หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 867 คลื่นลมของแคว้นเหลียน

เล่มที่ 29 ตอนที่ 867 คลื่นลมของแคว้นเหลียน

“น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจ!” ภายในห้องมีเสียงทำลายข้าวของที่เปี่ยมไปด้วยโทสะดังแว่วมา เซี่ยเยียนกวาดเครื่องกระเบื้องทั้งหมดบนโต๊ะลงพื้น “นังสารเลว ถึงกับทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าท่านอาจารย์เพียงนี้! ข้าจะต้อง…จะต้องควักหัวใจนางออกมาแน่! โอ้ย..”

ความร้อนแผดเผาที่มือนางยากจะรับไหว เวลากำลังไหลผ่านไปทุกชั่วขณะ ให้ความรู้สึกคล้ายน้ำมันในหม้อกำลังจะระเบิด นางสารเลวนั่นถึงกับกล่าวว่าต้องรู้สึกแผดเผาไปหลายชั่วยาม เจ็บปวดไปหลายชั่วยาม กล้าทรมานนางเช่นนี้เชียวหรือ!

เมื่อคิดถึงใบหน้าดูแคลนของอวิ๋นซู เซี่ยเยียนพลันกัดฟันแน่น เปิดประตูออกไป เดินมุ่งหน้าไปที่คุก

“ศิษย์พี่เซี่ยเยียน…”

“ถอยไป!”

สตรีที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวกระแทกประตูคุกให้เปิดออก การปรากฏตัวของนางทำให้เกิดเสียงกรีดร้องอันหวาดกลัวดังมาเป็นระลอก

เด็กทั้งหมดพยายามขดตัวเข้าด้วยกัน ส่วนผู้ใหญ่ที่ถูกขังอยู่อีกห้องหนึ่งพากันก้มหน้าหลุบตาอย่างสงบราวกับสูญเสียความหวังในการมีชีวิตไปจนสิ้นแล้ว

“น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจ!” เซี่ยเยียนหยิบเหล็กนาบที่ถูกเผาอยู่ในเตาถ่านขึ้นมา จับเด็กในกลุ่มคนหนึ่งออกมาตามใจแล้วโยนลงไปบนพื้น ใช้เหล็กนาบนาบบนร่างกายของเด็กคนนั้นอย่างโหดเหี้ยม พลันมีกลิ่นเผาไหม้ตลอดจนเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังเสียดหู

“ห้ามร้องไห้! ห้ามกรีดร้อง! น่ารังเกียจ นังสารเลวน่ารังเกียจ!” ทางหนึ่งนางรู้สึกถึงความร้อนแผดเผาที่มือทั้งสอง อีกทางหนึ่งก็ระบายความโกรธเกรี้ยวของตนด้วยการกระทืบลงไปหลายครั้งราวกับเห็นเด็กบนพื้นเป็นอวิ๋นซูก็มิปาน

“อย่า อย่าฆ่าข้า…” บนใบหน้าของเด็กบนพื้นไม่ทราบว่าเป็นเลือดหรือน้ำตา เพียงแต่ยิ่งร้องขอชีวิต เซี่ยเยียนก็ยิ่งทรมานเขาอย่างโหดเหี้ยมมากขึ้น อาภรณ์สกปรกถูกความร้อนแผดเผาทำลายไปหลายจุด ผิวที่ปรากฏรอยประทับจากการเผาไหม้ทำให้เซี่ยเยียนที่ได้เห็นรู้สึกยินดียิ่ง ผ่อนคลายความโกรธไปได้มาก มีเพียงการรวมสมาธิไปกับการกระทำเช่นนี้ นางจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดเพียงนั้นอีก

“ศิษย์พี่เซี่ยเยียน ท่านอาจารย์เรียกหาท่านขอรับ!”

