หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 21 ตอนที่ 622 ตัดสินใจจากไป

เล่มที่ 21 ตอนที่ 622 ตัดสินใจจากไป
ในห้องมีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของหย่งเวยดังแว่วมาอีกครั้ง ตงฟางซวี่ไม่มองแม่นมที่กำลังถูกลากออกไปอีกแม้เพียงสายตา เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของหย่งหนิงที่มองตนด้วยความไม่พอใจอย่างไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย พลันนั้นจึงสูดหายใจลึก ออกคำสั่งกับทุกคนที่อยู่ด้านนอก “ดูแลองค์หญิงสี่ให้ดี ให้หมอหลวงเข้าไปตรวจดูเสียหน่อย ต้องรักษาอาการนางให้ได้”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เพียงเท่านี้หรือ?! หย่งหนิงยากจะเชื่อสายตาตนเอง มองไปยังใบหน้าเย็นชาของตงฟางซวี่ หรือที่พี่หญิงสี่กลายเป็นเช่นนี้ เขาไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย?

“องค์หญิงหย่งหนิง พระองค์…” ขันทีใหญ่เห็นดรุณีน้อยที่เปี่ยมไปด้วยโทสะเดินตามหลังตงฟางซวี่มาตลอดทางจึงเอ่ยถามอย่างลำบากใจ

“เจ้าไม่ต้องยุ่ง!”

“…” ขันทีใหญ่รู้สึกกระอักกระอ่วน เมื่อเห็นบุรุษเบื้องหน้าไม่มีปฏิกิริยาใดจึงถอยออกไปเงียบๆ ไม่กล้าสอดมือเข้ายุ่งเรื่องระหว่างสองพี่น้อง

ภายในห้องทรงอักษร หย่งหนิงผลักประตูที่เพิ่งปิดให้เปิดออกอีกครั้ง ตอนนี้ตงฟางซวี่จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่พอใจ “หย่งหนิง กระทั่งมารยาทก็ลืมไปแล้วหรือ?”

“เสด็จพี่รัชทายาท เหตุใดจึงปฏิบัติกับพี่หญิงสี่เช่นนี้?!”

เมื่อเห็นดรุณีน้อยไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย ตงฟางซวี่จึงหยุดฝีเท้าลง “ทำไม เจ้าจะมาสอนว่าเสด็จพี่รัชทายาทเช่นข้าต้องทำอย่างไรหรือ?”

บรรยากาศบนร่างของบุรุษพลันเปลี่ยนไป ทำเอาขันทีใหญ่ที่อยู่นอกห้องทรงอักษรตกใจ อดไม่ได้ที่จะลอบหลั่งเหงื่อเย็นแทนหย่งหนิง รัชทายาทในตอนนี้ไม่ตามใจการกระทำเหลวไหลขององค์หญิงหย่งหนิงเป็นแน่!

เพียงแต่ดรุณีน้อยกลับไม่ยอมถอยแม้เพียงครึ่งก้าว กล่าวอย่างตรงไปตรงมายิ่งขึ้น “หย่งหนิงรู้เพียงว่าถูกคือถูก ผิดคือผิด หากพี่ซูอยู่ที่นี่ คงกล่าวเช่นนี้เป็นแน่!”

อวิ๋นซู…ดวงตาของตงฟางซวี่เปล่งประกาย เงียบลงโดยพลัน

“พี่หญิงทำสิ่งใดผิดกันแน่ เหตุใดเสด็จพี่รัชทายาทจึงให้บ่าวไพร่ไปรังแกนางเช่นนั้น? ตอนนี้พี่หญิงสี่เสียสติไปแล้ว กระทั่งคำขอโทษเสด็จพี่รัชทายาทก็จะมิกล่าวเชียวหรือ?!” ดวงตาของหย่งหนิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง สายตาเช่นนี้ทำให้ในใจของตงฟางซวี่เจ็บปวดจนสั่นไหว

ตลอดมา ขนิษฐาผู้นี้ได้รับความรักใคร่โปรดปรานจากเขาเป็นที่สุด แต่วันนี้นางกลับใช้สายตาเช่นนี้มองมาที่ตน นี่ทำให้ในใจของตงฟางซวี่พลันรู้สึกไร้รสชาติ “เจ้ายังเด็ก ยังไม่เข้าใจ”

“ไม่! หย่งหนิงโตแล้ว พี่หญิงสี่เพียงแค่มีคนที่ชอบแล้วเท่านั้น เช่นนี้ก็เป็นเรื่องผิดหรือ? หากทุกคนไม่ยอมให้เสด็จพี่รัชทายาทชอบพี่ซู เสด็จพี่รัชทายาทจะเปลี่ยนความคิดเพราะเหตุนี้หรือ?!”

