หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 849 กุ้ยเฟยออกจากวัง

เล่มที่ 29 ตอนที่ 849 กุ้ยเฟยออกจากวัง

ครืน…

จู่ๆ ท้องฟ้าพลันมืดครึ้มลง รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวเข้าสู่วังหลวง

ตำหนักของอวี้กุ้ยเฟยถูกแขวนไว้ด้วยผ้าแพรขาว ทำให้พระราชวังอันสง่างามถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งความตาย

รถม้าหยุดจอดนอกตำหนักอวี้กุ้ยเฟย บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งลงจากรถ เงยหน้าขึ้นมองไปยังผ้าแพรขาวที่แขวนอยู่ด้านบน อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจเบาๆ หากเป็นไปได้เขาไม่อยากเข้าวังในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เลยจริงๆ ตอนนี้ในวังมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น เป็นสถานที่ไม่มงคลนัก

“ใต้เท้าซู” ข้าราชบริพารทั้งหลายพากันเดินเข้ามาคารวะ สีหน้าของอีกฝ่ายเคร่งเครียดยิ่งนัก ก้าวเดินไปยังสถานที่ที่มีคนแน่นหนาที่สุดโดยไม่หยุดพัก

“กุ้ยเฟยอยู่ที่ใด?”

ใต้เท้าซูเดินมายังห้องโถงใหญ่ พริบตาเดียวก็จับตัวนางข้าหลวงผู้หนึ่งมาเอ่ยถาม

“เหนียงเหนียงอยู่ในตำหนักบรรทมเจ้าค่ะ”

เมื่อกล่าวจบก็ไม่เห็นเงาร่างของบุรุษผู้นั้นแล้ว

นอกตำหนักอวี้กุ้ยเฟยมีองครักษ์จำนวนมากคอยเฝ้าอยู่ คุณหนูกงซุนสั่งไว้แล้วว่าให้ปรนนิบัติให้ดี หากมีอะไรผิดปกติให้รีบรายงานทันที

“คารวะใต้เท้าซู”

“ถอยไปเถิด ข้าต้องการพูดคุยกับกุ้ยเฟย” ใต้เท้าซูเป็นบิดาของอวี้กุ้ยเฟย คราวนี้เข้าวังมาอย่างจำใจ จักรพรรดิเหลียนประกาศกับภายนอกแล้วว่าองค์ชายสี่หวงฝู่อวี้ประชวรหนักจนสิ้นพระชนน์ ดังนั้นใต้เท้าซูจึงมาเยือน ทุกคนคิดเพียงว่าเขามาร่วมงานศพ

ข้าราชบริพารย่อมไม่สงสัยจึงพากันถอยออกไป ประตูถูกเปิดออก เมื่อใต้เท้าซูเดินเข้ามาพลันได้กลิ่นยาอันเข้มข้นถาโถมเข้าสู่จมูก

“กุ้ยเฟย” เสียงนี้ดังขึ้นในตำหนักประทับอันกว้างใหญ่ ฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ

“ท่านพ่อ” พบว่าสตรีใบหน้าขาวซีดลุกขึ้นนั่งจากบนเตียง ใต้เท้าซูรู้สึกเหนือคาดที่ไม่เห็นน้ำตาของนาง เดิมทีคิดว่าเมื่อได้พบอวี้กุ้ยเฟยจะต้องเห็นสตรีโศกเศร้าเจ็บปวดผู้หนึ่งเป็นแน่ ทว่าความสงบเช่นนี้ของนางกลับเหนือความคาดหมาย

“อย่าลุกขึ้นเลย พักผ่อนเถิด” ใต้เท้าซูรีบเดินเข้ามาหยุดอวี้กุ้ยเฟยไว้ เขาหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง จากนั้นจึงกล่าวเสียงเบา “พ่อรู้ว่าการพูดคำเหล่านี้ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ไม่ค่อยดีนัก เรื่องเป็นเช่นนี้…”

