หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 846 องค์ชายสิ้นพระชนม์

เล่มที่ 29 ตอนที่ 846 องค์ชายสิ้นพระชนม์

ขันทีน้อยค่อยๆ เปิดประตูอย่างไร้เสียง ยื่นศีรษะเข้าไปอย่างระมัดระวัง พบว่าในห้องเงียบจนแปลกประหลาด เมื่อเดินเข้าไปจึงค่อยเห็นว่าบุรุษนอนอยู่บนเตียงอย่างสงบ ส่วนถ้วยยากลับตกอยู่ที่พื้น มียาหกออกมาหลายหยด

เดิมทีคิดว่าหวงฝู่อี้เพียงนอนหลับหลังจากกินยา กำลังคิดจะเก็บถ้วยยาขึ้นมาจากบนพื้นเงียบๆ เพียงแต่เมื่อขันทีน้อยเหลือบมองไปจึงค่อยสังเกตุเห็นความผิดปกติ ลางสังหรณ์ไม่ดีเอ่อล้นออกมาจากใจ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง พบว่าบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยสีเขียวม่วงมีเลือดไหลออกมาดูเสียดแทงนัยน์ตาเป็นพิเศษ

“นี่…อะ องค์ชาย?”

ขันทีน้อยอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเย็นยะเยือก เอ่ยเรียกสองครั้งแล้วยังคงไม่มีปฏิกิริยาอันใด เขาลังเลครู่หนึ่งแล้วจึงเดินก้าวไปเบื้องหน้า ยื่นมือไปหยุดอยู่บริเวณจมูกของหวงฝู่อี้อย่างเชื่องช้าหาใดเปรียบ อย่างไรก็ตาม เสียงลมหายใจที่ขาดห้วงไปทำให้เขาแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว “แย่แล้ว…ใครก็ได้!”

บริเวณประตูตำหนัก อวี้กุ้ยเฟยพาอวิ๋นซูมาส่งที่ข้างรถม้าด้วยตนเอง “หวังว่าคุณหนูกงซุนจะช่วยพูดกับองค์ชายใหญ่และฝ่าบาทดีๆ สักหลายประโยค เปิ่นกงจะซาบซึ้งใจยิ่งนัก…”

“อวี้กุ้ยเฟยโปรดวางพระทัย หม่อมฉัน…”

“แย่แล้ว! แย่แล้ว! เหนียงเหนียง! คุณหนูกงซุน…” ยามนี้เอง ข้าราชบริพารสองคนวิ่งมาจากด้านหลังด้วยท่าทีตื่นตระหนก พริบตาเดียวก็ขวางรถม้าที่กำลังออกไปไว้ “แย่แล้ว เหนียงเหนียง องค์ชายเกิดเรื่องแล้ว!”

อะไรนะ?!

ยามที่อวี้กุ้ยเฟยมาถึงประตู นอกประตูห้องของหวงฝู่อี้มีองครักษ์เฝ้าอยู่หลายคน ขันทีน้อยที่มาส่งยาเมื่อครู่นี้ถูกคุมตัวอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นผู้มาเยือนก็ดิ้นขลุกขลิกจะถลาตัวไปเบื้องหน้า “เหนียงเหนียง บ่าวถูกใส่ร้าย บ่าวไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริงๆ!”

ไหนเลยอวี้กุ้ยเฟยจะสนใจ รีบเดินเข้าไปในห้องด้วยใบหน้าขาวซีด พบว่าหมอหลวงสองคนรออยู่ด้านในนานแล้ว พวกเขาหันมาด้วยสีหน้าย่ำแย่ “เหนียงเหนียงองค์ชาย…”

พบว่าบนเตียงบุรุษผู้นั้นไม่มีลมหายใจนานแล้ว มุมปากยังแขวนไปด้วยรอยเลือด นอนอยู่ที่นั่นโดยไร้ซึ่งลมหายใจแห่งชีวิต

อวี้กุ้ยเฟยสองขาอ่อนแรง ไม่อาจก้าวเดินไปเบื้องหน้า “นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น…”

