หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 872 บ้าคลั่งเพื่อโอสถ

เล่มที่ 30 ตอนที่ 872 บ้าคลั่งเพื่อโอสถ

อวิ๋นซูอยู่ดูแลเด็กน้อยที่กำลังหลับไหลภายในห้องเพียงลำพัง บนระเบียงทางเดินอันยาวเหยียด บุรุษร่างสูงใหญ่ยืนพิงกำแพง มองไปยังดวงจันทร์กลมโตที่กำลังส่องประกายสว่างไสว ย้อนคิดไปถึงบทสนทนาระหว่างตนกับอวิ๋นซูเมื่อครู่นี้ เหตุใดนางจึงมั่นใจว่าตนจะควบคุมผู้คุ้มกันเหล่านั้นได้?

ความจริงเพียงใช้เครื่องหอมลวงตาเล็กน้อยก็สามารถทำให้พวกเขากลายเป็นดั่งหุ่นไม้ได้แล้ว ทว่าเรื่องนี้มิใช่ว่าผู้ใดก็สามารถทำได้ หรือนางคาดเดาได้แล้ว?

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นมู่ไม่คิดจะเผชิญปัญหานั้นโดยตรง หากทำเช่นนี้แล้วทำให้ความใกล้ชิดระหว่างพ่อลูกของพวกเขาเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น เช่นนั้นเขายอมสวมหน้ากากไปชั่วชีวิต เพียงแต่…เรื่องราวจะราบรื่นเฉกเช่นที่พวกเขาคิดหรือ?

…

วันต่อมา

ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่างเรืองรอง ภายในจวนแม่ทัพกงซุน ในป่ามีเสียงหึ่งๆๆ แว่วมา

“ท่านแม่ทัพออกจากจวนไปอีกแล้วหรือ?” บนทางเดินหินในสวนบุปผา ข้ารับใช้สองคนกำลังเดินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ใช่แล้ว ระยะนี้ท่านแม่ทัพทำงานหามรุ่งหามค่ำ แต่กลับไม่มีข่าวของคุณหนู จะทำเช่นไรได้เล่า?” จวนแม่ทัพที่ไม่มีอวิ๋นซูกดดันเคร่งเครียดยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ทุกคนต่างต้องก้มหน้าหลุบตาด้วยกลัวว่าจะถูกไฟลามมาถึงตัวในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

“ทำงานให้ระมัดระวังเสียหน่อย อย่าทำอะไรผิดพลาด มิเช่นนั้นอาจถูกไล่ออกจากจวนก็เป็นได้!”

“ตอนนี้ไหนเลยท่านแม่ทัพจะมีความคิดเช่นนี้อีก เจ้า…โอ้ย!” เสียงเพี้ยะดังขึ้น พบว่าข้ารับใช้ผู้หนึ่งตบแก้มตนเองด้วยอย่างแรง ท่าทีแสยะยิ้มอย่างเจ็บปวดทำให้อีกคนหนึ่งหยุดฝีเท้าด้วยความสงสัย “ทำไมหรือ?”

“เจ็บๆๆ คล้ายกับถูกตัวอะไรต่อย…” ข้ารับใช้ก้มลงมองฝ่ามือตน คราวนี้ถึงกับทำให้ทั้งสองพากันอุทานออกมา

พบว่ากลางฝ่ามือมีผึ้งตัวหนึ่งนอนอยู่อย่างสงบ ใบหน้าที่ถูกต่อยบวมแดงขึ้นมาโดยพลัน

“แม่นางชุนเซียง!” นอกเรือนของอวิ๋นซูมีเสียงเรียกดังแว่วมาอย่างร้อนรน ชุนเซียงที่เพิ่งจะทำความสะอาดห้องของอวิ๋นซูเสร็จเดินออกมา พบว่าข้ารับใช้ผู้หนึ่งถูกประคองเข้ามา ใบหน้าที่บวมไปครึ่งหนึ่งทำเอานางตกใจ “นี่…เกิดอะไรขึ้น?”