ไหนเลยจะรู้ว่าใต้เท้าซูยังพูดไม่ทันจบ อวี้กุ้ยเฟยกลับจับแขนเสื้อเขาแน่น “ท่านพ่อ เร็วเถิด รีบเตรียมเรือนให้ข้าหลังหนึ่ง ข้าจะพาอี้เอ๋อร์ออกจากวัง”

อะไรนะ?! ใต้เท้าซูยังไม่ทันเข้าใจความหมายในคำพูดของอวี้กุ้ยเฟยกลับพบว่าบนใบหน้าของสตรีนางนี้ปรากฏความคาดหวังขึ้นหลายส่วน “คุณหนูกงซุนรับปากลูกแล้วว่าจะทูลขอฝ่าบาทให้ลูกออกจากวังได้ ระยะนี้ในวังมีเรื่องมากมาย ลูกกลัวว่าหากอยู่ต่ออาจเจอความยุ่งยาก ท่านพ่อรีบเตรียมการให้ลูกเถิด ลูกจะพาอี้เอ๋อร์ออกไปพักรักษาตัวนอกวัง”

“มิใช่ว่าองค์ชายสี่…”

อย่างไรก็ตาม อวี้กุ้ยเฟยจมจ่ออยู่ในโลกของตนเองไปแล้วโดยสิ้นเชิง บนใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา “ดีจริงๆ อาการป่วยของอี้เอ๋อร์ดีขึ้นแล้ว เชื่อว่าเมื่อออกจากวังเขาจะต้องหายเป็นปกติแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นท่านพ่อย่อมมีความสุขได้แล้ว!”

ขณะนั้นเอง เมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของอวี้กุ้ยเฟย ในที่สุดใต้เท้าซูจึงสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง “เหนียงเหนียง องค์ชายสี่ทรงสิ้นพระชนม์แล้ว”

“ท่านพ่อล้อเล่นแล้ว เมื่อครู่ลูกยังพบเขาอยู่เลย! ผิวหนังบริเวณคอของเขามีจุดหนึ่งที่หายเป็นปกติแล้ว! คุณหนูกงซุนกล่าวว่าอีกไม่นานจะหายดี”

ใต้เท้าซูอ้าปาก คิดว่าอวี้กุ้ยเฟยเสียสติไปแล้วใช่หรือไม่ เขาคิดถึงจุดประสงค์ที่เข้าวังมาในวันนี้ “เหนียงเหนียง ซูถังเกิดเรื่องแล้ว เรื่องไปถึงท่านผู้ตรวจการแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานฝ่าบาทคงทราบ เจ้ารีบสั่งให้คนไปหยุดผู้ตรวจการท่านนั้นไม่ให้ถวายฎีกาไปที่ห้องทรงอักษรเถิด เคลื่อนไหวตอนนี้ยังทัน”

เมื่อกล่าวจบอวี้กุ้ยเฟยพลันเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตะลึง “อะไรนะ?! เหตุใดเขาจึงก่อเรื่องในเวลาสำคัญเช่นนี้ได้? ก่อนหน้านี้ลูกเคยเตือนเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้คิดใช้อำนาจบาตรใหญ่ก็ต้องรู้จักพิจารณาเสียบ้าง ตอนนี้ฝ่าบาทยังไม่ได้รับปากให้ลูกและอี้เอ๋อร์ออกจากวัง หากฝ่าบาททรงทราบ ลูกจะผลักตัวเองออกไปได้อย่างไร?”

ใต้เท้าซูไม่คิดว่าอวี้กุ้ยเฟยจะเป็นจริงเป็นจังกับเรื่องของหวงฝู่อี้เช่นนี้ “ใช่แล้ว ดังนั้นเจ้าจึงต้องรีบสั่งคนไปทำงาน!”

ในดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยเจือไปด้วยประกายลุกโชน นางดึงผ้าห่มบนร่างของตนออกโดยพลัน “ไม่! ตอนนี้เปิ่นกงจะไปขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ทรงละเว้น พรุ่งนี้จะออกจากวัง!”

