หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 843 ฮองเฮาสวรรคต

เล่มที่ 29 ตอนที่ 843 ฮองเฮาสวรรคต

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา แม่นมที่อยู่ห้องข้างๆ พลันตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เหตุใดฮองเฮาจึงต่อล้อต่อเถียงกับฝ่าบาทในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เล่า? ขอเพียงออกไปจากคุกแห่งนี้ได้ มิใช่ว่ายังหาโอกาสหนีได้หรือ?

จริงดังคาด บนพระพักตร์จักรพรรดิเหลียนเผยรอยสรวลเย้ยหยันออกมา “ก็ใช่ คนที่ถูกฮองเฮาทำร้ายมีมากมาย ย่อมไม่อาจเชื่อใจผู้อื่นง่ายดายแน่นอน”

ดวงเนตรของฮองเฮาเปล่งประกาย การถากถางของจักรพรรดิเหลียนทำให้พระนางปวดใจ นี่ฝ่าบาทกำลังตรัสว่าพระนางใช้ความคิดคนถ่อยไปตัดสินบัณฑิตหรือ?

“ฮองเฮาไม่รู้สถานการณ์ของตนหรือ? หากจะฆ่าเจ้า เจิ้นย่อมไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิดมากมาย บางทีนี่อาจเป็นนิสัยที่ฮองเฮาเป็นมาโดยตลอด ไร้สัจจะ ข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน แต่เจิ้นไม่เหมือนเจ้า”

ไม่เหมือน? เขากล่าวว่าตนไม่ใช่คนบนโลกเดียวกับนางหรือ? ทั้งๆ ที่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ตนอยากฟัง ทั้งๆ ที่มีคำพูดมากมายต้องการพูดกับเขา ทั้งๆ ที่…ต้องการให้เขารู้ว่าตนรักเขามากเพียงใด! แต่เพราะเหตุใด สุดท้ายยังคงจบเช่นนี้

“ฝ่าบาท…” ฮองเฮาแย้มพระโอษฐ์ ในดวงเนตรเต็มไปด้วยประกายร้องขอ “อย่าได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับไท่ซ่างหวงเลยเพคะ ฝ่าบาทสู้เขาไม่ได้หรอก…”

จักรพรรดิเหลียนขมวดขนง แม่นมด้านข้างสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของฝ่าบาทที่แปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน บางครั้งก็ไม่เข้าใจฮองเฮาจริงๆ ตอนนี้ตัวเลือกที่ดีที่สุดมิใช่ให้ข้อมูลที่ไม่สลักสำคัญอันใดไปตามน้ำเพื่อแลกกับอิสระของพวกนางหรือ? เหตุใดจึงไปกล่าวเตือนกระตุ้นโทสะของฝ่าบาทเล่า หรือเหนียงเหนียงยังไม่กระจ่างแจ้งในสถานการณ์อีก? การคิดเพื่อฝ่าบาทอย่างจริงใจแลกอะไรกลับมาไม่ได้เลย

“หรือฝ่าบาทไม่เข้าใจ หลายปีนี้พระองค์สะสมกำลัง เหตุใดไท่ซ่างหวงจะไม่ทราบ เพียงแต่เขา…”

“เพียงแต่เขาไม่เห็นเจิ้นอยู่ในสายตาใช่หรือไม่?” จักรพรรดิเหลียนตรัสคำที่ฮองเฮายังตรัสไม่จบ อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย “ในเมื่อฝ่าบาททรงทราบ เหตุใดจึงยัง…”

บุรุษเบื้องหน้าหันไป ไม่มีผู้ใดเห็นประกายดื้อรันในดวงเนตรของพระองค์ในยามนี้ พระองค์ย่อมรู้ถึงความแข็งแกร่งและเลือดเย็นของไท่ซ่างหวงแน่นอน อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้แสดงว่าตนจะต้องยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพียงเพราะเหตุนี้ ต่อให้ต้องพ่ายแพ้จริงๆ พระองค์ก็ไม่อยากมีวันเวลาที่ต้องแยกจากกับคนที่รักเช่นนี้อีก