“แม่นางชุนเซียง เสียวอู่ถูกผึ้งที่คุณหนูเลี้ยงไว้ต่อยหน้า คล้ายกับมีพิษ ไม่ทราบว่าในห้องของคุณหนูมียาแก้พิษหรือไม่?”

อะไรนะ? ถูกผึ้งต่อยหรือ? ชุนเซียงใจเต้นตึกตัก เดินเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งเครียด “ถูกต่อยมาจากที่ใด? วางใจเถิดคุณหนูทิ้งยาแก้พิษคลายร้อนไว้ให้จำนวนหนึ่งแล้ว”

“ถูกต่อยในสวนขอรับ เดินๆ อยู่ก็เจอเรื่องเช่นนี้แล้ว” เรื่องโชคร้ายที่เกิดขึ้นในระยะนี้มิได้มีมากมายธรรมดา

“พาข้าไปดู!”

จริงดังคาด ในยามที่ชุนเซียงมาถึงสวนบุปผาเห็นผึ้งจำนวนนับไม่ถ้วนบินไปมารอบรัง สามารถเห็นเงาของผึ้งได้ทุกที่ในสวนบุปผา ยามที่ทุกคนกรีดร้องอุทานพลางวิ่งหนีไปทั่วนั้นเอง ชุนเซียงกลับดึงองครักษ์ข้างกายไว้ด้วยความกระตือรือร้น “เร็ว รีบไปแจ้งองค์ชาย!”

หลายวันมานี้ภารกิจหนึ่งเดียวของชุนเซียงก็คือคอยเฝ้าดูผึ้งฝูงนี้ว่าพวกมันมีร่องรอยการเคลื่อนไหวใดหรือไม่ กระทั่งวันนี้เช้ายังไม่ทันได้มาตรวจสอบก็ได้ยินข่าวเช่นนี้เสียก่อน ต้องทราบว่าหลายที่ผ่านมา ผึ้งเหล่านั้นคล้ายจะหายไปทั้งหมด ล้วนซ่อนตัวอยู่ในรังไม่ยอมออกมา หากมิใช่ว่าเห็นผึ้งตัวสองตัวปีนอยู่นอกรังโดยบังเอิญ นางยังคิดไปว่าพวกมันย้ายรังไปแล้วเสียอีก

คุณหนูหายตัวไปหลายวันเพียงนี้ ชุนเซียงรู้สึกเสียใจนับครั้งไม่ถ้วน เหตุใดตอนนั้นตนจึงมิตามไป ตอนนี้คุณหนูเป็นตายยังไม่ทราบ กี่วันแล้วที่นางฝันเห็นคุณหนูมีเลือดท่วมตัว

ในที่สุดก็มีข่าวของคุณหนูแล้ว! ชุนเซียงมองไปยังผึ้งที่บินว่อนเหล่านั้นด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง หวังว่าพวกมันจะพาคุณหนูกลับบ้านอย่างปลอดภัย

…

ในป่านอกเมืองหลวง เงาสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนทะยานตัวผ่านต้นไม้ด้วยความรวดเร็ว

เงาสีดำร่างหนึ่งทะยานตัวอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปคว้าจับกลางอากาศ จับผึ้งที่กำลังบินอยู่ได้อย่างแม่นยำ “ทางนี้!”

บุรุษหนึ่งในนั้นยืนอยู่บนต้นไม้สูง มองไปยังเงาดำที่ทำยานตัวอยู่ในป่าเหล่านั้น ดวงตางดงามเต็มไปด้วยการตัดสินใจอันแน่วแน่เด็ดเดี่ยว ในใจของเขาเหลือเพียงความคิดเดียว ซูเอ๋อร์ รอเขาก่อน!