“อะไรนะ เจ้า นี่เจ้าไม่คิดจะช่วยน้องชายของเจ้าหรือ?!” ใต้เท้าซูรีบดึงอวี้กุ้ยเฟยไว้ กลัวว่านางที่ยังมีสติไม่ครบสมบูรณ์จะพูดสิ่งไม่สมควรอันใดเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท

“เขาสมควรแล้ว! เอาแต่หาเรื่องวุ่นวายให้ลูกหลายครั้งหลายครา! ตอนนี้ลูกไม่สนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว ขอเพียงช่วยอี้เอ๋อร์ให้ปลอดภัยได้เป็นพอ! ท่านพ่อ อี้เอ๋อร์ก็เป็นหลานของท่าน ท่านอย่าได้เข้าข้างซูถังอีก!”

ใต้เท้าซูพลันโกรธถึงสมอง เขาบีบแขนอวี้กุ้ยเฟยอย่างแรง “เจ้าตื่นเสียทีเถิด! อี้เอ๋อร์ตายไปแล้ว! อย่าได้เลอะเลือนอีก รีบสั่งให้คนไปช่วยน้องชายเจ้าเสีย!”

ตายแล้ว?! อวี้กุ้ยเฟยถูกกระทบจิตใจจนสั่นไหว บนใบหน้าเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา

“ไม่ เหตุใดท่านพ่อจึงได้สาปแช่งหลานของตนเองเช่นนี้? อี้เอ๋อร์ยังดีอยู่แท้ๆ…”

“นี่เจ้าเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก? ตอนนี้อี้เอ๋อร์ไม่อยู่แล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะสูญเสียความโปรดปราน เมื่อถึงตอนนั้นมิแน่ว่าอาจเสียตำแหน่งกุ้ยเฟยก็เป็นได้ แล้วผู้ใดจะปกป้องตระกูลซูของพวกเรา! มีเพียงต้องปกป้องตระกูลซูไว้ให้ได้เท่านั้น ตระกูลซูของพวกเราจึงจะมีหวัง!”

“ไม่! ข้าไม่ฟัง! ข้าไม่ฟัง!” อวี้กุ้ยเฟยเริ่มตะโกนอย่างบ้าคลั่ง การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ดึงดูดข้าราชบริพารที่อยู่ด้านนอกเข้ามา ทุกคนรีบวิ่งเข้าไป เห็นใต้เท้าซูกำลังดึงสตรีนางนั้นอยู่ ทำให้ผู้พบเห็นตกใจรีบพากันล้อมเข้ามา “เหนียงเหนียง! โปรดสงบพระทัยก่อน เร็ว รีบไปบอกคุณหนูกงซุน!”

ตอนนี้มีคนมาก ใต้เท้าซูไม่อาจพูดเรื่องเกี่ยวกับซูถังได้อีก ไม่นานสตรีสุขุมเยือกเย็นก็ถูกทุกคนพาเขามา

“เหนียงเหนียง…” อวิ๋นซูขมวดคิ้ว เมื่อครู่อาการยังนับว่าสงบมั่นคงมิใช่หรือ เหตุใดจู่ๆ นางจึงเผชิญหน้ากับอาการใจสลายอีกแล้ว สายตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนร่างของใต้เท้าซูที่มีสีหน้าย่ำแย่ด้านข้าง อีกฝ่ายหลบตาอย่างร้อนตัว ทำเพียงยืนอยู่บริเวณนั้นอย่างเงียบงัน

“คุณหนูกงซุนมาได้พอดี อี้เอ๋อร์ยังไม่ตายใช่หรือไม่! เมื่อครู่คุณหนูกงซุนยังรักษาให้อี้เอ๋อร์อยู่เลย กล่าวว่าอีกไม่นานอี้เอ๋อร์จะหายดีแล้วใช่หรือไม่?!” อวี้กุ้ยเฟยจับแขนอวิ๋นซูด้วยท่าทีกระวนกระวาย ผมของนางสยายดูราวกับคนเสียสติ

“อวี้กุ้ยเฟยโปรสงบพระทัยก่อนเพคะ องค์ชายสี่ทรงพักผ่อนอยู่ หากเหนียงเหนียงทำเช่นนี้ประเดี๋ยวองค์ชายจะสะดุ้งตื่น!”