แต่ทุกอย่างไม่แน่นอน ไม่ว่าผู้ใดย่อมมีจุดอ่อน ต่อให้เป็นคนผู้นั้นก็เช่นเดียวกัน

“ไม่จำเป็นต้องพูดไร้สาระ บอกเรื่องที่เจ้ารู้ออกมาให้หมดเสีย เจิ้นสามารถทำให้เจ้าหลุดพ้นจากโชคชะตาที่ต้องเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งได้” วันนี้พระองค์มิได้เสด็จมาเพื่อฟังคำเตือนของฮองเฮา ในเมื่อตัดสินใจเดิมพันด้วยชีวิต ต่อให้ตัดแขนไท่ซ่างหวงได้เพียงข้างเดียวก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

“ในเมื่อฝ่าบาททรงทราบว่าหม่อมฉันเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ไท่ซ่างหวงจะปล่อยให้หม่อมฉันรู้เรื่องราวมากมายได้อย่างไร ฝ่าบาททรงอย่าดื้อดึงอีกเลย ขอเพียงช่วยไท่ซ่างหวงทำงานใหญ่สำเร็จ อีกไม่นานฝ่าบาทจะได้เป็นนายแห่งแผ่นดินนี้…”

บุรุษเบื้องหน้ายกมือขึ้นช้าๆ มองไปยังฝ่ามืออันว่างเปล่าของตน จากนั้นจึงหัวเราะเบาๆ “ไม่อาจเป็นนายตนเองได้ จะพูดถึงการเป็นนายแห่งแผ่นดินนี้ได้อย่างไร? อย่าได้เห็นเจิ้นเป็นเช่นเดียวกับพวกเจ้า เจิ้นต้องการอะไร ย่อมเข้าใจชัดเจนยิ่งกว่าพวกเจ้า” พระองค์เบื่อหน่ายการปกครองแคว้นเหลียนอันใดนี่เต็มทีแล้ว ที่นี่ไม่เคยเป็นที่ของพระองค์

พระหัตถ์ที่อยู่ในแขนเสื้อของฮองเฮาค่อยๆ กำขึ้น “นางดีเพียงนั้นเชียวหรือถึงทำให้ท่านไม่เสียดายที่จะเป็นศัตรูกับไท่ซ่างหวง ไม่เสียดายที่จะละทิ้งแผ่นดินทั้งแผ่นดิน?”

“เหนียงเหนียง…” เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา แม่นมจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป ตอนนี้จะพูดเรื่องฮองเฮาพระองค์ก่อนกับฝ่าบาทได้อย่างไร?

เพียงแต่ความริษยาของฮองเฮาเมื่อถูกกระตุ้นแล้วย่อมไม่อาจเก็บคืน น้ำตาของนางไหลออกมา “เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่มองคนข้างกาย ไม่เห็นความรักที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์บ้าง…” กล่าวไปแล้ว ในที่สุดนางก็กล่าวไปแล้ว! ดวงเนตรที่คลอไปด้วยน้ำตาของฮองเฮาทอดมองไปยังบุรุษเบื้องหน้า พระนางไม่รู้สึกกดดันตนเองอีกต่อไป พระนางต้องการให้อีกฝ่ายรู้ว่าความรักที่ตนมีต่อเขาลึกล้ำกว่าฮองเฮาพระองค์ก่อนมากนัก!

อย่างไรก็ตามจักรพรรดิเหลียนไม่มีความอดทนอีกต่อไป ดูท่าทางฮองเฮาคงไม่รู้ข้อมูลที่มีประโยชน์อันใดจริงๆ

พระองค์เดินออกมาจากคุก สุรเสียงเย็นชาดังแว่วขึ้น “เจิ้นไม่ฆ่าเจ้า ทางที่ดีเจ้าทำเองเถิด”

