หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 871 เริ่มแผนการ

เล่มที่ 30 ตอนที่ 871 เริ่มแผนการ

ติ๋งๆ …

ภายในห้องหลอมยาอันเงียบสงัด สามารถได้ยินเสียงโลหิตบริเวณแขนซ้ายหยดลงพื้นอย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้มีเด็กมากมายถูกแขวนอยู่ที่นี่ ต่อให้เตาหลอมยาถูกดับไฟ ไม่จำเป็นต้องเก็บเลือดของพวกเขาอีก เซี่ยเยียนก็ไม่เคยจัดการบาดแผลของพวกเขา ปล่อยให้ชีวิตของพวกเขาเลือนหายไปตามกาลเวลา คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะผลัดเปลี่ยนมาถึงตนแล้ว

ท่านอาจารย์คล้ายต้องการลงโทษ หลังตัดเส้นเลือดบนแขนของนางก็จากไป ตอนนี้ผู้ที่อยู่เป็นเพื่อนนางมีเพียงกองกระดูกด้านข้างที่ดูราวกับเย้ยหยันนาง นางก็มีวันเช่นนี้ด้วย

ขั้นบันไดอันยาวเหยียดมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา ในดวงตาของเซี่ยเยียนปรากฏความเกลียดชังอันไร้ที่สิ้นสุด ศิษย์ตระกูลอู่ทั้งหมดที่นี่ล้วนเป็นยอดฝีมือ ผู้ที่จะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเช่นนี้ นอกจากนังแพศยานั้นแล้วยังจะมีผู้ใดอีก นางมาทรมานตนหรือไร?

“คุ้นชินกับที่นี่แล้วหรือไม่?” เสียงอันเรียบเฉยดังขึ้น สตรีบนแท่นเหล็กตอบกลับโดยพลัน “นังแพศยา! เจ้าลำพองใจให้มันน้อยหน่อย รอข้าออกไปได้เสียก่อน จะสับเจ้าออกเป็นแปดชิ้น!”

เมื่อพบกับการข่มขู่ของอีกฝ่าย ท่าทีของอวิ๋นซูกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย นางเดินมาเบื้องหน้าเซี่ยเยียน รักษาระยะห่างไว้ช่วงหนึ่ง “ออกไปหรือ? ผู้ที่เคยถูกแขวนอยู่บนแท่นเหล็กนี้เคยมีชีวิตออกไปด้วยหรือ? มิใช่ว่าอยู่ตรงโน้นหมดแล้วหรือไร?” สายตาของอวิ๋นซูมองไปยังกองกระดูก ราวกับต้องการบอกเซี่ยเยียนว่าจุดจบของนางอยู่ที่นั่น

“อ้อ ใช่แล้ว มีเหมือนกัน เด็กชายก่อนหน้านี้อย่างไรเล่า ข้าช่วยให้เขามีชีวิตรอดแล้ว” เด็กที่ถูกเซี่ยเยียนดึงลิ้นออกมาทั้งเป็นผู้นั้น หลังจากนำเซี่ยเยียนไปแขวนไว้แทนก็ถูกอวิ๋นซูพากลับไปรักษาที่ห้อง ไม่มีผู้ใดขวางนางอีก หลังจากศิษย์ที่นี่ทราบว่าเซี่ยเยียนเกิดเรื่องก็ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินอวิ๋นซู กระทั่งลูกศิษย์ที่ท่านอาจารย์โปรดปรานที่สุดยังต้องโยนชีวิตทิ้งไปเพราะสตรีนางนี้ หาเรื่องไม่ได้จริงๆ

“เจ้า…”

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย “แม่นางเซี่ยเยียนควรจะดีใจที่สามารถทำเรื่องมีความหมายเช่นนี้เพื่อคนที่เจ้าคิดว่าเป็นเศษสวะเหล่านั้นได้ นับว่าตายอย่างมีความหมายแล้ว” เซี่ยเยียนมักจะกล่าวกับศิษย์คนอื่นๆ ว่าคนที่ถูกจับกลับมาเหล่านั้นเป็นเศษสวะ ไม่จำเป็นต้องสนใจความเป็นความตายของพวกเขา

