หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 652 หลอกใช้อวี้กุ้ยเฟย

เล่มที่ 22 ตอนที่ 652 หลอกใช้อวี้กุ้ยเฟย
“ระยะนี้อาการประชวรขององค์ชายเป็นอย่างไรบ้าง?” ซ่างกวนเมิ่งเอ่ยปากกับนางข้าหลวงข้างกาย นางข้าหลวงผู้นั้นดวงตาเปล่งประกาย ทำเพียงแย้มยิ้มขออภัย “อาการประชวรขององค์ชาย…ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ” นางย่อมไม่มีความกล้าที่จะเอ่ยว่าอาการประชวรของหวงฝู่อี้สาหัสยิ่ง หากแพร่ออกไป อวี้กุ้ยเฟยคงไม่ยอมให้ตนมีจุดจบที่ดีเป็นแน่

ซ่างกวนเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อ้อ? เช่นนั้นหรือ” นางข้าหลวงไม่ได้สังเกตเลยว่า บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งเจือไปด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด

“โอ้ย…” พลันนั้น นางส่งเสียงร้องออกมา ร่างกายโอนเอนเข้าใกล้นางข้าหลวง อีกฝ่ายรีบประคองข้อมือนาง “คุณหนูซ่างกวน เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”

“เจ็บ เท้าของข้าเจ็บยิ่งนัก ดูเหมือนเท้าจะพลิก…”

นางข้าหลวงเห็นสีหน้าเจ็บปวดของซ่างกวนเมิ่งจึงรีบก้มหน้าลงด้วยความเคร่งเครียด “โธ่ แย่แล้ว! บ่าวจะไปตามหมอหลวงให้คุณหนูซ่างกวนเจ้าค่ะ!”

“ไม่ๆๆ ไม่ลำบากเจ้าหรอก เจ้า เจ้าประคองข้าไปพักในห้องนั้นชั่วครู่ก็พอ รบกวนเจ้าแล้ว…” บนใบหน้าของนางประดับไปด้วยรอยยิ้มขออภัย นางข้าหลวงอดไม่ได้ที่จะดวงตาเปล่งประกาย คุณหนูซ่างกวนท่านนี้แตกต่างจากที่ตนคิดมากนัก ทุกคนล้วนกล่าวกันว่านางถือดีที่ตนมีฮองเฮาคุ้มหัวจึงยโสโอหัง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผู้ที่อบอุ่นน่าเข้าใกล้เช่นนี้

ความรู้สึกดีที่นางข้าหลวงมีต่อซ่างกวนเมิ่งพลันเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี ทั้งยังลดการป้องกันลงไม่น้อย “เจ้าค่ะ เช่นนั้นคุณหนูซ่างกวนทนเสียหน่อย บ่าวจะนวดให้คุณหนูดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ขอบใจเจ้ามาก”

นางประคองซ่างกวนเมิ่งเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามเพียงไม่นานกลับได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นและหายไปอย่างรวดเร็ว ด้านในพลันคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก นางข้าหลวงผู้นั้นเดินออกมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก มุมปากของซ่างกวนเมิ่งแขวนประดับไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาอันลึกล้ำแฝงความหมาย จากนั้นจึงเดินไปด้านหลังนางข้าหลวงอย่างเงียบงัน “พาข้าไปหาอวี้กุ้ยเฟย”

“เจ้าค่ะ นายท่าน”

ยามนี้ในใจของอวี้กุ้ยเฟยรู้สึกสับสนยิ่งนัก

ทั้งๆ ที่ซ่างกวนเมิ่งเป็นตัวการที่ทำให้อี้เอ๋อร์มีสภาพเป็นเช่นนี้ แต่ตนกลับไม่อาจทำอะไรนางได้ ทั้งๆ ที่ในใจเคียดแค้นอย่างยิ่ง แต่อีกสักครู่กลับต้องไปต้อนรับนางด้วยรอยยิ้ม! อวี้กุ้ยเฟยไม่เคยเสียใจเพียงนี้มาก่อน หากอี้เอ๋อร์เป็นอันตรายอะไรขึ้นมาจริงๆ ต่อให้ร่างกายของตนต้องแหลกสลายเป็นผุยผงก็จะทำให้ซ่างกวนเมิ่งจ่ายค่าตอบแทนออกมาให้ได้ เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้เป็นฮองเฮา อวี้กุ้ยเฟยก็จะไม่ยอมเก็บกลืนความโกรธอีกต่อไป!

