หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 873 การต่อสู้อันน่ารังเกียจ

เล่มที่ 30 ตอนที่ 873 การต่อสู้อันน่ารังเกียจ

อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผู้อาวุโสตระกูลอู่ท่านนี้สูญเสียจิตใจปกติไปแล้ว ขณะนั้นเอง เลือดที่หยดลงมาจากชุดคลุมสีดำดึงดูดความสนใจของอวิ๋นซู

“แค่กๆ…สมควรตาย!” บุรุษในชุดคลุมสีดำเดินไปยังมุมหนึ่ง ใช้มือยันกำแพงหินเอาไว้ ไม่ปล่อยให้พวกอวิ๋นซูเห็นสภาพของเขาในยามนี้ การต่อสู้กับผู้อาวุโสทั้งสามและการระเบิดอารมณ์โกรธเมื่อครู่นี้ทำให้ร่างกายของเขาปรากฏสัญญาณของการบาดเจ็บ เหลือเวลาไม่มากแล้ว

เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก ยืดตัวตรงก่อนจะเดินกลับไป ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแต่สายตาของเขาดูแข็งกร้าวยิ่งกว่าก่อนหน้านี้มากนัก

เวลาผ่านไปทุกชั่วขณะ ด้านนอก ม่านราตรีมาเยือนแล้ว

ยืนมาหนึ่งวันเต็มๆ บนใบหน้าของอวิ๋นซูปรากฏความเหนื่อยล้าและขาวซีดชัดเจน มิใช่ว่าทุกคนจะมีใจดื้อดึงจนสามารถยืนหยัดได้เฉกเช่นผู้อาวุโสตระกูลอู่

“ซู…” เมื่อเห็นว่าอวิ๋นซูร่างกายโอนเอน อวิ๋นมู่พลันเดินเข้าไปประคองนางไว้ “คุณหนูกงซุนล้าแล้วหรือ?” เขามองไปทางผู้อาวุโสตระกูลอู่ที่อยู่ด้านข้างด้วยความไม่พอใจ อุณหภูมิในห้องหลอมยานี้ค่อนข้างสูง อวิ๋นซูไม่เหมือนพวกเขาที่บุรุษทั้งยังมีวรยุทธติดตัว นางทนมานานเพียงนี้ ใกล้จะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว

เมื่อได้รับข้อความทางสายตาของอีกฝ่าย คิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสกลับทำเพียงปรายตามองเขาอย่างเรียบเฉย “ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ ไม่อนุญาตให้ละเลย”

“หากคุณหนูกงซุนเหนื่อยจนสลบไปก็ไม่มีผู้ใดหลอมยาให้ท่านได้อีก! นี่เป็นเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น ยังต้องรอไปอีกสามวัน คนธรรมดาย่อมไม่อาจทนรับความเหนื่อยล้าเช่นนี้ได้!” เสียงของอวิ๋นมู่เย็นชายิ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจเจตนาข่มขู่ของเขาแม้แต่น้อย

จู่ๆ ร่างกายของอวิ๋นซูกลับอ่อนแรงลง ทำท่าจะสลบล้มลงไปบนพื้น อวิ๋นมู่รีบดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด “คุณหนูกงซุน! ผู้อาวุโสรับรองแขกเช่นนี้หรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราไม่หลอมแล้ว!”

ศิษย์ในอาภรณ์สีดำที่เฝ้าอยู่ด้านข้างมาโดยตลอดก้าวมาเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง ผู้อาวุโสตระกูลอู่ยกมือขึ้นหยุดเขาไว้ จากนั้นจึงมองไปทางอวิ๋นซู “ช่างเถิด ฟ้ามืดแล้ว พาคุณหนูกงซุนกลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้าค่อยมา” เขาเข้าใจดี ในระหว่างการหลอมยาเพียงต้องควบคุมอุณหภูมิไฟเท่านั้น ความจริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ อย่างไรเสียสองคนนั่นย่อมไม่หลอมยาให้ตนอย่างจริงใจ ทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาลงมือเองจะเหมาะสมยิ่งกว่า

