หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 621 หย่งเวยเสียสติ

เล่มที่ 21 ตอนที่ 621 หย่งเวยเสียสติ
“องค์ชายร้อนรนเพียงนี้จะเสร็จไปที่ใดหรือ?” เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยหยุดฝีเท้าลง เบื้องหน้าพลันปรากฏร่างของตงฟางซวี่ขวางทางไว้

สายตาของเขาเปล่งประกาย น้ำเสียงเจือไปด้วยความใส่ใจ “รัชทายาท ได้ยินว่าองค์หญิงสี่ทรงประชวรหรือ? อวิ๋นเหวยคิดจะไปเยี่ยมเสียหน่อย”

ตงฟางซวี่แย้มยิ้มเล็กน้อย เมื่อครู่เขาได้ยินผู้ใต้บังคับบัญชารายงานว่าองค์หญิงเถี่ยเจินสั่งให้คนไปตำหนักองค์หญิงสี่แต่ถูกปฏิเสธกลับมา ในใจพลันคาดเดาได้หลายส่วนจึงรีบตามมาดู ตอนนี้เขาไม่อาจให้องค์ชายเถี่ยเจินรู้เรื่องของหย่งเวยเด็ดขาด “เพียงต้องลมหนาวธรรมดาเท่านั้น พักรักษาสักหลายวันก็หายดีแล้ว องค์ชายมีพระวรกายล้ำค่า ไม่จำเป็นต้องเสด็จไปเยี่ยมจะได้ไม่ติดไข้”

“ขอบพระทัยรัชทายาทที่ทรงใส่พระทัย แต่ร่างกายของอวิ๋นเหวยแข็งแรง ไม่กลัวติดไข้ พอดีเลย ครานี้พวกเรานำยาบำรุงร่างกายของชนเผ่าเถี่ยเจินมาด้วย สามารถมอบให้องค์หญิงนำไปบำรุงร่างกายได้พอดี”

“เจตนาดีขององค์ชายข้าขอรับไว้แทนหย่งเวย อย่างไรก็ตาม ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการที่สุดก็คือการพักผ่อนอย่างสงบ ขอองค์ชายโปรดอภัย” ตงฟางซวี่ไม่มีเจตนาจะผ่อนปรนแม้แต่น้อย องค์ชายเถี่ยเจินขมวดคิ้ว ตอนนี้เอง เถี่ยเจินจื่อเหวยก้าวออกมา “เสด็จพี่ ในเมื่อองค์หญิงต้องการพักผ่อน เช่นนั้นวันหน้าพวกเราค่อยไปเยี่ยมเถิด อย่าได้ทำให้รัชทายาทเป็นกังวล”

ตงฟางซวี่พลันมองไปยังสตรีข้างกาย “ขอบคุณองค์หญิงที่เข้าใจ”

“เสด็จพี่เพียงใส่พระทัยจนร้อนรนแล้ว หวังว่ารัชทายาทจะไม่เอาความ วันนี้ได้รับการเชื้อเชิญจากฝ่าบาท จื่อเหวยรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก” นางมีความรู้สึกดีให้บุรุษเบื้องหน้า ไม่อยากให้เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยทำลายบรรยากาศนี้ พลันนั้นจึงแอบดึงแขนเสื้ออีกฝ่าย “เสด็จพี่ พวกเราไปกันเถิด?”

“…” เมื่อเห็นเงาร่างทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปเบื้องหน้า เถี่ยเจินอวิ๋นเหวยจึงค่อยทอดถอนใจเบาๆ จากนั้นจึงเดินตามไป

…

“อะไรนะ? เสด็จพี่รัชทายาทรู้เรื่องของพวกท่านแล้วหรือ?!” องค์หญิงหย่งหนิงเบิกตากว้าง ดรุณีน้อยมองไปยังท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์อย่างตื่นตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตำหนิตนเอง หย่งหนิงขมวดคิ้วโดยพลัน คิดถึงภาพที่ได้เห็นวันนี้ ดูแล้วเสด็จพี่รัชทายาทจะทรงกริ้วจริงๆ “ท่านแม่ทัพ มิสู้ท่านรีบเตรียมตัวเสียหน่อย พาพี่หญิงสี่หนีไปเถิด!”

อะไรนะ?! เจาจวิ้นคิดไม่ถึงว่าหย่งหนิงจะกล่าวเช่นนี้ออกมา นี่ต้องการให้เขาพาหย่งเวยหนีไปให้ไกลหรือ?

“ข้าจะไปขอร้องเสด็จพี่รัชทายาทเสียก่อน หากไม่สำเร็จ ท่านแม่ทัพก็ไม่จำเป็นต้องสนใจสิ่งใด พาพี่หญิงสี่หนีไปเสีย!”