“ทูลเหนียงเหนียง พาคุณหนูซ่างกวนมาแล้วเพคะ”

อวี้กุ้ยเฟยเก็บอารมณ์ของตนกลับมา จัดเส้นผมของตนเล็กน้อย จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน นางรู้สึกว่ารอยยิ้มของตนแข็งค้างอยู่บ้าง พลันนั้นจึงสูดหายใจลึก กระแอมลำคอให้ปลอดโปร่ง

สตรีงดงามผู้นั้นค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าอวี้กุ้ยเฟย ความคิดแรกที่เกิดขึ้นในสมองของนางก็คือ เป็นนังจิ้งจอกนี่ที่ล่อลวงอี้เอ๋อร์ของนาง!

“เมิ่งเอ๋อร์ถวายพระพรอวี้กุ้ยเฟยเพคะ”

“เหตุใดคุณหนูซ่างกวนต้องมากพิธีเพียงนี้ รีบลุกขึ้นเถิด” อวี้กุ้ยเฟยมิได้สังเกตุเลยว่าเสียงของตนสั่นเล็กน้อย

บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งประดับไปด้วยรอยยิ้มนอบน้อม นั่งลงด้านข้างตามการชี้นำของอวี้กุ้ยเฟย

“เมิ่งเอ๋อร์มาในครานี้ เพราะอยากมาเยี่ยมองค์ชายสี่ ไม่ทราบว่าอาการขององค์ชายสี่ดีขึ้นแล้วหรือไม่เพคะ?”

ดีขึ้น? นางมาดูว่าอี้เอ๋อร์ตายแล้วหรือไม่กระมัง? มุมปากของอวี้กุ้ยเฟยบิดเบี้ยวเล็กน้อย “ขอบใจคุณหนูซ่างกวนที่ใส่ใจ อี้เอ๋อร์พักผ่อนไปแล้ว หมอหลวงกำชับว่าระยะนี้ยังมิอาจให้ผู้ใดไปเยี่ยมได้ เพื่อหลีกเลี่ยงติดไข้ลมหนาว”

ซ่างกวนเมิ่งพยักหน้าอย่างเข้าใจกระจ่าง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้เมิ่งเอ๋อร์ได้รับการดูแลจากองค์ชายสี่ไม่น้อย ดังนั้นจึงรู้สึกไม่วางใจมาโดยตลอด อีกทั้งยังคิดได้ว่า ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าคุณหนูกงซุนมีวิชาแพทย์สูงส่ง กระทั่งอาการประชวรขององค์ชายห้าก็รักษาได้ จึงอยากทูลอวี้กุ้ยเฟยว่า หากเชิญคุณหนูกงซุนมาช่วยรักษาองค์ชายสี่ มิแน่ว่าอาจมีโอกาสดีขึ้นก็เป็นได้เพคะ”

“คุณหนูกงซุน…นางรู้วิชาแพทย์จริงหรือ?!” อวี้กุ้ยเฟยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก นางเองก็ได้ยินมาเช่นกัน ยามนั้นอาการของหวงฝู่เซียวอันตรายยิ่งนัก เป็นคุณหนูกงซุนที่ลงมือจึงทำให้อาการมั่นคงขึ้นมาได้ แม้ภายหลังหวงฝู่เซียวจะเสียสติไปแล้ว แต่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

“เพคะ ก่อนหน้านี้เรื่องของซูเฟยก็เป็นคุณหนูกงซุนลงมือช่วยเหลือจึงคืนความยุติธรรมให้ใต้เท้าซูได้ ยิ่งไปกว่า นั้นคุณหนูกงซุนมิได้เติบโตมาในแคว้นเหลียน ย่อมพบเห็นเรื่องราวมามากเป็นธรรมดา”

อวี้กุ้ยเฟยจมลงสู่การใคร่ครวญ ราวกับคิดถึงความเป็นไปได้ในคำพูดนี้ของซ่างกวนเมิ่ง เพียงแต่นางจะมีเจตนาดีเพียงนี้จริงหรือ? อย่างไรก็ตาม อวี้กุ้ยเฟยรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างซ่างกวนเมิ่งและคุณหนูกงซุนไม่ดีนัก นางมิอาจลากคุณหนูกงซุนมาทำร้ายอี้เอ๋อร์ของตนได้เป็นแน่ คนผู้นี้มีจุดประสงค์อันใดกันแน่

“เพียงแต่เกรงว่า…แม่ทัพกงซุนคงมิรับปาก”

ซ่างกวนเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แม่ทัพกงซุนหรือเพคะ? หรือพระองค์ยังมิได้ยินเรื่องนั้น?”

