หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 29 ตอนที่ 869 โหดเหี้ยมอำมหิต

เล่มที่ 29 ตอนที่ 869 โหดเหี้ยมอำมหิต

“สมควรตาย! จะต้องเล่นลูกไม้กับต้นไม้นั้นเป็นแน่! พูดมา เหตุใดจึงทำงานให้นังแพศยานั่น เจ้าได้รับผลประโยชน์อันใดจากนางใช่หรือไม่?” ภายในเรือนนอกห้องหลอมยา เซี่ยเยียนจับคอเสื้อของบุรุษในอาภรณ์สีดำผู้นั้นด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว ดวงตาราวกับจะมีเปลวเพลิงพุ่งออกมา

“ศิษย์พี่หญิงโปรดระงับโทสะ เป็นท่านอาจารย์สั่งมาว่าให้ข้าดูแลคุณหนูกงซุน…” เมื่อเห็นเซี่ยเยียนถลึงตาใส่เขา บุรุษในอาภรณ์ชุดดำจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “เป็นท่านอาจารย์สั่งให้ข้าดูแลการกินดื่มของนังแพศยานั่นเท่านั้น วันนี้นางกล่าวเพียงว่าให้เลือกพืชใกล้ตายมากระถางหนึ่ง ไหนเลยจะรู้ว่ากลับเกิดเรื่องเช่นนี้ได้…

“น่ารังเกียจ! ต่อไปไม่อนุญาตให้เจ้าทำอะไรให้นางอีก มิเช่นนั้นข้าจะฟันเจ้าทิ้งเสีย!” เดิมทีคิดว่าวันนี้จะทำให้กงซุนซูหัวหลุดจากบ่า ไหนเลยจะรู้ว่าท่านอาจารย์กลับเชื่อนางยิ่งขึ้น เพียงทำให้พืชฟื้นคืนจากความเหี่ยวเฉาจะนับเป็นอะไรได้ คราวต่อไปนางจะต้องจับตัวเชลยเหล่านั้นมาลองยาให้ได้ จะมิปล่อยให้นางเล่นลูกไม้อันใดกับเชลยเด็ดขาด

เมื่อเห็นเซี่ยเยียนโกรธเกรี้ยวจนยากจะสงบ บุรุษในอาภรณ์ชุดดำก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “เหตุใดศิษย์พี่ต้องใส่ใจกงซุน…อ้อ นังแพศยานั่นด้วย? ศิษย์พี่เกิดในคืนเดือนมืดทำให้มีร่างกายของธาตุหยิน ท่านอาจารย์กล่าวว่าศิษย์พี่เป็นวัตถุดิบชั้นดีในการศึกษายาพิษ ในหมู่ศิษย์น้องทุกคนไม่มีผู้ใดมีตำแหน่งเทียบเท่าศิษย์พี่ สุดท้ายจะต้องมีสักวันหนึ่งที่ศิษย์พี่ได้รับสืบทอดความรู้ทั้งหมดจากท่านอาจารย์แน่นอน”

“หึ เจ้าจะรู้อะไร!” ความคิดของท่านอาจารย์ยากคาดเดาเป็นที่สุด ยากจะรับประกันว่าเขาจะถูกใจวิชาแพทย์ของนังแพศยานั่นจนเกิดความคิดอื่นหรือไม่ สรุปแล้วไม่อาจปล่อยให้นังแพศยานั่นสมปรารถนาเด็ดขาด!

ยามนี้เอง สตรีสุขุมเยือกเย็นปรากฏตัวที่ประตูหินของห้องหลอมยาแล้ว สายตาอันสงบนิ่งของนางปรายมองไปยังคนทั้งสองอย่างเรียบเฉย เซี่ยเยียนกำลังคิดจะถลึงตาใส่ แต่กลับเห็นท่านอาจารย์ถือต้นไม้กระถางนั้นเดินออกมาด้วยอารมณ์ยินดีเสียก่อน “ผู้ชราเฝ้ารอผลลัพธ์ดีๆ เป็นอย่างยิ่ง คุณหนูกงซุนโปรดวางใจ เรื่องสมุนไพรเหล่านั้น ผู้ชราจะต้องให้ทำให้คุณหนูพอใจเป็นแน่ ตอนนั้นจะเป็นเวลาที่พวกเราหลอมยาอายุวัฒนะอย่างแท้จริง”