หาคนเหนื่อยตาย ย่อมไม่ได้รับผลตอบแทน

อวิ๋นมู่แค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง หมุนตัวเดินไปยังบันไดหินโดยไม่มองผู้อาวุโสอีกแม้เพียงสายตา จนกระทั่งเดินมาถึงประตูหิน อากาศเย็นสดชื่นพัดปะทะเข้ามายังใบหน้า ให้ความรู้สึกราวได้เกิดใหม่

อวิ๋นซูที่อยู่ในอ้อมกอดลืมตาขึ้นโดยพลัน ท่าทีดูไม่อ่อนแอเช่นเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง อวิ๋นมู่รู้สึกตื่นตะลึงอยู่บ้าง ความจริงเขาถูกสภาพเมื่อครู่นี้ทำเอาตกใจไปแล้ว บุตรีที่รักยิ่งของตนได้รับความลำบากเพียงนี้เขาจะไม่ปวดใจได้อย่างไร เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นเพียงกลอุบายของอวิ๋นซู

เมื่อกลับไปที่ห้อง ทั้งสองต่างแยกไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับมารวมตัวกันที่โต๊ะ “ท่านลุงมู่ เรื่องผู้อาวุโสตระกูลอู่ ท่านคิดเห็นอย่างไร?”

อวิ๋นมู่เงียบไปครู่หนึ่ง “ดูท่าทางคงยืนหยัดได้ไม่นานแล้ว”

อวิ๋นซูผงกศีรษะเล็กน้อย ทั้งสองคิดเช่นเดียวกัน ความจริงในห้องหลอมยานางไม่ได้สนใจเตาหลอมสิบแปดทมิฬโดยสิ้นเชิง เอาแต่สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของผู้อาวุโสตระกูลอู่อยู่เงียบๆ ในที่สุดอวิ๋นซูก็เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงรีบร้อนเพียงนี้ บาดแผลบนใบหน้าของเขาค่อนข้างลึกแต่กลับมีเลือดไม่มาก ร่างกายซูบผอมลงไปมากกว่าตอนที่ตนเพิ่งมาถึงสถานที่แห่งนี้ ยามปกติมีชุดคลุมบดบังทำให้มองไม่เห็น ทว่าตอนนี้เมื่ออยู่ในอุณหภูมิสูงจนเหงื่อไหลเปียกชุ่มไปทั้งร่าง ทำให้ดูผอมแห้งคล้ายโครงกระดูกก็มิปาน

เชื่อว่าผู้อาวุโสตระกูลอู่ท่านนี้ฝึกฝนวิชาพิษมากเกินไป ทำให้พิษค่อยๆ ทำลายชีวิตของตนเอง อย่างไรเสียเมื่อฟืนถูกแผดเผาย่อมต้องมีจุดสิ้นสุด เดิมทีด้วยสภาพของเขาคงไม่สามารถเคลื่อนไหวดังที่ใจปรารถนา เชื่อว่าคงใช้ยามาช่วยฝืนกระมัง? ดังนั้นเขาจึงคาดหวังกับยาอายุวัฒนะเพียงนี้ อวิ๋นซูคาดเดาถึงจุดประสงค์ของเขาได้แล้ว

มิใช่ภักดีกับไท่ซ่างหวง แต่ต้องการ…กลายเป็นเซียนเสียเอง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวิ๋นซูพลันมีความคิดอย่างหนึ่ง

ทันใดนั้น สีหน้าของอวิ๋นมู่พลันเปลี่ยนสี รีบดึงอวิ๋นซูไปแนบกำแพงอย่างรวดเร็ว กล่าวเสียงเบาว่า “มีคนมา!”

