เจ้าสามารถกล่าวออกมาได้”

ตงฟางซวี่มองบุรุษเบื้องหน้า คำพูดของเขาทำให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น ในสายตาเต็มไปด้วยประกายลุกโชน ความจริงเจาจวิ้นล้วนเข้าใจกระจ่าง รัชทายาทต้องการใช้เรื่องนี้เอาใจองค์ชายเถี่ยเจิน ก่อนที่ทั้งสองแคว้นจะเชื่อมสัมพันธ์กัน หากตนได้รับความอยุติธรรมจะนับเป็นอะไรได้ เพียงแต่สิ่งที่เขารู้สึกสิ้นไร้หนทางกลับเป็นความโหดร้ายของเรื่องราว หย่งเวยต้องแต่งงานกับคนผู้นี้ นางเป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ เขาไม่อยากให้ผู้อื่นกล่าวว่าเขาคิดปีนป่าย ต้องการใช้ประโยชน์จากองค์หญิงเลื่อนตำแหน่งโดยไม่เปลืองแรง และไม่อยากทำให้องค์หญิงได้รับความอยุติธรรม อยากพานางไปยังที่แสนไกล ใช้ชีวิตเรียบง่ายจริงๆ

การประลองในครั้งนี้ทำให้เขาพบว่าองค์ชายเถี่ยเจินนับเป็นบุรุษจริงจังผู้หนึ่ง หากเขาปฏิบัติต่อหย่งเวยอย่างจริงใจ หย่งเวยจะสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายที่จะถูกรัชทายาททำให้ลำบากใจ หลีกเลี่ยงการถูกทำร้ายจากข่าวลือต่างๆ ได้ อีกทั้งยังได้ใช้ชีวิตอิสระสูงศักดิ์ หากอยู่ด้วยกันกับตน เขาจะมอบอะไรให้แก่หย่งเวยได้บ้าง? หากใช้ชีวิตของตนแลกกับความเห็นชอบจากรัชทายาท บางทีทั้งสองอาจไปยังที่อื่น ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ แต่นี่จะเป็นความสุขของนางจริงๆ หรือ?

ตงฟางซวี่ประคองเจาจวิ้นขึ้น “เจาจวิ้น เจ้าตำหนิข้าหรือไม่?”

“กระหม่อมมิกล้า!” อย่างไรก็ตาม กลับไม่มีผู้ใดสัมผัสถึงความสิ้นไร้หนทางในใจเขาได้

ตงฟางซวี่ยื่นมือออกไปตบไหล่เขาเบาๆ “เจ้าทำได้ดี ไม่ได้ทำให้องค์ชายบาดเจ็บ” ความจริงในใจตงฟางซวี่รู้สึกภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน เชื่อว่าคนทั่วทั้งพระราชวังคงมองออก แม่ทัพกองราชองครักษ์ยอมถอยให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยทุกอย่าง หากเขาแพ้กลับจะทำให้แคว้นเฉินเสียหน้า

ความพ่ายแพ้ของเถี่ยเจินอวิ๋นเหวยในการประลองนี้ทำให้อารมณ์ที่ถูกปฏิเสธในยามเช้าของตงฟางซวี่ดีขึ้นมาก เดินกลับมาจากลานกว้าง พลันนั้นขันทีใหญ่กลับเดินมาข้างกายเขาด้วยความร้อนใจ “ทูลรัชทายาท เมื่อครูบ่าวไปสืบมาแล้ว เช้านี้องค์ชายเถี่ยเจินมอบของล้ำค่ามากมายไปที่ตำหนักขององค์หญิงสี่ จากนั้นก็ได้พบองค์หญิง นอกจากนี้ไม่ได้พบผู้อื่นอีก”

อะไรนะ? เขาเคยพบหย่งเวยแล้ว? เช่นนั้นนี่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับการที่เขาปฏิเสธเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์หรือไม่? ตงฟางซวี่อดไม่ได้ที่จะใคร่ครวญ ด้วยนิสัยของหย่งเวยย่อมไม่ทำเรื่องย่ำแย่อันใดออกมาเด็ดขาด สำหรับองค์ชายเถี่ยเจินผู้นี้ ตงฟางซวี่รู้สึกว่าเขามากเรื่องจริงๆ แต่ดูจากนิสัยตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา หากได้ใจเขากลับจะควบคุมง่าย

“ฝ่าบาท…” อย่างไรก็ตาม ราวกับว่าขันทีใหญ่มีคำพูดที่ยังกล่าวไม่จบ สีหน้าลังเลทำให้ตงฟางซวี่ขมวดคิ้ว “มีเรื่องอันใด?”

