หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 799 ตายในทะเลสาบ

เล่มที่ 27 ตอนที่ 799 ตายในทะเลสาบ

เมื่อพูดถึงลู่เซิ่งอวิ๋น อวี้กุ้ยเฟยพลันรู้สึกเหน็ดเหนื่อยขึ้นอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเก็บกวาดให้เพียงใดก็ไม่เพียงพอเลยจริงๆ

“จู่ๆ เปิ่นกงก็รู้สึกล้า มิสู้น้องมาวันหน้าเถิด”

เติ้งซื่อรีบยิ้มหยุดนางไว้ “อย่าเลยเจ้าค่ะท่านพี่ มิสู้…พวกเราไปเดินเล่นที่สวนบุปผากันก่อนเป็นอย่างไรเจ้าคะ พอดีนายท่านสั่งให้คนนำชาบุปผาชั้นยอดจากหนานจียงมาให้หลายกล่อง ดูเถิด ท่านพี่อยากวางไว้ที่ใด…” ตอนนี้เติ้งซื่อคิดเพียงจะถ่วงเวลาค่อยๆ โน้มน้าวอวี้กุ้ยเฟยทีละน้อย เนื่องจากหากถูกไล่อีก คราวหน้าพวกเขาอยากเจอนางคงยากแล้ว

ขณะเดียวกันลู่เซิ่งอวิ๋นกำลังรออยู่นอกตำหนัก

“เหตุใดนานเพียงนี้แล้วยังไม่ออกมาอีก?” เขายืดคอมองไปอย่างรู้สึกทนไม่ไหวอยู่บ้าง เพียงแต่ที่ประตูตำหนักมีองครักษ์สีหน้าไร้อารมณ์ยืนเฝ้าอยู่สองนาย

ความจริงวันนี้เขาไม่อยากเข้าวังเนื่องจากเมื่อกลับไปคราวนั้นเขาก็ถูกท่านพ่อสั่งสอนครั้งใหญ่ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ท่านป้าเปลี่ยนไปเอาใจยากเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด ตนทำอะไรผิดกันแน่? มิใช่ช่วยท่านป้าหาหัวขโมยพบคนหนึ่งหรือไร? คนกล้าถูกตำหนิเช่นนี้ ลู่เซิ่งอวิ๋นคิดไม่ตกจริงๆ

“นายน้อย ฮูหยินให้พวกเรารออยู่ด้านนอกขอรับ ถ้าถูกเรียกจึงจะเข้าไปได้”

“รู้แล้ว นายน้อยเช่นข้ารู้แล้ว!” ลู่เซิ่งอวิ๋นสะบัดแขนเสื้อพลางทอดถอนใจ “ช่างเถิด นายน้อยเช่นข้าจะไปเดินเล่นตรงโน้นเสียหน่อย เจ้ารออยู่ที่นี่ หากมีข่าวอันใดรีบมารายงานทันที!”

“นายน้อย แต่นี่…” ไม่รอให้ข้ารับใช้ผู้นั้นกล่าวจบ ลู่เซิ่งอวิ๋นก็เดินก้าวใหญ่จากไป หายไปในมุมหนึ่ง

ภายในสวนบุปผาหลวงมีทิวทัศน์งดงามราวกับฤดูใบไม้ผลิตลอดเวลา ลู่เซิ่งอวิ๋นเห็นนางข้าหลวงงดงามกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา อารมณ์จึงดีขึ้นมาก เขากำลังคิดจะเข้าไปขวางสาวงามเหล่านี้ไว้ แต่ในสมองพลันปรากฏคำกล่าวเตือนของท่านพ่อขึ้นมา ระยะนี้ห้ามก่อเรื่องอีกเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะตีเขาให้ขาหักจริงๆ!

ลู่เซิ่งอวิ๋นทำเสียงจิ๊จ๊ะ มองสาวงามกลุ่มนั้นหายไปจากสายตาของตน

“นายน้อยลู่”

ตอนนี้เองด้านหลังมีเสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้น ลู่เซิ่งอวิ๋นหันกลับไป พบว่ามีนางข้าหลวงหน้าตาไม่เลวคนหนึ่งเดินเข้ามา

“สาวงามผู้นี้กำลังเรียกนายน้อยเช่นข้าหรือ?” ดวงตาของเขาเปล่งประกาย ยื่นมือไปจัดผมเผ้าอาภรณ์ของตน

นางข้าหลวงแย้มยิ้มเล็กน้อย นี่ทำให้ลู่เซิ่งอวิ๋นใจสั่น นางข้าหลวงตำหนักใดกันจึงได้งดงามเพียงนี้ เหตุใดก่อนหน้านี้จึงไม่เคยสังเกตุเห็น?