ดรุณีน้อยเบื้องหน้าทำท่าทีจริงจังเพียงนี้ แต่แม่ทัพกองราชองครักษ์กลับยิ้มขืน “เช่นนั้นคงผิดต่อรัชทายาทที่ให้ความสำคัญกับกระหม่อมแล้ว…”

หย่งหนิงที่เอาแต่ใจมาโดยตลอด ในยามนี้กลับมีแววตาราวผู้ผ่านโลกมามากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความลึกล้ำอยู่หลายส่วน “หย่งหนิงโชคดี หากมิใช่ว่ามีพี่ซูไปกับข้าที่ต้องไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่แคว้นอี้ ตอนนี้หย่งหนิงคงยังไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่พี่หญิงสี่ไม่ได้โชคดีเช่นนี้ หรือท่านแม่ทัพอยากเห็นพี่หญิงสี่ไม่มีความสุข? ต่อให้ในวังไม่มีท่านแม่ทัพ ไม่นานเสด็จพี่รัชทายาทก็หาคนมาแทนท่านได้ แต่พี่หญิงสี่เล่า หากไม่มีท่าน หย่งหนิงเชื่อว่าต่อให้ต้องใช้เวลาชั่วชีวิต นางก็มิอาจหาผู้ใดมาแทนท่านได้!”

เจาจวิ้นดวงตาเปล่งประกาย เขาคิดไม่ถึงว่าองค์หญิงหย่งหนิงที่ยังทรงพระเยาว์จะกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ จริงเช่นนั้น ในพระทัยของรัชทายาท เขาไม่ได้มีความสำคัญมากถึงขนาดมีหนึ่งไม่มีสอง แต่สำหรับหย่งเวยแล้ว เขากลับมิอาจหาผู้ใดมาแทนได้ เขาไม่เคยสงสัยในความรักที่หย่งเวยมีต่อตน และไม่เคยสงสัยความรู้สึกที่หย่งเวยมีต่อตน เหตุผลง่ายๆ เช่นนี้ เหตุใดจึงต้องให้ดรุณีน้อยผู้นี้มากล่าวเตือนตนด้วย?

เจาจวิ้นพลันคิดขึ้นมาได้ ตั้งแต่องค์หญิงหย่งหนิงกลับวังมา ในวังก็มีข่าวลือเกี่ยวกับนางไม่น้อย จะมีองค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์มากน้อยเพียงใดที่จะมีความสุขได้อย่างแท้จริง? โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นนี้ เขายังจำได้ดี ก่อนหน้านี้หย่งเวยกล่าวว่านางเป็นห่วและนับถือหย่งหนิงยิ่ง หลังจากกลับวังมาก็ไม่ได้เศร้าโศกเพราะชะตาชีวิตของตน กลับยังคงใช้ชีวิตของตนไปเช่นเดิม แต่นางกลับไม่มีความกล้าเช่นนั้น

ส่วนตนเองเล่า มีความกล้าที่จะสูญเสียนางไปหรือ? พลันคิดไปถึงคำพูดของท่านอัครมหาเสนาบดีที่ว่าครอบครัวราชวงศ์ไร้ใจ หรือตนต้องการให้หย่งเวยกลายเป็นเหยื่อคนต่อไปของราชวงศ์?

“ท่านแม่ทัพเตรียมตัวให้ดี รอหย่งหนิงกลับมาก่อนแล้วค่อยหารือกันว่าจะช่วยพี่หญิงสี่ออกไปอย่างไร!”

หลังจากกล่าวประโยคเช่นนี้ทิ้งไว้ หย่งหนิงก็ยกชายกระโปรงวิ่งออกไป หายไปจากสายตาท่านแม่ทัพ

“องค์หญิง องค์หญิง พระองค์เสด็จเข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! รัชทายาททรงเสด็จไปเที่ยวชมทะเลสาบกับองค์ชายเถี่ยเจิน มิได้อยู่ในห้องทรงพระอักษร”

เที่ยวชมทะเลสาบ?! หย่งหนิงพลันจ้องไปยังขันทีใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า ความโกรธเกรี้ยวในใจลึกล้ำยิ่งขึ้น เหตุใดเสด็จพี่รัชทายาทจึงทำเช่นนี้ ขังพี่หญิงสี่แล้วยังมีอารมณ์ไปเที่ยวเล่นอีก! “เช่นนั้นจะกลับมาเมื่อใด?”

