หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 619 เปิดเผยเรื่องราว

เล่มที่ 21 ตอนที่ 619 เปิดเผยเรื่องราว
ภายในห้องทรงพระอักษร หย่งผิงถูกนางข้าหลวงประคองมารออยู่บริเวณประตูด้วยความกังวล

“องค์หญิง ฝ่าบาททรงเรียกให้องค์หญิงเข้าไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีใหญ่เดินออกมาจากด้านใน สายตาของหย่งผิงเปล่งประกายลุกโชน ก้าวขาที่ได้รับบาดเจ็บของตนเดินเข้าไปด้วยความยากลำบาก

“ถวายพระพร…รัชทายาทเพคะ…” หย่งผิงรู้ตัวดีว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์สนิทสนมกับตงฟางซวี่ ย่อมไม่กล้าเรียกว่าเสด็จพี่รัชทายาท

ตงฟางซวี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร เมื่อได้ยินเสียงนี้กลับไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ยกพู่กันขึ้น ไม่ทราบว่ากำลังเขียนสิ่งใด

หย่งผิงรู้สึกว่ามีความเจ็บปวดแพร่ออกมาจากข้อเท้า เพียงแต่รัชทายาทไม่กล่าว นางก็ต้องกัดฟันทน อีกฝ่ายเงียบเช่นนี้ทำให้ในใจของหย่งผิงยิ่งรู้สึกไม่สงบ หรือจะเป็นเพราะเรื่องขององค์ชายเถี่ยเจินจึงคิดตำหนิตน?

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดตงฟางซวี่ก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ “มาแล้วหรือ?”

ดรุณีน้อยเบื้องหน้าก้มหน้าลงเล็กน้อย “…เพคะ”

“เงยหน้าขึ้น มองข้า” ในน้ำเสียงของเขาไม่มีอารมณ์มากเกินไปนัก หย่งผิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ หากรอให้เสด็จพี่รัชทายาททรงกริ้ว มิสู้ตนชิงยอมรับก่อนเสียยังจะดีกว่า นางรีบคุกเข่าลง “หย่งผิงสำนึกผิดแล้ว! หย่งผิงไม่กล้าแล้วเพคะ!”

ตงฟางซวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาลึกล้ำมากขึ้นหลายส่วน “เจ้าทำอะไรผิด?”

“หย่งผิงไม่ควร…ไม่ควรไปพบองค์ชายเถี่ยเจินเป็นการส่วนตัว…ทำให้ขายหน้าแคว้นเฉิน…”

อะไรนะ? นางยังกระทำเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ตงฟางซวี่เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายขึ้นมาโดยพลัน “เช่นนั้นเจ้าจงใจทำลายชื่อเสียงของหย่งเวยใช่หรือไม่?”

หย่งผิงเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย “นี่…หย่งผิงไม่ได้ทำลายชื่อเสียงของพี่หญิงเพคะ…” น่าแปลก เหตุใดนางจึงไม่เข้าใจคำพูดของเสด็จพี่รัชทายาท

“มิใช่เจ้าที่สั่งให้คนแพร่ข่าวลือไปทั่วว่ามีบุรุษหลายคนออกมาจากตำหนักของหย่งเวยกลางดึกหรือ? ทำไม คิดว่าข้าใส่ร้ายเจ้าหรือ?!”

ถึงกับมีเรื่องเช่นนี้เชียว?! สายตาของหย่งผิงมีประกายตื่นตระหนกอยู่หลายส่วน เหตุใดจึงแพร่มาถึงพระกรรณของเสด็จพี่รัชทายาทได้? “มะ ไม่ใช่เพคะ หย่งผิงไม่ได้จงใจให้เรื่องนี้แพร่ออกไป หย่งผิงเพียงแค่เห็น เห็น…”

“เห็นอะไร? พูดจาเหลวไหล! เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?!” น้ำเสียงของตงฟางซวี่เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หย่งผิงตกใจรีบส่ายศีรษะด้วยความกระวนกระวาย “ไม่ใช่เพคะ ไม่ใช่ เมื่อคืนยามที่หย่งผิงและหย่งเล่อกลับตำหนัก เดิมทีคิดจะไปเยี่ยมพี่หญิง แต่เห็นว่ามีบุรุษหลายคนออกมาจากตำหนักพี่หญิงสี่พอดี นี่เป็นเรื่องจริง! หย่งเล่อสามารถเป็นพยานได้! ยิ่งไปกว่านั้น…หย่งผิงเพียงกังวล ไม่ทราบว่าพี่หญิงสี่พบเรื่องยุ่งยากอันใดหรือไม่จึงสั่งให้คนไปสืบมา…” ล้วนกล่าวกันว่ารัชทายาทเปลี่ยนไปมาก วันนี้เมื่อได้เห็น หย่งผิงไม่มีความกล้าที่จะสบตากับเขาโดยสิ้นเชิง ยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้ นางคิดว่าเสด็จพี่รัชทายาทมีความอ่อนโยนดุจบัณฑิต เปลี่ยนไปเป็นน่าหวาดกลัวเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

“หย่งเล่อ?”

