หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 874 กองหนุนมาถึงแล้ว

เล่มที่ 30 ตอนที่ 874 กองหนุนมาถึงแล้ว

ในยามที่เสียงขลุ่ยหยุดลง งูพิษเหล่านั้นราวกับได้สัญชาตญาณสัตว์ป่ากลับคืน เริ่มกัดกินผิวหนังบนร่างของเยาเสียไม่หยุด บุรุษที่เดิมทียังคงดิ้นรนเพียงไม่นานก็ไม่ขยับเขยื้อนอีก ในลานเรือนมีเพียงภาพที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและกลิ่นคาวเลือด

“ลูกรักเหล่านี้ไม่ได้กินเนื้อนาน เจ้าเองก็มาได้พอดี นับว่าให้รางวัลพวกมันแล้ว”

ผู้อาวุโสหัวเราะพลางมองไปทางหน้าต่างที่เปิดออกเล็กน้อย เขาย่อมรู้ว่าคนทั้งสองที่อยู่ในห้องเห็นทุกสิ่งทุกอย่างนี้กับตา เช่นนี้ก็ดี ข่มขู่ให้กลัวไปแล้วคงลดความคิดที่จะหนีได้บ้าง ทำนองอสรพิษนี้เขาเสียเวลาไปครึ่งชีวิตกว่าจะฝึกฝนสำเร็จ เขาได้รับงูพิษตัวเล็กๆ ไม่กี่ตัวมาจากฝั่งตะวันตก ค่อยๆ ชุบเลี้ยงจนมีสภาพเช่นทุกวันนี้ พวกมันต้องกินสมุนไพรพิษทุกวัน เขี้ยวพิษของพวกมันเป็นอะไรที่งูพิษธรรมดาไม่อาจเทียบได้ ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือขลุ่ยอสรพิษในมือตนสามารถควบคุมพวกมันได้

เป่าขลุ่ยอสรพิษในมืออีกครั้ง งูพิษที่กำลังสนใจกับอาหารเลิศรสพลันยกหัวขึ้นมาด้วยท่าทีเป็นระเบียบหาใดเปรียบ จากนั้นจึงค่อยๆ เลื้อยเข้าไปในพงหญ้าอย่างสบายอารมณ์ เหลือไว้เพียงร่างกายบนพื้นที่มีรูนับพันทั้งยังทั้งยังกระตุกไม่หยุด ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับฝันร้ายอันน่าหวาดกลัว

ผู้อาวุโสค่อยๆ เดินไปทางเยาเสียที่อยู่ตรงกลาง มองดูท่าทีหายใจรวยระรินของเขา เผยรอยยิ้มลำพองใจออกมา กำลังจะหมุนตัวเดินจากไป ไหนเลยจะรู้ว่าบุรุษด้านหลังที่เดิมทีดวงตาพลิกกลับจนเห็นตาขาวทั้งยังส่งเสียงอึกอักออกมาจะถึงกับพ่นเลือดพิษออกมาจากปากคำใหญ่ สาดลงบนแผ่นหลังของผู้อาวุโส ไม่ทันไรก็มีกลิ่นอันเสียดแทงจมูกและเสียงชี่ๆๆ ดังขึ้น

“สมควรตาย!” ผู้อาวุโสรีบปลดผ้าคลุมสีดำบนร่างออก หันตัวไปซัดฝ่ามือไปครั้งหนึ่ง ฝ่ามืออันรุนแรงตบลงไปยังศีรษะของบุรุษบนพื้นจนหัก! อย่างไรก็ตาม พิษครั้งสุดท้ายที่เขาพ่นออกมาคือการรวมกันของพิษทั้งหมดบนร่างของเยาเสีย ทำให้ผู้อาวุโสร่างกายโอนเอนจนต้องคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปทั้งยังปรากฏสีเขียวม่วง

คิดไม่ถึงว่าจะตายแล้วยังมีกับดักเช่นนี้อีก! เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตอย่างแท้จริง ให้เขาตายเช่นนี้นับว่าสบายเขาเกินไปแล้ว!

“ท่านอาจารย์!”

