หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 860 ผลลัพธ์วิเศษ

เล่มที่ 29 ตอนที่ 860 ผลลัพธ์วิเศษ

“นะ นี่มัน…” บนใบหน้าของชุนเซียงเต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน กระทั่งอวิ๋นซูก็อดแปลกใจไม่ได้ ทั้งสองคิดไปถึงเรื่องหนึ่งอย่างพร้อมเพียง ฟื้นคืนจากความตาย!

อย่างไรก็ตาม ชุนเซียงในยามนี้กลับเสียใจยิ่งนัก ยาวิเศษเช่นนี้นางถึงกับเสนอให้คุณหนูตนเอาไปให้สุนัขกิน! หากรู้ว่ามียาเช่นนี้ ผู้คนในใต้หล้าใครบ้างไม่อยากได้? “คุณหนูเจ้าคะ ล้วนเป็นความผิดของบ่าว ยานี้ควรใช้กับสิ่งที่จำเป็นยิ่งกว่า”

สุนัขสีดำตัวนั้นราวกับได้รับชีวิตใหม่ก็มิปาน กระดิกหางเดินหมุนรอบพวกนางสองคนด้วยความดีใจ ดวงตาที่เดิมที่ขุ่นมัวไร้แววแปรเปลี่ยนไปเป็นประกายขึ้นมาก มันเห่าออกมาสองครั้ง ไม่มีท่าทีหายใจรวยระรินเฉกเช่นเมื่อครู่นี้อยู่เลย ทว่าอวิ๋นซูกลับทำเพียงจ้องมองภาพมหัศจรรย์เบื้องหน้าอย่างเงียบงัน คิ้วบางขมวดมุ่นปรากฏความรู้สึกหนักอึ้งชัดเจน

ขอบเขตสูงสุดของวิชาแพทย์? หรือว่าคนตระกูลอู่กำลังพัฒนายาที่ทำให้มีชีวิตยืนยาวไม่แก่ชรา? ยามนี้อวิ๋นซูนับว่าเข้าใจความหมายในคำพูดที่บุรุษชุดคลุมดำกล่าวแล้ว เพียงแต่…นี่เป็นไปได้หรือ?

…

“มหัศจรรย์จริงๆ คุณหนูใช้วิธีอันใดจึงทำให้เจ้าสุนัขนี่กลับมามีชีวิตได้?” ซุนโป๋ในห้องครัวมองไปยังสุนัขชราที่เดินพัวพันอยู่ข้างเท้าตนอย่างยากจะเชื่อ ทั้งๆ ที่ถึงเวลาแล้ว เหตุใดยังดึงกลับมาจากประตูผีได้?

อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา “ให้ข้าพามันกลับไปสังเกตที่ห้องสักหลายวันได้หรือไม่?”

ซุนโป๋คิดว่าอวิ๋นซูให้สุนัขดำกินยาอะไรลงไปจึงจำเป็นต้องสังเกตอาการป่วยให้มั่นคง รีบแย้มยิ้มอย่างเคารพ “คุณหนูเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตมันไว้ สุนัขชราตัวนี้นับว่ามีวาสนาแล้ว!”

อวิ๋นซูทำเพียงแย้มยิ้มไม่กล่าวคำใด เรื่องยายืดชีวิตมิให้แก่ชราเช่นนี้นางกำชับชุนเซียงแล้วว่ามิให้กล่าวกับผู้ใดในจวน มิเช่นนั้นเป็นไปได้มากว่าจะก่อให้เกิดคลื่นลมครั้งใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นนางคิดว่าเรื่องอาจมิได้ง่ายดายเช่นนี้ นางต้องการตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงในยามปกติของสุนัขตัวนี้ก่อน บางทีอาจกลายเป็นประสบการณ์การศึกษาความรู้ที่ล้ำค่าของนางก็เป็นได้

