หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 884 โชคชะตาไม่เป็นใจ

เล่มที่ 30 ตอนที่ 884 โชคชะตาไม่เป็นใจ

“ปล่อยข้า! กล้าเสียมารยาทกับคุณหนูเช่นข้าหรือ กลับไปข้าจะเอาชีวิตพวกเจ้า!” ฝูจีไม่เคยได้รับความอัปยศเพียงนี้มาก่อน นางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้สาวใช้ด้านหลัง อีกฝ่ายพลันแค่นเสียงออกมา “ปล่อยเดี๋ยวนี้ อย่าได้เสียมารยาทกับคุณหนู!”

เหล่าองครักษ์พากันขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ ฝูจีสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ของตน “ข้าไปเองได้!”

หลังจากลังเลครู่หนึ่งพวกเขาจึงค่อยๆ คลายมือออก ฝูจีแค่นเสียงเบาๆ สาวใช้ข้างกายรีบเข้ามาประคองนาง ขณะนั้นเองมีเสียงที่ทำให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจดังขึ้น

“ฮ่าๆๆ…เป็นงิ้วพ่อลูกแตกหักที่น่าดูชมจริงๆ”

บุรุษที่ถูกมัดอยู่ถูกนำตัวออกมา มองไปยังฝูจีด้วยท่าทีดูแคลน “คิดไม่ถึงว่านอกจากกงซุนซู องค์ชายใหญ่จะมีคนรู้ใจอื่นอีก”

กงซุนซู?! ดวงตาของฝูจีเย็นยะเยือก “เจ้ารู้จักนังแพศยานั้นด้วยหรือ?”

ผู้อาวุโสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ผิดจากที่เขาคาดเดาจริงๆ “ย่อมรู้จักแน่นอน หากมิใช่เพราะนาง ผู้ชราเช่นข้าคงมิได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้ องค์ชายใหญ่ดวงตาไร้แววจริงๆ ถึงกับละทิ้งสาวงามล่มเมืองเช่นเจ้าไม่คิดสนใจ เอาแต่คุ้มครองกงซุนซูที่มีหน้าตาดาษดื่นไปเสียได้ แม่นางยังไม่ทราบกระมัง? อีกไม่นานพวกเขาจะแต่งงานกันแล้ว!”

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของฝูจีกำแน่น องครักษ์ทั้งสองเข้ามาคุมตัวผู้อาวุโสเดินเข้าไปในส่วนลึกของป่า

“ผู้ชราเสียดายแทนแม่นางจริงๆ! เดิมทีคิดว่าหลังจากฟื้นตัวแล้วจะไปหากงซุนซูเพื่อล้างแค้น นึกไม่ถึงว่ากลับพบพวกเจ้าเสียได้ ช่างไม่มีโชคเลยจริงๆ”

“กล่าวไร้สาระให้มันน้อยหน่อย!” องครักษ์ตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผลักบุรุษไปใต้ต้นไม้อย่างแรง ค่อยๆ ชักกระบี่บริเวณเอวออกมา

“ช้าก่อน! ข้ามีเรื่องต้องการถามเขา!” ฝูจีรีบเดินเข้าไป องครักษ์มีสีหน้าลำบากใจ “คุณหนูอย่าได้ทำให้ผู้น้อยลำบากใจเลยขอรับ นายน้อยสั่งมาแล้ว คนผู้นี้รู้ฐานะของพวกเรา มิอาจปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่เป็นอันขาด!”

ในใจของฝูจีคิดวิธีหนึ่งขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว นางเชิดหน้าอย่างยโส “คุณหนูเช่นข้าพูดว่ามิให้พวกเจ้าสังหารเขาแล้วหรือไร? จะสังหารเขาใช้แรงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

มุมปากของผู้อาวุโสยกขึ้นเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองไปยังสตรีงามพิลาศผู้นั้น “ตอนนี้กงซุนซูอยู่ที่ใด?”

“แค่กๆๆ…” บุรุษผู้นั้นไอขึ้นมาอย่างรุนแรง “อยากรู้หรือ? ตอนนี้นางอยู่ที่…” ทว่าครึ่งประโยคสุดท้ายกลับหายไปในสายลม

ฝูจีขมวดคิ้วก้มตัวลง “นางอยู่ที่ใด?!”