“ตาย? ผู้ใดกล่าวว่าข้าจะตาย เจ้าอย่าได้ลำพองใจให้มันเร็วเกินไปนัก! ท่านอาจารย์จะต้องเปลี่ยนใจปล่อยข้าออกไปเป็นแน่ ใต้หล้านี้มีร่างกายธาตุหยินมากมาย ท่านอาจารย์จะต้องไม่ยอมเสียข้าไปเป็นแน่!” เซี่ยเยียนยังคงดิ้นรนราวกับต้องการหลุดออกจากพันธนาการ พลันมีเสียงเคร้งๆ ดังขึ้น

“ชู่ เบาเสียงหน่อย อย่าทำให้พวกเขาสะดุ้งตื่น” อวิ๋นซูเอานิ้วชี้แตะริมฝีปากด้วยท่าทีลึกล้ำแฝงความหมาย หางตาปรายมองไปทางกองกระดูกเหล่านั้น

พวกเขา? “เจ้า เจ้าพูดอะไร?”

“ก็คือ…คนที่ถูกเจ้าสังหารเหล่านั้นอย่างไรเล่า ห้องหลอมยาอันกว้างขวางเช่นนี้มีเพียงแม่นางเซี่ยเยียนคนเดียว วิญญาณที่ตายโดยไม่เป็นธรรมเหล่านั้นจะไม่ออกมาทวงชีวิตหรือ?”

วิญญาณ? “ฮ่าๆๆๆ…” เซี่ยเยียนพลันหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะทำให้ข้าตกใจกลัวได้หรือ? ข้าเซี่ยเยียนฆ่าคนไปไม่ต่ำกว่าหนึ่งพัน ยังไม่เคยเห็นวิญญาณมาทวงชีวิตอันใดนั่น ต้องการชีวิตข้าหรือ? ยามมีชีวิตล้วนทำได้เพียงถูกข้าทรมาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตายไปแล้วเลย! ยังมีเจ้า อีกไม่นานเจ้าก็จะกลายเป็นสมาชิกของพวกมันด้วย ข้าสาบาน! ต่อให้ตายก็จะลากเจ้าไปด้วย!”

“เช่นนั้นหรือ? ข้าจะรอให้ดี” อวิ๋นซูค่อยๆ เก็บรอยยิ้มเรียบเฉยบนใบหน้าแล้วหมุนตัวไป กลิ่นหอมอันแปลกประหลาดโชยมาจากร่างของนาง เซี่ยเยียนรู้สึกตาพร่า มีความรู้สึกคล้ายตกอยู่ในห้วงฝัน

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

นางส่ายหัวอย่างยากจะรับไหว อย่างไรก็ตามเมื่อลืมตาอีกครั้ง อวิ๋นซูยังคงยืนหันหลังให้นางอยู่บริเวณนั้น

“นังแพศยา ยังไม่รีบปล่อยข้าไปอีก แล้วข้าจะเหลือศพสมบูรณ์ไว้ให้เจ้า!”

อย่างไรก็ตามสตรีเบื้องหน้ากลับไม่ขยับเขยื้อน

“นังแพศยา ได้ยินหรือไม่ รีบปล่อยข้าออกไป ข้า…กรี้ด!” จู่ๆ เซี่ยเยียนที่อยู่บนแท่นเหล็กก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว พบว่าสตรีเบื้องหน้าค่อยๆ หันมา ถึงกับมีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ยิ่งไปกว่านั้นนางจำใบหน้านั้นได้! ก่อนอวิ๋นซูมา มีสตรีตั้งครรภ์ผู้หนึ่งถูกพวกนางจับตัวกลับมา นางกำลังจะคลอดในคุก ทั้งยังขอร้องให้ตนปล่อยลูกนางไป เพียงแต่สุดท้าย…สุดท้ายลูกของนางถูกดึงออกมาทั้งเป็น เนื่องจากท่านอาจารย์กล่าวว่าทารกที่กำลังจะคลอดเป็นยาบำรุงที่ดีที่สุด

