หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 842 ไปเยือนคุก

เล่มที่ 29 ตอนที่ 842 ไปเยือนคุก

ภายในกระท่อมรกร้างแห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน ข้างโต๊ะที่เพิ่งจะทำความสะอาดเสร็จมีบุรุษสวมชุดฮว๋าฝูสีม่วงนั่งอยู่

“นายน้อย คุณหนูกำลังเดินทางกลับแล้วขอรับ” คนชุดดำผู้หนึ่งกลับมาด้วยท่าทีนอบน้อม หวงฝู่เฉินทำเพียงตอบรับเรียบเฉย ยามนี้เองด้านนอกมีการเคลื่อนไหวแผ่วเบา คนชุดดำหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน รีบขยับเข้าไปใกล้ประตู มองออกไปด้านนอกอย่างระมัดระวัง

“นี่…นายน้อย!”

บุรุษบริเวณประตูอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึงก่อนจะรีบผลักประตูออกไป พบว่ามีสหายร่วมงานของเขาล้มอยู่บนพื้นด้านนอก ดวงตาของหวงฝู่เฉินเปล่งประกายเย็นยะเยือก ไม่นานคนผู้นั้นก็ถูกพาเข้ามา

“นายน้อย ดูเหมือนฉีอี้จะถูกพิษ!”

บุรุษผู้นั้นพลิกมือคนชุดดำขึ้น พบว่ากลางฝ่ามือมีรอยสีม่วงคล้ายถูกพิษ

ตนให้เขาไปจับตาดูสตรีนางนั้น ถึงกับถูกพิษเชียวหรือ? เรื่องนี้จะต้องมีเบาะแสบางอย่างเป็นแน่ หวงฝู่เฉินเอ่ยปากโดยพลัน “ช่วยชีวิตเขา” ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ สืบหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์อันใดได้หรือไม่ ตอนนี้หวงฝู่เฉินตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปจากที่นี่ชั่วคราว ไม่ว่าจะเป็นเพราะลางสังหรณ์ที่เกิดขึ้นในใจหรือจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ล้วนมากเพียงพอให้เขาอยู่ต่อ

วันต่อมา

สีหน้าของฮูหยินอวิ๋นดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง เมื่อวานเพราะเรื่องตอนกลางวันทำให้นางคิดมากจนยากจะข่มตานอน กระทั่งฟ้าสว่างจึงค่อยหลับลงได้

“พี่ใหญ่ เหตุใดจึงปลูกพืชพิษมากมายเพียงนี้?” ภายในห้องมีเสียงนายท่านตระกูลสาขาดังแว่วมา

ฮูหยินอวิ๋นค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ พบว่าบุรุษสองคนกำลังทำอะไรบางอย่างข้างป่าไผ่ พวกเขาสังเกตุเห็นเงาร่างตรงข้ามที่กำลังใกล้เข้ามาแล้ว อวิ๋นมู่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงขยับต่อไป

“ฟู่จวิน นี่…”

บุรุษร่างกำยำทำเพียงตบไปต้นไผ่ข้างกาย “ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ สัตว์ที่ผ่านฤดูหนาวมาได้จะต้องออกมาแน่นอน ปลูกพืชพิษเหล่านี้ไว้จะได้ป้องกันไม่ให้พวกมันเข้ามาในบ้าน”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ฮูหยินอวิ๋นไม่ได้คิดอะไรมาก อย่างไรก็ตามนายท่านตระกูลสาขาข้างกายกลับแย้มยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ฮ่าๆๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ คิดว่าพี่ใหญ่ป้องกันโจรเสียอีก!”