“อะไรหรือ?”

“เมิ่งเอ๋อร์ได้ยินข่าวหรือแปลกประหลาดมาอย่างหนึ่ง กล่าวกันว่าคุณหนูกงซุนมิใช่บุตรตรีแท้ๆ ของแม่ทัพกงซุน…”

อวี้กุ้ยเฟยพลันตื่นตะลึงครั้งใหญ่ “นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?!” แม่ทัพกงซุนย่อมมิจดจำบุตรีของตนผิดไปได้หรอกกระมัง?

ซ่างกวนเมิ่งไม่ได้กล่าวคำใด ทำเพียงเก็บสีหน้าลง “เมิ่งเอ๋อร์เองก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เช่นกัน เหนียงเหนียงมิจำเป็นต้องเก็บไปใส่พระทัย เพียงได้ยินข่าวลือจึงพูดออกมาตามใจเท่านั้น จะอย่างไรองค์ชายสี่ก็เป็นองค์ชาย หากอวี้กุ้ยเฟยขอร้องฝ่าบาทให้เอ่ยพระโอษฐ์ออกมา มิแน่ว่าแม่ทัพกงซุนคงยอมอ่อนข้อและรับปากก็เป็นได้เพคะ”

ซ่างกวนเมิ่งผู้นี้แปลกประหลาดเสียจริง ไม่มีเหตุผลอันใดแล้วจะกล่าวถึงข่าวลือเช่นนี้กับตนเพราะเหตุใด? อย่างไรก็ตาม ในใจของนางยิ่งรู้สึกไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะช่วยอี้เอ๋อร์ของตนด้วยใจจริง

ซ่างกวนเมิ่งเห็นท่าทีใคร่ครวญของอีกฝ่ายจึงเข้าใจกระจ่างว่านางคิดจะกล่าวคำใด “ความจริงมีเรื่องเข้าใจผิดบางอย่าง…เมิ่งเอ๋อร์เองก็มิทราบว่าควรจะเอ่ยปากดีหรือไม่ ทว่าฮองเฮาเคยตรัสว่าพระนางชื่นชมองค์ชายสี่ยิ่งนัก หากวันหน้าองค์ชายสี่ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิ ฮองเฮาย่อมสนับสนุน”

อะไรนะ? ฮองเฮา…ดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยเปล่งประกาย ความจริงคนในวังหลังต่างทราบดี จนกระทั่งวันนี้ฮองเฮาก็ยังไม่มีทายาท เกรงว่าวันหน้าก็คงไม่มีโอกาสให้กำเนิดองค์ชายออกมาแล้ว หากนางต้องการรักษาตำแหน่งของตนก็จำเป็นต้องเลือกสนับสนุนองค์ชายพระองค์หนึ่ง นางถูกใจอี้เอ๋อร์หรือ? นี่มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ คนที่สามารถคานอำนาจกับองค์ชายรองได้ก็มีแต่พวกเขาแล้ว หากฮองเฮายินยอมสนับสนุนอี้เอ๋อร์จริงๆ นี่นับเป็นข่าวดีอันยิ่งใหญ่คับฟ้า! ดังนั้น…ฮองเฮาจึงให้ซ่างกวนเมิ่งมาหรือ…

ความจริงอวี้กุ้ยเฟยรู้ดีว่าโอรสของตนลุ่มหลงในสาวงาม คนงามเฉกเช่นซ่างกวนเมิ่ง มิแน่ว่าเขาอาจลงมือจริงๆ เพียงแต่เขามิได้คิดให้รอบคอบ ซ่างกวนเมิ่งเป็นคนของฮองเฮา จะง่ายดายเพียงนั้นเชียวหรือ? เบื้องหลังของนางคือตระกูลอู่สายใน! จะพกพิษอันใดติดตัวมาบ้างก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้! อี้เอ๋อร์ถูกยาพิษเช่นนี้ ฮองเฮาจึงคิดจะดึงตัวเขาไปหรือ? จึงให้ซ่างกวนเมิ่งมาบอกกล่าวกับตน?

