หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 651 ลงมือก่อน

เล่มที่ 22 ตอนที่ 651 ลงมือก่อน
“แค่กๆ…” ภายในห้อง สีหน้าของซ่างกวนเมิ่งขาวซีดราวกระดาษ มุมปากแขวนไปด้วยรอยเลือดสีเขียว

ด้านข้างมีสาวใช้ที่ดูคล้ายกับซากศพเดินได้ยืนถือถังน้ำเอาไว้ผู้หนึ่ง ผ้าในมืออาบย้อมไปด้วยสีเขียวนานแล้ว หวงฝู่หลินที่อยู่บนหลังคาได้เห็นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกประหลาดอยู่หลายส่วน ตำหนักแห่งนี้นอกจากองครักษ์สองคนบริเวณประตูก็ไม่มีผู้อื่นอีกแม้แต่ผู้เดียว ดูแล้วอีกฝ่ายคงคิดว่ามีฮองเฮาคอยหนุนหลังคงไม่มีผู้ใดกล้าบุกเข้ามาตามใจกระมัง? หรือบางทีตำหนักแห่งนี้อาจไม่มีสิ่งใดที่มีค่าพอให้คุ้มกัน

หวงฝู่หลินรู้สึกทางสะดวกราบรื่นยิ่งนัก เดิมทีคิดว่าจะต้องกลับไปมือเปล่า คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นซ่างกวนเมิ่งที่มีสภาพคล้ายได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ที่นี่

“ออกไปเถิด”

น้ำเสียงอันไร้เรี่ยวแรงดังขึ้น สาวใช้ผู้นั้นไม่แม้แต่จะกระพริบตา ถอยออกไปอย่างเงียบสงบ

ท่าทีของซ่างกวนเมิ่งเย็นยะเยือกทว่าคละเคล้าไปด้วยสภาพย่ำแย่อยู่หลายส่วน นางทุบโต๊ะอย่างแรงครั้งหนึ่ง จดหมายระหว่างตนกับจักรพรรดิเซียวแห่งแคว้นอี้ถูกส่งมอบไปให้ฮองเฮาแล้ว เกรงว่าฮองเฮาคงมิปล่อยให้ตนสอดมือยุ่งเรื่องกงซุนซูอีก อย่างไรก็ตาม…หากตนคิดจะให้นางตาย ย่อมมีโอกาสอีกนับนับร้อยพัน ถึงตอนนั้น ขอเพียงกราบทูลกับฮองเฮาว่าพลาดพลั้งไปเสีย หรือสร้างเหตุการณ์เหนือคาดที่มิอาจหลีกเลี่ยงขึ้นมา เชื่อว่าคงไม่ทำให้ไฟลุกมาถึงตัว

“อา…” เสียงอันอึมครึมดังขึ้นอีกครั้ง ซ่างกวนเมิ่งพลันหน้าเปลี่ยนสี ตั้งแต่กลับมาจากจวนตระกูลกงซุน ร่างกายของนางก็แปลกประหลาดยิ่งนัก บางครั้งรู้สึกเย็นเยียบราวกับอยู่ในห้องน้ำแข็ง บางครั้งร้อนราวกับอยู่ในหินไฟ ความเย็นยะเยือกและความร้อนเช่นนี้ทรมานนางจนแทบสิ้นสติรับรู้ มีเพียงเจตนาที่ต้องการแก้แค้นเท่านั้นที่ค้ำยันนางเอาไว้ ทำให้นางสะดุ้งตื่นได้ทุกครั้งที่หมดสติไป

ในใจหวงฝู่หลินเกิดความรู้สึกรังเกียจปรากฏขึ้นอีกครั้ง หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากเกี่ยวข้องกับซ่างกวนเมิ่งผู้นี้จริงๆ

สายตาหยุดอยู่บนร่างของสาวใช้ที่ค่อยๆ เดินจากไป หมุนตัวครั้งหนึ่ง บุรุษพลันเลือนหายไปจากบนหลังคา

