หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 879 ถูกลอบโจมตีกลางทาง

เล่มที่ 30 ตอนที่ 879 ถูกลอบโจมตีกลางทาง

ภายในเรือน ชานกงกงนำคำพูดของจักรพรรดิเหลียนมาบอกต่อไท่ซ่างหวงตามจริง พบว่าหลังฉากกั้นลมเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังแว่วมา “เจิ้นอยู่ที่นี่มิได้มีแขกมาเยี่ยมเยือนนานแล้ว คราวนี้เคลื่อนไหวอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร กลับทำให้เจิ้นจำเป็นต้องใช้ประโยชน์ให้ดี เตรียมตัวให้พร้อม จะต้องทำให้คุณหนูกงซุนพอใจ”

ชานกงกงตอบรับอย่างเข้าใจ จากนั้นจึงถอยออกไปอย่างสงบ

ภายในเรือนเล็กๆ อันสงบเงียบปรากฏเงาร่างสีดำหลายร่าง ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด บุรุษสองคนนั่งหมอบอยู่เบื้องหน้าฉากกั้นลมเรียบร้อยแล้ว

“ไท่ซ่างหวง คราวนี้ต้องกักขังคุณหนูกงซุนไว้เพื่อบีบบังคับให้นางบอกเทียบยาออกมาหรือไม่?” น้ำเสียงของผู้อาวุโสสี่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นอยู่หลายส่วน หากเป็นเช่นนี้ย่อมลดทอนความผิดพลาดของพวกเขาไปได้มาก เริ่มหลอมยาอายุวัฒนะได้ใหม่อีกครั้ง

อย่างไรก็ตามกลับมีเสียงตำหนิดังแว่วมา “หึ เป็นถึงผู้อาวุโสตระกูลอู่ ถึงกับโยนความคาดหวังไปให้สตรีนางหนึ่ง พวกเจ้าทำให้เจิ้นผิดหวังยิ่งนัก!”

หัวใจของผู้อาวุโสสี่สั่นไหว หรือไท่ซ่างหวงไม่คิดเช่นนี้? “กระหม่อมสมควรตาย! กระหม่อมเพียงคิดว่าโอกาสเช่นนี้มิอาจสูญเสียไปได้ คุณหนูกงซุนส่งตนเองมาถึงประตูแล้ว หากปล่อยไปเปล่าๆ จะมิเสียดายหรือ?”

เสียงหายใจหนักๆ ดังแว่วมา ไท่ซ่างหวงหัวเราะ “เจิ้นต้องการให้นางยอมทำงานเพื่อเจิ้น คราวนี้เจิ้นไม่อยากรอนานเพียงนั้นอีก!” การซื้อใจคน นี่เป็นเรื่องที่เขาเชี่ยวชาญเป็นที่สุด เพียงแค่ดรุณีน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น นางต้องการสิ่งใดตนย่อมมอบให้นางได้ อย่างไรเสียมนุษย์ก็มิใช่ว่าจะไร้ความปรารถนา ไท่ซ่างหวงคิดว่าการทำให้อวิ๋นซูพยักหน้าขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น หากใช้วิธีอื่นบีบบังคับนาง กลับจะเป็นการกระตุ้นความโกรธของจักรพรรดิเหลียนและหลานของเขา เช่นนั้นย่อมได้ไม่คุ้มเสีย “พวกเจ้าอยู่ด้วยกันก่อน รับรองคุณหนูกงซุนให้ดี”

“…พ่ะย่ะค่ะ”

…

วันนี้กองกำลังส่องประกายสีเหลืองอร่ามอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรเดินผ่านเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังเรือนพักอาศัยของไท่ซ่างหวง

เบื้องหน้า บุรุษรูปงามเป็นเอกนั่งอยู่บนหลังม้า สังเกตการเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย

“ดู! นั่นองค์ชายใหญ่…” ในหมู่ชาวบ้านมีคนจำเฟิ่งหลิงได้ ชั่วขณะนั้นบนถนนจึงคึกคักเป็นพิเศษ พวกเขามาส่งหัตถ์เซียนออกจากเมืองหลวง คิดไม่ถึงว่าองค์ชายใหญ่จะมาคุ้มครองด้วยตนเอง นับว่าเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดจริงๆ เมื่อมองรูปลักษณ์หล่อเหลาราวเทพเซียนนั่นอีกครั้ง ทุกคนพลันชื่นชมไม่ขาดปาก กล่าวถึงเรื่องดีงามระหว่างองค์ชายใหญ่และหัตถ์เซียนขึ้นอีกครั้ง

เฟิ่งหลิงหันไปมองรถม้าที่มีองครักษ์รายล้อมเป็นระยะ เขาตัดสินใจว่าจะไปส่งอวิ๋นซูด้วยตนเองเพื่อปกป้องความปลอดภัยตลอดทาง สำหรับไท่ซ่างหวง ต่อให้อีกฝ่ายรับปากหนักแน่นเพียงใดเขาก็ไม่ยอมเชื่อง่ายๆ เป็นอันขาด เมื่อบรรลุจุดประสงค์ หากไท่ซ่างหวงมีการเคลื่อนไหวใด ในฐานะองค์ชายใหญ่เขาย่อมสามารถออกคำสั่งกองทหารได้ด้วยตนเอง ไม่ว่าจะเกิดผลเช่นไรหรือต้องเสียสละอะไรเขาย่อมไม่เสียดาย

กองทัพเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วระดับนี้ พรุ่งนี้เช้าคงถึงตีนเขา

ภายในป่าอันหนาทึบ ทุกคนกำลังพักผ่อนอยู่ข้างลำธาร

เงามืดสายหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่ส่องประกายอันตรายจับจ้องไปทางรถม้า

“คุณหนูเจ้าคะ น้ำหมดแล้ว บ่าวจะไปตักที่ลำธารเสียหน่อย เดี๋ยวกลับมา” ชุนเซียงถือกระบอกน้ำอันว่างเปล่า เลิกผ้าม่านขึ้นเดินไปทางลำธาร

“ท่านลุงมู่กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”

เฟิ่งหลิงไม่คิดรบกวนอวิ๋นซูในเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดเช่นนี้ ยังคงยืนคุ้มครองอยู่ด้านข้าง เดินมาข้างกายอวิ๋นมู่

เขาเป็นห่วงบุตรีของตนจึงมาด้วยกัน คิดว่าหากมีสถานการณ์เร่งด่วนอันใดจะออกหน้าด้วยตนเอง เช่นนี้ความอันตรายของอวิ๋นซูคงลดลงหลายส่วน

“ผู้อาวุโสตระกูลอู่คนนั้น…ตอนนี้ไม่ทราบว่าอยู่ที่ใด”

อวิ๋นมู่คิดถึงปัญหานี้มาโดยตลอด ผู้อาวุโสตระกูลอู่ท่านนั้นได้รับยาปลอมไป ไม่ทราบว่าจะมีผลเช่นไร ยาที่เขาและอวิ๋นซูร่วมกันพัฒนาออกมา ความจริงมันสามารถยืดเวลาแสดงประสิทธิภาพของยาไปได้นานยิ่งขึ้น เช่นนั้นหากพบกันอีกครั้งอาจจำผู้อาวุโสท่านนั้นไม่ได้แล้วกระมัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดลงมือสังหาอวิ๋นซู ตอนนี้จึงเป็นคนร้ายที่แคว้นเหลียนต้องการตัวเป็นอันดับหนึ่ง จะเผยหน้าออกมาอีกครั้งหรือไม่?