ยาอายุวัฒนะ เพียงฟังก็ทำให้ผู้คนปรารถนาแล้ว

“คุณหนูเจ้าคะ ความอยากอาหารของสุนัขดำนี่ดีมากจริงๆ” ภายในลานเรือน ชุนเซียงมองสุนัขชราที่กำลังกัดกินเนื้อ ท่าทางเมื่อวานของมันราวกับเป็นเพียงความฝันของตนก็มิปาน

อวิ๋นซูที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างเงยหน้าขึ้นมองภาพนี้ ในมือกำลังถือเทียบยาที่ตนจดบันทึกลงไป

นอกจากนำโลหิตของมนุษย์มากมายมาเป็นส่วนผสมของยาแล้ว ยาลูกกลอนสีแดงนั้นยังมีส่วนผสมอีกหลายอย่าง ในนั้นมีสมุนไพรครึ่งหนึ่งที่เหมือนในบันทึกวิชาลับของตระกูลอวิ๋น ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเชื่อว่าเป็นคนตระกูลอู่ศึกษาออกมาเอง เมื่อรวมของแปลกประหลาดเหล่านี้เข้าด้วยกันแล้ว จะสามารถทำให้ยารักษาความเยาว์วัยกลายเป็นยาอายุวัฒนะเชียวหรือ? หลักการของโลกมนุษย์ที่ว่าการเกิดแก่เจ็บตายมิอาจเปลี่ยนแปลงจะถูกทำลายได้ง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?

“อา คุณหนูเจ้าคะ ไม่ทราบว่าบ่าวรู้สึกไปเองหรือไม่ เหมือนว่าสุนัขตัวนี้จะอ้วนขึ้น?” เมื่อวานยังมีสภาพผอมจนเห็นกระดูก แต่วันนี้จับดูแล้วให้ความรู้สึกถึงเนื้อหนัง

ชุนเซียงกล่าวเช่นนี้ทำให้อวิ๋นซูมองไปอย่างพิจารณา ในใจเกิดความคาดเดาอย่างหนึ่งโดยพลัน รีบยกพู่กันขึ้นจดการเปลี่ยนแปลงลงไปในกระดาษ ทำให้มีชีวิตชีวาสร้างเนื้อหนังหรือ? ยาออกฤทธิ์เร็วเพียงนี้เชียว

เวลาผ่านไปสองวัน เฟิ่งหลิงนำข่าวหนึ่งมาที่จวนแม่ทัพ

ในลานเรือนมีเสียงเห่าอย่างมีความสุขของสุนัขดังแว่วมา บุรุษรูปงามเป็นเอกมีความแปลกใจในดวงตา “ซูเอ๋อร์เลี้ยงลูกสุนัขตั้งแต่เมื่อใด?”

สตรีสุขุมเยือกเย็นเดินออกมาจากในห้อง สุนัขสีดำตัวนั้นวิ่งไปข้างกายอวิ๋นซูด้วยความยินดี ปล่อยให้นางอุ้มอย่างเชื่อฟัง

“ลูกสุนัข? สุนัขตัวนี้อยู่มายี่สิบปีแล้ว”

ยี่สิบปี? เฟิ่งหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อดูจากสีขนและผิวหนังของสุนัขคล้ายกับเพิ่งอยู่ในวัยหนุ่ม จะอยู่มายี่สิบปีแล้วได้อย่างไร?

“ดูอายุน้อยมากใช่หรือไม่?” อวิ๋นซูแย้มยิ้ม มองเพียงปราดเดียวก็คาดเดาความคิดในใจของเฟิ่งหลิงได้

อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายกลับฟังความหมายลึกล้ำในคำพูดของอวิ๋นซูไม่ออก “ซูเอ๋อร์ คนที่ข้าส่งออกไปได้รับข่าวมาอีกอย่างหนึ่ง คดีหายตัวที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงระยะนี้ซับซ้อนยิ่งกว่าที่พวกเราคิด นอกจากมีเด็กหายไปแล้ว คดีคนหายตั้งแต่อายุยี่สิบถึงเจ็ดสิบปีมีรวมกันกว่ายี่สิบคนแล้ว”

