หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 862 เคยเห็นมาก่อน

เล่มที่ 29 ตอนที่ 862 เคยเห็นมาก่อน

จู่ๆ เฟิ่งหลิงก็สัมผัสได้ถึงสายลมอันอึมครึม ตระกูลอู่มีวิชาพิษอันร้ายกาจ นี่ทำให้พวกเขามีความหยิ่งทนงในใจสูงส่งอย่างยากจะหลีกเลี่ยง และคนโหดเหี้ยมเช่นนี้จะไม่มีความทะเยอทะยานเชียวหรือ? พวกเขาจะยินยอมกลายเป็นหมากของราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียน จะยอมให้ผู้อื่นจับวางตามใจหรือไร? แม้หลายร้อยปีที่ผ่านมาจะเป็นเช่นนี้ ทว่ายามนี้ไท่ซ่างหวงกังวลว่าตระกูลมหาราชครูจะมีอำนาจสูงเกินนาย เขาไม่เคยสงสัยในความทะเยอทะยานของตระกูลอู่มาก่อนเชียวหรือ?

แม้ทุกสิ่งทุกอย่างนี้จะเป็นเพียงการคาดเดาของเฟิ่งหลิง เขาก็ยังคิดว่าตระกูลอู่เก็บไว้ไม่ได้ ไท่ซ่างหวงย่อมมีความทะเยอทะยานของเขาอยู่แน่นอน หากตระกูลอู่เล็งเห็นจุดนี้และใช้ประโยชน์จากอำนาจในมือไท่ซ่างหวงในฐานะที่เป็นนายแห่งแคว้นมาก่อกรรมทำชั่ว เช่นนั้นเมื่อเวลาสุกงอม พวกเขาก็สามารถเข้าแทนที่ได้อย่างสมบูรณ์ เพียงแต่ความลับที่เป็นดุจชีพจรของแคว้นในมือตระกูลมหาราชครูทำให้ไท่ซ่างหวงต้องการกำจัดพวกเขาให้เร็ว เช่นนั้นเหตุใดจึงปล่อยตระกูลอู่เอาไว้จนบัดนี้เล่า? บางทีซูเอ๋อร์คงกล่าวได้ถูกต้อง นั่นเป็นเพราะไท่ซ่างหวงมีความฝันที่จะมีชีวิตเป็นอมตะ ดังนั้นจึงปล่อยให้ตระกูลอู่ก่อกรรมทำชั่วในแผ่นดินแคว้นเหลียน

“ซูเอ๋อร์ เรื่องนี้จำเป็นต้องวางแผนระยะยาว ข้ารู้ว่าเจ้าคิดจะใช้แผนซ้อนแผน ตามบุรุษผู้นั้นไปยังสถานที่ปรุงยา แต่ให้เวลาข้าเสียหน่อยเถิด ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เหมาะสม”

เมื่อเห็นดวงตาร้องขอของบุรุษผู้นั้นอวิ๋นซูจึงพยักหน้าเล็กน้อย นางไม่ทำเรื่องที่ไม่มั่นใจ ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาจเร่งรีบดำเนินการ ตอนนี้นางมีคนที่หวงแหนแล้ว จะเอาชีวิตตนไปทิ้งง่ายๆ ได้อย่างไร

…

วันนี้ในป่าฟุ้งกระจายไปด้วยหมอกอันเข้มข้น ฮูหยินอวิ๋นยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน มองไปในส่วนลึกของป่าไผ่ที่เต็มไปด้วยหมอกขาว ราวกับจะมีสตรีนางหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากด้านในได้ทุกเมื่อ

ตั้งแต่วันนั้นนางก็ไม่ได้พบแม่นางซูอีกเลย ราวกับคนผู้นี้หายไปจากโลกมนุษย์ก็มิปาน หากมิใช่ว่าในเรือนยังมีสิ่งของของแม่นางซูเหลืออยู่ นางคงคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงความฝันของตนเท่านั้น ในใจรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามฮูหยินอวิ๋นเข้าใจดี แม่นางซูจะต้องมีความลำบากบางอย่างเป็นแน่จึงจากไปโดยไม่ลา บางทีการไม่มีข่าวก็คือข่าวดีที่สุดแล้ว

เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนตัวเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว ฮูหยินอวิ๋นได้สติกลับมา นั่นมิใช่องครักษ์เงาที่มักจะมาส่งจดหมายให้พวกเขาหรือ? หรือจะมีข่าวจากซูเอ๋อร์?