ด้านนอกมีเสียงของศิษย์น้องดังแว่วมา ผู้ใดก็ไม่คิดหยุดยั้งการกระทำอันบ้าคลั่งของเซี่ยเยียน ในความคิดของพวกเขา คนที่อยู่ในคุกจะช้าจะเร็วก็ต้องตาย

ท่านอาจารย์? เซี่ยเยียนหอบหายใจ จากนั้นจึงโยนเหล็กนาบในมือทิ้งไป “เก็บกวาดด้วย!” นางกุมฝ่ามือของตนพยายามสงบอารมณ์ จนกระทั่งเดินออกไปนอกคุกจึงได้ดูราวกับสามารถสลัดท่าทีบ้าคลั่งเมื่อครู่นี้ออกไปได้จนหมด

ภายในห้องอันอึมครึมเย็นยะเยือก เซี่ยเยียนคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอยุติธรรม “ท่านอาจารย์ ศิษย์…”

ขวดกระเบื้องสีขาวขวดหนึ่งถูกโยนไปเบื้องหน้านาง “รับไปกินเสีย จะช่วยลดทอนความเจ็บปวดของเจ้าได้” เขาไม่รู้ว่าอวิ๋นซูใช้ยาพิษอะไรกับเซี่ยเยียน เดิมทีตระกูลอู่ก็เชี่ยวชาญเรื่องยาพิษอยู่แล้ว แม้จะปรุงยาลูกกลอนที่สามารถแก้พิษหมื่นชนิดออกมาได้ ทว่าต้องเก็บไว้ให้คนสำคัญใช้ คนเช่นเซี่ยเยียนได้แต่ปรุงยาที่ช่วยลดความเจ็บปวดให้เท่านั้น

“เจ้าค่ะท่านอาจารย์!” เซี่ยเยียนกลืนยาลงไปอย่างอดรนทนไม่ไหว อย่างไรก็ตาม มันสามารถลดทอนความเจ็บปวดที่มือทั้งสองของนางไปได้เล็กน้อยเท่านั้น “ท่านอาจารย์เจ้าคะ นังแพศยานั่นเพ่งเล็งศิษย์ชัดๆ นางไม่เห็นท่านอาจารย์อยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิง!”

“หึๆๆ ดวงตาของอาจารย์มิได้มืดบอด อย่าได้คิดเล่นลูกไม้เช่นนี้อีก อาจารย์สิ้นเปลืองพลังและความคิดไปมากกว่าจะพาตัวกงซุนซูผู้นี้มาได้ ต่อให้เจ้าเป็นศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของอาจารย์ก็ไม่อาจทำตัวเหลวไหลเช่นนี้”

กงซุนซู เป็นกงซุนซูอีกแล้ว! กงซุนซูผู้นั้นมีความสามารถอะไรกันแน่จึงทำให้ท่านอาจารย์กล่าวถึงนางครั้งแล้วครั้งเล่า? ตนเองติดตามข้างกายท่านอาจารย์เพื่อเรียนรู้เรื่องวิชาพิษและวิชากู่มาตั้งแต่เด็ก ทว่าตั้งแต่กงซุนซูอะไรนั่นดึงดูดความสนใจของท่านอาจารย์ เขาก็ไม่เห็นความสำคัญของตนอีก! “ท่านอาจารย์เจ้าคะ กงซุนซูผู้นั้นจะมองเช่นไรก็เป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวง ท่านอาจารย์จะให้นางสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องการหลอมยาอันสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร? นางจะต้องคิดมาทำลายความพยายามของท่านอาจารย์เป็นแน่ ท่านอาจารย์จะต้องระวังนะเจ้าคะ! หรือจะให้ศิษย์ไปสังหารนางดี!”

ดวงตาของผู้อาวุโสพลันมีประกายโหดเหี้ยมเย็นชา “เจ้ากำลังสงสัยการตัดสินใจของอาจารย์หรือ?”

เซี่ยเยียนตัวสั่น รีบโน้มตัวลงอย่างเคารพนอบน้อม “มิใช่เจ้าค่ะ ศิษย์ไม่กล้า…”

“กงซุนซูผู้นั้นมีความสามารถอยู่หลายส่วน อาจารย์รูดีกว่าเจ้า เซี่ยเยียน อาจารย์เห็นถึงความเฉลียวฉลาดแต่กำเนิดของเจ้าจึงรับเจ้ามาเป็นศิษย์ แต่หากเจ้ายังก่อกวนไม่เลิก อาจารย์จะไม่ให้อภัยเจ้าอีก”

“ศิษย์ทราบแล้ว! ศิษย์เพียงเป็นห่วงท่านอาจารย์…” กงซุนซูสมควรตาย หากมิใช่เพราะนาง ตนจะทำให้ท่านอาจารย์โกรธเกรี้ยวได้อย่างไร?

