หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 27 ตอนที่ 802 พยานผู้เห็นเหตุการณ์

เล่มที่ 27 ตอนที่ 802 พยานผู้เห็นเหตุการณ์

อวิ๋นซูราวกับจับเบาะแสอะไรบางอย่างได้ “ทูลฝ่าบาท ยามนั้นหม่อมฉันอยู่ที่สำนักหมอหลวงเพคะ”

“อ้อ? ยามนั้นเจ้าไปทำอะไรที่สำนักหมอหลวง?”

“เมื่อวานเป็นวันที่หม่อมฉันต้องเข้าวังมาเพื่อเปลี่ยนเทียบยาให้องค์หญิงเก้าจึงได้ไปที่สำนักหมอหลวง พอดีเห็นว่ามีสมุนไพรกองระเกะระกะอยู่ในสำนักหมอหลวง หม่อมฉันจึงช่วยจัดการไปบ้าง จนกระทั่งมีหมอหลวงกลับมาเพคะ”

หมอหลวงกลับมา?! จักรพรรดิเหลียนพลันทอดพระเนตรไปยังหมอหลวงทั้งหลาย “ทำไม พวกเจ้ายังต้องให้คุณหนูกงซุนมาทำงานหยาบกร้านเช่นนี้อีกหรือ?”

หมอหลวงทั้งหลายรีบร้อนส่ายหน้า “ฝ่าบาท กระหม่อมไหนเลยจะกล้า…”

หมอหลวงหนึ่งในนั้นลุกขึ้นยืน “ฝ่าบาท ยามโหย่ว [1] กระหม่อมเห็นคุณหนูกงซุนอยู่ที่สำนักหมอหลวง เพียงแต่…มิได้มีสมุนไพรระเกะระกะอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่แล้ว ตลอดมาของในสำนักหมอหลวงแบ่งแยกจัดการอย่างมีระบบระเบียบ ย่อมไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเป็นแน่!” ยามนี้จึงมีเสียงกล่าวสนับสนุนดังขึ้น

อวิ๋นซูขมวดคิ้วเล็กน้อย หมอหลวงผู้นั้นไม่รอให้นางกล่าวคำใดก็เอ่ยปากขึ้นก่อน “คุณหนูกงซุน ยามปกติพวกข้าทำงานระมัดระวังมาโดยตลอด ต้องจัดการงานที่รับผิดชอบทั้งหมดให้เรียบร้อยก่อนจึงจะออกไปได้ ย่อมไม่มีสมุนไพรที่ยังไม่ได้จัดการอันใดปรากฏขึ้นเป็นแน่ คุณหนูกงซุนจะต้องจำผิดแน่นอน”

“ข้าเข้าไปที่สำนักหมอหลวงประมาณยามเว่ย [2] พบว่าในสำนักหมอหลวงไม่มีผู้ใด อีกทั้งยังมีสมุนไพรที่ยังไม่ได้จัดการอยู่กองหนึ่ง ในใจคิดว่าต้องรอใต้เท้าทั้งหลายกลับมาอยู่แล้วจึงถือโอกาสจัดการ” อวิ๋นซูกล่าวอย่างเนิบนาบ ดูท่าทางไม่คล้ายโกหก

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา หมอหลวงทั้งหลายพากันหน้าเปลี่ยนสี “คุณหนูกงซุนจะต้องจำผิดแน่ ทุกวันสำนักหมอหลวงจะมีหมอหลวงสองท่านเข้าเวร ต่อให้หมอหลวงท่านหนึ่งไม่อยู่ย่อมต้องมีอีกท่านหนึ่งรั้งอยู่ จะไม่เกิดสถานการณ์ที่ไม่มีผู้ใดเช่นนี้แน่นอน!”

“ใช่แล้ว มิเช่นนั้นหากตำหนักใดต้องการสมุนไพรแล้วในสำนักหมอหลวงไม่มีคนจะทำอย่างไร!”