สตรีรีบยกชายกระโปรงเดินไปยังห้องรับแขก มองเห็นแผ่นหลังครุ่นคิดของอวิ๋นมู่เข้าพอดี

“ฟู่จวิ่น ซูเอ๋อร์ส่งข่าวมาหรือ?”

อวิ๋นมู่รีบเก็บจดหมายในมือแล้วหันมา เผยรอยยิ้มสงบนิ่ง “ไม่ เป็นจดหมายจากองค์ชายใหญ่ ถามไถ่พวกเราตามปกติ”

“ชะ เช่นนั้นหรือ?” ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง อย่างไรก็ตามเพียงไม่นานก็ฟื้นคืนสู่สภาพปกติ องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียนมีความรักลึกซึ้งต่อซูเอ๋อร์อย่างแท้จริง มักจะสั่งให้คนนำของบำรุงล้ำค่ามามอบให้ มักจะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเป็นระยะ ราวกับแสดงความกตัญญูแทนบุตรีของพวกเขา

“เป็นคนที่ละเอียดรอบคอบจริงๆ” เขาหาที่หลบภัยเช่นนี้ให้ตระกูลอวิ๋นก็มิใช่เรื่องง่ายแล้ว อีกทั้งมารยาทยังครบครันเพียงนี้ เมื่อคิดไปถึงใบหน้างดงามเป็นเอกอีกครั้ง…ประเดี๋ยวก่อน ในสมองของฮูหยินอวิ๋นเกิดความคิดแปลกประหลาดอย่างหนึ่งขึ้นมา ดวงตาของนางสว่างวาบ ก่อนหน้านี้คิดว่าหน้าตาของแม่นางซูดูคุ้นเคย ยามนี้…ยามนี้เมื่อคิดดูแล้ว นางหน้าตาเหมือนกับองค์ชายใหญ่จริงๆ เมื่อคิดถึงตรงนี้ในใจของฮูหยินอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ บางทีหน้าตาคนงามคงเหมือนกันหมด บนโลกใบนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร

อวิ๋นมู่ตอบรับ “ฮูหยิน พรุ่งนี้ข้าจะต้องออกไปสักเที่ยว ทุกอย่างที่นี่มอบให้เจ้าจัดการแล้ว”

“ท่านจะไปที่ใด?” ฮูหยินอวิ๋นรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ฟังจากน้ำเสียงของอวิ๋นมู่ ราวกับจะไปนาน

“องค์ชายใหญ่พบปัญหายุ่งยากบางอย่าง พวกเราตระกูลอวิ๋นได้รับการดูแลจากเขามานานเพียงนี้แล้ว ย่อมต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ วางใจเถิด ข้าจะระวังทุกเรื่อง” อวิ๋นมู่ยื่นมือไปตบไหล่ฮูหยินอวิ๋นเบาๆ “จะถือโอกาสนี้ไปดูบุตรีของพวกเราเสียหน่อย”

ในดวงตาของฮูหยินอวิ๋นพลันเกิดประกายสว่างวาบ อวิ๋นมู่ย่อมรู้ว่านางต้องการพูดอะไร “ฮูหยิน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ยิ่งไปกว่านั้นซูเอ๋อร์จะยินดีพบข้าหรือไม่ก็ยังไม่รู้”

ในใจของเขามีความรู้สึกผิดที่ไม่อาจพูดมาโดยตลอด ฮูหยินอวิ๋นเข้าใจดี นางรู้ว่าสามีของนางเข้าใจความคิดของบุตรี หากเป็นไปได้จะต้องพาตนไปด้วยเป็นแน่ บางทีคงมีเรื่องสำคัญต้องทำจริงๆ