ผู้อาวุโสมีสีหน้าเคร่งขรึมลง เขาส่งเทียบยาไปให้ถึงมือเซี่ยเยียน “เลือกคนมาสองคน ไปหาสมุนไพรเหล่านี้กลับมาเสีย เรื่องความคิดที่ต้องระมัดระวังกงซุนซูผู้นั้นอาจารย์ย่อมเข้าใจ ดูเสียหน่อยว่าคราวนี้นางจะนำความยินดีเช่นไรมาให้อาจารย์”

ความยินดี? ในใจของเซี่ยเยียนพลันบังเกิดความคิดอย่างหนึ่ง ขอเพียงทำให้ท่านอาจารย์รู้ว่ากงซุนชูผู้นั้นช่วยอะไรเขาไม่ได้ ไม่มีประโยชน์อันใดให้ใช้งาน ถึงตอนนั้นท่านอาจารย์รู้ว่าถูกหลอก มิใช่ว่าตนสามารถสังหารนางได้แล้วหรือ? ไม่ สังหารนางจะทำให้นังแพศยานั่นสบายเกินไป จะต้องค่อยๆ ทรมานนาง ให้นางอยู่ไม่สู้ตาย!

“ศิษย์จะไปปฏิบัติตามนี้”

…

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่คุณหนูกงซุนถูกบุรุษลึกลับจับตัวไป ไม่นานก็แพร่กระจายไปทุกถนนหนหางของเมืองหลวง ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านหน้าจวนแม่ทัพจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันกดดันหาใดเปรียบแพร่กระจายไปรอบด้าน

อย่างไรก็ตาม มีคนกลุ่มหนึ่งที่เคยได้รับบุญคุณจากอวิ๋นซูรวมตัวกันตามหาร่องรอยของนางไปทั่วโดยมิต้องมีผู้ใดบอกกล่าว ทั้งถนนใหญ่และซอยเล็ก นอกจากจะมีทหารคอยเดินยามเป็นระยะแล้ว ยังมีเงาร่างของบุรุษฉกรรจ์คอยออกตามหาอีกด้วย

ภายในราชสำนักเกิดความตึงเครียดเพราะการหายตัวไปของหัตถ์เซียนในคราวนี้เช่นกัน

ขุนนางใหม่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกลียดชังที่มีต่อคนตระกูลอู่สายใน “ทูลฝ่าบาท คราวนี้คุณหนูกงซุนผู้เป็นหัตถ์เซียนถูกผู้อาวุโสตระกูลอู่ลักพาตัวไป นับเป็นเรื่องใหญ่อย่างยิ่ง ในหัวใจของชาวประชายากจะสงบ ขอให้ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาจับตัวผู้อาวุโสตระกูลอู่ ให้ตระกูลอู่สายในส่งตัวหัตถ์เซียนกลับมาอย่างปลอดภัยไร้อันตรายด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“ใต้เท้าซูพูดเช่นนี้ไม่ดีนัก ตระกูลอู่สายในและคุณหนูกงซุนไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน เหตุใดจึงต้องลักพาตัวนางไปด้วย? เรื่องนี้จะต้องเป็นเพียงข่าวลือในหมู่ประชาชนแน่นอน!” อย่างไรก็ตาม ขุนนางฝ่ายไท่ซ่างหวงรีบส่งเสียงคัดค้านโดยพลัน

“คนทั่วทั้งจวนแม่ทัพสามารถเป็นพยานได้ คุณหนูกงซุนถูกผู้อาวุโสตระกูลอู่จับตัวไป ตอนนี้ยังมีผงพิษของผู้อาวุโสตระกูลอู่หลงเหลืออยู่ พยานบุคคลพยานหลักฐานครบครัน!”