รอบด้านเกิดเสียงซุบซิบ จักรพรรดิเหลียนได้ยินคำตอบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจากทั้งสองฝ่ายจึงเอ่ยพระโอษฐ์ “ความหมายของคุณหนูกงซุนก็คือ ตั้งแต่ยามเว่ยจนถึงยามเซิน [3] สำนักหมอหลวงไม่มีคนหรือ?”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย ข้างหูพลันมีเสียงว่าเป็นไปไม่ได้ดังขึ้นโดยพลัน

ต้องทราบว่าหากเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น นั่นแสดงว่าพวกเขาหมอหลวงละเลยหน้าที่! ความผิดใหญ่หลวงเช่นนี้พวกเขารับไม่ไหว

“เช่นนั้นยามเว่ยถึงยามเซินเมื่อวานเป็นผู้ใดเข้าเวร?”

“เป็นหมอหลวงหู!” มีคนกล่าวขึ้นมาโดยพลัน

“ไม่ใช่ เมื่อวานหมอหลวงหูมีเรื่องที่บ้านจึงหยุดงานมิใช่หรือ?”

“เช่นนั้นก็เป็นหมอหลวงสวี่!”

“ไม่ๆๆ ข้าเข้าเวรวันนี้!”

หมอหลวงหลายคนสบตากัน หาผู้อยู่เวรไม่พบ

จักรพรรดิเหลียนเห็นท่าทางสับสนเช่นนี้ของพวกเขาพลันไม่พอพระทัยอย่างชัดเจน “ทำไม กระทั่งผู้ใดอยู่เวรพวกเจ้าก็ไม่รู้หรือ? วังหลวงแห่งนี้นับวันก็ยิ่งไร้กฎเกณฑ์จริงๆ!”

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ! พวกกระหม่อมล้วนใช้สมุดบันทึกการเข้าเวรมากำหนดงานของตน ผู้ใดอยู่เวรล้วนต้องบันทึกไว้ในสมุดเล่มนี้ทุกวัน ขอเพียงพลิกดูจะต้องกระจ่างเป็นแน่!”

เพียงไม่นานสมุดบันทึกการเข้าเวรของสำนักหมอหลวงก็ถูกส่งมา จักรพรรดิเหลียนรับมาพลิกดู หมอหลวงทั้งหลายนับว่าวางใจได้แล้ว พวกเขาผลัดเปลี่ยนเวรกันตามสมุดบันทึกเล่มนี้ ไม่ผิดพลาด ไม่มีความผิดพลาดแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานจักรพรรดิเหลียนกลับขมวดขนง “เหตุใดในนี้จึงไม่มีผู้อยู่เวรของยามเว่ยถึงยามเซิน?”

อะไรนะ?! หมอหลวงทั้งหลายเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว “นี่ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?”

เสียงปังดังขึ้น จักรพรรดิเหลียนเขวี้ยงสมุดเล่มนั้นไปเบื้องหน้าพวกเขาโดยพลัน “พวกเจ้าดูเอาเถิด เลอะเลือนใหญ่แล้ว!”

หมอหลวงทั้งหลายรีบล้อมเข้ามา เมื่อเป็นเช่นนี้ กล่าวไปแล้วก็แปลกประหลาดจริงๆ พวกเขาทุกคนล้วนมีเวลาเข้าเวร มีแค่ยามเว่ยถึงยามเซินที่ว่างเปล่า! ไม่สิ เนื่องจากหมอหลวงหูลาพักสองวัน ดังนั้นจึงมีเวลาว่างอยู่สองยามเช่นนี้…

“นี่ นี่…พวกกระหม่อมเลอะเลือนไปแล้ว พวกกระหม่อมเลอะเลือนไปแล้ว!” คิดไม่ถึงว่าลำดับเวลาการเข้าเวรของสำนักหมอหลวงของพวกเขาจะมีช่องว่างจริงๆ! เพียงแต่สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ยิ่งไปกว่านั้นเกิดขึ้นได้อย่างไรพวกเขาล้วนไม่ทราบแม้แต่น้อย!

ทันใดนั้นมีคนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “หมอหลวงหลิน ท่านเข้าเวรยามอู่ [4] หรือท่านกลับไปโดยมิได้จัดการกองสมุนไพร?”