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่เห็นความจริงใจที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์ ฮองเฮาพระองค์ก่อนมีดีอะไรกัน นางหนีไปเพราะกลัวไท่ซ่างหวงมิใช่หรือ หากนางรักพระองค์จริงๆ คงไม่ทอดทิ้งพระองค์โดยไม่ถามไม่ไถ่มานานหลายปีเพียงนี้หรอก ฝ่าบาทตั้งตัวเป็นศัตรูกับไท่ซ่างหวงแล้วคุ้มค่าหรือ? มิแน่ว่านางอาจแต่งงานกับบุรุษอื่นไปนานแล้วก็เป็นได้…”

“หุบปาก!” จักรพรรดิเหลียนหมุนตัวกลับมา อย่างไรก็ตามยามที่มองไปยังฮองเฮาอีกครั้ง ความโกรธเกรี้ยวในดวงเนตรพลันปรากฏเพียงชั่วครู่แล้วจางหายไป ความจริงเขาเคยเกลียดที่นางหนีไป นางไม่เชื่อหรือว่าตนยอมละทิ้งตำแหน่งจักรพรรดิเพื่อนางได้? ขอเพียงได้อยู่ด้วยกันกับนาง ต่อให้ต้องทิ้งชีวิตแล้วอย่างไรเล่า? อย่างไรก็ตาม ความยากลำบากที่ได้พบในหลายปีมานี้ทำให้จักรพรรดิเหลียนกระจ่างชัดยิ่งขึ้น ผู้ที่สมควรเกลียดชังไม่ใช่คนอื่นใด แต่เป็นตัวพระองค์เอง

เหตุใดพระองค์จึงไม่เข้าใจนาง หากมิใช่ว่าจำใจ ต่อให้ตายนางก็ไม่ไปจากตนแน่นอน หากต้องการโทษ ควรโทษที่พระองค์อ่อนแอไร้กำลังเกินไป ไม่มีวิธีถ่วงดุลอำนาจกับไท่ซ่างหวง ทำให้สตรีที่ตนรักจำเป็นต้องทอดทิ้งตนหนีไปไกล ดังนั้นพระองค์ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเหยียดหยามนาง ไม่อนุญาตให้เหยียดหยามความรักระหว่างพวกเขา

“เจ้าเองก็เหมือนกับเขา คิดว่าตนเองถูกเสมอเช่นกัน ความจริงในใจของพวกเจ้ามีแต่ตนเอง อย่าได้ใช้คำพูดสวยหรูอันใดมาแปรเปลี่ยนความเห็นแก่ตัวของพวกเจ้าเลย หากเจ้ายินยอมช่วยเหลือ เจิ้นอาจยังซาบซึ้งใจต่อเจ้าบ้าง เพียงแต่น่าเสียดาย…” น่าเสียดายที่นางเหมือนกับไท่ซ่างหวง ใช้ความดื้อรั้นของตนบีบบังคับผู้อื่น แต่กลับคิดว่าการกระทำเช่นนี้คือความรัก หลังจากตรัสประโยคนี้ทิ้งไว้ จักรพรรดิเหลียนก็ไม่มองสตรีในคุกอีกแม้เพียงสายตา เดินก้าวใหญ่ๆ จากไป ฮองเฮาขยับขาโดยพลัน “ฝ่าบาท! ฝ่าบาท!”

คุกถูกลงสลักอีกครั้ง ขวางกั้นมิให้ฮองเฮาเคลื่อนไปด้านหน้า พระนางมองไปยังบุรุษที่เดินไกลออกไปอย่างยากจะเชื่ออยู่เช่นนั้น

เขากล่าวว่าตนเห็นแก่ตัวหรือ? นางเพียงไม่อยากเห็นบุรุษที่ตนรักไปตายเท่านั้นเอง! นางเพียงแค่…เพียงแค่อยากอยู่ข้างกายเขา อยู่ด้วยกันกับเขา อยากให้เขารับรักตน เช่นนี้ผิดด้วยหรือ?