“นายน้อยลู่ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเรียกพบเจ้าค่ะ”

อ้อ? คนของตำหนักท่านป้าหรือ?

“ได้ๆๆ ลำบากสาวงามท่านนี้แล้ว” ลู่เซิ่งอวิ๋นเดินตามหลังไปติดๆ สายลมสดชื่นพัดเข้ามา เกิดกลิ่นหอมที่ชวนให้ใจสั่นคล้ายมีคล้ายไม่มี พัวพันอยู่แถวจมูกของเขา ในใจพลันเกิดความคิดขึ้นอย่างหนึ่งขึ้นมา รอให้ท่านป้าให้อภัยเขาเสียก่อนจะต้องขอให้นางประทานสาวงามนางนี้ให้ตนแน่นอน!

เป็นความคิดที่ดี! ลู่เซิ่งอวิ๋นรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาโดยพลัน อย่างไรก็ตามเมื่อเบนสายตาขึ้นมองกลับพบความผิดปกติ “นี่…นี่มิใช่ทางไปตำหนักท่านป้า”

ในใจของนางข้าหลวงเบื้องหน้ารู้สึกรำคาญคำพูดไร้สาระของบุรุษผู้นี้ยิ่งนัก แต่กลับกล่าวอย่างอดทน “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงประทับอยู่ที่สวนอั้นหู เชิญนายน้อยลู่เถิด เดินไปอีกไม่ไกลเจ้าค่ะ”

สวนอั้นหู? ลู่เซิ่งอวิ๋นเข้าออกพระราชวังมานานเพียงนี้ ยังไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่นี้มาก่อน

“ไม่ถูก เมื่อครู่ข้ารออยู่นอกตำหนักโดยตลอด ยังไม่เห็นท่านป้าออกมา รอก่อน เจ้าเป็นคนในตำหนักท่านป้าจริงหรือ?” ในที่สุดลู่เซิ่งอวิ๋นก็รู้สึกสงสัย “เจ้าคิดจะพานายน้อยเช่นข้าไปที่ใด?!”

นางข้าหลวงเบื้องหน้าหยุดฝีเท้าลงแล้วจึงหันมา หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “นายน้อยลู่ ฮูหยินลู่กำลังอยู่เป็นเพื่อนกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าที่ฮูหยินมอบให้บ่าวเจ้าค่ะ”

ลู่เซิ่งอวิ๋นรับมาดู เป็นผ้าเช็ดหน้าที่มารดาของเขามักจะพกพาบ่อยๆ เมื่อเป็นเช่นนี้คงเป็นตนคิดมากเกินไป

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…” บางทีหากจะออกทางประตูหลังของตำหนักก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ลู่เซิ่งอวิ๋นรีบแย้มยิ้ม “เป็นเซิ่งอวิ๋นคิดมากไปแล้ว ลำบากสาวงามท่านนี้นำทางเถิด”

ชั่วขณะที่นางข้าหลวงหมุนตัวไป ในสายตาพลันเกิดประกายพาดผ่าน โชคดีที่คุณหนูเดาได้ว่าลู่เซิ่งอวิ๋นผู้นี้อาจไม่ได้หลอกง่ายปานนั้นจึงมอบผ้าเช็ดหน้าที่เติ้งซื่อทำตกไว้ก่อนหน้านี้ให้ตนเพื่อป้องกันความสงสัยของอีกฝ่าย ยามนั้นเติ้งซื่อพบกับเสียนเฟยบนระเบียงทางเดินจึงรีบร้อนเดินหนีไปและทำผ้าเช็ดหน้าหล่นโดยไม่ทันระวัง ถูกคนของฝูจีเก็บกลับไปได้ ตอนนี้จึงถูกส่งออกมาใช้งาน