ศิษย์ชุดดำที่อยู่ด้านหลังรีบเดินเข้ามาประคองเขาไว้ ก่อนจะพากันเดินหายไปจากสายตาของพวกอวิ๋นซู ส่วนศพบนพื้นถูกคนนำออกไปอย่างรวดเร็ว

“บางทีผลของพิษที่พ่นออกมาเมื่อครู่นี้อาจสร้างความยินดีให้พวกเราก็เป็นได้” อวิ๋นซูรู้ว่าเลือดพิษที่พ่นออกมาครั้งสุดท้ายมิใช่ธรรมดา เดิมทีร่างกายของผู้อาวุโสก็เป็นดังตะเกียงขาดน้ำมันอยู่แล้ว หากเขาต้องการรักษาพิษและมีชีวิตต่อไป เกรงว่าต้องจ่ายสิ่งแลกเปลี่ยนออกไปไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นมู่กลับจมลงสู่ความคิดอันหนักอึ้ง

“ท่านลุงมู่กำลังคิดถึงทำนองอสรพิษนั้นอยู่หรือ?”

อวิ๋นมู่พยักหน้าตอบช้าๆ “หากดูไม่ผิด นั่นควรเป็นงูพิษจากตะวันตก ทรงพลังเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสตระกูลอู่จะเลี้ยงงูพวกนี้ออกมาได้ดีเยี่ยมเช่นนี้ หากปะทะกัน เกรงว่าพวกเราคงยากจะหนีโดยปลอดภัย” ที่เขาเป็นห่วงมิใช่ตนเอง อวิ๋นซูไม่มีวรยุทธ หากปะทะกันจริงๆ งูกลุ่มนั้นไม่มีรูใดที่เจาะเข้าไปไม่ได้ เขาเป็นห่วงว่านางจะได้รับบาดเจ็บ

“ทุกเรื่องย่อมมีทางแก้ไข สมควรเป็นโชคดีของพวกเราที่ได้รู้ก่อนว่าผู้อาวุโสตระกูลอู่มีอาวุธเช่นนี้อยู่ จะได้ไม่ลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาพัวพันมากขึ้น” หากกระทั่งพวกนางก็ยังสิ้นไร้หนทาง มิใช่ว่าผู้อาวุโสตระกูลอู่ท่านนี้จะใช้งูพิษทำให้สมปรารถนาหรอกหรือ? ดังนั้นก่อนที่เขาจะเริ่มใช้ จำเป็นต้องสังหารให้ได้เสียก่อน

อวิ๋นมู่คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูจะมีความคิดเช่นนี้ พลันนั้นในใจจึงเกิดความรู้สึกผิด ตนสนใจเพียงข้อได้ข้อเสียในปัจจุบัน มิได้คิดไกลเช่นนาง

…

วันต่อมา ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง นอกห้องก็มีเสียงบุรุษผู้หนึ่งดังแว่วมา

“คุณหนูกงซุน ท่านอาจารย์เรียนเชิญขอรับ”

ศิษย์ชุดดำกำลังจะหมุนตัวเดินไปทางห้องของอวิ๋นมู่ จู่ๆ ด้านหลังกลับมีลมปราณสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน เขากำลังจะชักอาวุธของตนออกมา ทว่ากลิ่นหอมอันแปลกประหลาดสายหนึ่งกลับโถมเข้าสู่จมูก ยังไม่ทันมีเวลาใคร่ครวญก็พบว่าฟ้าดินพลิกกลับสมองขาวโพลนเสียแล้ว

เสียงเป๊าะดังขึ้น อวิ๋นมู่ดีดนิ้วครั้งหนึ่ง สายตาของศิษย์ชุดดำพลันเปลี่ยนไป จากนั้นจึงคืนกลับคืนสู่ท่าทางสีหน้าไรอารมณ์เฉกเช่นก่อนหน้านี้ เพียงแต่สตินึกคิดแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก อวิ๋นซูก้าวออกมา เห็นคนทั้งสองอยู่บริเวณประตู