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เซี่ยเยียนจึงรีบเดินเข้ามา “ท่านอาจารย์ ยังไม่รู้ว่ายาที่นางหลอมออกมามีผลข้างเคียงเช่นไร หากเชื่อนางง่ายดายเช่นนี้ เกรงว่าจะติดกับนางแล้ว!” เซี่ยเยียนคิดว่าอวิ๋นซูใช้พืชมาลองยาเพราะต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้อื่นเห็นผลข้างเคียงของยา คนที่ตายไปก่อนหน้านี้ ก่อนตายยังมีท่าทีบ้าคลั่ง แต่พืชกลับไม่อาจมองออกว่าบ้าคลั่งหรือไม่มิใช่หรือ?

“เซี่ยเยียน สิ่งที่อาจารย์เคยสอน เจ้าลืมไปหมดแล้วหรือ? เมื่อใดเจ้าจะมีความสุขุมให้ได้ครึ่งหนึ่งของคุณหนูกงซุน เมื่อใดเจ้าจึงจะเป็นคนมีประโยชน์เสียบ้าง!”

“…ท่านอาจารย์…” ถึงกับตำหนิตนต่อหน้านังแพศยานั่นเชียวหรือ? บนใบหน้าของเซี่ยเยียนเต็มไปด้วยความรู้สึกอยุติธรรม ความเกลียดชังในใจที่มีต่ออวิ๋นซูเพิ่มมากขึ้นหลายส่วน

ผู้อาวุโสย่อมไม่ใส่ใจความคิดของเซี่ยเยียน อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตุเลยว่าพืชในมือของเขากลับคืนสู่สภาพแห้งเหี่ยวเฉกเช่นตอนแรกแล้ว นี่กลับทำให้ผู้อาวุโสวางใจลงไม่น้อย หากกล่าวว่าผลข้างเคียงมีเพียงย้อนคืนสู่สภาพในตอนแรก เช่นนั้นวิธีปรุงยาของคุณหนูกงซุนเรียกได้ว่าชนะวิธีปรุงยาที่ตนและผู้อาวุโสทั้งหลายพัฒนาออกมาอยู่ส่วนหนึ่ง อย่างน้อยก็ไม่บ้าคลั่งเสียสติหรือถูกสูบพลังชีวิตจนตาย เขาเชื่อว่าขอเพียงปรับปรุงต่อไป การยืดผลของยาอายุวัฒนะย่อมไม่ใช่ความฝันอีก

ตอนนี้เอง คนในอาภรณ์สีดำผู้หนึ่งปรากฏตัวข้างกายผู้อาวุโส กระซิบอะไรบางอย่างข้างหู

“พาคุณหนูกงซุนกลับห้องไปพักผ่อนเสีย เซี่ยเยียน เจ้าตามอาจารย์ไปที่ห้อง”

…

ภายในโถงด้านหน้า เงาร่างสีดำสองร่างนั่งอยู่ข้างโต๊ะอย่างสงบ มีผ้าบดบังใบหน้าพวกเขาไปกว่าครึ่ง แต่กลับไม่อาจปิดบังกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นบนร่าง

ในยามที่ผู้อาวุโสปรากฏตัวบริเวณประตูห้องโถง บุรุษทั้งสองจึงหันมา

“ศิษย์น้อง”

ผู้อาวุโสส่งสายตาครั้งหนึ่ง เซี่ยเยียนจึงปิดประตูอย่างระมัดระวัง ยืนเฝ้าอยู่นอกห้องโถงเพียงลำพัง

“ศิษย์น้องทั้งสองมาได้อย่างไร?”

ผู้อาวุโสหน้าไม่เปลี่ยนสี อย่างไรก็ตามในใจกลับคาดเดาถึงจุดประสงค์การมาของผู้อาวุโสสองท่านนี้ได้แล้ว จริงดังคาด ในยามที่เขานั่งลง คนผู้หนึ่งพลันเอ่ยปากขึ้น “หลายครั้งนี้ศิษย์พี่มักจะหลอมยาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ศิษย์น้องไม่วางใจจริงๆ ไท่ซ่างหวงทรงมีรับสั่งให้พวกเราสองคนมาช่วยเป็นแรงให้ศิษย์พี่”