หมอหลวงผู้มีใบหน้าซูบผอมผู้หนึ่งเงยหน้าขึ้น “เอ๋? มะ ไม่ใช่…สมุนไพรเหล่านั้น…ใช่แล้ว! สมุนไพรเหล่านั้นข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ตู้ยาไม่มีที่ว่างจึงวางไว้บนโต๊ะชั่วคราว เพียงแต่ยามเช้าก็แบ่งแยกประเภทเรียบร้อยแล้ว คุณหนูกงซุน ท่าน ท่านคิดดูให้ดีอีกครั้งเถิด!” เขาไม่อยากถูกเพื่อนร่วมงานของตนมองว่าเป็นคนขี้เกียจ จะอย่างไรงานนี้ก็เป็นงานที่เขาทุ่มเทมาตลอด

นี่แปลกยิ่งนัก สมุนไพรเหล่านั้นระเกะระกะจริงๆ ไม่เหมือนเคยถูกจัดเรียงมาก่อน ทว่าอวิ๋นซูเคยสนิทสนมกับหมอหลวงหลินผู้นี้ รู้สึกว่าเขาทำงานได้จริงจังรอบคอบ ไม่ควรเกิดสถานการณ์เช่นนี้ถึงจะถูก แต่จะอย่างไรตนก็กล่าวความจริง

เมื่อเห็นอวิ๋นซูไม่ตอบ หมอหลวงหลินก็ตื่นตระหนักขึ้นมา กำลังคิดจะอธิบายอะไรต่อไป สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นกลับเอ่ยปากขึ้นก่อน “ยามที่ข้าเข้ามาในสำนักหมอหลวง ประตูเปิดอยู่ หากลมจะพัดสมุนไพรเหล่านั้นจนปะปนกันมั่วก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ นี่นับว่ามีเหตุผลอยู่หลายส่วนจริงๆ!

ในที่สุดหมอหลวงหลินก็วางใจ เพียงแต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง ทุกครั้งที่จัดสมุนไพรเสร็จเขามักจะห่อไว้อย่างดี ต่อให้มีลมพัดแรงเพียงใดก็ไม่อาจพัดกระทั่งห่อสมุนไพรไปด้วยถึงจะถูก ทว่าคุณหนูกงซุนกล่าวเช่นนี้แล้ว ต่อให้ตนจะสับสนเพียงใด เรื่องนี้ก็ไม่อาจอธิบาย ควรให้สิ้นสุดเพียงเท่านี้ ดังนั้นหมอหลวงหลินจึงตัดสินใจไม่พูดต่อ

อีกด้านหนึ่ง

“ไต่สวนนานเพียงนี้เชียวหรือ?” ฝูจีที่รอข่าวดีมาโดยตลอดรู้สึกอดรนทนไม่ไหวอย่างชัดเจน

“ตอบคุณหนู จักรพรรดิเหลียนให้กงซุนซูไปตรวจศพของลู่เซิ่งอวิ๋นโดยลำพัง ดูท่าทีคงมีเจตนาคิดเข้าข้าง” สายลับรายงานมาเช่นนี้

เข้าข้าง? องค์หญิงเก้าที่อยู่ด้านข้างพลันมีอารมณ์พลุ่งพล่าน “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! พี่หญิงฝู ข้ารู้นานแล้วว่าเสด็จพ่อจะเข้าข้างนางแพศยานั่น! คราวนี้จะต้องหาตัวตายตัวแทนมาล้างข้อสงสัยให้กงซุนซูอีกเป็นแน่!” น้ำเสียงของหวงฝู่เสียโหดเหี้ยมดุดัน เห็นได้ชัดว่าเกลียดอวิ๋นซูเข้ากระดูกดำ

ในดวงตาของฝูจีมีประกายวาบผ่าน จากนั้นจึงมองไปยังดรุณีน้อยที่กำลังโกรธเกรี้ยวผู้นั้น “คราวนี้ต้องให้องค์หญิงเก้าออกหน้าแล้ว”

ในตำหนักของอวี้กุ้ยเฟยมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังแว่วมา “เป็นไปไม่ได้ ข้าจะต้องฝันไปแน่นอน เซิ่งอวิ๋น..เซิ่งอวิ๋นยังอยู่ในจวน พวกเจ้ากำลังหลอกข้า…”