อวิ๋นซูกล่าวปลอบอย่างอดทน ในที่สุดอวี้กุ้ยเฟยก็ค่อยๆ สงบลง “อี้เอ๋อร์กำลังพักผ่อน ใช่แล้ว เปิ่นกงไม่อาจทำให้เขาสะดุ้งตื่น…ไม่อาจ…” อวิ๋นซูส่งสายตาครั้งหนึ่งพลันมีข้าราชบริพารนำยาสงบใจที่ต้มเสร็จเมื่อครู่นี้เข้ามา หลอกล่อให้อวี้กุ้ยเฟยดื่มลงไป จากนั้นจึงพากลับไปนอนบนเตียงอย่างสงบ

“เหนียงเหนียง…” ใต้เท้าซูอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก แต่กลับถูกอวี้กุ้ยเฟยหยุดไว้ “ท่านพ่อ อี้เอ๋อร์ยังไม่ตาย!”

ในดวงตาของนางราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชน ถึงกับทำให้ใต้เท้าซูตกใจจนผงะ กระทั่งเรื่องที่ตนคิดอยากพูดก็ลืมไปจนสิ้น

“ใต้เท้าซู ตอนนี้อาการของอวี้กุ้ยเฟยไม่ดีนัก หวังว่าใต้เท้าจะไม่กระตุ้นนาง” อวิ๋นซูเดินมากล่าวเตือนข้างกายใต้เท้าซู บุรุษผู้นั้นมองท่าทีบ้าคลั่งเสียสติของอวี้กุ้ยเฟย ในใจร้อนรนแต่กลับไม่ทราบว่าควรจะทำเช่นไรดี

“เชิญใต้เท้ากลับไปก่อนเถิด รอให้อาการของอวี้กุ้ยเฟยมั่นคงเสียก่อนค่อยมาเยี่ยมอีกครั้ง”

ยามนี้มีคนมากมายเฝ้าอยู่ข้างกายอวี้กุ้ยเฟย ใต้เท้าซูไม่อาจเอ่ยปากได้จริงๆ ทำได้เพียงทอดถอนใจแล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

เมื่อได้ยินเรื่องอาการของอวี้กุ้ยเฟย เดิมทีจักรพรรดิเหลียนคิดจะจัดงานศพให้หวงฝู่อี้อย่างยิ่งใหญ่ ทว่าตอนนี้กลับจำต้องดำเนินการอย่างเรียบง่ายเพื่อมิให้เกิดปัญหาใหม่สอดแทรก วันต่อมา ร่างของหวงฝู่อี้ถูกส่งไปยังสุสานหลวง กระทั่งขบวนส่งตอบยังค่อนข้างเรียบง่าย คนไม่รู้ยังคิดว่าเป็นคุณชายตระกูลธรรมดาสิ้นชีพ ส่วนอวี้กุ้ยเฟยทำเพียงอยู่ในตำหนักถูกทุกคนปลอบประโลม มิได้ไปส่งหวงฝู่อี้เป็นครั้งสุดท้าย

ในห้องทรงอักษร

จักรพรรดิเหลียนได้รับฎีกาของผู้ตรวจการแล้ว โดยมีอวิ๋นซูและเฟิ่งหลิงยืนอยู่เบื้องพระพักตร์

“เจิ้นเข้าใจแล้ว ให้อวี้กุ้ยเฟยออกจากวังไปเถิด”

ในวังหลวงแห่งนี้มีสนมเสียสติจำนวนน้อยเสียเมื่อใด เห็นแก่ที่นางเคยช่วยหลิงเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ จักรพรรดิเหลียนจึงตัดสินใจจะมอบอิสระให้นาง จัดเตรียมเรือนสงบๆ แห่งหนึ่งไว้นอกวัง ให้อวี้กุ้ยเฟยใช้ชีวิตที่เหลือ ส่วนตระกูลซูตอนนี้จำต้องจัดการแล้ว “คุณหนูกงซุน เรื่องนี้มอบให้เจ้าไปจัดการ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปในวังจะไม่มีอวี้กุ้ยเฟยอีก”