ในลำคอของผู้อาวุโสส่งเสียงหัวเราะแหบแห้งออกมา “ศิษย์น้องทั้งสองมีภารกิจมากมาย เหตุใดต้องมาช่วยเป็นพิเศษด้วย เทียบยาที่พวกเราพัฒนาขึ้นมาก่อนหน้านี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการปรับปรุง หากมีความก้าวหน้าใดจะต้องบอกศิษย์น้องให้ทราบเป็นแน่”

บุรุษในชุดคลุมสีดำทั้งสองคนสบตากัน “ได้ยินว่าคราวนี้ศิษย์พี่ลักพาตัวหัตถ์เซียนมา ในราชสำนักทั้งบนทั้งล่างต่างสั่นคลอนไม่น้อย เชื่อว่าคุณหนูกงซุนท่านนี้ยังอยู่เป็นแขกของศิษย์พี่ที่นี่กระมัง? ไม่ทราบว่ามีข้อเสนอแนะใดกับเทียบยาของพวกเราหรือไม่?”

“แค่เด็กน้อยผู้หนึ่งจะมีความคิดเห็นอันใด! ข้าเพียงนึกสนุกลองดูเท่านั้น”

“ลองดูหรือ? กล่าวเช่นนี้คือไม่มีประโยชน์หรือ? ด้วยนิสัยของศิษย์พี่ เหตุใดจึงปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีก? หรือจะกล่าวว่าศิษย์พี่มีควาลำบากใจบางอย่างที่ยากอธิบาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ให้ข้ากำจัดคนไร้ประโยชน์นั่นแทนศิษย์พี่เป็นอย่างไร?” บุรุษในชุดคลุมสีดำผู้หนึ่งขยับเล็กน้อย ไม่คิดว่ากลับถูกขวางทางไว้โดยพลัน

“ศิษย์น้อง เหตุใดจึงร้อนใจเพียงนี้ เรื่องของการหลอมยาเดิมทีก็มิใช่จะสำเร็จในสามเดือนห้าเดือน ปล่อยเด็กคนนี้ไว้ยังมีประโยชน์”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา บุรุษในอาภรณ์สีดำทั้งสองพลันมีบรรยากาศเปลี่ยนไปทั้งร่าง “หึ ศิษย์พี่ขัดขวางครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ หรือยาเทียบนี้มีความก้าวหน้าใดแล้ว ศิษย์พี่คิดจะสร้างผลงานเพียงผู้เดียวใช่หรือไม่?!”

“ข้าไม่ยอม นี่เป็นยาที่ผู้อาวุโสอย่างพวกเราหลายคนร่วมกันพัฒนาออกมา จะให้ศิษย์พี่รับผลประโยชน์เบื้องพระพักตร์ไท่ซ่างหวงเพียงผู้เดียวได้อย่างไร? ศิษย์พี่ทำเช่นนี้จะใจแคบเกินไปหรือไม่!”

บุรุษทั้งสองโกรธเป็นอย่างยิ่ง ในใจมั่นใจแล้วว่าผู้อาวุโสต้องการรับผลประโยชน์เพียงผู้เดียว

เมื่อเห็นอีกฝ่ายคิดพัวพันไม่เลิก ผู้อาวุโสรู้นานแล้วว่าจะต้องมีวันนี้ ยามนี้ผลลัพธ์อยู่ใกล้เพียงเอื้อม เขาไม่คิดแบ่งรับแบ่งสู้อีก “น่าขายหน้าจริงๆ”

อะไรนะ?! บุรุษทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสจะกล่าวเช่นนี้ “ศิษย์พี่ นี่ท่าน…”

“ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสตระกูลอู่ ในสายตาพวกเจ้ามีเพียงอำนาจและตำแหน่งเท่านั้นหรือ? ตาต่ำเพียงนี้ มีชีวิตอยู่ต่อไปก็เป็นได้เพียงเม็ดหมากของผู้อื่นไปชั่วชีวิต” เสียงของผู้อาวุโสปรากฏความอันตราย คำพูดของเขากระตุ้นโทสะคนทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้าได้ดียิ่ง “ศิษย์พี่หมายความว่าอย่างไร?”

“ศิษย์พี่ถึงกับกล่าวคำพูดหมิ่นเบื้องสูงเช่นนี้ออกมาเชียวหรือ พวกเราจะไม่เข้าข้างท่านในฐานะศิษย์น้องเป็นอันขาด! ขอให้ศิษย์พี่ไปรับโทษเบื้องพระพักตร์ไท่ซ่างหวงด้วยตนเองเถิด!”