นางยังจำสายตายามเผชิญหน้ากับความตายของสตรีนางนั้นได้จนถึงทุกวันนี้ มันเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโกรธเกรี้ยว ยามนั้นเซี่ยเยียนคิดว่าสายตาเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกพออกพอใจ ทว่าตอนนี้กลับทำให้นางขนลุกไปทั้งตัว รู้สึกหนาวยะเยือกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ลูกของข้า…อยู่ที่ใด?” ใบหน้าที่มีเลือดไหลท่วมดูโศกเศร้าหาใดเปรียบ จากนั้นจึงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ลูกของข้า…หาพบแล้ว อยู่ที่นี่นี่เอง!”

ไม่ทราบว่านางหยิบโถกระเบื้องออกมาจากที่ใด ประคองไว้ในอ้อมกอดราวกับเป็นของรักของหวง เซี่ยเยียนมองเพียงปราดเดียวก็จำได้ นั่นคือโถที่นางใช้บรรจุทารกที่ไม่ได้ลืมตาดูโลกของอีกฝ่าย! ส่วนเด็ก…ถูกนางนำไปทำเป็นสุราโอสถแล้ว…ความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมขึ้นสู่สมอง ภาพเบื้องหน้าแปลกประหลาดหาใดเปรียบ นางคิดว่าหัวใจของตนแทบจะหยุดเต้น

“ดูแลลูกของข้าดีเพียงนี้ ควรจะขอบคุณเจ้าเช่นไร…ควรจะขอบคุณเจ้าเช่นไร!” ยามนี้ใบหน้าที่มีโลหิตไหลท่วมกลายเป็นบ้าคลั่ง ใบหน้าขยายใหญ่คล้ายพระจันทร์สีเลือด เปล่งประกายความเหน็บหนาวที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวออกมา

“กรี้ด!”

ภายในห้องหลอมยามีเสียงกรีดร้องที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวดังแว่วมาอีกครั้ง อวิ๋นซูที่เดินอยู่ขึ้นบันไดมาแล้วชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงหยุดฝีเท้า ยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์

เครื่องหอมที่ทำให้เห็นภาพหลอนของตนทำได้ถึงขั้นยากแยกแยะจริงเท็จ มันจะสร้างภาพลวงตาออกมาจากความทรงจำของผู้ถูกพิษ มือของเซี่ยเยียนเปื้อนเลือดคนไปนับไม่ถ้วน คืนนี้จะเป็นค่ำคืนอันยากจะลืมเลือนของนางไปชั่วชีวิต

“ใครก็ได้…ช่วยข้าด้วย…” บริเวณไหล่มีความเจ็บปวดบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ วิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนปีนป่ายขึ้นมาบนตัวเซี่ยเยียน กัดกินเลือดเนื้อของนาง เซี่ยเยียนในยามนี้ดวงตาเต็มไปด้วยภาพของนรก วิญญาณเลือดท่วมตัวนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาจากพื้น โครงกระดูกแห้งเหี่ยวที่เต็มไปด้วยเลือดกำลังกวักมือเรียกนาง “ไม่ ข้าจะตายไม่ได้ ข้าจะตายไม่ได้…”

ศิษย์ที่มาเดินตรวจตรานอกห้องหลอมยาสบตากันด้วยความหวาดผวา “ศิษย์พี่เซี่ยเยียน…คงมิใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรหรอกกระมัง?” มีประตูหินอันหนาหนักปิดกั้นไว้ยังได้ยินเสียงกรีดร้องของนาง

“ข้างในมีนางเพียงคนเดียว จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้? ที่ผ่านมาศิษย์พี่เซี่ยเยียนเจ้าเล่ห์มาก ท่านอาจารย์เคยกล่าวว่าไม่ให้ใครเข้าไปเยี่ยมนาง เจ้ากับข้าอย่าได้เข้าไปลุยน้ำโคลนนี้เลย” ทั้งสองหารือกันครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปจากสถานที่แปลกประหลาดนี้อย่างรวดเร็ว