จริงดังคาด ด้านนอกมีเสียงอู้อี้ดังขึ้นหลายเสียง จากนั้นในลานเรือนพลันจมลงสู่ความเงียบอันแปลกประหลาด

บนหลังคาอันดำมืด เงาร่างสีดำที่เคลื่อนไหวประดุจผีเสื้อพริ้วพรายจับจ้องไปยังห้องที่ยังคงมีแสงเทียนส่องสว่าง ใต้หลังคาเรือนกลับมีร่างของศิษย์ในอาภรณ์ชุดดำที่มีหน้าที่เฝ้ายามล้มลงอยู่หลายคน

“ฮ่าๆ ที่แท้เฒ่าชรานั่นก็ซ่อนคนไว้ที่นี่…”

เสียงนี้ไม่อาจแยกแยะหญิงชาย เจือไปด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจ คนทั้งสองที่อยู่ในห้องมั่นใจได้โดยพลัน ผู้มาเยือนมิได้มาดี

คนผู้นั้นคล้ายกับพบเหยื่อที่ตนล่า ถึงกับส่งเสียงหัวเราะเสียดแทงหูออกมา จากนั้นจึงขยับแขนขาทั้งสี่ทะยานไปยังหลังคาฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว พลิกกระเบื้องใต้เท้าขึ้นทีละแผ่น

อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่ยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อพร้อมกัน นี่เป็นปฏิกิริยาแรกยามที่พวกเขาพบอันตราย ทั้งท่วงท่าและสายตาล้วนคล้ายคลึง

ยามนี้เอง ประกายสีเงินหลายสายส่องสว่าง หยุดฝีเท้าของคนที่กำลังเดินเข้ามา

“หึ เยาเสีย ผู้ชราจำไม่ได้ว่าเชิญเจ้ามาเป็นแขก!” ผู้อาวุโสที่อยู่ในห้องหลอมยาได้รับข่าวนี้จึงรีบตามมา คิดไม่ถึงว่าเยาเสียเจ้าเล่ห์ผู้นี้จะมาลอบโจมตีเรือนนี้เพียงลำพัง มุ่งเป้าไปยังกงซุนซูโดยตรง

“ฮ่าๆ ตาเฒ่า ข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญแล้ว เจ้าตัวโง่งมสามตัวนั่นตายได้ดียิ่งนัก ข้าเห็นพวกมันขัดตานานพอดี เจ้าไม่ไปหลอมยาอายุวัฒนะของเจ้าต่อหรือ มาสิ้นเปลืองเวลาอยู่ที่นี่ทำไมเล่า? ข้าเพียงต้องการคนเท่านั้น” เขากรีดนิ้วอย่างชดช้อย ท่าทีพิสดารทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ

ผู้อาวุโสในชุดคลุมสีดำมองไปที่ห้อง จากนั้นจึงมองไปยังบุรุษผู้เปี่ยมไปด้วยแผนการบนหลังคาอีกครั้ง เยาเสียผู้นี้ไม่ทราบว่าสร้างวิชาพิษอันใดขึ้นมาจนทำให้ตนเองกลายเป็นปีศาจพิสดาร เขามีความสามารถเพียงใดตนยังไม่รู้ชัด ทว่าเขาสามารถนั่งในตำแหน่งผู้อาวุโสตั้งแต่อายุยังน้อยได้ เกรงว่าคงมีความสามารถอยู่บ้าง “ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า รีบไปเสีย มิเช่นนั้นอย่าได้ตำหนิที่ผู้ชราไม่เกรงใจ!”

“ฮ่าๆๆ ตาเฒ่า เดินเข้าไปในโลงศพครึ่งก้าวแล้ว ยังคิดสู้กับข้าอีกหรือ?”

ลมอันบ้าคลั่งสายหนึ่งพัดมา บุรุษในชุดคลุมสีดำคว้าตัวศิษย์ข้างกายมาบังไว้ด้านหน้าตน จากนั้นจึงโยนร่างที่นำมาขวางอาวุธลับร่างนี้ไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พบว่าบนพื้น ลูกศิษย์ผู้นั้นหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง ดิ้นรนสองสามครั้งก่อนจะสิ้นลม พลังภายในร้ายกาจยิ่งนัก!