ขณะเดียวกัน เตาหลอมยากำลังดำเนินการเต็มที่

บุรุษในอาภรณ์ชุดดำเงียบขรึมกว่าก่อนหน้านี้มากนัก ดวงตาทั้งสองเจือไปด้วยเจตนาข่มขู่ จับจ้องไปยังเคลื่อนไหวของอวิ๋นมู่ เขารอไม่ไหวแล้ว จะสิ้นเปลืองเวลามากมายหลายวันเช่นนี้ได้อย่างไร ในห้องหลอมยาอันกว้างใหญ่และร้อนอบอ้าวได้ยินเพียงเสียงของเตาหลอมสิบแปดทมิฬและเสียงฝีเท้าที่เดินไปเดินมาเป็นบางครั้ง

“ต้องใช้เวลาอีกนานเพียงใด?” เขาถามคำถามนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว

“ผู้อาวุโสอย่าได้ร้อนใจไป สมุนไพรคราวนี้ได้มาไม่ง่ายเลย แต่ละอย่างต้องหลอมให้ดี ยาอายุวัฒนะไม่ใช่อะไรที่จะหลอมได้ในเวลาเพียงไม่นาน”

คราวนี้พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างจริงจัง ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เหลือเพียงเวลาหลอมยาเท่านั้น

“ตัวยากระตุ้นสามวัน ตัวยาหลักสามวัน ตัวยาเสริมสามวัน ตลอดจนการขึ้นรูปในขั้นตอนสุดท้าย ทุกขั้นตอนล้วนมิอาจกระทำลวกๆ มิเช่นนั้นการรอคอยในหลายวันมานี้จะเสียเปล่า”

หากกล่าวกันตามเหตุผล ยามหัศจรรย์เช่นนี้หากไม่มีเวลาถึงหนึ่งปีครึ่งปีย่อมมิอาจหลอมออกมาได้ อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูเพียงใช้ระดับความเร็วนี้มากระตุ้นผู้อาวุโสตระกูลอู่เท่านั้น คนเราเมื่อรู้ว่าชัยชนะอยู่เบื้องหน้าแล้ว ไหนเลยจะรอได้อีกแม้เพียงวันเดียว ความรู้สึกแห่งชัยชนะที่กำลังจะมาถึงทำให้เขาหลงลืมไปแล้วว่าตนใช้เวลากี่ปีในการศึกษายาอายุวัฒนะ

ถูกต้อง สมุนไพรทุกชนิดที่นี่มิได้หาง่ายดายเช่นนั้น สมุนไพรทุกชนิดล้วนต้องใช้ความพยายามของคนตระกูลอู่ทุกคนในการหลอมและเพาะเลี้ยง นอกจากเวลายังต้องมีความพยายามจึงจะรวมเป็นขวดกระเบื้องสมุนไพรที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะเหล่านั้นได้ หากจะใช้เวลามาคำนวณจริงๆ เช่นนั้นสมุนไพรเหล่านี้นับว่าเสียเวลาไปนับร้อยปี

ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการก่อนหน้านี้ของอวิ๋นซูทำให้ผู้อาวุโสตระกูลอู่เห็นผลลัพธ์เบื้องต้นของมันแล้ว ยามนี้รวบรวมสมุนไพรล้ำค่าหายากมามากมายเพียงนี้ ทำให้ผู้อาวุโสตระกูลอู่มีความรู้สึกว่าคราวนี้จะต้องสำเร็จเป็นแน่ เขาล้มเหลวหลายครั้งผิดหวังมาหลายครั้งเกินไป ยามนี้สวรรค์มอบโอกาสให้เขาเสียที

ตอนนี้เอง บนบันไดหินทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาระลอกหนึ่ง

“ท่านอาจารย์…” ลูกศิษย์ในอาภรณ์สีดำผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยใบหน้าหนักอึ้ง ผู้อาวุโสตระกูลอู่เข้าใจได้โดยพลันว่าด้านนอกเกิดเรื่องบางอย่าง พลันนั้นจึงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ศิษย์ผู้นั้นอยู่ที่นี่เพื่อจับตาดูอวิ๋นซูและอวิ๋นมู่ ส่วนตนเองสะบัดชายอาภรณ์เดินออกไป