“เขากล่าวว่าข้าเห็นแก่ตัว เขาถึงกับกล่าวว่าข้าเห็นแก่ตัว…ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ…”

“เหนียงเหนียง อย่าทำให้บ่าวตกใจเลยเพคะ! เหนียงเหนียง…”

นอกห้องทรงอักษรมีเสียงขันทีใหญ่ดังแว่วมา “ฝ่าบาท องค์ชายใหญ่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

พระองค์ส่งเสียงตอบรับ บุรุษรูปงามเดินเหยียบย่างเข้ามา หน้าโต๊ะทรงอักษร จักรพรรดิสูงศักดิ์มองฎีกาในพระหัตถ์ด้วยพระพักตร์เรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เสด็จพ่อ”

จักรพรรดิเหลียนเบนดวงเนตรขึ้นมอง “เจ้ามาแล้วหรือ”

เฟิ่งหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาได้ยินว่าวันนี้จักรพรรดิเหลียนเสด็จไปที่ห้องขังจึงมาดูเสียหน่อยว่าถามข้อมูลที่มีประโยชน์ออกมาได้หรือไม่ ตอนนี้เมื่อดูแล้วคงไม่ได้อะไร

“เสด็จพ่อคิดจะจัดการนางเช่นไร” จักรพรรดิเหลียนย่อมรู้ว่านางที่เฟิ่งหลิงกล่าวถึงคือผู้ใด พระองค์วางฎีกาในพระหัตถ์ลงเบาๆ “เจิ้นไม่คิดสังหารนาง” บางทีสำหรับฮองเฮา การใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก ครุ่นคิดให้ชัดเจนว่าชีวิตนี้ทำร้ายผู้คนไปมากน้อยเพียงใด ทำความผิดไปมากน้อยเพียงใด เช่นนี้จึงจะเป็นการลงโทษที่ดีที่สุดสำหรับนาง

ตอนนี้เอง เสียงฝีเท้ากระวนกระวายระลอกหนึ่งดังมาจากด้านนอก “ฝ่าบาท แย่แล้ว นี่…”

นี่เสียงของหมอหลวงหรือ?

เพียงไม่นานหมอหลวงผู้นั้นก็ถูกองครักษ์พาตัวมาที่ห้องทรงอักษร “ฝ่าบาท เมื่อครู่กระหม่อมทำตามรับสั่งของฝ่าบาท ไปตรวจรักษาให้ฮองเฮาในคุก คิดไม่ถึงว่า…”

ในยามที่หมอหลวงไปตรวจรักษาบาดแผลให้ฮองเฮาตามรับสั่งของฝ่าบาท เมื่อเข้าไปในคุกกลับเห็นเพียงศพสองศพ ฮองเฮากินยาพิษฆ่าตัวตาย ส่วนแม่นมเลือกพุ่งชนเสาฆ่าตัวตาย บางทีพระนางยอมตายแต่ไม่ยอมใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อย้อนคิดว่าตนทำผิดที่ใดกันแน่ หรือบางทีพระนางเพียงต้องการใช้วิธีเช่นนี้มาพิสูจน์ความรักที่พระนางมีต่อจักรพรรดิเหลียน

“เจิ้นทราบแล้ว ออกไปเถิด”

“กระหม่อม…ทูลลา”

ภายในห้องทรงอักษรจมลงสู่ความเงียบงัน เฟิ่งหลิงเอ่ยปากขึ้นก่อน “เสด็จพ่อคิดจะประกาศเรื่องฮองเฮาสวรรคตหรือไม่”

อีกฝ่ายใคร่ครวญครู่หนึ่ง “พ่อเคยกล่าวแล้วว่าแคว้นเหลียนแห่งนี้มีฮองเฮาเพียงพระองค์เดียว สั่งคนลงไปให้สร้างป้ายหลุมศพไร้ชื่อ ฝังในสุสานนางสนม” พระองค์มิได้ทิ้งศพฮองเฮาตามใจ แต่ต้องการให้พระนางอยู่ในสุสานนางสนมในฐานะสนมคนหนึ่ง บางทีการตายของฮองเฮาอาจทำให้จักรพรรดิเหลียนสงสารได้บ้างเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม สองพ่อลูกเข้าใจดีว่าการตายของฮองเฮาจะไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์มากเกินไป จากการที่พวกเขาปะทะกับไท่ซ่างหวงมาหลายครั้ง ทำให้รู้ว่าพระนางกลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งไปแล้ว ตอนนี้เพียงต้องประกาศออกไปว่าฮองเฮาป่วยหนัก นานไปชาวบ้านย่อมลืมการมีตัวตนของฮองเฮาพระองค์นี้