บุรุษบนหลังคาแค่นเสียงเบาๆ อย่างไม่สบอารมณ์ “สั่งสอนศิษย์มากมายเพียงนั้น ที่แท้ก็นำมาใช้ประโยชน์เช่นนี้” เขาทะยานตัวลงมา จากนั้นจึงยื่นมือไปฉีกเสื้อคลุมบนร่างตนเองออก ผู้อาวุโสพลันขมวดคิ้ว นี่มันวิชาพิสดารอันใดกัน ภายใต้ใบหน้าผอมแห้งกลับเป็นร่างกายแข็งแกร่งกำยำจนผิดปกติ สายตาของผู้อาวุโสชุดคลุมดำหยุดอยู่บนกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด ดูท่าทางเยาเสียผู้นี้คงใช้พิษกู่ทำให้ร่างกายของตนพัฒนาไปเป็นสิบเท่ากระมัง

“ตระกูลอู่นี้ ไม่ว่าคนเช่นไรล้วนมีทั้งสิ้นจริงๆ” คนทั้งสองที่อยู่ในห้องมองผ่านหน้าต่างที่เปิดออกเล็กน้อย คอยสังเกตเหตุการณ์ด้านนอก ในน้ำเสียงของอวิ๋นมู่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ วิชาพิษและวิชากู่ของตระกูลอู่แตะต้องไม่ได้จริงๆ ทำให้ผู้คนเปลี่ยนไปมีสภาพครึ่งคนครึ่งผีเช่นนั้นได้ง่ายดายยิ่ง เกรงว่าผู้ที่นั่งในตำแหน่งผู้อาวุโสได้คงไม่มีใครปกติ

ในดวงตาของผู้อาวุโสชุดคลุมดำเต็มไปด้วยประกายอันตรายอันเข้มข้น เขาโบกมือครั้งหนึ่ง ศิษย์ทั้งหมดที่อยู่ข้างกายล้อมเข้ามา ล้อมเยาเสียผู้นั้นไว้ตรงกลาง

“หึ ต่อให้พวกเจ้าเข้ามาพร้อมกัน ผู้อาวุโสเช่นข้าก็ไม่กลัว” เยาเสียกระดิกนิ้วอย่างลำพองใจ ศิษย์ทั้งหลายสบตากันอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงพากันทะยานตัวเข้าไป พริบตาเยาเสียพลันอยู่ท่ามกลางทะเลมนุษย์ เนิ่นนานผ่านไปยังคงไม่มีความเคลื่อนไหว

อย่างไรก็ ตามผู้อาวุโสกลับมิได้ลำพองใจเพราะเหตุนี้ เขาเพียงต้องการสำรวจความสามารถของเยาเสียเท่านั้น

จริงดังคาด เพียงไม่นานด้านในก็มีเสียงเย้ยหยันดังแว่วมา “ฮ่าๆๆ ราวกับหมาบ้าอย่างไรอย่างนั้น พวกเจ้ามีความสามารถเพียงเท่านี้หรือ?”

“อ้าก!”

พลังพิสดารสายหนึ่งระเบิดออก เหล่าศิษย์ในอาภรณ์ชุดดำสิบกว่าคนถูกกระแทกออกไปเช่นนั้น เยาเสียที่อยู่ตรงกลางไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย บนร่างของเขามีไอร้อนแผ่ออกมาจางๆ ศิษย์ทั้งหลายนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น แต่ละคนสีหน้าเขียวม่วง ไม่นานมีคนกระอักเลือดตาย

บุรุษผู้มีความหยิ่งทนงตรงกลางเลิกคิ้วให้ผู้อาวุโสเบื้องหน้า สายตาเต็มไปด้วยการยั่วยุชัดเจน