“หายตัวไปในช่วงนี้หมดเลยหรือ?” อวิ๋นซูมองท่าทีของอีกฝ่าย รู้สึกว่าเฟิ่งหลิงคิดว่าคดีหายตัวเหล่านี้ล้วนเป็นการกระทำของตระกูลอู่

“ที่น่าสนใจก็คือในนั้นสิบคนเป็นบุรุษอีกสิบคนเป็นสตรี ล้วนมีระดับอายุเท่ากัน เจ้าว่าหากต้องการนำไปทำยา นอกจากเด็กชายเด็กหญิง พวกเขายังต้องการคนเหล่านี้หรือไม่?” เฟิ่งหลิงจำได้ อวิ๋นซูเคยกล่าวว่าอีกฝ่ายต้องการโลหิตของเด็กชายเด็กหญิงร้อยคนเพื่อนำไปทำส่วนผสมของยา

อวิ๋นซูลูบสุนัขน้อยในอ้อมกอดเบาๆ เอ่ยปากอย่างครุ่นคิด “บางทีเพราะต้องการสังเกตผลของยากระมัง”

ผลของยา?! เฟิ่งหลิงสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของอวิ๋นซูแตกต่างออกไป สตรีเบื้องหน้าราวกับใส่ใจสุนัขในอ้อมกอดยิ่ง เขาคิดไปถึงคำพูดของอวิ๋นซูเมื่อครู่นี้ “ซูเอ๋อร์ หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“คุณหนูเจ้าคะ” ชุนเซียงเดินกลับมาจากด้านนอก ในมือถือจานอาหารสุนัขไว้ ได้เวลาทานอาหารแล้ว สุนัขตัวนี้คล้ายได้กลิ่นอาหารจึงรีบดิ้นออกจากอ้อมกอดอวิ๋นซู วิ่งไปทางชุนเซียงด้วยความยินดี ท่าทีมีชีวิตชีวาราวกับเป็นสุนัขหนุ่มที่มีสุขภาพแข็งแรง

อวิ๋นซูมองร่างสีดำนั้น เอ่ยปากช้าๆ “ก่อนหน้านี้หลายวัน สุนัขตัวนี้ไปเยือนประตูผีกลับมารอบหนึ่ง”

เฟิ่งหลิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดอวิ๋นซูจึงใส่ใจสุนัขน้อยตัวนั้นเพียงนี้ รอฟังอย่างอดทน

“เพราะข้าให้มันกินยาลูกกลอนเม็ดนั้นลงไป”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา ในดวงตาของเฟิ่งหลิงพลันมีประกายพาดผ่าน เขาคาดเดาได้แล้วว่าต่อไปอวิ๋นซูจะกล่าวสิ่งใด

“ก่อนหน้านี้หลายวันยังมีสภาพเป็นสุนัขชราตัวหนึ่ง มันเริ่มเปลี่ยนไปเยาว์วัยแข็งแรงด้วยระดับความเร็วที่ทำให้ผู้คนตื่นตะลึง ขนก็เงางามขึ้นมาก ราวกับได้เกิดใหม่ก็มิปาน”

ได้เกิดใหม่? เฟิ่งหลิงพลันคิดไปถึงคนที่หายตัวไปเหล่านั้น อายุแตกต่างกัน…

อวิ๋นซูดึงสายตากลับมา มองไปยังดอกไม้ตูมสีชมพูในแจกัน “ดอกไม้ที่กำลังจะเหี่ยวเฉา หากทำให้มันเบ่งบานขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นจะมีผลลัพธ์เช่นไร? คราวนี้กระทั่งข้าก็คาดเดาไม่ได้ อย่างไรก็ตามมีจุดหนึ่งที่ข้ามั่นใจ ผลของยานี้จะต้องยังไม่สมบูรณ์เป็นแน่ มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่จำเป็นต้องจับตัวคนมากมายกลับไปลองยา ที่ต้องการคนที่มีอายุแตกต่างกันไปเพราะอยากรู้ว่ายานี้จะมีผลกับคนเช่นไร และผลนั้นจะอยู่ได้นานเพียงใด”