“พะ เพคะ! หย่งเล่อเห็นพร้อมกันกับหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ได้โกหก!” หย่งผิงรู้สึกว่าการลากหย่งเล่อเข้ามาพัวพันย่อมมีผู้รับผิดชอบร่วมกับตนมากขึ้น หากเกิดเรื่องอันใดจะได้ไม่ต้องแบกรับเพียงผู้เดียว! ในเมื่อทั้งสองเห็นด้วยกัน เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จะให้หย่งเล่อวางตัวอยู่นอกเรื่อง!

ในขณะเดียวกัน ในตำหนักของหย่งผิง

“เด็กๆ ยกผลไม้มาให้ข้าอีกสักหลายจาน” หย่งเล่อทำราวกับว่าที่นี่เป็นตำหนักประทับของตน นางอยากรู้เร็วๆ ว่าเสด็จพี่หญิงถูกรัชทายาทเรียกไปตำหนิเพราะเรื่องใดกันแน่ ตอนนี้เอง ขันทีผู้นั้นก็ปรากฏตัวเบื้องหน้านางอีกครั้ง สีหน้าเจือไปด้วยรอยยิ้ม

“ที่แท้องค์หญิงหกก็ประทับอยู่ที่นี่ ทำให้กระหม่อมหาไปทั่วแล้ว”

มือที่กำลังแกะเมล็ดแตงของหย่งเล่อชะงักไป “กงกงหาข้าหรือ?”

“รัชทายาทเรียกพบพ่ะย่ะค่ะ”

อะไรนะ?! “เหตุใด…กระทั่งข้าก็ต้องไปด้วยหรือ?”

“บ่าวไพร่ผู้นี้ไม่กระจ่างชัดเช่นกัน กระหม่อมเพียงได้รับคำสั่งมา เชิญองค์หญิงหกเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ท่าทีของหย่งเล่อในยามนี้ยากจะบรรยายยิ่ง เหตุใดหลังจากพี่หญิงห้าถูกพาตัวไปก็เวียนมาถึงตนแล้ว? หรือจะกล่าวว่า…พี่หญิงห้าโยนความผิดอะไรให้นาง? จะต้องเป็นเช่นนี้แน่! นางคิดว่าตัวเองยังไม่ทันได้ทำอะไร นอกจากจะอธิบายเช่นนี้ก็คิดเหตุผลอื่นใดไม่ออก

พี่หญิงห้าท่านนี้จะเกินไปแล้ว! ไม่ได้ นางต้องไปอธิบายให้เสด็จพี่รัชทายาทฟังให้ดีถึงจะถูก!

“ทูลรัชทายาท องค์หญิงหกเสด็จมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เพียงไม่นาน หย่งเล่อที่มีความโกรธเกรี้ยวอยู่เต็มหัวใจก็มาถึง นางมองไปยังหย่งผิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่กล้าเงยหน้ามองตน นางจึงมั่นใจอยู่หลายส่วน “เสด็จพี่รัชทายาท เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหย่งเล่อ! อย่าได้ฟังคำพูดของพี่หญิงห้า หย่งเล่อไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น!”

“พบข้าแล้วไม่ต้องคารวะหรือไร?” บนร่างของตงฟางซวี่มีความเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้คนไม่อยากเข้าใกล้แผ่ออกมา หย่งเล่อตื่นตะลึง รีบคุกเข่าลง “…หยะ หย่งเล่อเลอะเลือนไปชั่วครู่ ขอเสด็จพี่รัชทายาทโปรดระงับโทสะ…”

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจของหย่งเล่อปรายมองไปยังหย่งผิงที่อยู่ข้างกายตน แต่กลับสบเข้ากับสายตาเย้ยหยันของนาง ดียิ่ง! พี่หญิงห้าวางแผนใส่ร้ายตนจริงๆ ด้วย!

“พูดมา เมื่อคืนเจ้าเห็นอะไรนอกตำหนักองค์หญิงสี่?”

คำพูดของตงฟางซวี่ทำให้หย่งเล่อเงยหน้ามองด้วยความแปลกใจ พี่หญิงสี่?! นางมองไปทางหย่งผิงโดยไม่รู้ตัว แต่กลับได้ยินเสียงอันเย็นชาของตงฟางซวี่ “ข้ากำลังถามเจ้าอยู่!”