ภายในห้อง เด็กชายบนเตียงนอนหลับไม่สนิท ราวกับถูกจับไปทรมานในความฝัน

“ท่านลุงมู่ เด็กเป็นอย่างไรบ้าง?” อวิ๋นซูผลักประตูเดินเข้ามา อวิ๋นมู่เช็ดตัวให้เด็กแล้ว “อาการมั่นคงแล้ว เพียงแต่อ่อนแอเกินไป ต้องการการรักษาที่ดี ส่วนลิ้นที่ถูกตัดไป ต่อกลับไม่ได้แล้ว”

อวิ๋นซูเดินมาข้างเตียง มองไปยังใบหน้าเล็กๆ อันขาวซีด สามารถเก็บชีวิตกลับมาได้ก็ไม่ง่ายแล้ว เลือดบนตัวคล้ายจะไหลไปจนแห้งเหือด ยังมีชีวิตอยู่ได้ก็นับว่าเป็นโชคดีของเขาแล้ว

บนร่างของสตรีนางนี้ได้กลิ่นคาวเลือดคล้ายมีคล้ายไม่มี อวิ๋นมู่ขมวดคิ้วโดยพลัน “คุณหนูกงซุนไปที่ห้องหลอมยามาอีกแล้วหรือ?”

“อืม ไปเยี่ยมสหายเก่า”

นางหมายถึงเซี่ยเยียน อวิ๋นมู่พลันมีสีหน้าเคร่งขรึมลง เขามิได้ตำหนิที่อวิ๋นซูไม่มาหารือกับเขาก่อนจะวางกับดักศิษย์โหดเหี้ยมผู้นั้น ความจริงคนเช่นนั้น ต่อให้ตายไปนับร้อยคนก็ไม่อาจทำให้เขากระพริบตา เพื่อยาอายุวัฒนะอันน่าขันถึงกับทำร้ายชีวิตเด็กไปมากมายเพียงนี้ อวิ๋นมู่คิดไปถึงอวิ๋นซูสมัยก่อน…นางเคยมีบุตรคนหนึ่ง บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมนางจึงดื้อรั้นเพียงนี้ นางไม่อนุญาตให้มีการกระทำใดๆ มาดูแคลนชีวิตบริสุทธิ์ของเด็กๆ นั่นคือบาดแผลในใจของนาง

ยามนี้เกรงว่าเซี่ยเยียนผู้นั้นคงไม่ได้มีวันเวลาที่ดีกระมัง? อวิ๋นมู่ไม่อยากรู้ว่าเมื่อครู่อวิ๋นซูไปทำอะไร ให้นางไปเถิด เขารู้ว่าในใจของนางมีความกดดัน หากทรมานเซี่ยเยียนแล้วสามารถทำให้นางระบายอารมณ์ได้บ้างก็เป็นเรื่องดี หากปล่อยให้ศิษย์นางนั้นตายอย่างง่ายดายก็นับว่าสบายนางเกินไป

“วันนี้ข้าพบของสองอย่างที่ป่าด้านหลัง”

อวิ๋นมู่เอ่ยปากเรียกอวิ๋นซูกลับมาจากการใคร่ครวญ “ท่านลุงมู่พบอะไรหรือ?”

“มีลูกศิษย์คนหนึ่งทำท่าทีลับๆ ล่อๆ ถือห่อสัมภาระไปที่ป่า ข้าลอบตามไป ภายหลังเขานำห่อนั้นไปฝัง ด้านในเป็นอาภรณ์ที่มีเลือดเปื้อนอยู่สองตัว” อวิ๋นมู่ชะงักไปครู่หนึ่ง “นี่คงจะเป็นยาพิษสลายกระดูกในวิชาพิษของตระกูลอู่ เมื่อดูจากอาภรณ์ทั้งสองตัวนั้นแล้ว ผู้ตายควรเป็นคนระดับสูงในตระกูลอู่”