ไม่นานตำหนักอวี้กุ้ยเฟยก็เงียบสงัด

รถม้าธรรมดาคันหนึ่งรออยู่ประตูหลัง สตรีในอาภรณ์ไว้ทุกข์ถูกประคองออกมา

“คุณหนูกงซุน อี้เอ๋อร์เล่า? เปิ่นกงจะรอไปด้วยกันกับเขา…” อวี้กุ้ยเฟยชะล้างเครื่องประทินโฉมอันหรูหราสง่างามไปจนสิ้นแล้ว ยามนี้ใบหน้าไร้การแต่งแต้มปรากฏความสับสน

“องค์ชายสี่เสด็จออกจากวังไปก่อนแล้ว ฝ่าบาทจัดเตรียมเรือนที่เหมาะสมแห่งหนึ่งให้องค์ชายรักษาตัวแล้วเพคะ อวี้กุ้ยเฟยโปรดวางพระทัย” นางรู้ดี บางทีการให้อวี้กุ้ยเฟยมีชีวิตอยู่ท่ามกลางคำโกหกอาจเป็นความเมตตาอย่างหนึ่งสำหรับนาง

อวี้กุ้ยเฟยผงกศีรษะอย่างเข้าใจกระจ่าง “ขอบคุณคุณหนูกงซุนจริงๆ ในที่สุดเปิ่นกงก็ได้ออกจากสถานที่นี้แล้ว” นางเงยหน้าขึ้น มองไปยังหลังคาอันสง่างามหรูหราของวังหลวง ฝูงนกบินผ่านท้องฟ้าเหนือศีรษะ บินไปยังสถานที่กว้างขวางยิ่งกว่า

รถม้าเคลื่อนตัวออกนอกวัง ในรถม้า มือข้างหนึ่งเลิกผ้านม่านขึ้น มองไปยังตำหนักที่อาศัยอยู่มานานหลายปี ในดวงตาของอวี้กุ้ยเฟยมีประกายลึกล้ำที่ผู้อื่นไม่เข้าใจ น้ำตาสองสายกลับไหลออกมาจากหางตา

ในที่สุดนางก็ได้ไปจากสถานที่แห่งนี้แล้ว…

อย่างไรก็ตาม ไม่นานเรื่องที่อวี้กุ้ยเฟยเสียสติก็แพร่ไปทั่วทั้งพระราชวัง กระทั่งผู้คนในตำหนักยังแยกย้ายจนว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดกล้าถามว่าอวี้กุ้ยเฟยไปที่ใด รู้เพียงว่าตำหนักแห่งนี้มีความกดดันแพร่ออกมา เหล่านางสนมในวังหลังยิ่งอดไม่ได้ที่จะร้องไห้สะอึกสะอื้น ทุกคนประพฤติตัวสงบเสงี่ยมขึ้นไม่น้อย พวกนางรับรู้ได้จากเรื่องของอวี้กุ้ยเฟยแล้วว่าสิ่งใดที่เรียกว่ากรรมตามสนอง อวี้กุ้ยเฟยและองค์ชายสี่ที่ก่อนหน้านี้วางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วยังต้องตกลงสู่จุดจบเช่นทุกวันนี้ กระทั่งตระกูลซูที่มีอำนาจปิดครึ่งฟ้าด้วยมือเดียวก็ยังถูกจักรพรรดิเหลียนกุมจุดอ่อนกำจัดอำนาจส่วนใหญ่ไปแล้ว พริบตาเดียวในวังพลันเงียบสงบลงไม่น้อย ทุกคนต่างรู้สึกหวาดกลัวและกดดันอยู่ในใจ ค่อยๆ เก็บงำความคิดเล็กน้อยของตนกลับคืนไป

มีคนสงบเสงี่ยม ย่อมมีคนเริ่มกระสับกระส่าย

“ชานกงกง เสด็จพ่อจะมีพระทัยลำเอียงเกินไปแล้ว!” หวงฝู่อวี้ระบายอารมณ์ออกมากับขันทีผมขาวเบื้องหน้า