เมื่อถึงสวนทรุดโทรมแห่งหนึ่งนางข้าหลวงจึงหยุดฝีเท้าลง “นายน้อยลู่เชิญด้านในเจ้าค่ะ”

“…ที่นี่หรือ?” ลู่เซิ่งอวิ๋นมองไปด้านในครู่หนึ่ง สวนแห่งนี้สงบเงียบยิ่งนัก อีกทั้งใกล้ๆ ก็ไม่มีองครักษ์เฝ้าอยู่

นางข้าหลวงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินผ่านซุ้มประตูโค้งสีแดงนั้นเข้าไป

บริเวณกลางสวนมีทะเลสาบไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ริมฝั่งทะเลสาบมีพืชน้ำขึ้นเต็มจนเป็นสีเขียว ทั้งยังมีพุ่มไม้ดูรกรุงรังยิ่งนัก ทั่วทั้งสวนให้ความรู้สึกอึมครึม ในศาลามีสุราอาหารเตรียมไว้แล้ว เป็นถ้วยจานและจอกสุราอันงดงามสองชุด นางข้าหลวงผู้นั้นรินสุราให้ลู่เซิ่งอวิ๋นจอกหนึ่ง

“ขอบคุณแม่นางคนงาม…” ไม่รอให้นางข้าหลวงเอ่ยปากเขาก็ยื่นมือออกไปก่อนแล้ว ถือโอกาสลูบหลังมือนางข้าหลวงผู้นั้นด้วย ความรู้สึกนุ่มลื่นทำให้บนใบหน้าของลู่เซิ่งอวิ๋นเกิดรอยยิ้ม ไม่เลว ไม่เลว ดูเช่นนี้แล้ว ที่นี่เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ

ในดวงตาของนางข้าหลวงผู้นั้นเกิดประกายรังเกียจวาบผ่าน ก้มหน้าลงทำให้มองท่าทีไม่ชัดเจน ถอยออกไปด้านข้างอย่างสงบ

“แม่นางคนงาม มิสู้มานั่งด้วยกันเป็นอย่างไร?” ลู่เซิ่งอวิ๋นไม่ทิ้งโอกาสที่จะพัวพันกับนาง หยิบจอกสุราตรงข้ามขึ้นมารินสุราให้นาง

“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ สุรานี้เตรียมไว้ให้นายน้อยลู่โดยเฉพาะ” ในคำพูดแฝงไปด้วยความหมายลึกล้ำ ทว่าลู่เซิ่งอวิ๋นกลับฟังไม่ออก

“สุราเลิศรสเพียงนี้ย่อมต้องลิ้มรสสุรากับสาวงามถึงจะมีรสชาติ…”

ไม่กล่าวไม่ได้ว่ากลิ่นหอมของสุรานี้มีเอกลักษณ์จริงๆ ที่แท้ท่านป้ายังมีของดีถึงเพียงนี้อยู่ ยามเมื่อสุราไหลลงท้องพลันมีความรู้สึกพึงพอใจแพร่ออกมา

ลู่เซิ่งอวิ๋นดื่มสุราเข้าไปด้วยตนเองติดต่อกันสามจอกโดยไม่ทันรู้ตัว พริบตาเดียวก็รู้สึกร้อนรุ่มที่ท้อง สายตาพร่าเลือน ความรู้สึกแผดเผาแพร่ออกมาจากร่างกาย “แม่นาง…แม่นาง…”

ยามนี้นอกจากคนงามแล้วเขาก็ไม่มีความคิดอื่นใดอีก พุ่งเข้าไปทำท่าจะกอดนางข้าหลวงข้างกาย อยากเข้าไปฉีกอาภรณ์ของนางอย่างอดรนทนไม่ไหว

ได้ยินเสียงเพี้ยะดังขึ้น ในที่สุดนางข้าหลวงที่ทนมานานก็ลงมือ ตบลงไปบนใบหน้าลู่เซิ่งอวิ๋นครั้งหนึ่ง บุรุษผู้นี้พลันผละตัวออกมา อย่างไรก็ตามสิ่งที่น่าแปลกใจก็คือลู่เซิ่งอวิ๋นกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเสน่หา “สาวงาม มา มาหอมเสียหน่อย…”

ตอนนี้เอง บุรุษในอาภรณ์ชุดดำผู้หนึ่งปรากฏตัวข้างกายนาง “หยุดมือ หากทำเขาบาดเจ็บจะไม่มีคำอธิบายดีๆ แล้ว!”