ศิษย์ชุดดำถอยไปอยู่ด้านข้างอย่างไร้เสียง อวิ๋นซูมองไปยังการเคลื่อนไหวแข็งทื่อจนเห็นได้ชัดของอีกฝ่าย อวิ๋นมู่จึงเอ่ยปากอย่างสงบ “ตอนนี้ในลานเรือนนับว่าปลอดภัยแล้ว” ความหมายของเขาก็คือศิษย์ชุดดำที่รับหน้าที่เฝ้ายามถูกยาของเขาควบคุมไว้แล้ว

ในเวลาสั้นๆ เพียงสองวัน อวิ๋นมู่ก็เปลี่ยนคนของผู้อาวุโสให้เป็นหุ่นเชิดของตนโดยไม่มีผู้ใดรู้ตัว รอเพียงเวลาที่จะใช้งานพวกเขาเท่านั้น

บนใบหน้าของอวิ๋นซูเผยรอยยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มี จากนั้นจึงเดินเข้าไปใกล้ศิษย์ชุดดำคนนั้น กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเขา

“คุณหนูกงซุน นี่…”

“ให้เขาเตรียมของบางอย่างให้เท่านั้น” อวิ๋นซูแย้มยิ้ม จากนั้นจึงเดินไปเบื้องหน้า มุ่งไปยังทิศทางของห้องหลอมยา

ยังคงเป็นเฉกเช่นที่เคยเป็น ผู้อาวุโสในชุดคลุมสีดำรออยู่ที่นั่นนานแล้ว ทว่าอวิ๋นซูและอวิ๋นมู่กลับรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง หลังจากผ่านการต่อสู้อันโหดเหี้ยมเมื่อคืนไป ผู้อาวุโสตระกูลอู่สมควรได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงจะถูก ตอนนี้ถึงกับยืนอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยไร้อันตราย จะอัศจรรย์เกินไปหรือไม่

อวิ๋นมู่ที่มีความสงสัยอยู่เต็มท้องเริ่มลงมือใส่สมุนไพรลงไปในหม้อหลอมสิบแปดทมิฬเช่นที่เคยเป็นมา และยังคงสัมผัสได้ถึงสายตาเรืองรองที่กำลังจับจ้องมาจากด้านหลังของตน

เซี่ยเยียนที่อยู่บนแท่นเหล็กสีหน้าขาวซีด ไม่ถลึงตามองอวิ๋นซูด้วยความเคียดแค้นชิงชังเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีกต่อไป ห้องหลอมยาในวันนี้เงียบจนผิดปกติ

อีกด้านหนึ่ง

เงาดำหลายร่างซุ่มอยู่นอกเรือน มองไปยังผึ้งที่บินอยู่เบื้องหน้าเหล่านั้น ในใจมั่นใจขึ้นหลายส่วน

ในมุมหนึ่งของเรือนอวิ๋นซู มือคู่หนึ่งปิดปากปิดจมูกของศิษย์ชุดดำคนหนึ่งอย่างรวดเร็วแล้วลากเขาเข้าไปในมุมมืด ไหนเลยจะรู้ว่าคนผู้นี้ถึงกับไม่ต่อต้าน สายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย “พูดมา ตอนนี้คุณหนูกงซุนอยู่ที่ใด?”

ศิษย์ชุดดำยกมือขึ้นชี้ไปยังเรือนเมื่อครู่นี้โดยไม่ลังเล

“…” องครักษ์เงาขมวดคิ้ว เรื่องจะราบรื่นเพียงนี้เชียวหรือ? “ถอดเสื้อผ้าออก!”

…

ภายในห้องหลอมยา “ขอเพียงควบคุมอุณหภูมิไฟอย่างระมัดระวังเช่นเมื่อวานก็พอแล้ว พวกข้าขอตัวก่อน” หลังจากอวิ๋นมู่ใส่สมุนไพรอย่างสุดท้ายลงไปจึงหันมา มองไปยังบุรุษชุดดำที่สวมผ้าคลุมดำบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง อีกฝ่ายเงียบไปนาน จากนั้นจึงโบกมือ อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่สบตากัน พากันถอยไปด้วยท่าทีใคร่ครวญ

“การต่อสู้เมื่อคืนทำให้เขาทนไม่ไหวจริงๆ” อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่เข้าใจกันยิ่งนัก คาดเดาได้แล้วว่าบุรุษที่อยู่ในห้องหลอมยาเมื่อครู่นี้มิใช่ผู้อาวุโสชุดคลุมดำ แต่เป็นเพียงตัวแทนที่เขาหามาจับตาดูพวกนางเท่านั้น