“เช่นนั้น…หากท่านพบซูเอ๋อร์ก็พูดกันดีๆ อย่าได้กล่าวถึงเรื่องก่อนหน้านี้…ตอนนี้นางมิใช่ซูเอ๋อร์เฉกเช่นกาลก่อนอีกแล้ว ข้าเชื่อว่านางจะต้องให้อภัยท่านแน่” อวิ๋นมู่เป็นคนพูดไม่เก่ง ฮูหยินอวิ๋นจึงอดไม่ได้ที่จะกำชับ

“ข้าเข้าใจ เรื่องนี้อย่าได้พูดกับผู้อื่นเป็นอันขาด รวมไปถึงญาติผู้น้องทั้งหลายด้วย บอกพวกเขาว่าข้าเพียงมีเรื่องจำเป็นต้องออกไปสักหลายวัน อีกไม่นานก็จะกลับ เจ้าดูแลตัวเองดีๆ”

…

หลายวันต่อมา

“องค์ชายใหญ่ นอกเมืองหลวงเกิดคดีฆาตกรรมขึ้นอีกหลายคดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงามารายงาน บุรุษรูปงามหันกลับมาโดยพลัน “สถานการณ์เช่นเดิมใช่หรือไม่?”

“พ่ะย่ะค่ะ ญาติของคนร้ายไปชี้ตัวแล้ว จากสภาพการณ์ดูเหมือนจะสังหารคนโดยควบคุมตนเองไม่ได้”

ระยะนี้เกิดคดีฆาตกรรมไปทั่ว ยังเหมือนกับคราวที่แล้ว คนร้ายเป็นคนที่หายตัวไปไม่นานก่อนหน้านี้ พวกเขามีสภาพแก่ชรา นอนจมกองเลือด ทั้งยังสังหารประชาชนบริสุทธิ์ไปจำนวนมาก ผลข้างเคียงของยาโหดเหี้ยมเช่นนี้ คนตระกูลอู่เหล่านั้นถึงกับยังไม่ยอมเลิกศึกษา!

เสียงปังดังขึ้น เฟิ่งหลิงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะหิน โต๊ะหินพลันแหลกไปมุมหนึ่ง

“เร่งความเร็วเสีย จะต้องหาสถานที่ปรุงยาของพวกมันให้ได้! อย่าให้มีผู้เสียสละมากกว่านี้อีก”

“กระหม่อมรับบัญชา!”

ไม่นานองครักษ์เงาอีกผู้หนึ่งก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าเฟิ่งหลิง “ส่งจดหมายถึงมือนายท่านอวิ๋นแล้วใช่หรือไม่?”

องครักษ์เงามิได้ตอบกลับ ทำเพียงเงยหน้าขึ้นท่าทางอึกๆ อักๆ เฟิ่งหลิงขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

“องค์ชายคือ…มีแขกต้องการพบท่าน…”

ดวงตาของเฟิ่งหลิงเปล่งประกาย ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์บางอย่าง ขณะเดียวกัน บุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนรอเขาอยู่ที่จวนนอกวัง

ภายในห้องโถงใหญ่ บุรุษร่างสูงกำยำยืนเอามือไพร่หลัง ทั่วทั้งร่างแผ่บรรยากาศสง่างามและระมัดระวังออกมา บ่นไหล่คล้ายจะมีฝุ่นเปื้อนอยู่

“นายท่านอวิ๋น?” ในตอนที่เฟิ่งหลิงเดินเข้ามาในห้องโถงรับแขกก็ให้ทุกคนถอยออกไปเฝ้าอยู่ด้านนอกทันที เมื่อได้ยินเสียงนี้ อวิ๋นมู่ก็ค่อยๆ หันมา พยักหน้าให้บุรุษหนุ่มเบื้องหน้า

เฟิ่งหลิงจ้องไปทางองครักษ์เงาที่พาเขาเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม อวิ๋นมู่จึงเอ่ยปาก “ไม่จำเป็นต้องตำหนิเขา เป็นกระหม่อมต้องการเข้าเมืองมาพบหน้าองค์ชายใหญ่สักครั้งเอง”