สีหน้าของฮูหยินอวิ๋นแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย อวิ๋นมู่รีบถลึงตามองนายท่านตระกูลสาขา อีกฝ่ายหุบปากโดยพลัน เพียงแต่ในใจรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก เพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น เหตุใดพี่ใหญ่ต้องจริงจังเช่นนี้ด้วย

“อากาศเย็นแล้ว ฮูหยินกลับไปพักผ่อนในห้องเถิด”

อวิ๋นมู่เดินเข้ามา วางมือลงบนไหล่ของฮูหยินอวิ๋นเบาๆ ขณะที่หมุนตัวยังส่งสายตาลึกล้ำแฝงความหมายให้นายท่านตระกูลสาขา ให้เขาอยู่ทำงานที่นี่ต่อไป

เมื่อพาฮูหยินอวิ๋นกลับไปที่ห้องแล้ว อวิ๋นมู่ก็เปลี่ยนทิศทางออกมาอีกครั้ง นายท่านตระกูลสาขาเก็บท่าทีเหลาะแหละกลับไปจนสิ้น “พี่ใหญ่ ท่านมีเรื่องปิดบังพี่สะใภ้หรือ?”

อวิ๋นมู่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปในห้อง “เมื่อวานมีคนมาจับตาดูพวกเราในป่าไผ่”

อะไรนะ?! นายท่านตระกูลสาขาตื่นตะลึงจนหน้าถอดสี “หรือว่า…จะเป็นคนของจักรพรรดิเซียว? นี่จะทำอย่างไรดี? พี่ใหญ่ มิสู้พวกเราเปลี่ยนสถานที่กันเถิด!” เขารู้ว่าไม่อาจหนีพ้นน้ำมือของจักรพรรดิเซียวไปได้ ต่อให้มาถึงแคว้นเหลียนแล้วอย่างไรเล่า จักรพรรดิเซียวจะปล่อยให้คนตระกูลอวิ๋นหลุดมือไปง่ายๆ เช่นนั้นได้อย่างไร

“ไม่ ยังไม่แน่ใจ หากกระทั่งแคว้นเหลียนก็ยังไม่ปลอดภัย เช่นนั้นในแผ่นดินนี้คงไม่มีที่ยืนสำหรับตระกูลอวิ๋นของพวกเราแล้ว”

ประโยคนี้ของอวิ๋นมู่ทำให้นายท่านตระกูลสาขารู้สึกโศกเศร้า ใช่แล้ว หากสถานที่ห่างไกลเพียงนี้ยังถูกพบ ต่อให้เปลี่ยนไปที่อื่น ตระกูลอวิ๋นก็คงมิอาจมีวันคืนอันสงบได้ตลอดไป

“ยิ่งไปกว่านั้น บางทีเรื่องนี้อาจไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนักเกินไป อย่างไรก็ตาม เจ้าไปบอกนายท่านทั้งหลายด้วยว่าระยะนี้ทำอะไรให้ระมัดระวังมากขึ้น หากมีคนน่าสงสัยอย่าได้ปล่อยไปเด็ดขาด พวกเรา…ไม่อาจไปจากที่นี่ได้” อวิ๋นมู่ได้ยินมาจากคนของแม่ทัพกงซุนแล้ว ตอนนี้องค์ชายใหญ่อยู่ในช่วงเวลาสำคัญ ไม่อาจนำพาความยุ่งยากมาให้องค์ชายใหญ่เพราะเรื่องของพวกเขาเป็นอันขาด มิเช่นนั้นสถานการณ์ของอวิ๋นซูคงถูกลากไปพัวพันเช่นกัน

อวิ๋นมู่คิดว่าบุตรีเสียสละเพื่อพวกเขามากมายเหลือเกิน ไม่อาจสร้างปัญหาหยุมหยิมในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ได้เด็ดขาด ตระกูลอวิ๋นมิใช่กระดาษที่พบความยากลำบากเพียงเท่านี้จะต้องให้ผู้อื่นช่วยเหลือ หากเป็นเช่นนั้นคงผิดต่อบรรพบุรุษตระกูลอวิ๋นจริงๆ

นายท่านตระกูลสาขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “พี่ใหญ่โปรดวางใจ ระยะนี้พวกเราจะใส่ใจให้มาก”

…

ภายในพระราชวังแห่งแคว้นเหลียน ภายในคุกอันมืดมิด สตรีที่เดิมทีสูงศักดิ์นั่งอยู่มุมกำแพงอย่างสงบ ดวงเนตรว่างเปล่าทอดมองไปเบื้องหน้า