อวิ๋นมู่พยักหน้า “เพียงแต่ไม่ทราบว่าจะบาดเจ็บระดับใด”

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก อวิ๋นมู่เบนสายตาขึ้น กลับพบว่ามีศิษย์ชุดดำผู้หนึ่งยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่กลางห้อง อีกฝ่ายหันมาโดยพลัน ดวงตาเจือไปด้วยความยินดี

“คุณหนูกงซุน!”

ไม่นานอวิ๋นซูก็จำได้ว่านี่คือหนึ่งในองครักษ์เงาที่เฟิ่งหลิงส่งมาคุ้มครองนาง พวกเขามาได้เวลาพอดี!

“อะไรนะ? คนในเรือนนี้กลายเป็น…” คิดไม่ถึงว่าผู้คุ้มกันทั้งหมดในเรือนจะกลายเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว เขาพลันคิดไปถึงศิษย์ตระกูลอู่ที่ตนสังหารไปเมื่อครู่นี้ มิน่าเล่าการเคลื่อนไหวจึงได้แปลกประหลาดเพียงนั้น มิใช่ว่าตนกระทำเกินความจำเป็นหรอกหรือ? “คุณหนูกงซุน เรื่องราวมิอาจยืดเยื้อ พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถิด องค์ชายเป็นห่วงท่านมาก”

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นซูกลับหลบมือที่เขายื่นมา “ไม่ ต้องช่วยคนที่ถูกจับมาออกไปให้ได้ก่อน! ข้าย่อมมีวิธีหนีเอาตัวรอด” นางหยิบกระดาษขาวแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “นี่คือเส้นทางสำคัญของจวนนี้ อีกอย่าง เตรียมกำมะถันแดงจำนวนมากไว้ป้องกันตัวด้วย”

กำมะถันแดง? ดวงตาของอวิ๋นมู่สว่างวาบ หรือว่าซูเอ๋อร์คิดจะใช้กำมะถันแดงรับมือกับทำนองอสรพิษ? จะอย่างไรตนก็คิดไม่ถึงจริงๆ เป็นวิธีที่ดียิ่ง! งูกลัวกำมะถันแดงนับเป็นสัญชาตญาณ ต่อให้กินพิษเข้าไปมากมายก็มิอาจเปลี่ยนแปลง ขอเพียงกำมะถันแดงแสดงผลได้เต็มที่ ทำนองอสรพิษนั้นย่อมไม่อาจโจมตีพวกตน!

ขณะเดียวกัน ในเรือนอันครึ้มครึ้มแห่งหนึ่งในจวน มีเสียงอู้อี้ดังออกมาจากห้อง

ชายชราร่างกายแห้งเหี่ยวกระอักเลือดออกมา ในดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น คิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้จะถูกพิษร้ายแรงเข้า ผิดแผนจริงๆ!

“ท่านอาจารย์”

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก ศิษย์ผู้หนึ่งเดินมาเบื้องหน้าชายชราด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม “ของที่ท่านอาจารย์สั่งเตรียมเรียบร้อยครบถ้วนแล้วขอรับ”

“ดี วันนี้มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”

“ตอบท่านอาจารย์ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติขอรับ”

ผู้อาวุโสโบกมือครั้งหนึ่ง ศิษย์ผู้นั้นจึงถอยออกไปอย่างสงบ ไม่นาน อีกไม่นานจะได้รับยาอายุวัฒนะแล้ว คราวนี้จะต้องสำเร็จห้ามล้มเหลว เวลาของตนมีไม่มาก เชื่อว่าสวรรค์จะต้องไม่ทรยศความพยายามในหลายปีมานี้ของตนเป็นแน่

“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ …” ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดบุรุษบนเตียงถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง หลายวันนี้ในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มลองรสชาติของความรู้สึกที่ว่าหนึ่งวันประดุจหนึ่งปี จิตใจทะเยอทะยานที่กำลังลุกโชนขยายพองอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาได้รับความเป็นอมตะ บนโลกนี้จะมีเรื่องใดที่เขาทำไม่ได้อีก? ยังจะมีผู้ใดเป็นศัตรูกับเขาได้อีก? ไม่เสียทีที่เขาละทิ้งความเป็นมนุษย์ทั้งหมด ความลำบากที่ได้รับในหลายปีมานี้นับว่าคุ้มค่าแล้ว!