นางข้าหลวงดึงสายตากลับมาอย่างดุดันแล้วถอยไปยืนด้านข้าง บุรุษในอาภรณ์ชุดดำผู้นั้นจึงวางถุงกระสอบบนไหล่ลงไปข้างกายลู่เซิ่งอวิ๋น ถึงกับเป็นนางข้าหลวงที่สลบไสลไม่ได้สตินางหนึ่ง

นางข้าหลวงผู้นี้ราวกับเป็นน้ำพุใสกลางทะเลสาบ พริบตาเดียวก็ทำให้นายน้อยลู่สูญเสียสตินึกคิด บุรุษชุดดำรีบพานางข้าหลวงจากไป เหลือไว้เพียงบุรุษที่ลืมเลือนสิ่งอื่นใดไปจนสิ้นแล้ว

“เตรียมการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”

ภายในห้อง ฝูจีมองไปยังนางข้าหลวงที่เข้ามารายงาน อีกฝ่ายหลุบตาลงอย่างนอบน้อม

เวลาพอประมาณแล้ว นี่จะทำให้ฤทธิ์ยากำเริบได้อย่างเหมาะสม ยามถูกพบจึงจะทำให้ผู้อื่นสั่นสะท้านได้มากเพียงพอ

ภายในสวนอั้นหูมีการเคลื่อนไหวที่ทำให้ผู้คนต้องใจเต้นหน้าแดง บุรุษบนพื้นระบายอารมณ์เต็มที่ ส่งเสียงคำรามราวสัตว์ป่าออกมาจากปาก เมื่อเห็นว่าเวลาพอประมาณแล้ว บุรุษในอาภรณ์ชุดดำก็ปรากฏตัวอีกครั้ง มีเข็มเงินเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือก่อนจะยื่นมือไปดึงร่างของลู่เซิ่งอวิ๋นมาแล้วใช้เข็มเงินแทงเข้าไปที่หัวใจของเขา

บุรุษผู้มีสีหน้าแดงก่ำที่เดิมทียังเสพสุขด้วยรอยยิ้มพึงพอใจเต็มหน้า เมื่อถูกเข็มนี้แทงเข้าไปทำให้เขากรีดร้องออกมาก่อนจะล้มลง

เสียงตู้มดังขึ้น บุรุษในอาภรณ์ชุดดำแบกลู่เซิ่งอวิ๋นขึ้นมาแล้วโยนลงไปในทะเลสาบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นจึงพานางข้าหลวงบนพื้นที่ยังคงไม่ได้สติหายไปจากศาลา

อีกด้านหนึ่ง อวี้กุ้ยเฟยถูกเติ้งซื่อก่อกวนจนหงุดหงิด “ช่างเถิด ช่างเถิด ให้เขาเข้ามา!”

เติ้งซื่อมีความยินดีเต็มหน้า “ท่านพี่เป็นคนใจกว้างจริงๆ เด็กๆ ยังไม่รีบพานายน้อยเข้ามาขออภัยเหนียงเหนียงอีก!”

อย่างไรก็ตาม ผู้ที่เข้ามากลับมีเพียงข้ารับใช้ผู้เดียว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน “ฮู ฮูหยินขอรับ…นายน้อยเขา…หายไปแล้ว!”

“อะไรนะ?!”

ลู่เซิ่งอวิ๋นหายไปนาน ข้ารับใช้ทนไม่ไหวจึงเดินตามหาเขา แต่หาอยู่ในสวนหลายแห่งแล้วก็ยังไม่พบ เมื่อถามข้าราชบริพารก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาไปที่ใด

เจ้าเด็กหน้าเหม็นนี่ มิใช่ว่าบอกให้เขารออยู่ด้านนอกดีๆ หรือ? คนเล่า!