ใบหน้างดงามของเติ้งซื่อพร่าเลือนไปด้วยน้ำตานานแล้ว กล่าวคำพูดเช่นนี้ไม่รู้กี่ครั้ง ทั้งยังร้องไห้จนสลบไปสองครั้งก่อนจะถูกคนช่วยให้ฟื้นขึ้นมา อวี้กุ้ยเฟยจะปลอบนางเช่นไรก็ไม่เป็นผล ตอนนี้ปวดหัวจนต้องหลบอยู่ในห้องโถง ไม่อยากเห็นท่าทีน่าอนาจเช่นนั้นของเติ้งซื่ออีก

ใต้เท้าลู่รู้สึกโศกเศร้าอยู่ในอก เขาคิดวนเวียนในใจ เหตุใดเซิ่งอวิ๋นจึงไม่เอาไหน ไม่ควรไปทำตัววุ่นวายในพระราชวังถึงจะถูก เหตุใดจึงมีเหตุข่าวลือแปลกประหลาดเช่นนั้นออกมาได้! แม้ฝ่าบาทจะยังมิได้ป่าวประกาศสาเหตุการตายที่แท้จริงของเซิ่งอวิ๋น แต่ก็มีข่าวลือมากมาย กดดันจนใต้เท้าลู่หายใจไม่ออก

เขานั่งอยู่บนม้านั่งหินที่อยู่ด้านข้างเพียงลำพัง บรรยากาศหนักอึ้งไปทั้งร่างจนผู้อื่นไม่กล้าเข้าใกล้

ยามนี้เอง ขันทีสองคนพาตัวนางข้าหลวงผู้หนึ่งมาปรากฏตัวเบื้องหน้าทุกคน เดินเข้าไปในห้องโถงโดยตรง

“เหนียงเหนียง จับตัวนางข้าหลวงผู้นี้ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นคนแพร่ข่าวนายน้อยลู่อยู่ด้านนอก!”

เติ้งซื่อที่อยู่ด้านนอกได้ยินคำพูดของขันทีน้อยผู้นี้เบาๆ ทันใดนั้นจึงพุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ใช้ฝ่ามือตบลงไปบนหน้าของนางข้าหลวงผู้นั้น สูญเสียสตินึกคิดไปแล้วโดยสิ้นเชิง “สาระเลว! เซิ่งอวิ๋นของพวกเราไม่มีความแค้นอันใดต่อเจ้า เหตุใดเจ้าต้องฆ่าเขาด้วย?!”

นางข้าหลวงล้มลงโดยพลัน มุมปากมีเลือดไหลออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ไม่ ไม่ใช่บ่าวที่ทำร้ายนายน้อยลู่จนตาย เป็น เป็นคุณหนูกงซุนเจ้าค่ะ…”

อะไรนะ?! หัวใจของอวี้กุ้ยเฟยเต้นระรัว รีบลุกขึ้นยืน “อย่าได้คิดจะกล่าววาจาเหลวไหล!”

นางข้าหลวงน้ำตาใหล “เป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ บ่าวเห็น เป็นคุณหนูกงซุนจริงๆ…”

“เจ้ากล่าวอันใด? พูดอีกครั้งสิ?” เติ้งซื่อรีบเดินเข้ามาใกล้ ท่าทีเช่นนั้นทำให้ผู้คนหวาดกลัวจริงๆ

“น้องหญิง อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของนางข้าหลวงผู้นี้!”

ที่น่าแปลกก็คือ ไม่ทราบว่านางข้าหลวงผู้นี้ไปนำความกล้ามาจากที่ใด “บ่าวเห็นคุณหนูกงซุนและนายน้อยลู่เข้าไปในสวน จากนั้นนายน้อยลู่ก็ตาย…” นางกล่าวออกมาอย่างละเอียดเพียงนี้ กระทั่งอวี้กุ้ยเฟยก็อดไม่ได้ที่จะลังเล หรือว่า…จะเป็นคุณหนูกงซุนจริงๆ?

“คุณหนูกงซุน? ข้า ข้าจะไปถามนางให้กระจ่างชัด!” ไม่รอให้อวี้กุ้ยเฟยขัดขวาง เติ้งซื่อพลันวิ่งออกไป พริบตาเดียวก็หายไปจากสายตาของทุกคน

“หยุดฮูหยินไว้!” ใต้เท้าลู่ที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านในเช่นกัน ขณะที่กำลังใคร่ครวญความจริงเท็จในคำพูดของนางข้าหลวงผู้นั้นฮูหยินของตนก็วิ่งออกไปอย่างไร้สติเสียแล้ว เขารู้ว่าหากปล่อยให้เติ้งซื่อไปหาคุณหนูกงซุนตอนนี้จะต้องก่อเรื่องใหญ่เป็นแน่!