คิดไปคิดมา บุรุษรู้สึกราวกับร่างกายของตนมีพลังชีวิตเต็มเปี่ยมอีกครั้ง กระทั่งความเจ็บปวดหลังถูกพิษก็ลดลงไม่น้อย

เร็วเสียหน่อย อยากให้เวลาผ่านไปเร็วเสียหน่อย เขาอดใจรอไม่ไหวแล้ว…

…

อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ทรมานมิได้มีเพียงผู้อาวุโสตระกูลอู่เพียงคนเดียว

ด้านนอกจวนในป่าบริเวณไม่ไกล ในกระท่อมโกโรโกโสแห่งหนึ่ง มีเด็กสามคนถูกพาตัวเข้าไป

บนโต๊ะมีบุรุษรูปงามผู้เปี่ยมไปด้วยความกังวลนั่งอยู่ เมื่อเห็นผู้มาเยือนจึงรีบลุกขึ้นยืน “พบนางหรือไม่?” วันนั้นตนเข้าไปในจวนเช่นกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่ไปผิดทางจึงพลาดโอกาสที่จะได้พบอวิ๋นซู ภายหลังผู้ใต้บังคับบัญชากลับมารายงานและนำแผนของอวิ๋นซูมาบอกต่อ

ทั้งๆ ที่ตัวนางเสี่ยงอันตรายมากกว่าผู้ใด แต่นางกลับดื้อรั้นต้องการช่วยคนเหล่านี้เสียก่อน ยิ่งไปกว่านั้นยังสั่งไว้แล้วว่าไม่อนุญาตให้ตนกระทำการเสี่ยงอันตรายใด

ยิ่งช่วยคนออกมามาก ได้เห็นร่องรอยบาดแผลและความเหนื่อยล้าของพวกเขามาก ก็ยิ่งทำให้เฟิ่งหลิงรู้สึกกังวล วิธีการของคนตระกูลอู่สายในเหล่านั้นโหดเหี้ยมเพียงนี้ จะทำให้ซูเอ๋อร์ได้รับความลำบากหรือไม่?

มีเพียงสวรรค์ที่ทราบว่าเฟิ่งหลิงต้องการส่งทหารไปทำลายจวนแห่งนั้นมากเพียงใด เพียงแต่น่าเสียดาย เขาเข้าใจนิสัยของอวิ๋นซูดี นางจะต้องมีเรื่องสำคัญที่ยังทำไม่เสร็จเป็นแน่

“คุณหนูกงซุนกล่าวว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่หลอมยาเสร็จ ให้องค์ชายรอให้ดี”

รอ รอ หลายวันมานี้ตนได้ยินคำพูดเช่นนี้มากที่สุดแล้ว เฟิ่งหลิงหมุนตัวไป ควบคุมอารมณ์โกรธและฝืนทนของตน เขากลัวว่าความบุ่มบ่ามของตนจะทำลายงานของอวิ๋นซู พูดไปพูดมาก็น่าขันยิ่งนัก ทุกครั้งที่ตนตกลงสู่สถานการณ์อันตราย ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียวที่จะเคร่งเครียดถึงเพียงนี้

อย่างไรก็ตาม ในเมื่ออวิ๋นซูเสียสละมากมาย ตนยิ่งต้องสนับสนุนนางสุดกำลัง “คุ้มกันคนทั้งหมดกลับไปยังเมืองหลวงอย่างปลอดภัยเสีย กำลังเสริมมาถึงแล้วหรือไม่?

“ตอบองค์ชาย วันนี้เย็นกำลลังเสริมจะทำการซุ่มโจมตีสำเร็จแล้วขอรับ”

เฟิ่งหลิงสูดหายใจลึก คราวนี้จะต้องถอนรากถอนโคนถ้ำพิษนั้นให้ได้!