ที่นี่ผ่านไปโดยไม่รู้วันคืน ไม่มีแสงอาทิตย์แสงจันทร์ มีเพียงเวลาอันว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุดเท่านั้น ไม่รู้ทิวทัศน์ด้านนอก ไม่รู้วันเดือน ทั้งๆ ที่ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่สำหรับฮองเฮาราวกับยาวนานชั่วชีวิต สิ่งที่ทำให้พระนางแทบจะพังทลายก็คือช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ของพระนางดูจะไม่มีความหวังแม้เพียงครึ่งส่วน

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาระลอกหนึ่ง แม่นมที่อยู่ห้องติดกันมองไปยังผู้มาเยือนด้วยสายตาเฝ้ารอ อย่างไรก็ตามยังคงเป็นพัศดีสีหน้าไรอารมณ์ที่นำอาหารเย็นชืดไร้รสชาติมาให้ ไม่พูดอะไรมากมายแม้เพียงประโยคเดียว

“ปล่อยพวกเราออกไปนะ! โอหัง พวกเจ้าถึงกับกล้าปฏิบัติต่อฮองเฮาเช่นนี้เชียวหรือ พูดสิ! พูดเดี๋ยวนี้!”

แม่นมอายุมากแล้ว ใกล้จะรับความทรมานเช่นนี้ไม่ไหวอีกต่อไป การมีชีวิตอยู่โดยไร้ซึ่งความหวังก็เหมือนกับหนูที่ถูกเลี้ยงไว้ดูเล่นตัวหนึ่ง

พัศดียังคงไม่สนใจพวกเขา วางอาหารลงแล้วหมุนตัวเดินจากไป

เสียงของแม่นมก้องกังวานหาใดเปรียบ ระยะนี้นางลองทุกทางแล้ว ไม่ว่าจะแสร้งป่วยหนักกะทันหันหรือจะเอะอะโวยวายอย่างบ้าคลั่งก็ไม่มีผู้ใดเหลือบมองพวกนางแม้เพียงสายตา “เหนียงเหนียง…บ่าว บ่าวทนไม่ไหวแล้วเพคะ…”

มือทั้งสองของนางจับกรงไม้ สายตาเต็มไปด้วยความขุ่นมัวอันน่าสังเวช ในระยะเวลาเพียงไม่กี่วันกลับทำให้นางรู้สึกราวกับแก่ขึ้นอีกสิบปี

“เขากำลังลงโทษข้า”

ฮองเฮากล่าวคำพูดประโยคนี้อย่างเย็นชา ดวงเนตรค่อยๆ เลื่อนมองไปยังแม่นมที่กำลังสะอึกสะอื้น “เขาต้องการให้ข้ามีชีวิตอยู่เช่นนี้ เป็นนักโทษต้องขังไปอย่างเชื่อฟัง”

ท่าทีเยือกเย็นจนผิดปกติทำให้ในใจของแม่นมสั่นสะท้าน นางค่อยๆ เบนสายตาขึ้น ในที่สุดก็มองเห็นริมฝีปากซีดขาวหาใดเปรียบของฮองเฮาได้อย่างชัดเจน “เหนียงเหนียง นี่ นี่ท่าน…”

ริมฝีปากแตกแห้งของฮองเฮาคล้ายจะยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยๆ มองไปที่มือซ้ายของตน พบว่าแขนเสื้อที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองถูกอาบย้อมด้วยสีม่วงแดง แม่นมพลันตื่นตะลึง “เหนียงเหนียง ท่านได้รับบาดเจ็บ! นี่เกิดอะไรขึ้น…เด็กๆ! ใครก็ได้! ฮองเฮาได้รับบาดเจ็บ! รีบมาเร็วเข้า!”

เสียงนี้ดังก้องอยู่ในคุกอันกว้างใหญ่ ทว่าด้านนอกยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวใด

“เหนียงเหนียง ท่านอดทนไว้ก่อน! บ่าวจะเรียกคนมาพันแผลให้ท่านเดี๋ยวนี้…ใครก็ได้! มีใครได้ยินหรือไม่!”

