หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 875 เจ้าไม่ตายข้าก็ม้วย

เล่มที่ 30 ตอนที่ 875 เจ้าไม่ตายข้าก็ม้วย

ท้องฟ้าในวันนี้มืดครึ้มเป็นพิเศษ องครักษ์เงาทั้งหมดแยกกันซ่อนตัวอยู่นอกจวนอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ รอให้เวลาสุกงอม

อย่างไรก็ตาม บริเวณไม่ไกลเริ่มมีการต่อสู้อันดุเดือดแล้ว

“อ้าก!” มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกหนึ่งเสียง กระบี่ในมือเต็มไปด้วยเลือด เฟิ่งหลิงคิดไม่ถึงว่าวันนี้จะพบยอดฝีมือตระกูลอู่บุกมาทีละคน ไม่ว่าจุดประสงค์การมาเยือนที่แห่งนี้ของอีกฝ่ายจะคืออะไร อย่าได้คิดจะผ่านการป้องกันของพวกเขาไปได้แม้เพียงก้าวเดียว

ในขณะเดียวกัน อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่ยืนอยู่ภายในห้องหลอมยา สายตาของผู้อาวุโสตระกูลอู่ร้อนแรงและเร่งเร้ายิ่งกว่าก่อนหน้านี้มากนัก แทบอยากจะยื่นมือเข้าไปในเตาหลอมสิบแปดทมิฬอยู่แล้ว มองไปยังสีหน้าเรียบเฉยของอวิ๋นซูเป็นบางครั้ง “คุณหนูกงซุน ในเมื่อยาอายุวัฒนะจะสำเร็จแล้ว เจ้ามิยินดีหรือ?”

“ผู้อาวุโสย่อมรู้ดีแก่ใจ ต่อให้หลอมสำเร็จ ข้าก็ไม่มีวาสนาอันใดกับมัน” บนใบหน้าของอวิ๋นซูไม่พบความรู้สึกผิดปกติอันใดแม้แต่น้อย นางเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายกำลังลองเชิงตน

“หึๆๆ นั่นก็ยังไม่แน่”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา อวิ๋นมู่ที่อยู่ด้านข้างพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ ผู้อาวุโสตระกูลอู่จะเล่นลูกไม้อันใดอีก?

เสียงหนึ่งดังขึ้น เตาหลอมสิบแปดทมิฬส่งเสียงที่ทำให้ผู้คนยินดีออกมา

“สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ในที่สุดก็หลอมเสร็จแล้ว!” มือทั้งสองของบุรุษในชุดคลุมดำสั่นเทาด้วยความยินดี “ใช่แล้ว! ยังเหลือขั้นสุดท้าย…” เขาค่อยๆ หันมา สายตาราวกับสัตว์ร้ายหยุดอยู่บนใบหน้าเซี่ยเยียนที่อยู่บนแท่นเหล็ก

สตรีอ่อนแรงเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว รีบส่ายศีรษะ “ท่าน…อาจารย์…”

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเยียนไม่มีเรี่ยวแรงไปใคร่ครวญอันใดอีก หลายวันมานี้ราวกับอยู่ในขุมนรกก็มิปาน ถูกทรมานไปถึงจิตวิญญาณ เดิมทีคิดว่ามิสู้ตายไปเสียยังจะดีกว่า ทว่าความหวังที่จะรอดชีวิตยังคงค้ำจุนนางไว้ แม้เรื่องมาถึงวันนี้แล้วจะไม่เหลือความเป็นไปได้อันใดอีกเลยก็ตาม

“ศิษย์รัก อีกไม่นาน อีกไม่นานอาจารย์จะทำให้เจ้าหลุดพ้นแล้ว…” เขายื่นมือไปยังใบหน้าขาวซีดของเซี่ยเยียน ได้ยินเสียงฉึกครั้งหนึ่ง ประกายสีเงินเฉือนลำคอของนางอย่างรวดเร็ว เลือดสีดำไหนทะลักออกมาราวน้ำพุ

“ฮ่าๆๆ …คุณหนูกงซุน รู้หรือไม่ เลือดบริเวณลำคอนี้เข้มข้นที่สุดแล้ว…” บุรุษในชุดคลุมดำเลิกคิ้วขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ผู้อื่นยากเข้าใจ

สตรีบนแท่นเหล็กคอพับคออ่อนอย่างไร้เรี่ยวแรง พลังชีวิตสายสุดท้ายไหลออกจากร่างกาย ชั่วขณะที่เผชิญหน้ากับความตายถึงกับไม่มีความทรงจำใด นางกระทั่งคิดไม่ออกว่าชั่วชีวิตนี้ของตนอยู่มามีความหมายอะไร