“บ่าวยังสืบมาได้อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรกล่าวหรือไม่”

สายตาเย็นชาราวน้ำแข็งของตงฟางซวี่ทิ่มแทงไป ขันทีใหญ่รีบคุกเข่าลง “บ่าวกังวล กลัวว่าหากพูดออกไปจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงขององค์หญิงสี่ ทั้งยังกังวลว่าหากบ่าวไม่พูด อาจแพร่ไปถึงพระกรรณองค์ชายเถี่ยเจินได้…บ่าวได้ยินว่า บ่าวไพร่ในตำหนักขององค์หญิงห้าไปตรวจสอบเรื่องในตำหนักขององค์หญิงสี่เมื่อคืนนี้ ต่างกล่าวว่ามีบุรุษหลายคนออกมาจากตำหนักประทับขององค์หญิงสี่ยามดึก…”

“เหลวไหล! ผู้ใดกล่าวเหลวไหลเช่นนี้!”

“บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย! เรื่องนี้ข้าราชบริพารหลายคนลือกันเป็นการส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ…”

หย่งผิงเป็นคนแพร่ข่าวหรือ? ตงฟางซวี่รู้ดีว่าในหมู่น้องสาวของตนมีหลายคนที่ชอบกระทำมากเรื่อง โดยเฉพาะหย่งผิงผู้นี้ แม้ยามปกติจะไปมาหาสู่กันน้อยมาก แต่เรื่องของนาง ตงฟางซวี่ก็ได้ยินมาไม่น้อย ครั้งนี้นางทำเกินไปแล้วจริงๆ!

ในขณะเดียวกัน ภายในตำหนักของหย่งผิงก็มีเสียงร้องโอดครวญดังแว่วมา

“เจ็บ! สมควรตาย เจ้าเบาหน่อยได้หรือไม่? คิดจะทำให้องค์หญิงเช่นข้าเจ็บตายหรือไร?!” หย่งผิงเขวี้ยงจอกชาข้างมืออย่างรุนแรง ทำให้นางข้าหลวงที่กำลังนวดเท้าให้นางสั่นไปทั้งร่าง “บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย! แต่หมอหลวงกล่าวว่า หากไม่ใช้แรงนวด เลือดคลั่งที่เท้าขององค์หญิงจะไม่หายไปเพคะ”

“พี่หญิง ท่านบาดเจ็บได้อย่างไร?” ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงของหย่งเล่อดังแว่วมา เพียงไม่นานสตรีที่มีรอยยิ้มบางเบาประดับใบหน้าก็เดินเข้ามา สายตาหยุดอยู่บนข้อเท้าบวมแดงของหย่งผิง “โธ่! บาดเจ็บรุนแรงเพียงนี้ พี่หญิงไปล้มอยู่ที่ใดกันแน่?”

หย่งเล่อได้ยินมาว่า ที่แท้หย่งผิงก็ได้พบกับองค์ชายเถี่ยเจินที่สวนบุปผาหลวง จากนั้นจึงข้อเท้าพลิกโดยไม่ระวัง นี่ทำให้ในใจของนางทั้งโกรธทั้งมีความสุข ตนเองรอทั้งเช้าแต่กลับไม่ได้พบองค์ชาย ผลกลับกลายเป็นว่าพี่หญิงได้พบ แต่กลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ จะกล่าวเช่นไรก็ควรมาลองเชิงนางดูเสียหน่อย

“เจ้ามาได้อย่างไร?” หย่งผิงไม่ปกปิดความไม่ต้อนรับที่เจืออยู่ในน้ำเสียของตนแม้แต่น้อย

“หย่งเล่อนำยาป้อเหอมากให้ท่านโดยเฉพาะ คิดจะให้พี่หญิงนำไปทา บางทีอาจไม่เจ็บเพียงนั้น!”