“ท่านลุงมู่วางใจเถิด ข้าจะปกป้องซูเอ๋อร์ให้ดี” เฟิ่งหลิงเข้าใจความกังวลของอวิ๋นมู่ได้โดยพลัน ผู้อาวุโสที่คิดว่าตนได้ยาอายุวัฒนะไปนั้นจะต้องอยากทำให้อวิ๋นซูหายไปจากโลกนี้เป็นแน่ หากเป็นเช่นนี้ บนโลกย่อมมีเพียงเขาที่มียาลูกกลอนอยู่ในมือ มีเพียงเขาจึงจะมีชีวิตอมตะ

อวิ๋นมู่ราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หยิบถุงหอมถุงหนึ่งมอบให้เฟิ่งหลิง “องค์ชายใหญ่โปรดพกไว้ด้วย”

“นี่คือ…” ถุงหอมในมือของเฟิ่งหลิงมีกลิ่นกำมะถันแดงแผ่ออกมาจางๆ อวิ๋นมู่พยักหน้า “ถุงหอมนี้สามารถกันสัตว์ร้ายและแมลงได้ กันไว้ดีกว่าแก้” สิ่งที่เขากังวลก็คือผู้อาวุโสจะมาปรากฏตัวอีกครั้ง อย่างไรเสียมิใช่ว่าใครก็สามารถหยุดยั้งทำนองอสรพิษของอีกฝ่ายได้ เฟิ่งหลิงเป็นบุตรเขยในอนาคตของตน เพื่อความสุขของบุตรี ย่อมต้องใส่ใจให้มาก

ชุนเซียงกลับมาจากลำธารแล้ว “คุณหนูเจ้าคะ…” นางส่งน้ำในมือไปให้ อย่างไรก็ตามสตรีที่กำลังหลับตาอยู่กลับไม่ส่งเสียงตอบรับอันใด

หลับแล้วหรือ? ชุนเซียงรีบหยุดเสียงตนเอาไว้ ถอยออกมาอย่างสงบ

วันนี้ออกเดินทางแต่เช้า โครงเครงมาตลอดทางจนกระทั่งตอนนี้เพิ่งจะได้พักผ่อนครู่หนึ่ง เชื่อว่าคุณหนูคงเหนื่อยจริงๆ

“หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว ไปตักน้ำริมธารมากินกันเถิด!” ด้านข้างมีทหารหลายคนก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก กำลังคิดจะเดินไป ชุนเซียงมองไปยังกระบอกน้ำในมือของตน ในใจคิดว่าทหารเหล่านี้ไม่ง่ายเลย ต้องเดินทางไกลเพื่อมาคุ้มครองคุณหนูตน ส่วนนางสามารถนั่งอยู่ในรถม้าด้วยกันกับคุณหนูย่อมไม่ลำบากเท่าพวกเขา พลันนั้นจึงเดินออกไป “พี่ชายทั้งหลาย หากไม่รังเกียจ น้ำพวกนี้ก็ให้พวกท่านดื่มก่อนเถิด บ่าวจะไปตักมาใหม่”

“ไม่ๆๆ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร…”

“พี่ชายทั้งหลายลำบากจริงๆ ยังต้องรบกวนพวกท่านคุ้มครองคุณหนูข้าไปอีกตลอดทาง อย่าได้ปฏิเสธเลยเจ้าค่ะ” ชุนเซียงรู้ความยิ่งนัก ทหารหลายนายสบตากัน รู้สึกดีกับสาวใช้นางนี้มากขึ้นหลายส่วน จากนั้นจึงแย้มยิ้มกล่าวขอบคุณหลายประโยค ปลดกระบอกน้ำบริเวณเอวของตนแล้วยื่นมือออกไปรับ

ค่อยๆ กรอกน้ำเข้าสู่กระบอกน้ำ การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ดึงดูดอวิ๋นมู่ที่คอยสังเกตลักษณะพื้นที่อยู่ด้านข้าง สายตาของเขาหยุดอยู่บนร่างของชุนเซียง ได้ยินว่าสาวใช้นางนี้ติดตามซูเอ๋อร์มานาน ดูท่าทางการกระทำของนางแล้วนับว่าเป็นคนมีความสามารถจริงๆ ประเดี๋ยวก่อน…

อวิ๋นมู่ขมวดคิ้ว ทหารคนหนึ่งหยิบกระบอกน้ำของตนขึ้นมาคิดจะกรอกใส่ปาก ไม่นึกว่ากลับมีมือคู่หนึ่งยื่นมาจับแขนเขาไว้ “ช้าก่อน!”