บริเวณมุมหนึ่ง มือคู่หนึ่งยื่นมาปิดปากสาวใช้ผู้นั้นอย่างรวดเร็วก่อนจะลากนางเข้าไปในมุมมืด อย่างไรก็ตาม หวงฝู่หลินกลับสงสัยยิ่งนัก เหตุใดสาวใช้ผู้นี้จึงว่านอนสอนง่ายเพียงนี้ ถึงกับไม่แม้แต่จะดิ้น ร่างกายของนางแข็งเกร็งหาใดเปรียบ ดูไร้ชีวิตชีวามิเหมือนคนปกติ

พานางไปยังลานเรือนแห่งหนึ่งที่ไร้ซึ่งผู้คน กดนางลงบนกำแพงอย่างแรง มีดอันเย็นยะเยือกถูกทาบลงบริเวณคอของนาง ในที่สุดหวงฝู่หลินก็ได้เห็นใบหน้าของสาวใช้ผู้นี้ชัดเจน องคาพยัพปกติไม่มีอะไรแปลกประหลาด ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทำเพียงมองไปด้านหน้าอย่างนิ่งงันเช่นนั้น

หวงฝู่หลินขมวดคิ้ว ค่อยๆ คลายมือที่จับแขนอีกฝ่ายออก จริงดังคาด สาวใช้ผู้นี้ไม่แม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือ

ทั่วทั้งตำหนักอัดแน่นไปด้วยบรรยากาศอึมครึม กระทั่งสาวใช้เพียงหนึ่งเดียวก็มีพฤติกรรมเช่นนี้ หวงฝู่หลินอดไม่ได้ที่จะคิดให้มากขึ้น ดึงสาวใช้ผู้นั้นให้หมุนตัวไป สับสันมือบนหลังคอจนนางหมดสติแล้วแบกขึ้น

สายตาหยุดอยู่บนบ่อน้ำภายในลาน เสียงฟุ่บดังขึ้น เขาโยนสาวใช้ผู้นั้นลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยจากนั้นจึงมองลงไปยังก้นบ่ออันมืดมิด สาวใช้ผู้นั้นไม่แม้แต่จะดิ้น เกิดคลื่นกระเพื่อมราวบุปผา ค่อยๆ จมลงไป

ซากศพเดินได้หรือ? นี่ทำให้หวงฝู่หลินอดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงวิชาลับตระกูลอู่ คนที่ดูราวกับคนตายเช่นนี้สูญเสียสติรับรู้ทั้งหมดไปแล้ว ความหวาดกลัว ความรัก ความเกลียดชัง ความโกรธแค้น ล้วนสูญเสียไปสิ้น กลายเป็นเครื่องมือของเจ้านายโดยสิ้นเชิง

หวงฝู่หลินยื่นมือออกไปหยิบหยกพกบริเวณเอวที่เตรียมไว้ล่วงหน้า โยนลงไปข้างบ่อ จากนั้นจึงทะยานตัวกลายเป็นสายลม หายไปโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

“ชุ่ยเหอ นำกระถางไฟมาให้ข้า”

ซ่างกวนเมิ่งรู้สึกมีไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากเท้า ทว่าการเรียกครั้งนี้ของนางกลับไม่มีการตอบรับอันใด

ดวงตาพลันเกิดประกายความสงสัย ชุ่ยเหอมิอาจต่อต้านคำสั่งของตนได้ หรือจะกล่าวว่า..นางพยายามอดกลั้นความไม่สบายกาย เดินออกไปนอกห้อง “ชุ่ยเหอ? ชุ่ยเหอ?”

ภายในลานกว้างใหญ่อันมืดมิด ไม่มีการตอบรับใดๆ

ซ่างกวนเมิ่งคุ้นชินกับความมืดนานแล้ว นางสั่งให้คนทำลายโคมไฟบริเวณระเบียงทางเดินโดยเฉพาะ นางไม่ชอบเห็นเงาของตนที่สะท้อนอยู่บนพื้น มันทำให้นางรู้สึกไม่คุ้นเคย ทำให้นางรู้สึกรังเกียจตัวเอง ทว่ายามนี้นางกลับคิดว่าลานอันมืดมิดแปลกประหลาดยิ่งนัก “ชุ่ยเหอ?! ผู้ใด ผู้ใดอยู่ตรงนั้น?!”

หยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง ซ่างกวนเมิ่งมองเพียงปราดเดียวก็พบรองเท้าสีชมพูของนางข้าหลวงอยู่ในมุมหนึ่ง ชุ่ยเหอ?

หรือว่า…จะเกิดเรื่องขึ้น? ชุ่ยเหอกินยาของตนไปแล้ว ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็มิอาจต่อต้าน ซ่างกวนเมิ่งเพิ่มความระมัดระวังของตนโดยพลัน “ผู้ใดอยู่ที่นั่น! ออกมา!”

ถึงกับมีคนกล้าวางแผนคิดร้ายกับนางเชียวหรือ หรือจะเป็นฮองเฮา?! สุดท้ายพระนางตัดสินใจไม่ปล่อยตนไปหรือ?

สายตาของซ่างกวนเมิ่งหยุดอยู่บริเวณบ่อน้ำกลางลาน รองเท้าอีกข้างหนึ่งของชุ่ยเหอตกอยู่ข้างบ่อ

นางค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ สายลมเย็นยะเยือกพัดมา รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงซู่ซ่าที่เกิดจากใบไม้ไหวเอน ซ่างกวนเมิ่งยืนอยู่ข้างบ่อน้ำด้วยความลังเล จากนั้นจึงค่อยๆ ก้มตัวลง มองเข้าไปในบ่อ

ยามนี้เอง มีเสียงปักดังขึ้น ถึงกับมีหินก้อนหนึ่งกระทบถูกต้นขาของนาง ซ่างกวนเมิ่งตื่นตระหนกจนอุทานออกมา ยังดีที่นางมีปฏิกิริยาว่องไว ยันหินก้อนใหญ่ด้านข้างไว้ได้ มิเช่นนั้นตนเกือบจะตกลงไปในบ่อแล้ว! เพียงแต่การที่ร่างกายของตนเอียงเข้าไปเช่นนี้ทำให้เห็นร่างกายครึ่งหนึ่งที่ปรากฏในบ่อน้ำโดยพลัน ชุ่ยเหอ?!

สายตาของนางมองไปเช่นนั้น สีหน้าอันขาวซีดกำลังบอกซ่างกวนเมิ่งว่านางตายไปแล้ว!

“กรี้ด!”

ซ่างกวนเมิ่งกรีดร้องออกมา ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโดยพลัน อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานนางก็ได้สติกลับมา คนตายที่ตนเคยเห็นนับว่าน้อยหรือไร? ใช่แล้ว ผู้ใดโยนชุ่ยเหอลงในบ่อกันแน่? นางมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง สุดท้ายจึงพบหยกพกชิ้นหนึ่งตกอยู่ข้างบ่อ

“ตำหนักอวี้จิ่ง?” คนในตำหนักอวี้กุ้ยเฟย? หรือว่า…

ล้วนกล่าวกันว่าอวี้กุ้ยเฟยผู้นี้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น นางคงได้ยินอะไรมาจึงให้คนมาก่อเรื่องในตำหนักของตน คิดจะเตือนตนหรือไร? ดวงตาของซ่างกวนเมิ่งมืดครึ้มลง กำหยกก้อนนั้นไว้ในฝ่ามือจนแน่น เหอะ ต่อให้นางสงสัยตนแล้วอย่างไรเล่า มีหลักฐานอันใดกัน? หากมีหลักฐานจริง เชื่อว่านางคงไม่กล้ากล่าวอะไรเป็นแน่