“อา…นี่…นี่…หย่งเล่อเห็น เห็นว่ามีบุรุษหลายคนออกมาจากตำหนักประทับของพี่หญิงสี่ อะไรอย่างอื่นล้วนไม่ทราบเพคะ!” นางถูกทำให้ตกใจจนน้ำตาไหลออกมา คำพูดของนางทำให้สายตาของตงฟางซวี่เต็มไปด้วยความสงสัย “หากข้ารู้ว่าพวกเจ้ากุเรื่องขึ้นมาหลอกลวง คงรู้ใช่หรือไม่ว่าจะมีจุดจบเช่นไร!”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา ทั้งสองพลันตกใจจนโขกศีรษะไม่หยุด “เป็นเรื่องจริงเพคะ! เป็นเรื่องจริง! หย่งผิงไม่กล้าโกหก!”

“หย่งเล่อไม่กล้าโกหก!”

คิดอยู่แล้วว่าพวกนางคงไม่ใจกล้าเพียงนี้! เพียงแต่…เมื่อคืนหย่งเวยใช้ข้ออ้างว่าไม่สบายจึงไม่มาร่วมงานเลี้ยง ผลกลับกลายเป็นว่าถูกหย่งผิงและหย่งเล่อเห็นว่ามีบุรุษออกมาจากตำหนักประทับของนางในยามดึก จากนั้น วันนี้หลังจากองค์ชายเถี่ยเจินไปพบนางก็เปลี่ยนท่าที ตกลงว่า…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ยามใด?”

“…ประมาณยามจื่อ[1]เพคะ”

…

ยามค่ำคืน

ภายในลานเรือนที่ไร้ซึ่งผู้คน หย่งเวยมองไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความร้อนใจ หัวใจไม่อาจสงบลงได้ นางได้ยินฉ่ายเอ๋อร์กล่าวว่าเสด็จพี่รัชทายาทไปปรากฏตัวและหยุดการประลอง อีกทั้งเจาจวิ้นยังถูกตำหนิและลงโทษ ไม่ทราบว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่! หย่งเวยรู้สึกโทษตัวเองยิ่งนักที่ตอนนั้นไม่อาจเข้าไปได้ ไม่มีใครอยากอยู่ข้างกายเป็นเพื่อนเจาจวิ้นยิ่งไปกว่านางอีกแล้ว เพียงแต่ นางไม่อาจทำได้

“หย่งเวย” ในที่สุดเสียงนั้นก็ดังขึ้นเบาๆ หย่งเวยมีความยินดีเต็มใบหน้า โถมตัวเข้าไปเบื้องหน้าโดยไม่แม้แต่จะคิด “ในที่สุดเจ้าก็มา! ข้าคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก”

นางกอดบุรุษในความมืด แต่กลิ่นไม่คุ้นเคยของบนร่างของอีกฝ่ายทำให้หย่งเวยหน้าเปลี่ยนสี เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย สายตานั้นทำให้นางสั่นไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวอันไร้ก้นบึ้งเอ่อล้นออกมา

“ผู้ใดจะมา?” ตงฟางซวี่มองไปยังสตรีที่เมื่อครู่นี้วิ่งเข้ามากอดตนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางคืนนี้นางจะนัดกับบรุษผู้นั้นอีกแล้ว!

“ระ รัชทายาท…”

หย่งเวยอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหลายก้าว ส่ายศีรษะโดยไม่รู้ตัว

ท่าทีของตงฟางซวี่ในยามนี้น่าหวาดกลัวอย่างบรรยายไม่ถูก ใบหน้าที่เดิมทีหล่อเหลา เมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์อันเย็นยะเยือกกลับทำให้ดูเย็นชาไร้หัวใจยิ่งขึ้น “ตอนที่พวกนางกล่าวข้ายังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าหย่งเวยจะทำเรื่องเช่นนี้”

“ข้า…” เสียงของหย่งเวยสั่นเล็กน้อย ขาทั้งสองอ่อนแรง รีบยกมือประคองเสาข้างกาย นางมองไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัว เจาจวิ้นเล่า? หรือเขาจะถูกจับไปแล้ว?!

ตอนนี้เอง องครักษ์หลายคนของตำหนักบูรพาเดินเข้ามา “ทูลรัชทายาท ไม่พบคนน่าสงสัยพ่ะย่ะค่ะ”

เจาจวิ้นเขา…ไม่ได้มา?! แย่แล้ว หากอีกครู่หนึ่งเขาปรากฎตัวออกมา ถูกเสด็จพี่รัชทายาทจับได้จะทำอย่างไร? ต้องหาวิธีบอกเขา!

“หย่งเวย เป็นผู้ใด?”