คืนความเยาว์วัย? ระยะนี้อวิ๋นซูสังเกตสุนัขสีดำตัวนั้นอย่างเข้มงวด ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปเป็นเช่นไร อย่างไรก็ตามนางกลับเข้าใจดี ตระกูลอู่กำลังทำเรื่องที่จะมองผ่านไม่ได้เป็นอันขาด หากไม่สำเร็จพวกเขาก็ต้องเสียสละชีวิตของคนบริสุทธิ์มาก แต่หากสำเร็จโลกใบนี้คงไม่สงบอีก จะมีคนมากมายเพียงใดที่ถูกยาอันร้ายกาจดึงดูด

ชีวิตยืนยาวไม่แก่ชรา ตั้งแต่อดีตมีคนมากน้อยเพียงใดที่มีความฝันเช่นนี้ หากตระกูลอู่ทำสำเร็จ จักรพรรดิแต่ละแคว้นจะต้องต่อสู้แย่งชิงกันเพราะมันเป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้นจะกลายเป็นการต่อสู้ที่แย่งชิงยาอันไม่สิ้นสุด และด้วยความเห็นแก่ตัวของผู้คนย่อมไม่อนุญาตให้ยาชนิดนี้แพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง หากทุกคนในใต้หล้าล้วนมีชีวิตยืนยาวไม่แก่ชรา เช่นนั้นจะกลายเป็นเหตุการณ์น่าหวาดกลัวเพียงใด

ในฐานะที่เป็นผู้เดินอยู่บนเส้นทางการแพทย์ แม้นางจะถูกยาอายุวัฒนะเช่นนี้ดึงดูดอย่างลึกล้ำ ทว่าในฐานะที่เป็นคนตระกูลอวิ๋น นางย่อมไม่อนุญาตให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเป็นอันขาด

แต่เฟิ่งหลิงกลับคิดไปถึงปัญหาอีกอย่างหนึ่ง การกระทำทั้งหมดของตระกูลอู่ล้วนเป็นไปตามพระบัญชาของไท่ซ่างหวง กล่าวเช่นนี้เขาคิดจะมีชีวิตยืนยาวไม่แก่ชราหรือ? เฟิ่งหลิงไม่ทราบว่าควรหัวเราะหรือควรร้องไห้ดี ยามนี้เขาสัมผัสถึงความน่าหวาดกลัวของไท่ซ่างหวงได้อย่างลึกล้ำแล้ว อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ต้องสู้กับเหล่าโอรสของตน สู้กับแต่ละแว่นแคว้น สู้กับผู้คนใต้หล้า ยามนี้ยังคิดสู้กับสวรรค์อีกด้วย!

อะไรที่ทำให้เขาดื้อดึงเพียงนี้? เฟิ่งหลิงรู้ว่าไท่ซ่างหวงมีอายุเกิน 70 ปีแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยอำนาจในมือ ยังคงควบคุมแคว้นเหลียนทั้งแคว้นอยู่เบื้องหลัง ตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่?

“ในแคว้นเหลียน มีที่ใดผลิตหญ้าหลงซวีหรือไม่?”

“หญ้าหลงซวี?” เฟิ่งหลิงได้สติกลับมา ท่าทีเปี่ยมความสงสัยเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่เคยได้ยินชื่อหญ้าชนิดนี้มาก่อน

“ในยาลูกกลอนนั้นมีกลิ่นของหญ้าหลงซวีที่มีค่ามากอยู่ด้วย สมุนไพรชนิดนี้ถูกนำไปผสมในตัวยาน้อยมาก เพราะหลังจากเก็บเกี่ยวพวกมันมาแล้วจะต้องบดและนำไปใส่ผสมในยาภายในเวลาครึ่งเค่อจึงจะมีผล ดังนั้นขอเพียงหาสถานที่ที่มีหญ้าหลงซวีพบ ในขอบเขตไม่กี่ลี้รอบๆ จะต้องมีเงาของคนตระกูลอู่อยู่เป็นแน่” ความหมายของอวิ๋นซูก็คือพวกเขาใช้หญ้าชนิดนี้ ทั้งยังบดเพื่อนำไปผสมในยาได้ในเวลาสั้นๆ เช่นนั้นมีเพียงตัวเลือกเดียวก็คือต้องปรุงยาในสถานที่ใกล้เคียง