นางคิดจะล่วงเกินฮองเฮาหรือไร? ซ่างกวนเมิ่งรู้ว่าอวี้กุ้ยเฟยคงไม่อาจทนกล้ำกลืนความโกรธเกรี้ยวนี้ลงไปได้จึงใช้วิธีการเช่นนี้มาข่มขู่ตน แต่นางไม่กลัว! ตอนนี้ยังมีอะไรให้ตนกลัวอีกหรือ หวงฝู่อี้สมควรตายแล้ว! หากไม่ใช่เพราะเขา ตนคงไม่มีเรื่องยุ่งยากวุ่นวายมากเพียงนั้น ทั้งฟู่หย่าคงไม่เห็นสภาพน่าหวาดกลัวของตนในยามนั้น หวงฝู่อี้ยังไม่ตาย ต่อให้เขาโชคดี สุดท้ายเขาก็ต้องได้รับความเจ็บปวดเฉกเช่นที่ตนเคยได้รับทุกวัน!

อย่างไรก็ตาม ในเมื่ออวี้กุ้ยเฟยลงมือแล้ว ตนก็ไม่มีเหตุผลที่จะอดทน นางอยากเห็นเสียจริง อีกฝ่ายจะทำอะไรนางได้!

“อ้าก!”

“เอ๋?! องค์ชายสี่ได้สติแล้ว! องค์ชายสี่ฟื้นแล้ว!” แสงแรกของอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของหวงฝู่อี้ ปลุกขันทีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกให้สะดุ้งตื่น “เร็ว รีบไปตามหมอหลวงมา!”

อวี้กุ้ยเฟยได้ยินเรื่องราวจึงรีบตามมา กระทั่งการประทินโฉมก็ยังมิเรียบร้อย เพียงคลุมเสื้อนอกตัวหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก “อี้เอ๋อร์?! อี้เอ๋อร์ฟื้นแล้ว!”

อย่างไรก็ตาม บุรุษบนเตียงในยามนี้กลับถูกมัดแขนมัดขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ มือทั้งสองโค้งงอราวกรงเล็บ กำลังตะโกนร้องด้วยท่าทีราวกับสัตว์ร้าย ทำให้อวี้กุ้ยเฟยตกใจจนหน้าถอดสี “นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”

“ทูลเหนียงเหนียง ยามเช้าเมื่อองค์ชายได้สติขึ้นมาก็เป็นเช่นนี้แล้ว เมื่อครู่ยังกัดบ่าวไพร่จนบาดเจ็บไปหลายคนด้วยพ่ะย่ะค่ะ…” ขันทีน้อยผู้นั้นกล่าวพลางชูเมืองของตนขึ้น อวี้กุ้ยเฟยเห็นรอยฟันที่มีเลือดซึมออกมาบนหลังมือของเขาอย่างชัดเจน อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเย็นยะเยือก

“หมอหลวงเล่า?!”

“หมอหลวงมาแล้ว!”

นางจับชายเสื้อของตนแน่น อดรนทนไม่ไหวจนต้องเบนสายตาออกไป คิดไม่ถึงว่าบุตรชายที่ตนรักจะมีสภาพเช่นนี้ คนก็มิใช่ผีก็มิเชิง ทั้งยังทำเรื่องน่าหวาดกลัวเพียงนั้นออกมาอีกด้วย

“กระหม่อมถวายพระพรเหนียงเหนียง” ยามนี้มีหมอหลวงสองคนเดินเข้ามาอย่างร้อนรน

“เร็ว! ไปดูสิว่าอี้เอ๋อร์เป็นอะไรกันแน่? พวกเจ้ารักษาอย่างไร มิใช่ว่ารักษามาหลายวันแล้วหรือ เหตุใดจึงไม่ได้สติเช่นนี้?!” อวี้กุ้ยเฟยกล่าวตำหนิ หมอหลวงทั้งสองสบตากันอย่างลำบากใจ “เหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะ”

“อ้าก! อ้าก!”