“เสด็จพี่รัชทายาททรงตรัสสิ่งใด หย่งเวยไม่เข้าใจเพคะ”

“ไม่เข้าใจ? เช่นนั้นเจ้ารอผู้ใดอยู่ที่นี่ เหตุใดในตำหนักจึงมีข้าราชบริพารหลายคนเฝ้าอยู่ด้านนอก? เหตุใดเมื่อครู่นี้จึงได้เคร่งเครียดเพียงนั้น?” คำโกหกที่ชัดเจนเช่นนี้ นางเห็นตนเป็นคนโง่งมหรือไร?

“หย่งเวยเพียงเลอะเลือนไปชั่วครู่ ไม่ได้กำลังรอผู้ใดเพคะ…” นางจงใจเพิ่มเสียงของตน ราวกับหวังว่าหากท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์เข้ามาใกล้จะได้ยินเสียงของนาง ฝ่ามือที่อยู่ในแขนเสื้อของหย่งเวยมีเหงื่อซึมออกมา นางพยายามไม่ให้ตนแสดงท่าทีกระวนกระวายออกไป เพียงแต่สีหน้าขาวซีดได้บ่งบอกทุกสิ่งแล้ว

สายตาของตงฟางซวี่อันตรายหาใดเปรียบ “ในเมื่อเจ้าไม่พูด ข้าย่อมสามารถตรวจสอบออกมาได้ เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้เจ้าจะขอร้องเช่นไร ข้าก็จะเอาชีวิตคนผู้นั้น!”

อะไรนะ?! หย่งเวยรู้สึกว่าหัวใจของตนถูกผู้คนโจมตีอย่างรุนแรง ความหมายของเสด็จพี่รัชทายาทก็คือ จะฆ่าเจาจวิ้นหรือ? “ไม่ ไม่เพคะ! องค์รัชทายาท…”

“เด็กๆ! พาตัวองค์หญิงสี่ไป เฝ้าให้เข้มงวด!”

“รัชทายาท! ไม่ อย่า…พวกเจ้าปล่อยข้า! ปล่อยข้า!” นางต้องบอกเจาจวิ้น อย่าได้ปรากฎตัวออกมา อย่าเด็ดขาด…

ภายในมุมมืด ร่างกายของท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์ถูกคนผู้หนึ่งพันธนาการไว้แน่น คนผู้นั้นปิดปากเขา ไม่ยอมให้เขาส่งเสียงแม้แต่น้อย ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือด มองไปยังหย่งเวยที่ถูกองครักษ์พาตัวไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าเปี่ยมน้ำตาเช่นนั้นราวกับคมมีดที่แทงลึกเข้ามาในใจ

ภายในป่าที่ไร้ซึ่งผู้คน

ในที่สุดบุรุษในอาภรณ์สีดำก็ปล่อยมือจากเขา แม่ทัพกองราชองครักษ์ไม่ได้ถูกพันธนาการแล้วจึงรีบหันไป คิดจะกลับไปที่ตำหนักหย่งเวย

“หากท่านแม่ทัพปรากฏตัวตอนนี้ ก็เป็นการส่งตัวเองไปตายเปล่าเท่านั้น”

ในมุมมืด บุรุษรูปงามค่อยๆ เดินออกมา เจาจวิ้นเงยหน้ามองด้วยความแปลกใจ “ท่านอัครมหาเสนาบดี? ท่าน…”

“ท่านไม่ต้องถามอะไรทั้งสิ้น วันนี้หากไม่ใช่เพราะข้าหยุดไว้ องค์หญิงสี่คิดจะไปหยุดการประลองของท่านแม่ทัพกับองค์ชายเถี่ยเจินที่ลานกว้างนั้นแล้ว”

มือของเขากำแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นความเจ็บปวด “ข้า…ข้าจะไปช่วยองค์หญิง…”

“ท่านมั่นใจหรือว่าจะไปช่วยองค์หญิง ไม่ใช่ไปทำร้ายพระองค์?” จี้จิ่นมองแม่ทัพกองราชองครักษ์ที่อารมณ์แปรปรวนด้านหน้า บนใบหน้าเจือไปด้วยความลึกล้ำ ความจริงเขามีหูตาอยู่ในวังไม่น้อย เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องเหนือคาดอันใดเกิดขึ้น แต่จี้จิ่นไม่ทราบว่าจะมีวันที่ต้องมายุ่งเรื่องผู้อื่นให้มากมายเช่นนี้ด้วย

เขาไม่อยากตั้งตัวเป็นศัตรูกับรัชทายาท แต่ก็ไม่หวังให้รัชทายาทในตอนนี้ทำเรื่องที่พระองค์จะเสียใจภายหลังออกมา

———-

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ยามจื่อ คือเวลาประมาณ 23.00-24.59 น.