ผู้อาวุโสเดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว “เดิมทีคิดจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว…”

เพียงพริบตาเดียวในห้องโถงพลันมีไอสังหารแผ่พุ่ง บุรุษทั้งสองตอบโต้โดยพลัน ตะโกนเสียงดังพลางก้าวถอยหลังเพื่อป้องกันตัว กำลังคิดจะใช้ความสามารถเฉพาะของตนออกมา ทว่าทั้งสองกลับพากันหน้าเปลี่ยนสี

“ทำไม ทำไมถึงขยับไม่ได้…”

“ศิษย์พี่ ท่าน ท่านถึงกับ…”

บนใบหน้าของผู้อาวุโสเผยสีหน้าโหดเหี้ยมลำพองใจออกมา “เป็นพวกเจ้าบีบบังคับให้ผู้ชราลงมือ ชาถ้วยนั้นอร่อยหรือไม่?” หากพวกเขาทำตัวโง่งมเสียหน่อย กลับไปรายงานพอเป็นพิธี ตนคงไม่จำเป็นต้องลงมือสังหารด้วยตัวเอง หากจะโทษก็โทษที่พวกเขาโลภเกินไปเถิด

“ท่าน…วางยาพิษ…”

ทั้งสองรู้สึกว่ามีมือขนาดใหญ่อันไร้รูปร่างบีบคอของพวกเขาแน่น จากนั้นมีความร้อนแผดเผาแพร่กระจายไปทั่วทั้งปาก ทั้งสองส่งเสียงร้องโอดครวญ แขนเสื้อผู้อาวุโสขยับเล็กน้อย สาดน้ำสีดำลงไปบนร่างพวกเขา พลันเกิดเสียงชี่ๆๆ คล้ายถูกเผาไหม้ ในเวลาเพียงไม่นานทั้งสองก็ถูกละลายกลายเป็นกองเลือด มีไอร้อนสีเลือดพวยพุ่งออกมา

ประตูถูกเปิดออก บุรุษในชุดคลุมสีดำก้าวออกมา ปรายตามองไปทางเซี่ยเยียนบริเวณประตู “จัดการให้สะอาดเสียหน่อย”

จัดการ? เซี่ยเยียนที่เฝ้าอยู่นอกประตูย่อมไม่กล้าแอบฟังบทสนทนาของผู้อาวุโสทั้งหลาย ในยามที่นางเดินเข้าไปเห็นกองเลือดทั้งสองที่อยู่บนพื้น ดวงตาอดไม่ได้ที่จะหดเกร็ง นี่ท่านอาจารย์ถึงกับสังหารผู้อาวุโสสองท่านเชียวหรือ?!

“หากมีคนมาอีก ให้บอกไปว่าพวกเขากลับไปแล้ว เข้าใจหรือไม่?”

“…เจ้าค่ะ ศิษย์เข้าใจแล้ว”

เซี่ยเยียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคร่งเครียด ต้องทราบว่าผู้อาวุโสเป็นตำแหน่งของตระกูลอู่สายใน เหตุใดท่านอาจารย์ต้องทำเช่นนี้ด้วย? ไม่สิ นางได้ยินว่าคราวนี้ผู้อาวุโสทั้งสองคล้ายจะมาเพราะกงซุนซู หรือท่านอาจารย์ลงมือสังหารผู้อาวุโสทั้งสองเพราะนังแพศยานั่น? หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เกรงว่าตำแหน่งผู้อาวุโสในตระกูลอู่สายในของท่านอาจารย์คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!

ไม่ง่ายเลยกว่าตนจะปีนป่ายมาถึงขั้นนี้ได้ จะปล่อยให้พังเพราะนังแพศยานั่นได้อย่างไร! เซี่ยเยียนทราบว่าตนมิอาจยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเป็นอันขาด

…

“ศิษย์พี่”

บนระเบียงทางเดิน บุรุษผู้หนึ่งขวางทางนางไว้

เซี่ยเยียนยื่นมือออกไปคว้าอีกฝ่ายไปยังมุมหนึ่งที่ไร้ผู้คน “สมุนไพรที่ให้เจ้าหา ครบแล้วหรือไม่?”