“พวกเขาเริ่มต่อสู้กันภายในแล้วหรือ?” อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความจริงนางเคยคิดมานานแล้ว เมื่อหลอมยาอายุวัฒนะได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่แผ่นดินนี้จะไม่สงบ ก่อนหน้านั้นที่จะสั่นคลอนก็คือตระกูลอู่ ถามหน่อยว่าแผ่นดินนี้ผู้ใดบ้างไม่อยากมีชีวิตเป็นอมตะ คนที่ได้รับยาสวรรค์เช่นนี้ไปก่อน จะหลอมยามากมายเพียงนั้นให้ผู้อื่นเสพสุขกับความอมตะอย่างใจกว้างหรือ? เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสไม่คิดเช่นนั้น

คนที่อวิ๋นซูเกลียดที่สุดก็คือผู้อาวุโสตระกูลอู่ผู้นั้น เขาละทิ้งความรู้สึกของมนุษย์ทั้งหมดไปเพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ของตน นางรู้ว่าอีกฝ่ายมิได้ใส่ใจลูกศิษย์เพียงคนเดียวจึงใช้วิธีเช่นนี้มาลงโทษเซี่ยเยียน

“ความสัมพันธ์ของตระกูลอู่สายในค่อนข้างซับซ้อนยุ่งเหยิง บางทีข้างกายอาจมีสายตาจากแต่ละขั้วอำนาจจับจ้องอยู่ คนทั้งสองที่ตายไป ต่อให้ถูกฝังแล้วก็เกรงว่าจะปิดได้ไม่นาน เมื่อถึงตอนนั้นย่อมมีผู้ที่มีแผนการในใจจากตระกูลอู่สายในมาเยือนมากยิ่งขึ้น” สิ่งที่อวิ๋นมู่อยากกล่าวก็คือ พวกเขาต้องรีบทำเวลา หากรอให้ผู้อาวุโสตระกูลอู่มารวมตัวกัน ต้องการหนีก็มิง่ายดายเช่นนั้นแล้ว

อวิ๋นซูยื่นมือออกไปห่มผ้าห่มให้เด็กคนนั้น “ช่วยพวกเขาออกไปก่อน” มือของนางคลำอยู่ใต้หมอนครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบถุงหอมที่ยังไม่ได้นำไปแขวนที่เอวออกมา กลิ่นน้ำผึ้งอ่อนๆ โชยมา อวิ๋นซูเงยหน้าขึ้น “ระยะนี้ขอให้ท่านลุงมู่เตรียมตัวให้ดี โดยเฉพาะองครักษ์นอกคุกเหล่านั้น ต้องควบคุมพวกเขาไว้”

ก่อนคนของเฟิ่งหลิงมาถึง พวกเขาต้องเตรียมตัวเพื่อช่วยคนเหล่านี้ออกไปโดยหลีกเลี่ยงการล้มตายให้

ในดวงตาของอวิ๋นมู่เปล่งประกาย แต่กลับไม่ได้พูดอะไร

“คุณหนูกงซุนระวังตัวเองให้มาก หากหลอมยาอายุวัฒนะสำเร็จ คนแรกที่ผู้อาวุโสจะจัดการก็คือท่าน” พวกเขาเข้าใจดี เปรียบไปก็เหมือนช่างฝีมือสร้างสุสานจักรพรรดิที่ต้องถูกฝังลงไปด้วยกัน หลังจากหลอมยาเสร็จ ผู้อาวุโสตระกูลอู่จะต้องคิดรักษาวิธีการหลอมยามิให้รั่วไหลออกไป จะสังหารอวิ๋นซูและอวิ๋นมู่เพื่อปิดปากแน่นอน

สตรีสุขุมเยือกเย็นเผยรอยยิ้มออกมา “หากต้องการสังหารพวกเราก็ต้องดูว่าเขามีความสามารถหรือไม่”

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนถนนอวิ๋นซูไม่สามารถใช้พิษได้ เนื่องจากจะลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องมากเกินไป ตอนนี้นางและอวิ๋นมู่ร่วมมือกันแล้ว เกรงว่าผู้อาวุโสตระกูลอู่เพียงคนเดียวจะรับมือพวกเขาไม่ได้