เมื่อกล่าวถึงอวิ๋นซู ตงฟางซวี่พลันรู้สึกยากจะควบคุมอารมณ์ “เจ้า…”

“โธ่ องค์หญิงหย่งหนิง ทรงกลับตำหนักก่อนดีหรือไม่? ไม่ก็ไปอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิงสี่เถิด มิแน่ว่าหากองค์หญิงหย่งหนิงทรงประทับอยู่ด้วย องค์หญิงสี่อาจหายดีเร็วขึ้นก็เป็นได้?!” ขันทีใหญ่ที่อยู่ด้านนอกเห็นสีหน้าตงฟางซวี่ย่ำแย่จึงกล่าวขึ้น ต้องทราบว่าไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวถึงท่านหมอต่อหน้ารัชทายาท หากปล่อยให้องค์หญิงหย่งหนิงโวยวายต่อไป เกรงว่าจะลำบากแล้ว!

“เสด็จพี่รัชทายาท หากท่านยังรังแกพี่หญิงสี่อีก หย่งหนิงจะไม่สนใจท่านแล้ว!”

เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเคืองของดรุณีน้อยค่อยๆ ห่างออกไปตามการลากดึงของขันทีใหญ่ ภายในห้องทรงอักษร บุรุษรูปงามค่อยๆ หันไป มองภาพสตรีสุขุมเยือกเย็นบนกำแพง คิ้วขมวดแน่นด้วยความเจ็บปวด เพียงแต่ดวงตายังคงมีประกายเย็นชาที่ไม่อาจสลายไป “ซูเอ๋อร์ เจ้าก็คิดว่าข้าทำผิดเช่นนั้นหรือ? แต่ว่า…”

แต่ว่า เขาในตอนนี้จำเป็นต้องคิดถึงอนาคตของแคว้นเฉิน เขาเริ่มเข้าใจเจตนาของเสด็จพ่อขึ้นมาแล้ว ต่อให้เสด็จพ่อรักใคร่หย่งหนิงมากเพียงใดก็ยังต้องส่งนางไปแคว้นอี้ ตอนนี้แคว้นเฉินจะเป็นพันธมิตรกับตระกูลเถี่ยเจิน เขาจะปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้ในวังได้อย่างไร

“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!” ภายในป่า องครักษ์ขวางอยู่เบื้องหน้าเจาจวิ้นด้วยท่าทีเคร่งเครียด “ท่านแม่ทัพ ท่านจะไปตอนนี้ไม่ได้!”

“หลีกไป!” มือของเจาจวิ้นกำอยู่ที่กระบี่บริเวณเอว เขาในตอนนี้รู้สึกเสียใจหาใดเปรียบที่ไม่ตัดสินใจให้เร็วกว่านี้ เป็นเขาที่ทำให้หย่งเวยได้รับความลำบาก!

“เมื่อครู่ผู้น้อยได้ยินมาว่ารัชทายาทส่งองครักษ์ไปที่ตำหนักขององค์หญิงสี่เพิ่มขึ้นแล้ว หากท่านไปตอนนี้จะเป็นการเข้าไปติดกับ!” พวกเขาล้วนมองออก องค์หญิงสี่ถูกบีบบังคับจนเสียสติไปแล้ว แต่องค์รัชทายาทกลับไม่มีเจตนาอ่อนข้อ จุดประสงค์ของเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือบีบบังคับให้บุรุษที่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับองค์หญิงออกมา!

“ต่อให้ตาย ข้าก็ต้องไปพบนาง!”

“ท่านแม่ทัพ!”

“ท่านแม่ทัพตัดสินใจแล้วหรือ?” ตอนนี้เอง เสียงสงบนิ่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เจาจวิ้นหันไปมอง จิ้จิ่นปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาภายใต้การคุ้มครองขององครักษ์หลายคน “พวกเจ้า…”

“ผู้น้อยผิดไปแล้ว!” องครักษ์พากันก้มหน้า พวกเขารู้ว่ามีเพียงท่านอัครมหาเสนาบดีถึงจะหยุดท่านแม่ทัพได้

เจาจวิ้นสูดหายใจลึก “ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวได้ถูกต้อง ข้ามิอาจปล่อยให้นางเป็นเหยื่อของราชวงศ์”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่อาจยืดเยื้อได้อีก ลงมือคืนนี้เถิด”

อะไรนะ?! ทุกคนยากจะเชื่อหูของตน นี่ท่านอัครมหาเสนาบดีถึงกับ…

ยามค่ำคืน

“มิใช่ว่าอาหารเย็นมาส่งไปแล้วหรือ?!”