“นี่…บ่าวไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” วันนี้มันอันใดกัน กระทั่งองค์หญิงหย่งหนิงก็มีท่าทางโกรธเกรี้ยวขึ้นมาแล้ว

ดรุณีน้อยแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่กล่าวคำใด ทิ้งขันทีใหญ่ผู้มีท่าทีสับสนให้ยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม

ภายในห้อง หย่งเวยราวกับถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ขดตัวอยู่มุมเสา โอบกอดแขนทั้งสองของตนไว้ น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด ในสมองเหลือเพียงชื่อของคนผู้นั้น

“องค์หญิง พระองค์เสด็จเข้าไปไม่ได้!”

“เพราะเหตุใด? ข้าต้องการพบพี่หญิงสี่ก็มิได้หรือ?” หย่งหนิงผลักองครักษ์เบื้องหน้าออก ร่างเล็กเดินลอดเข้าไปในช่องว่าง เพียงพริบตาเดียวก็วิ่งไปไกลแล้ว

องครักษ์รู้สึกตื่นตะลึง สะกิดตัวครั้งเดียวทะยานไปขวางอยู่เบื้องหน้านาง “องค์หญิง! นี่เป็นคำสั่งของรัชทายาท!”

ไหนเลยจะรู้ว่า จู่ๆ หย่งหนิงจะจับแขนของอีกฝ่ายแล้วกัดลงไปอย่างแรง องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังรีบตามเข้ามาดึงนางออก

“โอหัง! พวกเจ้ากล้าเสียมารยาทกับองค์หญิงเช่นข้าหรือ?! เสด็จพี่รัชทายาทไม่ปล่อยพวกเจ้าไปแน่!” เมื่อกล่าวจบ สายตาของเหล่าองครักษ์พลันเปลี่ยนไป พวกเขารู้ว่ารัชทายาทรู้สึกดีกับองค์หญิงหย่งหนิงเป็นที่สุด ไม่ใช่อะไรที่องค์หญิงพระองค์อื่นจะเทียบได้ นางกล่าวเช่นนี้จึงไม่มีผู้ใดกล้าขวางจริงๆ

หย่งหนิงเดินไปหน้าห้อง ออกแรงเคาะประตู “พี่หญิง! พี่หญิง เป็นหย่งหนิงเอง ท่านอยู่ด้านในหรือไม่?!”

อย่างไร ก็ตามด้านในกลับไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย

“เปิดประตู! รีบเปิดประตูเร็วเข้า! หากพี่หญิงเกิดอะไรขึ้นพวกเจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?!” อย่างไรก็ตาม ทุกคนที่อยู่นอกห้องกลับสบตากัน ไม่มีผู้ใดกล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

หย่งหนิงกัดฟัน หยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมาด้วยโทสะ ออกแรงทุบลงไปบนสลักประตู ท่าทีก้าวร้าวเช่นนี้ทำให้ทุกคนยิ่งกังวล เสียงแกรกดังขึ้น สลักประตูถูกทำลาย ดรุณีน้อยใช้เท้าถีบประตูให้เปิดออกแล้วรีบพุ่งเข้าไป “พี่หญิง?!”

นางอยู่ในมุมหนึ่ง สตรีผู้นั้นร่างกายสั่นระริก ดวงตาพลันหดเกร็ง “พี่หญิง ท่าน ท่านเป็นอะไรไป?”

สายตาของหย่งเวยเหม่อลอยเล็กน้อย ถึงกับไม่ตอบหย่งหนิง ท่าทีเช่นนี้ทำให้ทุกคนตกใจเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจู่ๆ องค์หญิงสี่จึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?

“รีบตามหมอหลวง! เร็ว!”

…

ตงฟางซวี่ที่กลับมาจากทะเลสาบได้ข่าวนี้อย่างรวดเร็ว “รัชทายาท องครักษ์รายงานว่าองค์หญิงหย่งหนิงบุกไปที่ตำหนักหย่งเวยพ่ะย่ะค่ะ”

หย่งหนิง? “เหลวไหล ไม่มีผู้ใดขวางนางหรือ?!” บุรุษสะบัดชายแขนเสื้อ รีบเดินไปยังทิศทางนั้น

“อย่ามาแตะข้า! อย่ามาแตะข้า!” ในห้องมีเสียงแหบต่ำอันบ้าคลั่งดังแว่วมา หมอหลวงรีบก้าวออกมาหลายก้าว ไม่กล้าเข้าไป ทำอะไรไม่ถูก

“พี่หญิง ตกลงท่านเป็นอะไรกันแน่ ทำให้หย่งหนิงตกใจหมดแล้ว!” ดวงหน้าเล็กๆ ของหย่งหนิงเต็มไปด้วยน้ำตา ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าร้อนรนดังแว่วมา “ถวายพระพรรัชทายาท”

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงเคร่งขรึมของตงฟางซวี่ดังขึ้น อย่างไรก็ตาม เมื่อนางก้าวเข้ามาในห้องกลับเห็นหย่งเวยนั่งดิ้นอยู่กับพื้น ทั้งยังมีดรุณีน้อยที่กำลังจ้องมาทางตนด้วยความโกรธเกรี้ยว “หย่งหนิง ผู้ใดให้เจ้าเข้ามา?”