ดูท่าทางคงไม่อาจใช้วิธีปกติมารับมือคนผู้นี้ “เดิมทีผู้ชราไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เร็วนัก แต่คู่ต่อสู้คือเจ้า นับว่าคุ้มค่าแล้ว” มุมปากของผู้อาวุโสชุดคลุมดำยกขึ้นเป็นวงโค้ง ในมือปรากฏขลุ่ยสีดำเลาหนึ่ง หัวงูบริเวณปากขลุ่ยดูแปลกประหลาดเป็นพิเศษ อวิ๋นมู่ที่อยู่ในห้องดวงตาเปล่งประกาย “หรือว่าจะเป็น…”

ทำนองอสรพิษ? เป็นของสิ่งใดกัน? เยาเสียคิดว่าผู้อาวุโสต้องการหลอกตนให้ตกใจเท่านั้น ร่างกายของตนแข็งกว่าเหล็กนับร้อยเท่า อาวุธปกติคิดจะทำร้ายเขายังยาก อีกทั้งผิวหนังของเขาก็ต้านทานการกัดก่อนของพิษ อยากจะเห็นเสียจริงว่าชายชราคนนี้จะมีความสามารถเช่นไร

ทำนองขลุ่ยอันแปลกประหลาดดังแว่ว เต็มไปด้วยสีสันแปลกใหม่ ชี่ๆๆ…ในพุ่มไม้บริเวณลานเรือนมีเสียงการเคลื่อนไหวดังเบาๆ ทำให้เยาเสียระมัดระวังขึ้นหลายส่วน คิดจะใช้งูพิษมาโจมตีตนหรือ? เขี้ยวของงูพิษธรรมดาไม่อาจทำร้ายเขาได้

อย่างไรก็ตาม ชั่วขณะต่อมาในลานพลันปรากฏงูตัวเล็กที่ดูราวกับไส้เดือนนับพันนับหมื่นตัวถาโถมไปยังบุรุษตรงกลางราวกับคลื่น

อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่รู้สึกสั่นสะท้านในใจ งูมากมายเพียงนี้ ยามปกติซ่อนไว้ที่ใดกันแน่? หรือหลายวันนี้พวกนางจะอยู่ท่ามกลางงูมากมายเช่นนี้มาโดยตลอด?

ต่อให้เป็นเยาเสียก็ไม่เคยเห็นงูมากมายรวมตัวกันเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง อย่างไรก็ตามมีงูพิษล้อมอยู่รอบด้าน เขารีบเร้ดพลังภายในกระทืบเท้าลงไปโดยพลัน ได้ยินเสียงฟู่ดังขึ้น งูพิษจำนวนมากถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปทั่วทุกสารทิศ

อย่างไรก็ตามคล้ายกับพวกมันรู้เพียงว่าเยาเสียเป็นเป้าหมาย พุ่งไปยังบุรุษตรงกลางตามเสียงขลุ่ยไม่หยุดยั้ง

ทำนองขลุ่ยพลันแปรเปลี่ยน งูทั้งหมดยกตัวขึ้น ทะยานร่างเข้าไปรวดเร็วประดุจสายฟ้า เยาเสียไม่ทันได้ตอบโต้ พริบตาเดียวก็พัวพันบุรุษตรงกลาง

เยาเสียดึงงูพิษที่พัวพันร่างกายของตนออกจนมือไม้พันกัน ต้องการโคจรพลังภายในกระแทกงูเหล่านี้ออกไปก็ไม่ทันเสียแล้ว งูพิษจำนวนนับไม่ถ้วนมุดเข้าไปในร่างกายของเขาผ่านทางหูและจมูก เริ่มกัดกินเข้าไปทางหู ปากและจมูก

“อ้าก!”

เสียงกรีดร้องอันน่าอนาจดังสะเทือนไปทั่วฟ้า บุรุษที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความลำพองใจ ยามนี้กลับจมอยู่ท่ามกลางทะเลงู นอนดิ้นกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น

“หึๆ หากเจ้าฝึกฝนอวัยวะภายในจนแข็งแกร่งดังกำแพงเหล็กได้ ผู้ชราคงต้องนับถือเจ้าแล้ว น่าเสียดาย…”