อวิ๋นซูติดตามมาเบื้องหลังนาง เพียงมองก็ดูออกว่าหวงฝู่อี้ถูกพิษ

“อวี้กุ้ยเฟย องค์ชายถูกพิษ…เสียชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”

“เสียชีวิตแล้ว? พวกเจ้าหลอกเปิ่นกงเป็นแน่ เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่ เหตุใดอี้เอ๋อร์จึงได้…” ในดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยเจือไปด้วยความสับสนและไม่อยากเชื่อ มองไปทางอวิ๋นซูด้วยสายตาร้องขอ “คุณหนูกงซุน พวกเขาหลอกเปิ่นกงใช่หรือไม่? ทั้งๆ ที่เมื่อครู่อี้เอ๋อร์ยังรับปากเปิ่นกงว่าจะกินยาดีๆ อยู่เลย…”

อวิ๋นซูขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ นางส่งสายตาบอกให้ข้าราชบริพารข้างกายประคองอวี้กุ้ยเฟยโดยพลัน จากนั้นจึงยื่นมือไปข้างเตียง อวี้กุ้ยเฟยจ้องมองการเคลื่อนไหวของนางอย่างเงียบงันราวกับกำลังวาดหวังในปาฏิหาริย์ “คุณหนูกงซุน อี้เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง? เพียงหลับไปใช่หรือไม่?”

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความวิงวอนไม่อาจปกปิดไว้ได้แม้แต่น้อย อวิ๋นซูมองไปที่นางอย่างขออภัย คนถูกพิษไปแล้วจริงๆ กระทั่งนางก็ไม่อาจดึงชีวิตคืนมาจากสวรรค์ อวิ๋นซูรู้ว่าสิ่งที่ตนทำได้ในตอนนี้ก็คือตรวจสอบหาสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้พิษของหวงฝู่อี้กำเริบ

เพียงไม่นานขันทีน้อยด้านนอกก็ถูกคุมตัวเข้ามา รีบคุกเข่าเบื้องลงหน้าอวี้กุ้ยเฟย “เหนียงเหนียง บ่าวถูกใส่ร้าย ยามบ่าวมาถึงองค์ชายสี่ก็ลมหายใจขาดห้วงไปแล้ว! ถ้วยยายังตกอยู่ที่พื้นด้วย องค์ชายเสวยยาเข้าไปจึงได้ถูกพิษ…”

“เหลวไหล! เจ้าบ่าวสุนัขพูดจาไร้สาระนี่ ถึงกับกล้าสาปแช่งองค์ชายสี่เชียวหรือ เด็กๆ ลากเจ้าของอัปมงคลนี่ออกไป โบยให้ตายเสีย!” อวี้กุ้ยเฟยราวกับสูญสิ้นสตินึกคิดไปแล้วโดยสิ้นเชิง นางไม่อนุญาตให้ผู้ใดกล่าวว่าโอรสของตนตายอย่างเด็ดขาด! นางไม่เชื่อ นางไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว!

“อา! เหนียงเหนียงโปรดไว้ชีวิตด้วย! เหนียงเหนียงโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

อวิ๋นซูรีบก้าวออกมาโดยพลัน “เหนียงเหนียงโปรดสงบพระทัยด้วยเพคะ หม่อมฉันมีบางคำต้องการถามเขา!” ข้าราชบริพารผู้นี้อาจเป็นคนสุดท้ายที่เห็นหวงฝู่อี้ จะต้องหาเบาะแสจากเขาเท่านั้น

“คุณหนูกงซุนอย่าได้ฟังคำพูดหลอกลวงของเขาเป็นอันขาด อี้เอ๋อร์ต้องไม่ตายแน่นอน อี้เอ๋อร์จะตายได้อย่างไร?” ในดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยคละเคล้าไปด้วยความเจ็บปวด องครักษ์รีบประคองนางไปยังม้านั่งด้านข้าง ได้ยินเสียงนางพึมพำไม่ชัดเจน

ขันทีน้อยรีบคลานมาข้างเท้าอวิ๋นซู “คุณหนูกงซุน บ่าวถูกใส่ร้ายจริงๆ ขอรับ!”