“องค์หญิงเสวยข้าวไม่ลง บ่าวจึงนำอาหารร้อนมาส่งอีกครั้งเจ้าค่ะ”

เสียงโซ่เหล็กถูกปลดออกดังมาจากด้านนอก นางข้าหลวงผู้หนึ่งรูปร่างอ้วนกลมเตี้ยเล็กประคองอาหารเดินเข้ามา “เร็วเข้าเล่า อย่าชักช้า!”

องครักษ์ด้านนอกกล่าวขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่า สายตาของนางข้าหลวงผู้นั้นเกิดประกายเหยียดหยามและไม่สบอารมณ์

หย่งเวยที่เดิมทีนั่งขดอยู่ในมุม ยามนี้ถูกย้ายไปบนเตียงแล้ว บริเวณเท้ามียาหกเต็มไปหมด จะอย่างไรนางก็ไม่ยอมกินยาของหมอหลวง เทียบกับช่วงกลางวันแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นแม้แต่น้อย

“องค์หญิง ทรงเสวยอาหารเถิดเพคะ กินให้มากเสียหน่อย”

หย่งหนิงยื่นหน้าเล็กๆ เข้าไป หวังว่าหย่งเวยจะจำนางได้ แต่สตรีผู้นั้นกลับกอดแขนตนเองแน่นพลางพึมพำบางอย่าง ไม่ทราบว่ากำลังกล่าวสิ่งใด

“เร็วเข้า! ชักช้าอะไรอยู่?!” ทหารที่อยู่ด้านนอกเคร่งขรึมยิ่งนัก ทว่ากลับถูกเสียงตื่นตะหนกดึงดูดความสนใจของพวกเขา “ผู้ใด?!”

“เร็ว! แมวที่องค์หญิงหย่งหนิงทรงโปรดปรานที่สุดเข้าไปแล้ว พวกเจ้ายังไม่รีบไปช่วยหาอีก!”

อะไรนะ? แมว?

องครักษ์สบตากันด้วยความสงสัย มองนางข้าหลวงวิ่งเข้าไป “ยังมัวตะลึงอะไรกันอยู่? แมวที่องค์หญิงหย่งหนิงโปรดปรานที่สุดหายไปแล้ว หากองค์หญิงโกรธจนก่อเรื่องขึ้นมา พวกเจ้ามีกี่หัวก็ไม่พอชดใช้!”

องครักษ์ทั้งหลายความคิดไปถึงตอนกลางวัน องค์หญิงหย่งหนิงมีท่าทางดุดันเพียงนั้น กระทั่งรัชทายาทก็ยังทำอะไรไม่ถูก พวกเขาที่เป็นบ่าวไพร่ไม่ควรล่วงเกินนางจะดีที่สุด

“หาๆๆ อยู่ที่ใดแล้ว?!”

หย่งหนิงที่แต่งกายเป็นนางข้าหลวงถือโอกาสนี้เดินมาที่เตียง หย่งเวยกำลังจะดิ้น นางจึงรีบเอ่ยปาก “พี่หญิงสี่ ข้าคือหย่งหนิง! คืนนี้ท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์จะมาช่วยท่านออกไป หย่งหนิงไม่อาจทำสิ่งใดเพื่อพี่หญิงได้ ของเหล่านี้ ท่านนำไปเถิด!” นางหยิบสัมภาระเล็กๆ ที่จัดเตรียมไว้ออกมาจากอกเสื้อ ร่างกายที่เดิมทีอ้วนกลมพลันกลับสู่ปกติ

“หย่ง…หนิง…” หย่งเวยเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง พลันนั้นจึงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ไม่ อย่าให้เขามา เจาจวิ้น…เจาจวิ้น…”

“พี่หญิงสี่! ท่านจะต้องดีขึ้นแน่ หย่งหนิงอาลัยท่าน แต่…เชื่อว่าท่านแม่ทัพกองราชองครักษ์จะดีต่อท่าน!” น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด นางยื่นมือไปเช็ดฝุ่นที่เปื้อนแก้มของหย่งเวย “ท่านต้องหนีไป หย่งหนิงจะช่วยพวกท่านเอง!”

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังแว่วมา “เกิดอะไรขึ้น?!”