หวงฝู่อี้ที่อยู่บนเตียงคำรามอย่างแค้นเคือง อย่างไรก็ตามเขาถูกพันธนาการไว้แน่น ทำได้เพียงดิ้นเท่านั้น

“นี่…นี่…” พวกเขาใส่ยาที่แผลบนร่างกายขององค์ชายแล้วแท้ๆ เหตุใดตอนนี้จึงอาการรุนแรงยิ่งขึ้น?! มีผิวหนังหลายจุดที่ถูกการดิ้นของเขาทำให้หลุดล่อนออกมา มีเลือดเหนียวข้นซึมออกมาจางๆ ดูแล้วน่าหวาดกลัวยิ่งนัก

นี่มันช่าง…

“หมอหลวงฟู่เล่า? มิใช่ว่าก่อนหน้านี้หลายวัน เขามารักษาอี้เอ๋อร์หรอกหรือ?”

“ทูลเหนียงเหนียง ใต้เท้าฟู่กลับจวนไปศึกษายาแก้พ่ะย่ะค่ะ หลายวันมานี้…” พวกเขากลับไม่ได้ยินข่าวของหมอหลวงฟู่อีก ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขากำลังรักษาฟู่หย่าอยู่

“โอหัง! อาการป่วยของอี้เอ๋อร์ยังไม่หาย เขากลับไปโดยไม่ได้รับอนุญาตได้อย่างไร?! เร็ว รีบให้คนไปพาตัวเขาเข้าวังมา!”

ยามนี้เอง ขันทีน้อยผู้หนึ่งเดินมาเบื้องหน้าอวี้กุ้ยเฟยด้วยท่าทีร้อนรน “ทูลเหนียงเหนียง แม่นางซ่างกวนขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

อะไรนะ?! ซ่างกวนเมิ่ง!

อวี้กุ้ยเฟยพลันหน้าเปลี่ยนสี นางมาทำอะไร? หรือนางไม่รู้ว่าตอนนี้ทั่วทั้งพระราชวังมีข่าวลือแพร่กระจายไปว่านางกับอี้เอ๋อร์มีความสัมพันธ์กัน? ทำให้อี้เอ๋อร์มีสภาพเช่นนี้แล้วนางยังกล้ามาอีกหรือ

“ไม่พบ บอกไปว่าเปิ่นกงไม่สบาย”

“แต่เหนียงเหนียง คุณหนูซ่างกวนกล่าวว่ามาเยี่ยมองค์ชายสี่พ่ะย่ะค่ะ!”

มาเยี่ยมหรือ?! อวี้กุ้ยเฟยขมวดคิ้ว คาดเดาไม่ได้แม้แต่น้อยว่านซ่างกวนเมิ่งทำเช่นนี้มีจุดประสงค์อันใด นางลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปยังหวงฝู่อี้บนเตียง มิสู้ลองเชิงดูเสียหน่อยว่านางมีวิธีช่วยหรือไม่เป็นอย่างไร?

“แม่นางซ่างกวน เชิญทางนี้”

ซ่างกวนเมิ่งแย้มยิ้มเล็กน้อย ยามนี้ตำหนักขององค์ชายสี่ฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด ทอดมองไปที่ใด ใบหน้าของข้าราชบริพารล้วนเจือไปด้วยท่าทีหวาดกลัวราวกับเส้นประสาทขึงตึงอย่างไรอย่างนั้น

บริเวณไม่ไกล หมอหลวงผู้หนึ่งจากไปด้วยท่าทีกระวนกระวาย ซ่างกวนเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูแล้วสภาพของหวงฝู่อี้คงไม่ดีนัก

ก็ถูก ตอนแรกที่ตนยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะยาของผู้อาวุโส เขาเป็นองค์ชายที่ได้รับการปรนนิบัติปรนเปรอมาอย่างดี จะผ่านพ้นความทรมาณราวกับมิใช่มนุษย์เช่นนี้ได้อย่างไร? เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่างกวนเมิ่งพลันรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก ในเมื่ออวี้กุ้ยเฟยคิดล้างแค้น เช่นนั้นก็ให้โอกาสนางเสียหน่อย อยากจะเห็นเสียจริง อวี้กุ้ยเฟยจะมีความสามารถอันใดไปช่วยเหลือบุตรชายของตนได้!