องครักษ์เงาผู้นี้รีบกลับเมืองมาอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบว่าอวิ๋นมู่ถึงกับไล่ตามมา หลังจากกล่าวเตือนไปหลายครั้ง เขายังคงยืนหยัดว่าจะต้องพบหน้าเฟิ่งหลิงให้ได้ องครักษ์เงาทราบถึงฐานะของอวิ๋นมู่ดี ด้วยเหตุนี้จึงไม่กล้าบีบบังคับให้เขากลับไป ทำได้เพียงจัดการให้เขาอยู่ในเรือนแห่งนี้อย่างสงบปลอดภัย

เฟิ่งหลิงทอดถอนใจเบาๆ ส่งสายตาเป็นสัญญาณ องครักษ์เงาข้างกายจึงถอยออกไป

“นายท่านอวิ๋นมาเพราะซูเอ๋อร์หรือ?”

“กระหม่อมได้รับจดหมายแล้ว ความคิดของซูเอ๋อร์กระหม่อมเข้าใจดี ในฐานะที่เป็นคนตระกูลอวิ๋น ย่อมมีหน้าที่ขัดขวางพฤติกรรมอันบ้าคลั่งของตระกูลอู่”

“…” เฟิ่งหลิงมีสีหน้าเคร่งขรึมลง เขาเขียนจดหมายบอกการตัดสินใจของอวิ๋นซูให้อวิ๋นมู่รับรู้ จะอย่างไรคนตระกูลอวิ๋นก็มอบอวิ๋นซูให้เขาดูแล ยามนี้นางจะไปทำเรื่องอันตรายเพียงนี้ ตนมีหน้าที่ต้องบอกนายท่านอวิ๋น แต่ความจริงกลับเป็นความเห็นแก่ตัว เขาหวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจเสียหน่อยและตัดสินใจไปหยุดไม่ให้อวิ๋นซูเสี่ยงอันตราย ไม่นึกว่าความคิดของสองพ่อลูกจะเหมือนกันเช่นนี้

“ตระกูลอู่และตระกูลอวิ๋นของพวกเราไม่อาจยืนด้วยกันได้ นี่คือบุญคุณความแค้น เชื่อว่าองค์ชายใหญ่คงไม่เข้าใจ ซูเอ๋อร์…กระหม่อมเข้าใจนางดี ด้วยเหตุนี้กระหม่อมจึงมาเยือนและไม่คิดจะกลับไป อาศัยเพียงความสามารถของซูเอ๋อร์คนเดียวคงไม่พอ กระหม่อมจะรอให้ทำลายตระกูลอู่จนสิ้นซากเสียก่อนจึงจะกลับไป เดิมทีตระกูลอู่ก็เป็นผู้ทรยศของตระกูลอวิ๋นของพวกเรา พวกเราย่อมต้องกำจัดภัยอันตรายเพื่อแผ่นดิน” อวิ๋นมู่ยืดอก ในดวงตามีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ที่ไม่อาจต่อต้าน “หวังเพียงว่าองค์ชายใหญ่จะไม่เผยฐานะของกระหม่อมกับซูเอ๋อร์ กระหม่อมกลัวว่า…นางจะไม่รับปาก หรือบางทีอาจไม่ยอมพบกระหม่อม”

“นายท่านอวิ๋น…”

อวิ๋นมู่รีบโบกมือขัดคำพูดของเฟิ่งหลิง “บอกว่ากระหม่อมเป็นคนสนิทขององค์ชายใหญ่เถิด รับผิดชอบปกป้องความปลอดภัยของนาง”

เฟิ่งหลิงไม่รู้ชัดถึงความสัมพันธ์อันกระอักกระอ่วนระหว่างอวิ๋นมู่และอวิ๋นซู อย่างไรก็ตามเขาสัมผัสถึงจิตใจที่สับสนและคล้ายถูกบีบบังคับของบิดาผู้นี้ได้อย่างชัดเจน แต่ไม่กล่าวไม่ได้ว่าหากมีอวิ๋นมู่อยู่ เฟิ่งหลิงจะคลายกังวลเรื่องความปลอดภัยของอวิ๋นซูลงไปมาก เชื่อว่าเขาจะต้องพยายามปกป้องอวิ๋นซูยิ่งกว่าผู้ใดเป็นแน่