“ตอนเจ้ามาเห็นผู้อื่นอยู่ในห้องหรือไม่?”

ขันทีน้อยย้อนนึกอย่างละเอียด จากนั้นจึงส่ายหน้า “ตอนบ่าวเข้ามาองค์ชายทรงบรรทมแล้ว ไม่เห็นผู้อื่นอีก บ่าวมิได้วางยาพิษองค์ชายนะขอรับ! ระยะนี้ล้วนเป็นบ่าวที่ปรนนิบัติองค์ชาย ต่อให้บ่าวมีความกล้ามากกว่านี้นับพันนับหมื่นเท่าก็ไม่กล้าทำเช่นนี้เป็นอันขาด! คุณหนูกงซุนโปรดมอบความยุติธรรมให้บ่าวด้วย มอบความยุติธรรมให้บ่าวด้วย!”

อวิ๋นซูขมวดคิ้ว “ยาขององค์ชายสี่เล่า?”

หมอหลวงข้างกายรีบนำถ้วยยาที่ตรวจสอบเมื่อครู่นี้เข้ามา ด้านบนยังมียาหลงเหลืออยู่เล็กน้อย

ส่วนทางห้องยาก็นำยาส่วนที่เหลือมาให้เช่นกัน อวิ๋นซูตรวจสอบ พบว่ายานี้ไม่มีปัญหา แต่ยาที่เหลืออยู่ในถ้วยยามีร่องรอยของพิษอยู่จริงๆ ดังนั้นข้าราชบริพารที่เคยจับถ้วยยานี้ล้วนคุกเข่าอยู่ด้านนอก ปากก็กล่าวว่าถูกใส่ร้าย ไม่มีผู้ใดยอมรับ อย่างไรก็ตามองค์ชายสี่ตายไปแล้วอย่างแท้จริง

หมอหลวงที่เงียบมาโดยตลอดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “คุณหนูกงซุน พวกเราพบของสิ่งนี้ที่พระหัตถ์องค์ชายสี่”

เขาส่งห่อกระดาษเล็กๆ ในมือมาให้ ด้านบนยังมีผงยาสีขาวหลงเหลืออยู่ “ผงยานี้ คล้ายกับว่าองค์ชายสี่ใส่เข้าไปในตัวยาด้วยพระองค์เอง” เสียงของหมอหลวงเบาลงเรื่อยๆ อย่างไรก็ตามอวิ๋นซูกลับฟังออก พวกเขาสงสัยว่าหวงฝู่อี้วางยาพิษตนเองเพื่อฆ่าตัวตาย

“ไม่! เป็นไปไม่ได้! อี้เอ๋อร์จะวางยาพิษตัวเองได้อย่างไร พวกเจ้า พวกเจ้าอย่าได้คิดหลอกลวงเปิ่นกง!” ทันใดนั้นอวี้กุ้ยเฟยพลันพุ่งเข้ามา พริบตาเดียวก็สะบัดองครักษ์ที่ขวางอยู่ออกไป โถมไปบนร่างของหวงฝู่อี้ กินยาพิษฆ่าตัวตายอันใด น่าขัน! อี้เอ๋อร์รู้ว่าตนเองจะหายเป็นปกติได้ มีความหวังและความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่อีกครั้งแล้ว จะฆ่าตัวตายในเวลาสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร! “อี้เอ๋อร์ เจ้าตื่นเถิด! หมู่เฟยมาแล้ว หมู่เฟยจะทวงความยุติธรรมให้เจ้า เจ้าตื่นเถิด ผู้ใดทำร้ายเจ้า…”

เสียงของนางแหบพร่าจนน่าตกใจ ไม่มีท่าทีของกุ้ยเฟยผู้สง่างามสูงศักดิ์อีก

ไม่นานข่าวในตำหนักขององค์ชายสี่ก็แพร่ไปถึงพระกรรณจักรพรรดิเหลียน ยามที่พระองค์และเฟิ่งหลิงมาถึง อวี้กุ้ยเฟยก็ร้องไห้จนสลบไปแล้ว มีข้าราชบริพารคอยเฝ้าอยู่ในตำหนักประทับ