“ขอบใจคุณหนูซ่างกวนที่กล่าวเตือน เปิ่นกงจะลองดูเสียหน่อย”

ซ่างกวนเมิ่งกล่าวด้วยท่าทีสบายๆ “หวังว่าองค์ชายสี่จะฟื้นตัวในเร็ววัน เมิ่งเอ๋อร์ถึงจะชดเชยให้องค์ชายได้”

หรือไม่ต้องแล้วกระมัง? หากอี้เอ๋อร์หายเป็นปกติ ตนต้องกล่าวเตือนเขาแน่ว่าให้อยู่ห่างๆ จากซ่างกวนเมิ่งผู้นี้!

เมื่อออกมาจากห้องโถงใหญ่ บนใบหน้าของซ่างกวนเมิ่งพลันคืนสู่สีหน้าเย็นชา นางรู้ว่าอวี้กุ้ยเฟยผู้นี้ย่อมมิใส่ใจคำพูดของตน ดังนั้นนางจึงจงใจกล่าวต่อหน้าอวี้กุ้ยเฟยว่ากงซุนซูมิใช่บุตรีแท้ๆ ของแม่ทัพกงซุน เชื่อว่าอีกไม่นานข่าวลือนี้ก็จะแพร่กระจายไปจนทุกคนในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนรับรู้กันทั่ว ส่วนที่นางกล่าวเตือนอวี้กุ้ยเฟยเรื่องที่ให้อวิ๋นซูมาตรวจรักษาหวงฝู่อี้นั้น คิดว่าจะทำให้หวงฝู่อี้ได้สติขึ้นจริงๆ หรือไร?

อวี้กุ้ยเฟยช่างไร้เดียงสาเสียจริง นางมีความกล้าให้คนมาลอบโจมตีตำหนักของตนก็สมควรจ่ายค่าตอบแทนเช่นนี้ออกมาแล้ว!

ซ่างกวนเมิ่งมองนางข้าหลวงข้างกายที่กลายเป็นหุ่นเชิดของตนอย่างสมบูรณ์ มีหมากเช่นนี้วางไว้ข้างกายอวี้กุ้ยเฟย ยังจะมีสิ่งใดทำไม่ได้อีกเล่า?

หวงฝู่อี้ ตนจะต้องทำให้เขาตายอย่างอนาถหาใดเปรียบ แต่ชีวิตของเขายังมีค่าให้ใช้งาน ให้อวิ๋นซูมารักษาเขาเสีย! เมื่อถึงตอนนั้น หากหวงฝู่อี้เป็นอะไรไป นางย่อมมิอาจหนีความผิดได้! เมื่อถึงยามนั้นจึงจะเป็นโอกาสของตนอย่างแท้จริง!

…

รถม้าคันหนึ่งปรากฏขึ้นบริเวณประตูหลังของจวนตระกูลฟู่ สตรีสุขุมเยือกเย็นเดินไปภายใต้การนำของข้ารับใช้ เข้าสู่เรือนอันสงบเงียบแห่งหนึ่ง

“คุณหนู คุณหนูกงซุนมาหาขอรับ!”

ฟู่หย่าเงยหน้าขึ้นช้าๆ ปฏิกิริยาของนางดีกว่าก่อนหน้านี้มาก อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวยังคงเชื่องช้าอยู่บ้าง “รีบเข้ามาเถิด”

อวิ๋นซูมองชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนดูเรียบง่ายของอีกฝ่าย ใบหน้าไร้ซึ่งการแต่งแต้มดูเหนื่อยล้า ฟู่หย่ารีบยืนขึ้น “คุณหนูกงซุนเหตุใด…”

“คุณหนูฟู่ รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

ฟู่หย่าพยักหน้าเล็กน้อย อวิ๋นซูหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ วางไว้เบื้องหน้านาง

“นี่คือ…”