หึ นางจะมีน้ำใจเพียงนี้เชียวหรือ? ในใจของหย่งผิงกังวล ไม่รู้ว่าหย่งเล่อจะได้ยินอะไรมาหรือไม่ จึงมาดูเรื่องน่าขันของตนโดยเฉพาะ แต่ยามนี้จะแสดงออกบนใบหน้าไม่ได้ ไม่อยากถามออกไป “ท่านหมอมอบยาให้แล้ว ไม่ลำบากน้องหญิงให้สิ้นเปลืองความคิดอีก”

“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร! หากคราวหน้าพบองค์ชายอีก แล้วอาการบาดเจ็บของพี่หญิงยังไม่หายดี เช่นนั้นคงเสียมารยาทแล้ว!”

“…” นาง นางรู้แล้วหรือ?! หย่งผิงโกรธจนต้องก้มหน้าลง ไม่อยากเห็นท่าทีของหย่งเล่อ นางทำได้เพียงอดกลั้นโทสะไว้ ทั้งๆ ที่รู้ความคิดของอีกฝ่าย ตนจะยอมให้นางสมปรารถนาได้อย่างไรเล่า? เมื่อคิดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของหย่งผิงพลันปรากฏความถากถางออกมา “ได้ยินว่าวันนี้น้องหญิงไปรออยู่นอกตำหนักองค์ชายเนิ่นนาน ทำไม ไม่ได้พบองค์ชายหรือ?”

“ท่าน…” สีหน้าของหย่งเล่อพลันเปลี่ยนไป ที่แท้พี่หญิงก็ทราบ! หรือจะกล่าวว่า… “กะ ก็ยังดีกว่าพี่หญิงที่เจ็บข้อเท้ากลับมา!”

“เจ้าว่าอะไรนะ?!”

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเปลี่ยนไปโดยพลัน ไม่ปิดบังความเป็นปรปักษ์ระหว่างกันแม้แต่น้อย นางข้าหลวงของสองฝ่ายที่ได้เห็นพลันรู้สึกหวาดกลัว กลัวว่าพวกนางจะทะเลาะตบตีกันขึ้นมา!

ตอนนี้เอง ขันทีในตำหนักรัชทายาทเดินเข้ามาจากด้านนอก “องค์หญิงหย่งผิง รัชทายาทเรียกพบพ่ะย่ะค่ะ!”

อะไรนะ? ทั้งสองหันไปด้วยท่าทีย่ำแย่ ขันทีผู้นั้นได้เห็นพลันต้องตกตะลึง “…ถวายพระพรองค์หญิงทั้งสอง องค์หญิงหย่งผิง รัชทายาทเรียกพบพ่ะย่ะค่ะ” นี่มันเกิดอะไรขึ้น? องค์หญิงทั้งสองทะเลาะกันหรือ?

“เสด็จพี่รัชทายาท…เรียกพบข้าด้วยเรื่องอันใด?”

“บ่าวมิทราบ องค์หญิงเสด็จไปก็ทราบเองพ่ะย่ะค่ะ”

ในใจของหย่งผิงรู้สึกไม่ดี เหตุใดจู่ๆ เสด็จพี่รัชทายาทจึงคิดถึงนางขึ้นมา? หรือจะกล่าวว่า เพราะตนไปพบองค์ชายเถี่ยเจินเป็นการส่วนตัว ทำให้เสด็จพี่รัชทายาทไม่พอพระทัย?

“พี่หญิงรีบไปเถิด อย่าให้เสด็จพี่รัชทายาทรอจนร้อนพระทัยเลย” หย่งเล่อเปลี่ยนสีหน้ายิ้มออกมาโดยพลัน นางคิดว่าพี่หญิงคงต้องพบกับเรื่องโชคร้ายอันใดเข้าแล้ว! อีกฝ่ายไปพัวพันกับองค์ชาย นับว่าสมควร!