เมื่อเห็นศพนั้น พระเนตรของจักรพรรดิเหลียนพลันเย็นยะเยือก พระพักตร์ของพระองค์ย่ำแย่จนผิดปกติ หมอหลวงและข้าราชบริพารพากันคุกเข่าอยู่ในห้อง บรรยากาศกดดันจนน่ากลัว

สายตาของเฟิ่งหลิงหยุดอยู่บนร่างของหวงฝู่อี้เนิ่นนาน อวิ๋นซูเก็บกวาดทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนในห้องถูกกันตัวออกไป

เนิ่นนานผ่านไปจักรพรรดิเหลียนจึงค่อยตรัสขึ้น “คุณหนูกงซุน…มีเบาะแสหรือไม่?” สุรเสียงของพระองค์สั่นเครือ เล็บจิกลงไปบนพนักวางแขนจนปรากฏเป็นรอย “หมอหลวงกล่าวว่าอี้เอ๋อร์กินยาพิษฆ่าตัวตายหรือ?”

พระองค์มิใช่คนเลือดเย็น ไม่ว่านิสัยในอดีตของหวงฝู่อี้จะเลวร้ายเพียงใดก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์ พระองค์รู้สึกผิดต่อองค์หญิงองค์ชายเหล่านี้ยิ่งนัก พระองค์มิได้รักใคร่หมู่เฟยของพวกเขา แต่จำเป็นต้องทำตามการจัดเตรียมของไท่ซ่างหวงเพื่อแผ่กิ่งก้านสาขาแห่งราชวงศ์ ช่วงเวลาที่พวกเขาเติบโตพระองค์ก็มิได้ดูดำดูดี ความจริงจักรพรรดิเหลียนเคยคิดว่าการที่พวกเขามีพฤติกรรมเลวร้ายต่างๆ นานาล้วนเป็นเพราะตัวพระองค์เอง หากพระองค์สั่งสอนพวกเขาอย่างเข้มงวดตั้งแต่เด็ก บางทีเรื่องคงไม่พัฒนาจนมาถึงขั้นนี้

ทว่ายามที่พระองค์เริ่มเสียใจกับความเกลียดชังและความอ่อนแอของพระองค์ในกาลก่อนก็ไม่ทันเสียแล้ว ตั้งแต่แรกเริ่มทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเพียงโศกนาฏกรรมเท่านั้น สิ่งที่ทำให้จักรพรรดิเหลียนยากจะรับไหวก็คือ พระองค์ทราบดีว่าผู้ที่เป็นสาเหตุของทุกเรื่องคือผู้ใด เครื่องสังเวยแห่งราชวงศ์เหล่านี้มิใช่ลูกหลานของคนผู้นั้นหรือ เหตุใดจึงได้…

ใช่แล้ว คนผู้นั้นกำลังลงโทษตน ต่อให้ต้องสังหารลูกหลานก็จะทำให้ตนได้ทราบถึงจุดจบที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขา จู่ๆ จักรพรรดิเหลียนพลันรู้สึกว่าหากต้องเอาชนะไท่ซ่างหวงด้วยความโหดเหี้ยมไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ตนคงทำไม่ได้ไปตลอดกาล

“หากดูผิวเผิน องค์ชายสี่ทรงเสวยยาที่มีพิษจนทำให้ตนเองตายจริงๆ เพคะ แต่หม่อมฉันพบว่าที่คอขององค์ชายมีรอยช้ำจางๆ อยู่สองรอย ยิ่งไปกว่านั้นบริเวณลิ้นยังมีรอยกัดอยู่ด้วยเพคะ” อวิ๋นซูชะงัก มองไปยังศพเย็นเยียบบนเตียงด้วยความเห็นใจ “หม่อมฉันคิดว่าองค์ชายถูกผู้อื่นจับกรอกพิษ”