คิดไม่ถึงว่าในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามา ฮองเฮาทำเพียงหลุบดวงเนตรลง ไม่มีท่าทีตื่นตระหนักแม้แต่ครึ่งส่วน กลับเป็นแม่นมด้านข้างที่อุทานออกมา “ฝ่าบาท! ปะ เป็นฝ่าบาท! เหนียงเหนียงทอดพระเนตรดูเถิด ฝ่าบาทมาช่วยพวกเราออกไปแล้ว!”

เสียงนี้ไม่ปกปิดความตื่นเต้นแม้แต่น้อย “เหนียงเหนียงทรงทอดพระเนตรเร็วเข้า เป็นฝ่าบาทจริงๆ เพคะ!”

เงาร่างในอาภรณ์สีเหลืองสว่างค่อยๆ เดินมาเบื้องพระพักตร์ฮองเฮา สตรีบนพื้นดวงตาสั่นไหว ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ทอดมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ดูคุ้นเคยราวกับภาพฝัน

“หลอกข้า นี่กำลังหลอกข้าอยู่หรือ?” สุรเสียงของฮองเฮาเจือไปด้วยความเย้ยหยันตนเองอย่างไร้ที่สิ้นสุด กระทั่งรู้สึกว่ายามนี้ตนกำลังอยู่ในความฝัน ใช่แล้ว เขาจะยินยอมมาพบตนอีกครั้งได้อย่างไร? นี่จะต้องเป็นความฝันก่อนตายเป็นแน่

จักรพรรดิเหลียนส่งสายตาครั้งหนึ่ง พัศดีด้านหลังรีบปลดโซ่ พระองค์ยืนอยู่หน้าประตูกรงอย่างเรียบเฉยเช่นนั้น เหยียดมองไปยังสตรีที่อยู่บนพื้น

“อยากออกไปหรือไม่?”

ออกไป?! แม่นมรีบขยับเข้ามาที่กรงข้างกายฮองเฮาพลางตะโกนว่า “เหนียงเหนียง ท่านรีบตรัสสักประโยคเถิด ขอร้องให้ฝ่าบาทช่วยพระนางออกไป!” นางคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ฝ่าบาท เหนียงเหนียงได้รับบาดเจ็บ! รีบตาหมอหลวงมารักษาเหนียงเหนียงเถิดเพคะ!”

ได้รับบาดเจ็บ? จักรพรรดิเหลียนทอดพระเนตรไปยังพัศดีข้างกายด้วยความสงสัย เขาไม่ได้ออกคำสั่งให้ทรมาณฮองเฮา

อีกฝ่ายก็มีสีหน้าสงสัยเช่นกัน เขารีบเดินเข้าไปก้มตัวลง พบว่าแขนเสื้อของฮองเฮาเปื้อนเลือดเป็นวงใหญ่ พลันนั้นจึงรีบม้วนแขนเสื้ออีกฝ่ายขึ้น พบว่าบนแขนอันแบบบางขาวนวลมีรอยฟันอยู่นับไม่ถ้วน ส่วนเลือดดูเหมือนจะแข็งตัวไปแล้ว ภาพเช่นนี้ทำให้จักรพรรดิเหลียนขมวดขนง “เจ้าอยากตายหรือ?”

กระทั่งแม่นมยังตกใจ บาดแผลเช่นนั้น…เกิดจากการที่ฮองเฮากัดตัวเอง! นี่เหนียงเหนียงต้องการฆ่าตัวตายหรือ?! “เหนียงเหนียง ท่านต้องลำบากเพียงใดกัน! หากท่านเป็นอะไรไป บ่าวคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!”

ความสะเทือนบนแขนทำให้บาดแผลตึงจนเจ็บ ในที่สุดดวงเนตรของฮองเฮาก็กระจ่างชัดขึ้นหลายส่วน

นี่ตนมิได้ฝัน? ในที่สุดเขาก็ยอมมาพบตนแล้วหรือ?