ฆ่าคนไปมากมายเพียงนั้น ตอนนี้ ในที่สุดก็เวียนมาถึงคราวตนเองแล้ว…

ไอร้อนพวยพุ่งออกมาเหนือเตา อวิ๋นมู่รีบดึงอวิ๋นซูไปปกป้องไว้ด้านหลัง กลัวว่าอุณหภูมิที่กำลังสูงขึ้นอย่างยากจะควบคุมนี้จะทำร้ายนาง

ข้างหูได้ยินเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งที่ยากจะควบคุมของบุรุษชุดคุลุมดำ “สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ฮ่าๆๆ …”

มืออันแห้งเหี่ยวยื่นไปในเตาอย่างอดรนทนไม่ไหว เขาลืมเลือนกระทั่งความเจ็บปวดจากความร้อนสูง ถือกล่องเหล็กร้อนๆ นั้นไว้ในฝ่ามือ ทำให้ผิวบริเวณฝ่ามือถูกลวกจนเกิดกลิ่นอันเสียดแทงจมูก ทว่าเขากลับเปิดกล่องออกราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดโดยสิ้นเชิง

กลิ่นอันแปลกประหลาดถาโถมเข้าสู่ใบหน้า ชายชราในชุดคลุมดำคล้ายไม่เต็มใจสิ้นเปลืองความคิดไปกับกลุ่มควันที่ไม่มีวันสิ้นสุดเหล่านี้ ใช้มือหนึ่งพัดจมูกตนเองเบาๆ สูดกลิ่นอันน่าหลงใหลนั้นอยู่นาน ท่าทีเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของอวิ๋นซูและอวิ๋นมู่ ในใจเกิดความรู้สึกพูดไม่ออก

การแสดงอันยอดเยี่ยมของเขาราวกับแพทย์ผู้เดินเข้าสู่วิถีมารคนหนึ่ง ทำให้อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่รู้สึกรังเกียจและรู้สึกอัปยศ

เขาถือโลหิตสีดำนั้นไปอย่างระมัดระวัง เทลงบนยาราวกับกำลังสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็มิปาน หันหลังให้อวิ๋นซู นำยามาปั้นเป็นยาลูกกลอนสองเม็ด

บุรุษค่อยๆ เบนสายตาออก มองไปยังอวิ๋นซู ในดวงตาเจือไปด้วยรอยยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มี

อวิ๋นมู่รีบดึงอวิ๋นซูไปอยู่เบื้องหลังตามสัญชาตญาณ ยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อ เตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

“ฮ่าๆ คุณหนูกงซุน นี่คือความสำเร็จของเจ้ากับข้าสองคน…”

บุรุษในชุดคลุมดำค่อยๆ หันมา ในมือมียาลูกกลอนที่ส่องประกายสีแดงอยู่สองเม็ด “ผู้ชรายินดีเสพสุขชีวิตอมตะด้วยกันกับคุณหนูกงซุน”

นี่…ต้องการให้อวิ๋นซูกินลงไปหรือ?!

อวิ๋นมู่จะอนุญาตให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร เขารีบเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ทำท่าจะแย่งยาลูกกลอนนั้นมา ทว่าอีกฝ่ายดึงมือกลับไปคล้ายเตรียมตัวอยู่นานแล้ว

“ยาอายุวัฒนะนี้มิใช่ของที่ไม่ว่าใครก็มีวาสนาได้ลิ้มลอง คุณหนูกงซุนต้องสั่งสอนบ่าวสุนัขนี่ให้ดี ไม่รู้จักกฎเกณฑ์เลยจริงๆ!”

อวิ๋นซูสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปของอวิ๋นมู่ นางรีบยื่นมือออกไปบีบฝ่ามืออวิ๋นมู่อย่างแฝงความหมาย “ท่านลุงมู่วางใจเถิด”

นางบอกให้ตนวางใจหรือ? ตนจะวางใจได้อย่างไร! ยาอายุวัฒนะนั่นหากกินลงไปจะเป็นเช่นไร พวกเขาไม่รู้โดยสิ้นเชิง!

อวิ๋นซูสัมผัสได้ว่ามือใหญ่หยาบกร้านกำลังสั่นรุนแรง นางรีบดึงสายตาขึ้น มองใบหน้าของอวิ๋นมู่ เผยออกมารอยยิ้มคุ้นเคยยิ่งออกมา “ท่านลุงมู่ก็หวังให้ซูเอ๋อร์เป็นอมตะมิใช่หรือ?”