แม่ทัพกงซุนมีโทสะอัดแน่นเต็มหัวใจแต่กลับไม่มีที่ระบาย ยามนี้จู่ๆ ก็ทะยานออกมาเบื้องหน้า คว้าคอเสื้อของใต้เท้าเฉินแน่น “ใต้เท้าเฉิน นี่หมายความว่าอย่างไร? ซูเอ๋อร์ของแม่ทัพเช่นข้าหายตัวไปแล้ว ท่านยังกล้ากล่าวคำพูดเหลวไหลเช่นนี้อีก หากท่านไม่คิดว่าเป็นการกระทำของผู้อาวุโสตระกูลอู่ เช่นนั้นตอนนี้ก็กลืนผงพิษห่อนี้ให้แม่ทัพเช่นข้าดูเสียตอนนี้เลย!”

เขาหยิบผงพิษที่นำมาเป็นหลักฐานซึ่งถูกห่อไว้อย่างดีออกมาจากเอว ทำให้ใต้เท้าเฉินตกใจกระทั่งพูดตะกุกตะกัก “ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแค่ เพียงแค่…แม่ทัพกงซุนไว้ชีวิตด้วย! ฝ่าบาท ฝ่าบาท!”

“แม่ทัพกงซุนอย่าได้ร้อนใจไป เจิ้นเขียนจดหมายหาไท่ซ่างหวงแล้ว ต้องให้ผู้อาวุโสของตระกูลอู่สายในมอบคำอธิบายให้แม่ทัพกงซุนแน่ หัตถ์เซียนนับเป็นเกียรติยศของแคว้นเหลียนของพวกเรา เจิ้นย่อมไม่ปล่อยให้นางพบกับวิกฤติไม่แน่ชัดแน่นอน” สุรเสียงของจักรพรรดิเหลียนสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตลอดมาพระองค์มักมีท่าทีสงบนิ่งทั้งยังเย็นชาเป็นพิเศษ เมื่อทรงตรัสออกมาเช่นนี้ ขุนนางทั้งหมดพลันเงียบลง แม่ทัพกงซุนแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง ปล่อยใต้เท้าเฉินไป “หากซูเอ๋อร์ของข้าเป็นอะไรแม้เพียงเส้นผม ต่อให้ต้องเหยียบจวนตระกูลอู่ทั้งหมดให้ราบคาบ ข้าแม่ทัพก็จะกำจัดพิษร้ายอย่างตระกูลอู่เสียให้สิ้น!”

เสียงของแม่ทัพกงซุนดังก้องทั่วท้องพระโรง ทุกคนสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวเฉกเช่นที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็น ราวกับมีคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ กำลังจะทำให้แคว้นเหลียนสั่นสะเทือนไปทั้งฟ้าดิน

ภายในห้องทรงอักษร

“หลิงเอ๋อร์ มีข่าวคุณหนูกงซุนหรือไม่?”

เฟิ่งหลิงขมวดคิ้วแน่น “ก่อนหน้านี้ซูเอ๋อร์ทิ้งเบาะแสไว้ แต่ข้าลองแล้ว ผึ้งฝูงนั้นเพียงบินวนเวียนอยู่รอบจวนแม่ทัพเท่านั้น เชื่อว่าบนตัวของซูเอ๋อร์จะต้องพกน้ำผึ้งที่นางกลั่นออกมาเป็นพิเศษอยู่แน่ ทว่าตอนนี้กลับยังไม่นำออกมา คิดว่าต้องการบอกพวกเราว่ายังไม่ถึงเวลากระมัง” พวกเขาคิดว่าการคาดเดาของตนมิได้ผิดพลาด ผึ้งเหล่านั้นสามารถตามหานางจากกลิ่นหอมของน้ำผึ้งได้แน่ ทว่าก่อนหน้านี้อวิ๋นซูเคยกล่าวว่าต้องให้เวลานางสักระยะ แม้ในใจของเฟิ่งหลิงจะร้อนรน รู้สึกหนึ่งวันผ่านไปราวกับนานนับปี แต่หากอวิ๋นซูไม่ยอมนำน้ำผึ้งออกมา เช่นนั้นผึ้งก็คงไม่อาจตามหานางได้