หากเป็นเมื่อก่อนหวงฝู่อี้อาจจะมีความคิดฆ่าตัวตายเพราะหมดหวังต่ออนาคต แต่ตอนนี้อวิ๋นซูไม่เชื่อ

“ตำหนักของอวี้กุ้ยเฟยมีการคุ้มกันแน่นหนา เหตุใดจึงมีคนบุกเข้ามาลงมือวางยาพิษองค์ชายได้?” ท่าทีของจักรพรรดิเหลียนโหดเหี้ยมดุดัน อย่างไรก็ตามเหตุใดพระองค์จะไม่ทราบว่าในวังหลวงแห่งนี้ผู้ใดที่มีความสามารถเพียงนั้น พระองค์เพียงต้องการระบายความเกลียดชังในพระทัย ต้องการปิดซ่อนความโกรธในความไร้ความสามารถของตนเท่านั้น

เฟิ่งหลิงรู้ดีว่าจักรพรรดิเหลียนยากจะรับไหว พวกเขาคาดเดาได้แล้วว่าผู้ใดสามารถสังหารหวงฝู่อี้ในสภาพนี้ได้ การโจมตีและกล่าวเตือนในทุกครั้งของคนผู้นั้นล้วนใช้หนึ่งชีวิต คราวนี้เป็นหวงฝู่อี้ คราวต่อไปจะเป็นผู้ใดเล่า? เฟิ่งหลิงคิดจะกล่าวอะไรบางอย่างแต่จักรพรรดิเหลียนกลับยกมือหยุดไว้ “พวกเจ้าออกไปเถิด เจิ้นอยากอยู่เงียบๆ”

เฟิ่งหลิงและอวิ๋นซูสบตากัน จากนั้นจึงถอยออกไปอย่างเงียบงัน เหลือไว้เพียงจักรพรรดิเหลียนและศพบนเตียง หางตามองเห็นเงาร่างที่ทอดยาว เฟิ่งหลิงพลันคิดว่าจักรพรรดิเหลียนในยามนี้ดูแก่ลงไปมาก

“ซูเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าเหตุใดเขาต้องลงมือกับน้องสี่ด้วย?” เฟิ่งหลิงคิดว่าหวงฝู่อี้มิได้มีอำนาจข่มขู่ใดๆ ต่อไท่ซ่างหวง ต่อให้ต้องการสังหารก็ควรพุ่งเป้ามาที่ตนถึงจะถูก

อวิ๋นซูใคร่ครวญครู่หนึ่ง “บางทีคงต้องการเตือนคนข้างกายท่าน”

เพียงประโยคเดียวทำให้เฟิ่งหลิงเข้าใจกระจ่าง “อวี้กุ้ยเฟย”

คราวนี้ การที่ฮองเฮาถูกพวกเขากุมจุดอ่อนเพราะมีความช่วยเหลือจากอวี้กุ้ยเฟย ไท่ซ่างหวงตรวจสอบพบว่าอวี้กุ้ยเฟยเป็นพวกเขาจึงคิดจะเชือดไก่ให้ลิงดู ทำให้ในวังหลวงไม่มีผู้ใดกล้าช่วยเขาอีก ไม่นานเฟิ่งหลิงก็รู้ว่าเรื่องที่ตนต้องทำต่อไปก็คือบอกให้ขุนนางที่สนับสนุนอยู่เบื้องหลังตนระมัดระวังให้มาก เพราะอีกไม่นานคนที่ไท่ซ่างหวงจะลงมืออาจเป็นพวกเขา

“องค์ชาย องค์ชายรองพาคนมา อยู่ด้านนอกแล้วพ่ะย่ะค่ะ” สีหน้าของหลานอวิ๋นย่ำแย่ยิ่งนัก พาองครักษ์สองนายเดินมาเบื้องหน้าเฟิ่งหลิงและอวิ๋นซู

ยามนี้ตำหนักของอวี้กุ้ยเฟยจุดไฟสว่างไสว

หวงฝู่อวี้พาทุกคนมาคุกเข่าอยู่บนพื้น กล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “ขอเสด็จพ่อโปรดมีพระบัญชา จับกุมกงซุนซูด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”