เสียงนี้… “แย่แล้ว เป็นเสด็จพี่รัชทายาท!” หย่งหนิงรีบยัดห่อสัมภาระใส่ผ้าห่มจนมือไม้พันกันมั่ว รีบยกถาดอาหารถอยออกไป

ตงฟางซวี่มองทุกคนที่กำลังวุ่นวาย ได้ยินองครักษ์หลายคนตอบกลับ “หาแมว?” เด็กคนนั้นจะเล่นลูกไม้อันใดอีก

นางข้าหลวงผู้หนึ่งเดินก้มหน้าออกมาจากห้อง สายตาอันเย็นชาโหดเหี้ยมของตงฟางซวี่มองไปยังถาดอาหารในมือของนาง พบว่าอีกฝ่ายคารวะด้วยท่าทีกระวนกระวาย จากนั้นจึงเดินผ่านเขาไป เมื่อเห็นเงาร่างเตี้ยเล็กอันคุ้นเคย ดวงตาของตงฟางซวี่พลันเปล่งประกาย รีบเดินเข้าไปในห้อง เพียงแต่หย่งเวยยังคงนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางมึนงง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หรือว่า เป็นเขาคิดมากไป?

“ยังไม่มีการเคลื่อนไหวอีกหรือ?”

“ทูลรัชทายาท ไม่มีคนน่าสงสัยพ่ะย่ะค่ะ”

เขาค่อยๆ เดินไปเบื้องหน้าหย่งเวย มองไปยังใบหน้าเหม่อลอยนั้น “หย่งเวย บุรุษที่เจ้าชอบปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้หรือ? จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมา ดูแล้วความรักของพวกเจ้าก็เพียงเท่านี้เอง”

ดวงตาของหย่งเวยเปล่งประกาย ความผิดปกตินี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วหายไป

“ดูนางให้ดี!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ตงฟางซวี่สะบัดแขนเสื้อ เดินออกไปจากห้องภายใต้การคุ้มครองขององครักษ์หลายคน ใบหน้างดงามไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ความไม่ถูกต้องในวังหลังเช่นนี้ เขาจะลงโทษให้หนักเป็นแน่ หากองค์หญิงทุกพระองค์เป็นเหมือนหย่งเวย เช่นนั้นราชวงศ์แห่งแคว้นเฉินจะไม่เกิดปัญหาใหญ่หรือ

ดังนั้น บุรุษผู้นั้นเก็บไว้ไม่ได้!

เมี๊ยว!

ในพุ่มไม้นอกตำหนัก แมวสีขาวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาตงฟางซวี่ด้วยท่าทีสบายอุรา เขาปรายตามอง องครักษ์ข้างกายจึงรีบเข้ามาอุ้มแมวตัวนั้นไว้ “ส่งไปที่ตำหนักองค์หญิงหย่งหนิง อย่าให้นางวิ่งไปวิ่งมาอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

“ประเดี๋ยวก่อน!” ตอนนี้เอง ในใจตงฟางซวี่สั่นไหว เกิดความรู้สึกผิดปกติขึ้นมาโดยพลัน ทุกคนเงียบรอสัญญาณจากบุรุษ พบว่าสายตาของเขาเปลี่ยนไป “กลับไป!”

เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นหลายเสียง องครักษ์ที่เฝ้าอยู่บริเวณประตูล้มลงไป

“ผู้ใด?!” การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ดึงดูดผู้อื่นที่อยู่ในลาน พลันนั้นเกิดกลิ่นหอมอันแปลกประหลาดโถมใส่ พวกเขาพลันตาเหลือกสลบลงไป จากนั้นมีบุรุษชุดดำจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นในลาน “รีบลงมือ!”

เสียงแกรกดังขึ้น บุรุษผู้หนึ่งฟันสลักประตูแล้ววิ่งเข้าไปในห้อง

“หย่งเวย!”

เสียงนี้ทำให้สตรีบนเตียงเงยหน้าขึ้น “จะ เจาจวิ้น…”

แม่ทัพกองราชองครักษ์กอดนางแน่น “หย่งเวย เป็นข้า! ข้าเอง อย่ากลัว ข้ามาแล้ว”

“ไม่ อย่า…เจ้า จะรีบไปเสีย…” เมื่อคนรักปรากฏตัว ทำให้สติของนางแจ่มชัดขึ้นไม่น้อย แต่ยังคงผลักบุรุษออกไปตามสัญชาตญาณ “อันตราย ที่นี่อันตราย…”

“ข้าจะพาเจ้าไป! ข้ารับประกันกับเจ้า จะไม่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียวอีก หากตาย พวกเราจะตายด้วยกัน!”

“…เจาจวิ้น…”

ตอนนี้เอง ด้านนอกมีเสียงกองทหารดังแว่วมา “องค์หญิงเล่า?!”

แย่แล้ว! มิใช่ว่าเมื่อครู่นี้รัชทายาทเสด็จจากไปแล้วหรือ?! เจาจวิ้นรีบกอดหย่งเวยไว้ในอ้อมกอดแล้วทะยานออกไป “พวกเขาอยู่นั่น!”