“เสด็จพี่รัชทายาท เหตุใดท่านจึงบีบบังคับพี่หญิงสี่จนมีสภาพเช่นนี้?!”

บีบบังคับ?! ตอนนี้เองตงฟางซวี่จึงค่อยสังเกตุเห็นความผิดปกติของหย่งเวย สายตาปลายมองไปยังหมอหลวงที่อยู่ด้านข้าง

“ทูลฝ่าบาท ดูคล้ายองค์หญิงสี่จะได้รับความกระทบกระเทือนอะไรบางอย่าง ตอนนี้จึงไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้พ่ะย่ะค่ะ”

นี่มัน…หมายความว่าอย่างไร?

“อย่าแตะข้า! อย่าแตะข้า…” หย่งเวยมองไปยังทุกคนที่อยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีป้องกัน สายตาหวาดกลัวเช่นนั้นทำให้ตงฟางซวี่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

มีองครักษ์หลายคนยืนอยู่นอกห้อง ตงฟางซวี่มองไปที่พวกเขาอย่างเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น เหตุใดองค์หญิงจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?”

องครักษ์ผู้หนึ่งก้าวออกมา “ทูลรัชทายาท วันนี้มีแม่นมผู้หนึ่งที่รับคำสั่งมาจากพระองค์เข้าไปในห้อง หลังนางออกมา องค์หญิงก็ไม่เอะอะโวยวายอีก ผู้ใดจะทราบว่า…” ความหมายของพวกเขาก็คือ ก่อนแม่นมผู้นั้นเข้าไป หย่งเวยยังปกติ

ตงฟางซวี่พลันคิดไปถึงคำสั่งของตนก่อนหน้านี้ ไม่นาน แม่นมผู้นั้นก็ถูกพาตัวมา

“บ่าวถวายพระพรรัชทายาทเพคะ!” นางกลัวจนร่างกายสั่นเทา เมื่อได้ยินว่าองค์หญิงหย่งเวยคล้ายจะเสียสติ นางพลันตกใจจนหน้าถอดสี

“พูดมา เจ้าทำอะไรกับองค์หญิง?!”

“บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย! บ่าวมิได้ทำอะไรเพคะ! บ่าวเพียงทำตามรับสั่งของพระองค์ ตรวจร่างกายให้องค์หญิงสี่เท่านั้น…”

“ตรวจร่างกายอันใด?!” ตอนนี้เอง หย่งหนิงเดินออกมาจากในห้อง ท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเช่นนั้นทำให้แม่นมหดคอไปด้วยความตกใจ ถึงกับไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

ดรุณีน้อยพุ่งไปเบื้องหน้า ดึงหูของนางอย่างแรง “ดี เจ้ารังแกพี่หญิงของข้าใช่หรือไม่? เจ้าจะโอหังเกินไปแล้ว!”

“โอ้ย…องค์หญิงโปรดไว้ชีวิตด้วย! องค์หญิงโปรดไว้ชีวิตด้วย! บ่าวเพียงกระทำเรื่องที่ได้รับคำสั่งสั่งมาเท่านั้น…บ่าวตรวจสอบแล้ว องค์หญิงสี่มีพระวรกายบริสุทธิ์จริงๆ เพียงแต่ เพียงแต่…”

ร่างกายบริสุทธิ์?! หย่งหนิงมองไปยังตงฟางซวี่ที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างอย่างยากจะเชื่อ เสด็จพี่รัชทายาทถึงกับสงสัย…

แม่นมชราน้ำตาไหลเต็มหน้า “ยามนั้นองค์หญิงสี่ดิ้นแรงยิ่งนัก บ่าวกลัวว่าพระองค์จะบาดเจ็บจึงสั่งให้คนมัดมือมัดเท้าองค์หญิงไว้ ไม่ได้ทำเรื่องอื่นอีก…ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิตด้วย! องค์หญิงโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

ทุกคนพลันเข้าใจกระจ่างว่าเกิดอะไรกับองค์หญิงสี่ องค์หญิงสูงศักดิ์ต้องถูกปฏิบัติเช่นนี้ ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่เสียจริง

“ลากนางออกไป โบยให้ตาย”

เสียงเย็นเยียบของตงฟางซวี่ทำให้แม่นมตัวสั่น “ฝ่าบาท…” นางเพียงทำเรื่องที่ได้รับคำสั่งไปเท่านั้น เหตุใดถึง เหตุใดถึง…