“ในเมื่อนายท่านอวิ๋นตัดสินใจแล้ว ผู้เยาว์จะสั่งให้คนไปจัดการอย่างเหมาะสม จะปกป้องความปลอดภัยของนายท่านอวิ๋นและอวิ๋นซูแน่นอน”

ไม่นาน รถม้าคันหนึ่งก็หยุดลงบริเวณประตูจวนแม่ทัพกงซุน

“ซูเอ๋อร์ ดื่มน้ำแกงรังนกก่อนเถิด เรื่องพวกนี้อีกสักครู่ค่อยไปทำ” ภายในห้องมีเสียงเปี่ยมกังวลของแม่ทัพกงซุนดังแว่วมา หลายวันนี้อวิ๋นซูมักจะง่วนอยู่กับอะไรบางอย่างในห้องจนลืมกินข้าวอยู่บ่อยๆ สถานการณ์เช่นนี้แพร่ไปถึงหูแม่ทัพกงซุน บิดาผู้รักใคร่บุตรีจึงนั่งไม่ติดที่ วันนี้ถึงกับสั่งให้คนเตรียมของบำรุงมากมายและยกมาด้วยตนเอง

“ท่านพ่อ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ…”

เฟิ่งหลิงเดินเข้ามาในลานเรือน ได้ยินบทสนทนานี้เข้าพอดี อย่างไรก็ตามเขาสัมผัสได้ว่าคนด้านหลังร่างกายแข็งทื่อ บรรยากาศกระอักกระอ่วนชัดเจน

“นายท่าน องค์ชายใหญ่มาแล้วขอรับ…” พ่อบ้านชรายืนอยู่บริเวณประตู ไม่นานคนทั้งสองที่อยู่ด้านในก็พากันเดินออกมา

อวิ๋นซูใช้มือยันวงกบประตูอยู่ แต่กลับสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงที่หยุดอยู่บนร่างของตน นางเงยหน้ามองไปด้วยความสงสัย พบว่าด้านหลังเฟิ่งหลิงมีบุรุษวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่ยืนอยู่ผู้หนึ่ง ความผิดปกติในดวงตาของอีกฝ่ายปรากฏเพียงชั่วครู่ ราวกับเป็นตนมองพลาดไปก็มิปาน

“องค์ชายใหญ่มาได้เวลาพอดี รีบเตือนซูเอ๋อร์เถิด นางจะทรมานร่างกายตัวเองแล้ว!” ในน้ำเสียงของแม่ทัพกงซุนเต็มไปด้วยความจนใจ มีเพียงที่นี่จึงจะเห็นแม่ทัพผู้ไม่รู้จักการยิ้มเผยท่าทีเช่นนี้ออกมา

บุรุษด้านหลังเฟิ่งหลิงอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจแม่ทัพร่างกำยำเบื้องหน้า เขาคือ “บิดา” ที่เฟิ่งหลิงเตรียมไว้ให้ซูเอ๋อร์หรือ?

“ท่านพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วง อีกสักครู่ลูกจะพักผ่อนแล้ว” อวิ๋นซูแย้มยิ้มอย่างจนใจ อย่างไรก็ตามนางสัมผัสได้ถึงสายตานั้นอีกครั้ง ในที่สุดคราวนี้ก็สังเกตุเห็นร่องรอยบางอย่างในสายตาของบุรุษที่อยู่ด้านหลังเฟิ่งหลิงแล้ว

“ใช่แล้ว ซูเอ๋อร์ นี่คือท่านลุงมู่ เขาเป็นสมาชิกของตระกูลอู่สายนอก แต่ก็เป็นคนสนิทของข้า ระยะนี้เขาจะอยู่ข้างกายเจ้า รอให้จัดการทุกอย่างเหมาะสมเสียก่อนค่อยให้พวกเจ้าทำงานด้วยกัน” เฟิ่งหลิงเดินก้าวมาเบื้องหน้า บดบังสายตาสำรวจของอวิ๋นซูเอาไว้ได้พอดี เขาเข้าใจดี คำเรียกบิดาของนางสั่นคลอนจิตใจบุรุษด้านหลังเขาเสียแล้ว