“ขอรับ คราวนี้ต้องใช้คนมากมายจึงจะหากลับมาได้ เชื่อว่าท่านอาจารย์จะต้องพอใจเป็นแน่”

ไหนเลยจะรู้ว่าจู่ๆ เซี่ยเยียนกลับดึงห่อสัมภาระในอ้อมอกอีกฝ่ายมา เปิดออกกับพื้นแล้วเริ่มค้นหา

“อา ศิษย์พี่ระวังด้วยขอรับ ไม่ง่ายเลยกว่าจะหาสมุนไพรเหล่านี้ได้!”

อย่างไรก็ตาม สตรีบนพื้นกลับไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง ทำเพียงหันหลังให้อีกฝ่าย ค้นหาบางอย่างท่ามกลางกองสมุนไพรเหล่านี้ต่อไป

“ศิษย์พี่…ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีอะไรผิดพลาดกับสมุนไพรเหล่านี้หรือ?”

ขณะนั้นเอง เซี่ยเยียนลุกขึ้นยืน นำห่อสัมภาระยัดใส่อกอีกฝ่าย “ไม่มีอะไร ท่านอาจารย์ให้ความสำคัญเรื่องนี้มาก ข้ากลัวว่าเจ้าจะจัดการได้ไม่ดี ตอนนี้เมื่อตรวจดูแล้วพบว่าเหมาะสม นำไปมอบให้นังแพศยานั้นได้เลย”

“…” เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเป็นปกติ บุรุษจึงตอบรับ “เช่นนั้นศิษย์น้องขอตัวก่อน”

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไป บนใบหน้าของเซี่ยเยียนพลันเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา เมื่อครู่นางลงมือกับสมุนไพรเหล่านั้น สาดผงที่จะทำลายคุณสมบัติของสมุนไพรลงไป คราวนี้กงซุนซูผู้นั้นยังจะทำให้ท่านอาจารย์ยินดีได้อีกหรือ หากหลอมยาผิดพลาด นางจะต้องเสนอให้อาจารย์ผลักเรื่องการตายของผู้อาวุโสทั้งสองไปไว้บนร่างของนังแพศยานั่นแน่! ประการแรกสามารถปกป้องตำแหน่งของท่านอาจารย์ไว้ได้ ประการที่สองสามารถระบายความเกลียดชังในใจตนได้ สังหารผู้อาวุโสตระกูลอู่หรือ นางจินตนาการได้เลยว่าจุดจบของกงซุนซูจะน่าอนาจเพียงใด

ภายในห้องหลอมยา ทุกคนรวมตัวอยู่ด้วยกัน

“คุณหนูกงซุน สมุนไพรในคราวนี้เตรียมเรียบร้อยแล้ว เชื่อว่าไม่มีข้อผิดพลาดใดอีกเป็นแน่” น้ำเสียงของผู้อาวุโสฟังกระตือรือร้นอย่างปิดไม่มิด เมื่อคิดว่าอีกสักครู่ประตูแห่งความสำเร็จจะเปิดออก ในใจก็มิอาจควบคุมความสุขไว้ได้

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย เดินไปตรวจสอบสมุนไพรที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ หยิบสมุนไพรหนึ่งในนั้นขึ้นมาสำรวจเบื้องหน้าตนเนิ่นนาน แต่กลับไม่ได้พูดอะไร

เซี่ยเยียนที่อยู่หลังผู้อาวุโสเห็นอีกฝ่ายไม่ขยับอยู่นาน ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะตึงเครียด คงมิใช่ว่านางเห็นเบาะแสบางอย่างแล้วกระมัง? ไม่ ยาชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น เป็นผลงานที่น่าภาคภูมิใจของนาง นางมิได้บอกกระทั่งท่านอาจารย์ กงซุนซูผู้นี้จะต้องคาดเดาผลลัพธ์ของมันไม่ได้เป็นแน่

อย่างไรก็ตามสตรี สุขุมนางนั้นค่อยๆ ลดสมุนไพรในมือลง มองไปยังเซี่ยเยียนด้วยสายตาลึกล้ำแฝงความหมาย อีกฝ่ายตัวแข็งทื่อ แต่กลับได้ยินอวิ๋นซูเอ่ยปากอย่างเรียบเฉยว่า “ลำบากผู้อาวุโสแล้ว สมุนไพรเหล่านี้เหมาะสมพอดี”