“ท่านลุงมู่?” เมื่อชุนเซียงเห็นผู้มาเยือนจึงเอ่ยปากด้วยความสงสัย

สายตาของอวิ๋นมู่หยุดอยู่บนพื้นหญ้า เขาหยุดการเคลื่อนไหวของนายทหารผู้นั้น ก้มตัวลงมองหญ้าสีเขียวที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ “น้ำนี้มีพิษ!”

“อา! มีพิษ…” เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น นายทหารตกใจจนทำกระบอกน้ำในมือร่วงน้ำพลันสาดกระจายไปทั่วพื้น ย้อมให้พื้นหญ้ากลายเป็นสีดำจริงๆ

ชุนเซียงตกใจจนหน้าถอดสี “นี่ บ่าวมิได้เป็นคนวางยาพิษ!”

การเคลื่อนไหวทางด้านนี้ดึงดูดผู้คนจำนวนมากมาล้อมดู เฟิ่งหลิงเดินเข้ามาใกล้ “น้ำนี้มาจากที่ใด?” ในใจของเขาเกิดความรู้สึกสั่นสะท้าน ชุนเซียงเป็นสาวใช้ของอวิ๋นซู น้ำนี่…เกรงว่าต้องนำมาปรนนิบัติอวิ๋นซูก่อนกระมัง?

สีหน้าของชุนเซียงย่ำแย่ยิ่งนัก “จากริมธาร…มีทหารคนหนึ่งช่วยบ่าวตัก ทหารคนนั้น…”

“อยู่ที่ใด?!”

ชุนเซียงรีบมองไปรอบด้านอยู่นาน แต่กลับไม่พบใบหน้าที่ดูแปลกตานั้น

อวิ๋นมู่และเฟิ่งหลิงคิดถึงเรื่องบางอย่างพร้อมกัน พวกเขาสบตากัน พลันนั้นภายในป่าเงียบสงัดหาใดเปรียบ ยอดฝีมือไม่น้อยในกองทัพพากันลุกขึ้นยืน กำกระบี่บริเวณเอวของตน

“ฟังสิ เสียงนกเสียงแมลงหายไปแล้ว…”

“ชุนเซียง กลับเข้าไปในรถม้า” เฟิ่งหลิงกำชับอย่างระมัดระวัง “อย่าปล่อยให้ซูเอ๋อร์ออกมาเด็ดขาด!”

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!”

อวิ๋นมู่และเฟิ่งหลิงพากันถอยไปข้างรถม้า กองทัพจมลงสู่บรรยากาศระมัดระวัง

แซ่กๆๆ …

ภายในพงหญ้ามีเสียงดังขึ้นเบาๆ ยามนี้เอง คนในกองทัพที่อยู่ด้านหน้าอุทานออกมา “งู! มีงู!”

งู? อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานเสียงกรีดร้องพลันดังต่อมาเป็นระลอก อวิ๋นมู่เริ่มรู้สึกไม่ดี “แย่แล้ว นี่มันทำนองอสรพิษ! ดูท่าทางผู้อาวุโสตระกูลอู่จะอยู่ใกล้ๆ! ไม่สิ เป็นไปได้มากว่าจะอยู่ในหมู่พวกเรา!” เชื่อว่าคงเป็นผู้อาวุโสตระกูลอู่ที่ปลอมตัวเป็นทหารช่วยตักน้ำมีพิษให้ชุนเซียง จุดประสงค์ก็คือชีวิตของอวิ๋นซู!

สายตาของเฟิ่งหลิงเย็นยะเยือก รีบผิวปากโดยพลัน องครักษ์เงายอดฝีมือจำนวนมากทะยานตัวลงมารอบกาย คุ้มครองรถม้าอย่างแน่นหนา

“งู! งูมากมายเหลือเกิน!”