ในดวงตาของเฟิ่งหลิงสว่างวาบ กำลังกลุ้มใจที่หาร่องรอยของคนตระกูลอู่ไม่พบอวิ๋นซูก็มอบข้อมูลอันสำคัญนี้ให้แล้ว

“ได้ ข้าจะรีบสั่งให้คนไปหาทันที ซูเอ๋อร์ ระยะนี้เจ้าต้องระมัดระวังตัวให้มาก อีกไม่กี่วันข้าจะมาหาเจ้าใหม่”

กลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ บุรุษก็กลายเป็นสายลมเลือนหายไปจากสายตาของอวิ๋นซู

สายตาของสตรีสุขุมเยือกเย็นหยุดอยู่บนร่างของสุนัขน้อยที่ดูกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง ชุนเซียงที่นั่งสังเกตอยู่ด้านข้างมาโดยตลอดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “แปลกจริง เหตุใดวันนี้จึงกินน้อยนัก”

พบว่าในจานมีอาหารเหลือมากกว่าครึ่ง ก่อนหน้านี้สุนัขดำมักจะกินจนหมดแล้วยังมาขออาหารจากนางอีกรอบ

“บางทีอาจเป็นเพราะไม่สบายกระมัง” อวิ๋นซูเดินเข้ามาใกล้ สุนัขดำตัวนั้นไม่กระตือรือร้นเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีก มันหมอบอยู่ด้านข้าง ตากแดดอย่างเกียจคร้าน

ไม่สบาย? ชุนเซียงมองไปยังอวิ๋นซูด้วยสายตาสงสัย จากนั้นจึงมองไปยังสุนัขดำที่ดูแข็งแรงตัวนั้นอีกครั้ง ทำได้เพียงแย้มยิ้มอย่างไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตามวันต่อมา ในห้องครัวกลับมีเสียงกรีดร้องดังแว่วมา

“อ้าก! มือข้า มือข้า!”

การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ทำให้องครักษ์ที่เดินตรวจตราอยู่ด้านนอกตกใจ ในยามที่พวกเขามาถึงพบว่าซุนโป๋กำลังนั่งอยู่ด้านข้าง บริเวณมือเต็มไปด้วยเลือด บนพื้นมีเลือดหยดเต็มพื้น ทั้งยังมีสุนัขสีดำบ้าคลั่งตัวหนึ่งกำลังวิ่งไล่กัดชนนู่นชนนี่อยู่ในห้องครัวไม่หยุด ท่าทีเช่นนั้นทำให้ผู้คนตกใจยิ่ง

“คุณหนู ซุนโป๋ในครัวถูกสุนัขบ้ากัดแล้วขอรับ! เหมือนว่าจะเป็นสุนัขที่ท่านเลี้ยงไว้”

องครักษ์รีบมารายงานที่เรือนของอวิ๋นซู ชุนเซียงที่อยู่ด้านข้างสบตานางด้วยความตกใจ พวกนางรู้ว่าสุนัขตัวนั้นซุนโป๋เป็นคนเลี้ยงไว้ ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้ก็ดูดีมาโดยตลอด เหตุใดจู่ๆ จึงกัดเจ้านายได้เล่า?

ภายในห้องครัวสับสนวุ่นวาย เพราะเป็นสุนัขที่คุณหนูเลี้ยงไว้ ดังนั้นองครักษ์จึงไม่กล้าตีมันให้ตาย ทำได้เพียงล้อมมันไว้ในครัวไม่ให้วิ่งออกไป

ความมีชีวิตชีวาและความเป็นมิตรที่ผ่านมาของสุนัขดำแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แยกเขี้ยวยิงฟันใส่ทุกคน ท่าทางดุร้าย มุมปากของมันยังมีเลือดเปื้อนอยู่