“ฝะ ฝ่าบาท…” ฮองเฮาทรงสรวล “ในที่สุดพระองค์…ก็ยอมมาพบหน้าหม่อมฉันแล้ว…”

พัศดีผู้นั้นใช้ผ้าสะอาดพันแผลให้ฮองเฮาตามใจ จากนั้นจึงถอยออกไปอยู่ข้างกายจักรพรรดิเหลียน

“ไปตามหมอหลวง”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ในดวงตาของแม่นมปรากฏความหวัง ขอเพียงฮองเฮาคว้าโอกาสไว้ได้ บางทีวันนี้พวกนางอาจจะออกไปจากคุกที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายนี้ได้!

ภายในคุกพลันเงียบลง ได้ยินเพียงเสียงร้องเรียกอันเคร่งเครียดของแม่นม

เนิ่นนานผ่านไป บุรุษส่งศักดิ์จึงเอ่ยปาก “เจ้ารู้หรือไม่ ไม่มีผู้ใดมาช่วยพวกเจ้าแล้ว”

อย่างไรก็ตาม ฮองเฮากลับทำเพียงทอดพระเนตรมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างเรียบเฉยเช่นนั้น ราวกับต้องการสลักดวงตาอันลึกล้ำของอีกฝ่ายเอาไว้ในส่วนลึกของจิตวิญญาณตน

“…หม่อมฉันคิดว่าจะไม่ได้พบฝ่าบาทแล้ว”

กับสตรีเบื้องหน้า จักรพรรดิเหลียนไม่มีความสงสารแม้เพียงครึ่งส่วน หากมิใช่ว่าพระองค์ใคร่ครวญมาหลายวัน คิดว่าคำพูดของเฟิ่งหลิงมีเหตุผล ไม่แน่ว่าฮองเฮาอาจจะรู้ข้อมูลอันเป็นประโยชน์ของไท่ซ่างหวงก็เป็นได้ มิเช่นนั้นพระองค์คงไม่ยอมมามองสตรีผู้นี้ให้มากอีกแม้เพียงสายตาจริงๆ และที่เขามาคราวนี้ก็มิได้ต้องการพูดคุยเรื่องเหล่านี้กับนาง

“เจ้าติดตามไท่ซ่างหวงมาหลายปี เชื่อว่าในมือเจ้าต้องมีของที่เจิ้นต้องการ”

แม่นมที่อยู่ห้องข้างๆ ได้ฟังพลันเข้าใจ ที่แท้ฝ่าบาทมาสืบข่าว! แต่ว่า…หากไท่ซ่างหวงทราบว่าฮองเฮาทรยศ ต่อให้ออกไปได้ก็มีเพียงความตายที่รออยู่! นางพยายามส่งสายตาให้ฮองเฮา หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่เลอะเลือนบอกอะไรกับจักรพรรดิเหลียน แต่สตรีตรงข้ามราวกับหุ่นกระบอกก็มิปาน ทำเพียงมองใบหน้าเบื้องหน้าที่ตนคำนึงถึง

“…วันนี้ฝ่าบาทเสด็จมาหาหม่อมฉันเพราะเรื่องนี้หรือ?”

จักรพรรดิเหลียนราวกับได้ยินเสียงหัวเราะ “ทำไม ฮองเฮาคิดอย่างไรเล่า?” พระองค์พยายามควบคุมความรังเกียจที่มีต่อฮองเฮา ค่อยๆ เบนสายตาออก ในใจเตือนตนเองไม่หยุดถึงจุดประสงค์ที่เสด็จมาในวันนี้ “หากอยู่ที่นี่แล้วไม่คุ้นชิน ขอเพียงเจ้าบอกข้อมูลทั้งหมดของไท่ซ่างหวงกับเจิ้น เจิ้นไม่เพียงแต่จะไว้ชีวิตเจ้า ทั้งยังจะส่งเจ้าไปยังที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้จักเพื่อให้เจ้าใช้ชีวิตอีกครึ่งที่เหลือ”

แม้อยู่ในคุกมานาน แต่มิได้หมายความว่าฮองเฮาจะสูญเสียความสามารถในการใคร่ครวญ พระนางแย้มสรวลบางเบา “เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่คุมขังเท่านั้น ฝ่าบาทเกลียดหม่อมฉันเพียงนี้จริงหรือ?”