อวี้กุ้ยเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็หาเหตุผลไล่คนได้แล้ว

“ดูท่าทางเซิ่งอวิ๋นคงรู้สึกเหนื่อยจึงกลับไปแล้วกระมัง? มิสู้น้องหญิงกลับจวนไปดูเสียหน่อยเป็นอย่างไร”

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ เซิ่งอวิ๋นกล่าวว่าวันนี้จะทำให้ท่านพี่ให้อภัยเขาก่อนจึงจะไป! ต้องเกิดเรื่องอันใดเป็นแน่…ท่านพี่พักผ่อนก่อนเถิด น้องจะส่งคนไปหา” เติ้งซื่อจากไปด้วยความกระวนกระวาย ในใจก่นด่าลู่เซิ่งอวิ๋นไปนับพันนับหมื่นครั้ง

อวี้กุ้ยเฟยมองไปยังกลุ่มคนที่พากันจากไป บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชา ดูเอาเถิด ตนกล่าวได้ไม่ผิด ภูเขาลำธารเปลี่ยนง่ายสันดานมนุษย์ยากแปรเปลี่ยน นิสัยของลู่เซิ่งอวิ๋นผู้นี้เป็นเช่นไร หากไม่มอบบทเรียนให้เขาเสียหน่อยคงเปลี่ยนไม่ได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม เรื่องราวกลับเหนือไปจากความคิดอวี้กุ้ยเฟยโดยสิ้นเชิง กลางดึก เติ้งซื่อพาข้ารับใช้หลายคนมาร้องห่มร้องไห้ขอเข้าเฝ้า

“เกิดอะไรขึ้น?” อวี้กุ้ยเฟยที่ถูกปลุกให้ตื่นจากความฝันสวมเพียงอาภรณ์ชุดบาง ยังไม่ทันแต่งตัวเรียบร้อย เติ้งซื่อก็บุกเข้ามาจากด้านนอกตำหนักประทับแล้ว

“ท่านพี่! ท่านพี่! เซิ่งอวิ๋นเกิดเรื่องแล้ว เซิ่งอวิ๋นเกิดเรื่องแล้ว!”

สภาพของเติ้งซื่อทำให้อวี้กุ้ยเฟยตกใจ ยามปกตินางให้ความสำคัญกับการแต่งกายเป็นที่สุด ยามนี้ถึงกับผมเผ้ายุ่งเหยิง ในดวงตาแดงก่ำทั้งสองมีเส้นเลือดปรากฏ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เซิ่งอวิ๋นหายตัวไปแล้ว! น้องสั่งคนไปตามหาอยู่นานแต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมา เมื่อถามองครักษ์ที่ประตูวัง พวกเขาล้วนกล่าวว่าไม่เห็นเซิ่งอวิ๋นออกจากวัง!” เติ้งซื่อเข้าใจบุตรชายของตนเป็นอย่างดี ต่อให้เขาจะชอบก่อเรื่องมากเพียงใดก็ไม่กล้าไม่กลับไปค้างคืนที่จวน จะต้องเกิดเรื่องกันแน่!

อวี้กุ้ยเฟยนวดขมับของตนอย่างปวดเศียรเวียนเกล้า “บางทีคงก่อเรื่องอะไรจึงไม่กล้ากลับกระมัง”

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ วันนี้ยามน้องออกไปก็หาในวังอยู่นานแต่กลับไม่พบคน นอกวังก็ไม่มี คงไม่อาจหายไปไม่เหลือร่องรอยเช่นนี้กระมัง? ท่านพี่ต้องช่วยน้องนะเจ้าคะ! เซิ่งอวิ๋นเป็นบุตรชายเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลลู่ หากเขาเป็นอะไรไปน้องจะทำเช่นไร!” แม้เติ้งซื่อจะเป็นน้องสาวของอวี้กุ้ยเฟยแต่จะอย่างไรก็ไม่ใช่นางสนมในวัง ไม่สามารถตามหาคนไปทั่วได้ เมื่อไม่มีหนทางจึงทำได้เพียงมาขอร้องให้อวี้กุ้ยเฟยช่วยเหลือ

อวี้กุ้ยเฟยสูดหายใจลึก เรื่องวุ่นวายเช่นนี้เหตุใดจึงมาตกอยู่บนศีรษะของนางครั้งแล้วครั้งเล่า?

“กลับไปรอก่อนเถิด มิแน่ว่าฟ้าสว่างอาจกลับจวนก็เป็นได้!”