เงาร่างนั้นวิ่งอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าสับสนทำให้ผู้คนตกใจไม่น้อย ถึงกับไม่มีผู้ใดกล้าขวางนางไปตลอดทาง

บริเวณประตูโค้ง องครักษ์สองนายคุ้มกันอย่างเข้มงวด เติ้งซื่อคิดจะบุกเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง “คุณหนูกงซุน! คุณหนูกงซุน เซิ่งอวิ๋นของพวกเราเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คุณหนูกงซุน…”

จักรพรรดิเหลียนและทุกคนทางด้านนี้ล้วนได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวนั้น “ผู้ใดมาโวยวายอยู่ด้านนอก?”

ขันทีใหญ่ยืดคอมองไป “ฝ่าบาท เป็นฮูหยินลู่พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิเหลียนขมวดขนง ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ฮูหยินลู่นางนี้ถึงกับอดกลั้นความโกรธไว้ไม่ได้เชียวหรือ? จนใจที่นางเสียใจจากการสูญเสียบุตรชาย จักรพรรดิเหลียนจึงไม่ตำหนิการกระทำไร้มารยาทของนาง

สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ ไม่ทราบว่าสตรีนางนั้นนำเรี่ยวแรงมาจากที่ใด ถึงกับวิ่งฝ่าการคุ้มกันขององครักษ์จนมาถึงเบื้องหน้าอวิ๋นซู ใช้มือจับข้อมือนางไว้ “คุณหนูกงซุน เมื่อวานท่านได้พบเซิ่งอวิ๋นหรือไม่? เหตุใดจู่ๆ เขาจึงตายได้? คุณหนูกงซุน ท่านพูดมาเดี๋ยวนี้!”

“ฮูหยินลู่โปรดระงับความโศกเศร้า เมื่อวานข้ามิได้พบนายน้อยลู่” อวิ๋นซูอธิบายอย่างอดทน

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ มีนางข้าหลวงเห็นท่านเข้าไปในสวนกับเซิ่งอวิ๋น!”

อะไรนะ? ทุกคนอดไม่ได้ที่จะชะงักไป มิใช่ว่าเมื่อครู่คุณหนูกงซุนกล่าวว่าอยู่ที่สำนักหมอหลวงมาโดยตลอดหรือ? เหตุใดจึงมีคนเห็นนางอยู่กับนายน้อยลู่ได้?

“เป็นผู้ใดเห็น?” จักรพรรดิเหลียนเอ่ยพระโอษฐ์ทันควัน

“เป็นนางข้าหลวงผู้หนึ่งเพคะ นางกล่าวแต่ละคำก็บอกว่าเห็นคุณหนูกงซุนอยู่กับเซิ่งอวิ๋น!” เติ้งซื่อกล่าวอย่างเร่งรีบยิ่งนัก ต้องการตรวจสอบความจริงของเรื่องราวอย่างอดรนทนไม่ไหว

จักรพรรดิเหลียนเงียบไปครู่หนึ่ง ส่งสายตาเป็นสัญญาณ นางข้าหลวงเมื่อครู่นี้จึงถูกพาตัวมา

“บ่าวถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

“เจ้ากล่าวว่าเห็นคุณหนูกงซุนหรือ? เรื่องนี้จริงหรือไม่?” จักรพรรดิเหลียนโน้มพระวรกาย นางข้าหลวงผู้นั้นเงยใบหน้าที่มีรอยฝ่ามือประทับอยู่ขึ้นมาด้วยท่าทีสั่นกลัว “บ่าว บ่าวเห็น…”

——————————————————–

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ยามโหย่ว เวลาประมาณ 17.00 – 19.00

[2] ยามเว่ย เวลาประมาณ 13.00 – 15.00

[3] ยามเซิน เวลาประมาณ 15.00 – 17.00

[4] ยามอู่ เวลาประมาณ 11.00 – 13.00