“ลูกสั่งให้คนค้นตำหนักฮองเฮาแล้ว ไม่พบของมีประโยชน์อันใด ส่วนตระกูลอู่ที่ติดตามฮองเฮาก็หายตัวไปหมด”

“ไท่ซ่างหวงไม่คิดใช้นางแล้ว ย่อมไม่ให้นางหยิบยืมอำนาจอันใดอีก” ตอนนี้การต่อสู้เพิ่งจะเริ่ม จะกล่าวอย่างไรฮองเฮาก็เป็นหมากที่ไท่ซ่างหวงใช้งานมาหลายปี คราวนี้ถูกพวกเขากำจัด เชื่อว่าอีกไม่นานจะต้องเกิดคลื่นลมแน่ เพียงแต่ไม่ทราบว่าไท่ซ่างหวงจะใช้วิธีใดมาโจมตีพวกเขา

…

ครืน…

แผ่นดินแคว้นเหลียนมีฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิปรากฏ ม่านฝนโหมกระหน่ำลงสู่ท้องฟ้ากลางพระราชวัง บรรยากาศกดดันและหนักอึ้ง

จักรพรรดิเหลียนประกาศกับภายนอกว่าฮองเฮาประชวรหนัก อย่างไรก็ตามในวังหลังย่อมมีคนเฉลียวฉลาดไม่น้อย เชื่อว่าตอนนี้ฮองเฮาผู้กุมอำนาจมากมายท่านนั้นคงพินาศไปแล้วกระมัง มีคนโฮร้องด้วยความยินดีและมีคนหวาดกลัวในใจ แต่ละคนล้วนสัมผัสได้ว่าสายน้ำในพระราชวังจะไม่สงบอีกต่อไป ราวกับลมพายุใกล้จะมาเยือนต่อจากฝนฤดูใบไม้ผลิคราวนี้

“ทูลองค์ชายสาม วันนี้องค์ชายรองไม่อยู่ที่ตำหนัก เชิญองค์ชายเสด็จมาใหม่วันหลังเถิด”

หวงฝู่หลินถือร่มยืนรออยู่นอกตำหนักหวงฝู่อวี้เนิ่นนาน ชายอาภรณ์ถูกฝนจนเปียกชื้นไปแล้ว แต่กลับถูกขันทีที่ออกมาจากด้านในใช้เหตุผลนี้ปฏิเสธการเข้าพบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ยอมจากไป “เหตุใดเมื่อครู่กงกงจึงไม่กล่าวว่าเสด็จพี่รองไม่อยู่ในตำหนักเล่า?”

ขันทีผู้นั้นแย้มยิ้มอย่างจนใจ “เมื่อครู่บ่าวเข้าไปหาอยู่นานจึงค่อยรู้ ฝนตกแรงยิ่งนัก เชิญองค์ชายเสด็จกลับเถิด หากเปียกฝนบ่าวคงรับผิดชอบไม่ไหว” เขามิได้นำพา หมุนตัวเดินเข้าไปท่ามกลางสายฝน

ขณะเดียวกัน หวงฝู่อวี้กลับอยู่ในห้องโถง “เขาไปแล้วหรือไม่?”

“ทูลองค์ชาย กลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

บนใบหน้าของหวงฝู่อวี้ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน จากนั้นจึงหมุนตัวไปคารวะคนเบื้องหน้าอย่างนอบน้อม “ชานกงกง ตอนนี้ไม่มีผู้ใดรบกวนพวกเราแล้ว ไม่ทราบว่าพระอัยกามีสิ่งใดจะรับสั่ง?” เขาก้มศีรษะเล็กน้อย ในดวงตามีประกายกระตือรือร้นที่มิอาจควบคุม