ด้านหน้ามีเสียงกรีดร้องที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น พบว่างูพิษหลากสีสันจำนวนมากผุดขึ้นมาจากพื้นหญ้าราวกับระลอกคลื่น โจมตีทหารด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวบริเวณที่ฝูงงูเลื้อยผ่านพลันเหลือเพียงโครงกระดูกสีขาวที่มีเลือดท่วมเจิ่งนอง

“คุ้มครององค์ชาย! คุ้มครองคุณหนูกงซุน!”

ทหารถอยหลังอย่างรวดเร็ว ตั้งแถวเป็นวงใหญ่ล้อมรถม้าไว้ตรงกลาง

“คุณหนู ท่านออกไปไม่ได้นะเจ้าคะ!” การเคลื่อนไหวด้านนอกปลุกสตรีที่อยู่ในรถม้านานแล้ว อวิ๋นซูเลิกผ้าม่านขึ้น “ทำนองอสรพิษหรือ?!” พวกนางมีกำมะถันแดงคุ้มครองอยู่ ทว่าทหารเหล่านี้ไม่มี! เมื่ออยู่ต่อหน้าฝูงงูเหล่านั้นทำได้เพียงตายเปล่า!

“ซูเอ๋อร์ อย่าออกไป ข้างนอกอันตราย!” อวิ๋นมู่ตะโกนเสียงดัง ลืมเรียกขานนางว่าคุณหนูกงซุนไปแล้ว

ในสมองของอวิ๋นซูรีบคิดหาวิธีการรับมือมากมาย ขณะนั้นหากมองออกไปจากรถม้าจะเห็นฝูงงูหนาแน่นกำลังล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน ผู้อาวุโสตระกูลอู่ผู้นั้นพัฒนาทำนองอสรพิษมาถึงขั้นนี้แล้วหรือ?!

“ใช้ผงหลินเฟิ่น[1]” อวิ๋นซูรีบเอ่ยปาก “งูกลัวกำมะถันแดง และกลัวไฟด้วยเช่นกัน!”

ไฟ?!

อวิ๋นมู่รีบหยิบวัตถุทรงกลมออกมาจากแขนเสื้อแล้วเขวี้ยงไปทางฝูงงู ได้ยินเสียงตู้มดังขึ้น เกิดระเบิดออกเป็นประกายไฟ ฝูงงูบริเวณนั้นพลันตื่นตระหนกและเลื้อยหนีไป

ได้ผล! ทุกคนมองเห็นความหวังแล้ว ต่อให้มีทหารมากมาย ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับฝูงงูจำนวนนับไม่ถ้วนเช่นนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำอะไรไม่ถูก ทุกคนรีบพากันจุดคบเพลิง ใช้ไฟป้องกันฝูงโง่ที่อยู่เบื้องหน้า

งูนับพันนับหมื่นยกศีรษะพ่นลิ้นออกมาราวกับกลัวไฟจริงๆ พวกมันชะงักไป พยายามหาช่องว่าง คิดจะใช้ช่องว่างนั้นเลื้อยเข้าไป

อวิ๋นมู่ก้าวมาเบื้องหน้า สาดผงหลินเฟิ่นไปเบื้องหน้า จากนั้นหยิบคบเพลิงมา อมสุราฤทธิ์แรงเอาไว้แล้วพ่นไปตามลม เกิดเป็นทะเลเพลิงโดยพลัน งูพิษจำนวนนับไม่ถ้วนพากันดิ้นพล่าน ขดตัวอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง มีกลิ่นไหม้อั้มเข้มข้นโชยมาเป็นระลอก

ทหารรอบด้านนับได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ไม่นานก็หาพื้นที่ปลอดภัยให้แก่กองทัพได้

ยามนี้เอง ไม่ทราบว่ามีเสียงขลุ่ยอันแปลกประหลาดดังแว่วมาจากที่ใด ฝูงงูพลันเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง

“หาคนเป่าขลุ่ย!” เฟิ่งหลิงตะโกนไปตามลม มีองครักษ์เงาหลายคนทะยานไปรอบด้าน มุ่งหน้าไปทางเสียงขลุ่ย

————————————–

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ผงหลินเฟิ่น คือ ผงฟอสฟอรัส