“…” อวิ๋นมู่จมลงสู่ความสับสนในใจ เขาไม่กล้าเชื่อว่าอวิ๋นซูจะเตรียมตัวมาก่อน เพียงแต่สายตาราวกับมีแผนการซ่อนอยู่เช่นนั้น…

“เจตนาดีของผู้อาวุโส ซูเอ๋อร์ขอรับไว้ด้วยความซาบซึ้งยิ่ง” ความจริงสิ่งที่อยู่เบื้องหน้านางเป็นเพียงตัวเลือกที่ท่านไม่ตายข้าก็ม้วย ผู้อาวุโสตระกูลอู่ท่านนี้จะอย่างไรก็ไม่เชื่อตนเต็มสิบส่วน ดังนั้นยาเม็ดแรกจึงให้นางเป็นผู้ลองยา สตรีสุขุมเยือกเย็นแย้มยิ้มสงบนิ่ง จากนั้นจึงยื่นมือไปเลือกยาเม็ดหนึ่ง กำลังจะใส่ปากแต่กลับถูกแย่งกลับไปอีกครั้ง “คุณหนูกงซุนกินเม็ดนี้เถิด”

อวิ๋นซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองยาลูกกลอนที่บุรุษนำไปเปลี่ยนแล้วยัดใส่มือนาง คอยจับจ้องการกระทำของนาง จนกระทั่งอวิ๋นซูหลับตา กลืนยาลูกกลอนเม็ดนั้นลงไป

ขณะนั้นเอง ผู้ที่เคร่งเครียดมิได้มีเพียงผู้อาวุโสตระกูลอู่ บนหน้าผากของอวิ๋นมู่มีเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลหยดลงมา เขากระทั่งมีความรู้สึกอย่างหนึ่ง ราวกับว่าตนกำลังจะสูญเสียบุตรีไปอีกครั้งแล้ว

“ฮ่าๆๆ …ดี! ดี! ฮ่าๆๆ …”

“ซูเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถิด!” อวิ๋นมู่สัมผัสได้ว่าอันตรายกำลังจะมาเยือน รีบดึงอวิ๋นซูหนีไปทางบันได

เมื่อเห็นแผ่นหลังของทั้งสองที่กำลังจากไป ดวงตาของบุรุษชุดคลุมดำพลันมีเจตนาสังหารแผ่ออกมา

กินยาอายุวัฒนะลงไปแล้วอย่างไรเล่า หากต้องการสังหารนางย่อมง่ายดายเหมือนบี้มดตัวหนึ่ง!

จริงดังคาด ในยามที่พวกนางหนีออกจากห้องหลอมยา ด้านนอกมีศิษย์ชุดดำล้อมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว สายตาของแต่ละคนจ้องมองมาทางพวกนางอย่างเย็นชา

ที่แท้ก็เตรียมการไว้นานแล้ว!

“คุณหนูกงซุนควรเข้าใจถึงความล้ำค่าของยาอายุวัฒนะนี้ดี วิธีการปรุงยาก่อนหน้านี้ ผู้ชราจดจำได้หมดแล้ว พวกเจ้า…ไปอย่างสบายใจเถิด” สายลมอึมครึมพัดเข้ามา ผู้อาวุโสชุดคลุมดำทะยานตัวไปบนหลังคาฝั่งตรงข้าม โบกมือครั้งหนึ่ง ศิษย์ชุดดำทั้งหมดพลันถาโถมไปเบื้องหน้า

“หึ”

อวิ๋นมู่แค่นเสียงเย็น เสียงดีดนิ้วดังขึ้น ศิษย์ชุดดำกว่าครึ่งพากันเปลี่ยนทิศทาง เข้าห้ำหั่นกับเหล่าพี่น้องตน

อะไรกัน?! ผู้อาวุโสคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ มองดูศิษย์ของตนเข้าสังหารกันเอง ส่วนสองคนนั้นกลับยืนอยู่ตรงกลางอย่างปลอดภัยไร้อันตราย เขายิ้ม ทว่ามันเจือไปด้วยความโกรธอยู่หลายส่วน “ผู้ชราดูเบาพวกเจ้าไปแล้วจริงๆ …ลองนี่หน่อยไม่เป็นอย่างไร?”

เขาหยิบขลุ่ยอสรพิษออกมาจากด้านหลัง ไม่สนใจชีวิตของศิษย์หลายสิบชีวิตใต้เท้าตนแม้แต่น้อย เสียงขลุ่ยจังหวะแปลกประหลาดดังขึ้น ไม่นานก็มีงูจำนวนนับไม่ถ้วนเลื้อยเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ

“อ้าก!”

“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ช่วยด้วย!”