“ข้าเสียใจยิ่งนัก ไม่ควรให้ซูเอ๋อร์ไปทำเรื่องอันตรายเช่นนี้เลย!” แม่ทัพกงซุนก็ร้อนใจไม่แพ้เฟิ่งหลิง ก่อนหน้านี้องค์ชายใหญ่เคยกล่าวว่าจะวางแผนให้รอบคอบเสียก่อนจึงค่อยให้อวิ๋นซูเข้าสู่ตระกูลอู่ คิดไม่ถึงว่าทุกสิ่งทุกอย่างกับถูกทำลายจนวุ่นวาย ตอนนี้อวิ๋นซูจะเป็นจะตายก็ยังไม่ทราบ เขาไม่อาจสงบใจได้แม้เพียงครึ่งเค่อ

“เอาล่ะ เวลาเช่นนี้หากพวกเรายังวุ่นวายกันเองอีกจะทำให้คุณหนูกงซุนตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอย่างแท้จริง” จักรพรรดิเหลียนรีบตรัสเพื่อให้คนทั้งสองสงบอารมณ์ “ทางด้านไท่ซ่างหวงยังไม่มีข่าว เจิ้นจะพยายามกดดันเขาทุกทาง แต่หากกงซุนซูยังสร้างประโยชน์ให้คนตระกูลอู่ได้ นางย่อมไม่เป็นอันตรายแน่นอน เจิ้นเชื่อว่าคุณหนูกงซุนมีความสามารถปกป้องเอง”

เฟิ่งหลิงสูดหายใจลึก เขารู้ว่าคำพูดของจักรพรรดิเหลียนมีเหตุผล ยิ่งไปกว่านั้นเกรงว่าความสามารถของซูเอ๋อร์ยังลึกล้ำมหัศจรรย์ยิ่งกว่าที่เขาเข้าใจเสียอีก นางจะไม่เป็นไร จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน

…

ภายในภูเขาลึก ในเรือนอันสงบงดงามแห่งหนึ่ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงนกเสียงแมลง

บนทางเดินที่ไม่มีแม้แต่ฝุ่น มีสาวใช้หลายนางยืนอยู่อย่างเรียบร้อย พวกนางยืนตัวตรง ดวงตาหลุบมองจมูกตนเอง

ภายในห้องโถงอันกว้างขวางปลอดโปร่ง มีกลิ่นหอมของใบไผ่และอำพันทะเลโชยออกมาตามอากาศ เกิดเสียงจอกชากระทบกันดังขึ้น ฉากกั้นลมที่มีแผ่นดินเป็นภาพประดับกั้นเงาร่างสงบนิ่งดุจปุยเมฆเอาไว้

ฝีเท้าไร้เสียงค่อยๆ เข้ามาใกล้ เสียงของชานกงกงดังขึ้นจากระเบียงทางเดินด้านนอก “ทูลไท่ซ่างหวง คนมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ภายในเวลาชั่วพริบตา ไม่ทราบว่าบุรุษในชุดคลุมสีดำปรากฏตัวในห้องโถงตั้งแต่ยามใด

“ถวายพระพรไท่ซ่างหวง”

เขาตั้งใจรอให้ผ่านเวลาอาบน้ำไปก่อนค่อยมาพบกับบุรุษผู้อยู่เหนือทุกคนในใต้หล้าท่านนี้ ทว่ายังคงได้รับคำตำหนิ

“ยามปกติสังหารผู้คนให้น้อยหน่อย กลิ่นบนตัวเจ้า เจิ้นไม่ชอบ”

“กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ผู้อาวุโสในยามนี้ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นอบน้อมถ่อมตัวจนถึงขีดสุด

บุรุษหลังฉากกั้นลมขยับตัวเล็กน้อย ผู้อาวุโสได้ยินเสียงจิบชาดังขึ้นอย่างชัดเจน “พาคนมาแล้วหรือไม่?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“หากไม่มีประโยชน์ก็ฆ่าทิ้งเสีย” ดวงตาของเขาหยุดอยู่บนจดหมายในมือ เพียงสตรีต่ำต้อยนางหนึ่งถึงกับทำให้โอรสที่เขาประคับประคองมากับมือกล่าวคำพูดบีบบังคับเช่นนี้ออกมาเชียว กล่าวได้เพียงว่า ยิ่งพวกเขาหวงแหนคนผู้นี้ ตนก็ยิ่งจะทำลาย