คนทั้งสองที่อยู่ข้างเตาหลอมสบตากัน ในช่วงเวลาอันเคร่งเครียดนี้ผู้อาวุโสตระกูลอู่ถึงกับเดินออกไปเชียวหรือ? เห็นได้ว่าเรื่องด้านนอกมิอาจรั้งรอ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เซี่ยเยียนที่เดิมทีหลับตาอยู่บนแท่นเหล็กค่อยๆ ขยับ นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังศิษย์ชุดดำผู้นั้น “รีบปล่อยข้า! ท่านอาจารย์เพียงคนเดียวเกรงว่าจะรับมือไม่ไหว!” นางคาดเดาได้แล้ว เกรงว่าคงมีผู้อาวุโสตระกูลอู่ท่านอื่นตามร่องรอยมากระมัง ย่อมยากจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ แน่นอนว่าท่านอาจารย์ของนางมีฝีมือแข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้อาวุโสทุกท่าน ความจริงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาง แต่นางสัมผัสได้ว่าชีวิตของตนกำลังจะเหือดหาย วันที่หลอมยาอายุวัฒนะสำเร็จ นั่นก็คือวันสิ้นสุดชีวิตของนาง

ดังนั้นจึงต้องถือโอกาสที่ท่านอาจารย์ไม่อยู่ หลอกศิษย์น้องให้ปล่อยนางไปเสีย!

“ศิษย์พี่ ท่านอาจารย์เคยสั่งไว้ว่าไม่ให้ผู้ใดปล่อยศิษย์พี่ไปโดยพลการ”

“เหลวไหล เจ้าคิดว่าข้าจะหนีไปได้หรือ? ข้าเพียงต้องการออกไปช่วยอาจารย์ด้านนอกเท่านั้น!” เซี่ยเยียนที่ถูกทำลายความคิดพลันโกรธเกรี้ยว เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของนาง ในดวงตาของอวิ๋นซูพลันเกิดประกาย “แม่นางเซี่ยเยียนไม่ต้องกังวล ไม่มีศัตรูมาก่อเรื่องเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องให้แม่นางเซี่ยเยียนลงมือ”

“หุบปาก! นังแพศยา ที่นี่ยังไม่ถึงคราวให้เจ้าพูด!” เซี่ยเยียนจ้องมองไปทางอวิ๋นซูด้วยท่าทีดุดัน จากนั้นจึงตะโกนด้วยน้ำเสียงบ้าคลั่ง “รีบปล่อยข้า หากท่านอาจารย์เป็นอะไรไปเจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?!”

อย่างไรก็ตาม ศิษย์ชุดดำผู้นั้นกลับไม่ขยับ เซี่ยเยียนร้อนรนจนลืมใคร่ครวญ “คราวนี้จะต้องไม่ได้หยุดแค่ผู้อาวุโสสองคนเป็นแน่ ท่านอาจารย์เพียงคนเดียวคงมิอาจรับมือทั้งหมดได้ เจ้ารีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

ผู้อาวุโส? อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่สบตากันโดยพลัน พวกเขาคิดไปถึงอาภรณ์สองตัวที่ถูกฝังก่อนหน้านี้ เป็นของผู้อาวุโสตระกูลอู่สองคนจริงดังคาด กล่าวเช่นนี้ ตอนนี้พวกเขากำลังสู้กันอยู่ด้านนอกหรือ? คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นเรื่องน่าสนุกเร็วเพียงนี้ ในระหว่างที่ยาอายุวัฒนะยังหลอมไม่เสร็จ ไม่ว่าผู้ใดจะชนะ พวกนางล้วนปลอดภัย

“หรือเจ้าไม่สนใจความเป็นความตายของท่านอาจารย์? รีบปล่อยข้าออกไปเร็ว!”

“ฮ่าๆ อาจารย์ไม่เคยรู้เลยว่าศิษย์อย่างเจ้าจะรู้จักคิดแทนอาจารย์เช่นนี้” ด้านนอกมีเสียงหัวเราะอันแหบแห้งของผู้อาวุโสดังแว่วมา เซี่ยเยียนตัวแข็งทื่อ ในดวงตาปรากฏความหวาดกลัว ทำไม ทำไมจึงได้กลับมาเร็วเช่นนี้? ก่อนหน้านี้ที่รับมือกับผู้อาวุโสทั้งสองยังสิ้นเปลืองเวลาไปบ้าง คราวนี้จะอย่างไรก็ต้องยืดเยื้อสักระยะถึงจะถูก!