ศิษย์ชุดดำที่อยู่รอบนอกสุดถูกงูเข้าพัวพันอย่างรวดเร็ว นอนชักกับพื้นด้วยความเจ็บปวด พริบตาเดียวก็มีผู้บาดเจ็บล้มตายนับไม่ท่วน

ในเวลาเพียงไม่นาน ศิษย์ชุดดำทั้งหมดต่างถูกพิษล้มลงไปนอนดิ้นกับพื้น ที่แปลกประหลาดก็คือคนทั้งสองที่อยู่ตรงกลาง ดูคล้ายงูเหล่านั้นไม่สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย รักษาระยะห่างไม่ยอมเข้าใกล้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!” ผู้อาวุโสยากจะเชื่อสายตาของตน พลันนั้นจึงเร่งจังหวะขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ขณะนั้นเอง มีบุรุษสองคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสปรากฏขึ้นตัวด้านหลังเขา

“หึ ท่านห้า นี่ท่านกำลังเล่นลูกไม้อันใดอยู่?!” หนึ่งในนั้นมองงูพิษจำนวนมากบนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน “นี่คือทำนองอสรพิษของท่านหรือ? ทำไม กัดแต่คนกันเองหรือไร?”

ผู้อาวุโสหันไปอย่างไม่สบอารมณ์ “หุบปาก! ตอนนี้ยังไม่มีเวลามาจัดการพวกเจ้า รู้แล้วก็รีบไปเสีย!”

อะไรนะ? ทั้งสองพากันชะงักไป จากนั้นความโกรธอันไร้ก้นบึ้งพลันถาโถมเข้ามา “เหลวไหล! ด้านนอกเจ้าซุ่มคนไว้มากมายเพียงนั้น ตกลงมีใจคิดเช่นไรกันแน่? หรือว่าที่หลายคนก่อนหน้านี้ไม่ได้กลับไปล้วนกลายเป็นผีเพราะเจ้าไปแล้ว!”

พวกเขาเข้าใจผิด คิดว่าคนที่โจมตีพวกเขาเป็นคนที่บุรุษชุดคลุมดำจัดเตรียมไว้ จะอย่างไรบนร่างของอีกฝ่ายก็สวมใส่เกราะแปลกประหลาด ถึงกับไม่กลัวพิษในมือของพวกเขา หากเป็นคนใต้อาณัติของท่านห้า มีความสามารถเช่นนี้ก็ไม่นับว่าแปลกประหลาด!

ยามนี้บุรุษชุดคลุมดำมีความสงสัยอัดแน่นว่าเหตุใดฝูงงูของตนจึงมีสภาพเช่นนี้ ทั้งสองที่อยู่ด้านหลังรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง รีบซัดฝ่ามือไปด้านหลังอีกฝ่ายอย่างแรง

“อั่ก!” บุรุษชุดคลุมดำร่วงลงพื้น กระอักเลือดออกมา ยามนี้เอง ถึงกับมีบุรุษอาภรณ์สีดำจำนวนหลายสิบคนทะยานลงมาห้อมล้อมอวิ๋นซูไว้ ปกป้องคนทั้งสองไว้ตรงกลาง

ทหารช่วยเหลือหรือ?! ต่อให้ไม่เต็มใจเช่นไร ผู้อาวุโสชุดคลุมดำก็รู้ว่ารักษาชีวิตสำคัญกว่า เขารีบกำขลุ่ยอสรพิษในมือแน่น ทะยานหายไปในกลุ่มเรือนอย่างรวดเร็ว

“หนีไปตรงโน้นแล้ว!” ผู้อาวุโสอีกสองคนรีบตามไป

“ซูเอ๋อร์!” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางผู้คน อวิ๋นซูหันไป ไม่ทันไรก็จมลงสู่อ้อมกอดอุ่น

แขนที่เต็มไปด้วยเรี่ยวแรงของเขาเกือบทำให้อวิ๋นซูหายใจไม่ออก “แค่ก หากยังไม่ปล่อย ข้าที่เดิมทีหนีออกจากอันตรายได้ คงตายในมือท่านอย่างอยุติธรรมแล้ว…”

“ซูเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไร! เจ้าไม่เป็นไร!” เฟิ่งหลิงยินดียิ่ง ลืมเรื่องทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องการกอดอวิ๋นซูไว้ในอ้อมกอดเท่านั้น

แม้ว่าอวิ๋นมู่จะไม่ยินดีรบกวนพวกเขาเป็นอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญให้ทำ “องค์ชาย อย่าปล่อยให้คนตระกูลอู่สายในเหล่านี้หนีไปได้!”

ในที่สุดเฟิ่งหลิงก็ได้สติกลับมา องครักษ์เงาใต้บังคับบัญชาของเขาไล่ตามไปทั่วทุกสารทิศ

จู่ๆ อวิ๋นมู่ก็จับแขนอวิ๋นซู วางนิ้วลงบนชีพจรของนาง การกระทำนี้ทำให้เฟิ่งหลิงรู้สึกเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น?!”