“นี่คือยาแก้พิษที่ปรุงขึ้นโดยมีเลือดของซ่างกวนเมิ่งเป็นส่วนผสม เชื่อว่าคงมีส่วนช่วยในอาการป่วยของคุณหนูฟู่เป็นแน่”

เลือดของซ่างกวนเมิ่ง? เหตุใดนาง…ใช่แล้ว ได้ยินว่าคุณหนูซ่างกวนกลับจากจวนตระกูลกงซุนด้วยอาการไม่ยินดีนัก หรือจะเป็นตอนนั้น…เมื่อเห็นใบหน้าซูบผอมของอวิ๋นซู ในใจฟู่หย่าพลันเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ลำบากคุณหนูกงซุนแล้ว…”

อวิ๋นซูทำเพียงแย้มยิ้มบางเบา “นี่คือเทียบยา หากต้องการกำจัดพิษในร่างกายของคุณหนูฟู่ให้เด็ดขาด จะต้องใช้เวลารักษาอยู่บ้าง”

ฟู่หย่ารับมาดู นางพบว่ามีความคล้ายคลึงกับเทียบยาของท่านพ่อ เพียงแต่เทียบยาของอวิ๋นซูละเอียดยิ่งกว่า ทั้งยังมีสมุนไพรหายากเพิ่มขึ้นมาก “คุณหนูกงซุน…” น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความซาบซึ้ง ล้วนเป็นคนที่เดินบนเส้นทางเดียวกัน ดงันั้นเพียงมองก็เห็นความลึกล้ำในวิชาแพทย์ของอีกฝ่าย

“มีบางเรื่อง อาจทำให้คุณหนูฟู่ลำบากแล้ว”

“คุณหนูกงซุนเป็นผู้มีพระคุณของฟู่หย่า พูดมาเถิดมิเป็นไรหรอก”

อวิ๋นซูเงียบไปครู่หนึ่ง “ซ่างกวนเมิ่งยังมิทราบว่าคุณหนูฟู่มิได้ถูกนางควบคุมแล้ว วันหน้า หากคุณหนูฟู่พบนาง จำไว้ว่าให้ทำตามคำสั่งของนาง อย่าให้นางสงสัยจะเป็นการดี เช่นนี้คุณหนูฟู่ย่อมปลอดภัยขึ้นมาก”

เกรงว่าจนกระทั่งตอนนี้ซ่างกวนเมิ่งยังคิดว่าฟู่หย่ากลายเป็นหุ่นเชิดของนางไปแล้ว รอเพียงเวลาที่จะได้พบหน้าอีกครั้งจึงจะออกคำสั่งและใช้ประโยชน์จากตนได้ อวิ๋นซูย่อมหวังว่าฟู่หย่าจะรักษาตัวอยู่ในจวนต่อไปเช่นนี้ แต่จะอย่างไรย่อมมีช่วงเวลาที่นางจำต้องออกไปจากจวน เพื่อป้องกันให้รอบด้าน จึงต้องกล่าวเตือนนางสักประโยค

ยามนี้เอง บริเวณประตูมีเสียงเคาะดังแว่วมา

“หย่าเอ๋อร์ ได้ยินว่าคุณหนูกงซุนมาหรือ?” เป็นเสียงของหมอหลวงฟู่

ประตูถูกเปิดออก สตรีสุขุมเยือกเย็นคารวะเล็กน้อย “หมอหลวงฟู่”

“คุณหนูกงซุนรีบลุกขึ้นเถิด นี่คือ…” สายตาของเขาหยุดอยู่บนขวดกระเบื้องเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกล หรือว่า…

“ท่านพ่อ คุณหนูกงซุนมอบยาแก้พิษให้ลูกเจ้าค่ะ”

เอ๋?! ยาแก้พิษ…ตนศึกษาอยู่นานเพียงนี้ แต่ยังมิอาจปรุงยาแก้พิษออกมาได้ คุณหนูกงซุนถึงกับ… “ใช่แล้วคุณหนูกงซุน เมื่อครู่ข้ากลับออกมาจากวัง พบว่าอาการประชวรขององค์ชายสี่รุนแรงยิ่งขึ้น ดูเหมือนอวี้กุ้ยเฟยจะมีเจตนากราบทูลฝ่าบาท ขอให้ออกราชโองการให้คุณหนูไปรักษาองค์ชายสี่!”

อะไรนะ…