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเยียนคาดเดาถูกเพียงครึ่งเดียว คราวนี้มีผู้อาวุโสมาสามคน รับมือยากยิ่งกว่าสองคนที่มาก่อนหน้านี้เสียอีก อย่างไรก็ตามบุรุษในชุดคลุมสีดำล้วนทุ่มเทจิตใจอยู่กับเรื่องในห้องหลอมยา ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่ชั่วขณะ ดังนั้นเมื่อทั้งสี่เผชิญหน้าเขาก็ลงมือโดยพลัน ไม่ได้กล่าววาจาไร้สาระแม้เพียงครึ่งประโยค ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้ทักษะอันยอดเยี่ยมสังหารจนอีกฝ่ายคาดไม่ถึง ตอนนี้เขายืนอยู่ที่นี่ ทำให้รู้แล้วว่าผู้ใดเป็นฝ่ายชนะ

เขาไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาเป็นอุปสรรคขวางทางสำเร็จของเขาเด็ดขาด เขารอมานานแล้ว ไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาทำลายเรื่องดีๆ ของเขาอีก

อย่างไรก็ตาม ใช้หนึ่งสู้สามยังทำให้เขารับไม่ไหวอยู่บ้าง ยามนี้ใบหน้าที่เดิมทีก็ซีดขาวอยู่แล้วยิ่งกลายเป็นไร้สีเลือด อวิ๋นซูมองโลหิตสีดำที่คล้ายจะแข็งตัวไปแล้วเหล่านั้น ในใจพลันเกิดความรู้สึกรังเกียจ

“รบกวนคุณหนูกงซุนหรือไม่?” ผู้อาวุโสทำท่าทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แย้มยิ้มหรี่ตามองไปทางเตาหลอมสิบแปดทมิฬ ความจริงเขาต้องการเตือนอวิ๋นซูว่าอย่าได้เสียสมาธิเพราะเรื่องอื่น ที่นี่เป็นภารกิจเพียงหนึ่งเดียวของนาง

“จิตใจอยากปกป้องอาจารย์ของแม่นางเซี่ยเยียนเมื่อครู่นี้ทำเอาข้าซาบซึ้งจึงเสียสมาธิไปบ้าง” อวิ๋นซูตอบกลับด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย อย่างไรก็ตามในดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย

“อะไรนะ เจ้า…”

เซี่ยเยียนยังไม่ทันได้กล่าว พบว่ามีสายลมที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดปะทะเข้ามา เสียงเพี้ยะดังขึ้น ฝ่ามือประทับลงบนใบหน้างามของนางจนเกิดเสียงดังชัดเจน ปรากฏเป็นรอยฝ่ามือสีดำขึ้นโดยพลัน เจ็บปวดจนแสบร้อน

เซี่ยเยียนให้ความสำคัญกับใบหน้าของตนเป็นที่สุด ก่อนหน้านี้ทุกวันนางจะเก็บเลือดของเด็กเอาไว้เป็นการส่วนตัวเพื่อมาใช้บำรุงใบหน้า ยามนี้ฝ่ามือของท่านอาจารย์รุนแรงยิ่งนัก นางรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ไปจะต้องเหลือรอยแผลเป็นแน่นอน ความเกลียดชังในใจที่มีต่ออวิ๋นซูลึกล้ำจนถึงกระดูก ทว่าไม่นานกลับถูกความหวาดกลัวแทนที่ นางพบว่าผู้อาวุโสกำลังใช้สายตาน่ากลัวมองมาที่นาง

“คุณหนูกงซุนเป็นแขกของอาจารย์ หากเจ้าเสียมารยาทอีก อาจารย์จะบีบเจ้าให้กลายเป็นเศษเนื้อ!” ดวงตาอันเต็มไปด้วยโลหิตขยับมาใกล้เบื้องหน้า เซี่ยเยียนรู้สึกราวกับหัวใจของตนถูกหยุดลงในชั่วขณะนั้น นางไม่เคยเห็นท่านอาจารย์ของตนมีท่าทีเช่นนี้มาก่อน ราวกับว่า…บ้าคลั่งไปแล้ว