ยามนี้เองสายลมพลันแปรเปลี่ยน บุรุษใต้ต้นไม้คลายเชือกที่พันธนาการมือทั้งสองของตนออกได้อย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาเป็นตายพลันบีบคอฝูจีแน่น นำนางมาขวางไว้เบื้องหน้า

“คุณหนู!” องครักษ์ทั้งหลายพลันหน้าเปลี่ยนสี สาวใช้นางนั้นกำลังจะเคลื่อนไหว ไหนเลยจะรู้ว่าบุรุษเจ้าเล่ห์จะถึงกับพ่นโลหิตออกมาจากปาก อาบยอมไปทั่วใบหน้าของสาวใช้นางนั้น พริบตาเดียวก็เกิดเสียงกรีดร้องอันน่าอนาจดังขึ้น

สาวใช้ทรุดตัวลงกับพื้น กลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความเจ็บปวด ผิวอันงดงามเกิดถูกกัดกร่อนอย่างรุนแรง ในเลือดถึงกับมียาพิษอยู่ด้วย!

ในใจของฝูจีเกิดความหวาดกลัว คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้แล้ว จะยังใช้วิชาพิษอันโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกมาได้อีก!

“อย่าขยับ! ผู้ชรามิใช่คนที่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา เจ้าคงมิอยากให้ใบหน้าอันงดงามของตนเองเป็นเหมือนนางกระมัง?” ประโยคนี้นับว่าได้ผลจริงๆ สตรีเบื้องหน้าสงบลงไม่น้อย นางหอบหายใจเบาๆ “เจ้ากล้าทำร้ายข้าหรือ? ตระกูลหวายหวังของข้าต้องไม่ยอมจบง่ายๆ เป็นแน่!”

“ฮ่าๆๆ ศัตรูของผู้ชรามีมากมายยิ่ง ยามนี้เพียงต้องการไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยเท่านั้น ยังไม่รีบถอยไปอีก มิเช่นนั้นผู้ชราจะเอาชีวิตนางเสีย!”

เล็บกรีดลงไปบนลำคอของฝูจีจนลึก สตรีนางนั้นพลันมีสีหน้าเจ็บปวด

องครักษ์ทั้งหลายยังปักหลักอยู่ที่นั่นด้วยท่าทีระมัดระวัง แต่ไม่กล้าเคลื่อนไหวบุ่มบ่าม

“เกิดอะไรขึ้น?!” หวงฝู่เฉินที่ได้รับข่าวรีบตามมาทันที เมื่อเห็นฝูจีที่ถูกจับกุมตัวอยู่ สีหน้าพลันเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก

“หึๆ ต้องการชีวิตของผู้ชราหรือ? ยังเร็วไปอีกร้อยปี! ไป!”

สายลมอึมครึมพัดมา บุรุษผู้นั้นทะยานตัวครั้งหนึ่ง พาตัวประกันเข้าไปสู่ป่าลึกอย่างรวดเร็ว

“ตามไป!”

เสียงลมพัดหวีดหวิวอย่างบ้าคลั่ง ทิวทัศน์ข้างกายผ่านไปอย่างรวดเร็ว บุรุษด้านหลังมีกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นทำให้ฝูจีรู้สึกมวนท้อง ยามนี้นางยิ่งเคียดแค้นชิงชังอวิ๋นซูมากขึ้น หากมิใช่เพราะนังแพศยานั่น ตนจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร! บุรุษผู้นี้โหดเหี้ยมอำมหิตนัก ต่อให้เป็นนางก็ไม่มั่นใจว่าจะกลับไปอย่างปลอดภัยได้

“ที่นี่คงหาไม่เจอแล้วกระมัง?” ในที่สุดผู้อาวุโสก็หยุดลง เขายังบาดเจ็บอยู่ เมื่อครู่ฝืนโคจรพลังภายในของตนจึงหนีมาได้ไกลเพียงนี้

ฝูจีสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของบุรุษเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว “ปล่อยข้าเสีย! ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้ หากพาข้าไปด้วยก็ได้แต่ถ่วงความเร็วเจ้า!”

“ฮ่าๆ เหตุใดเมื่อครู่ผู้ชราจึงไม่รู้ว่าคุณหนูเป็นคนใจดีเช่นนี้ เพียงแต่…เจ้าคิดว่าผู้ชราจะโง่งมเหมือนเจ้าหรือ?”

อะไรนะ?! เขาถึงกับกล้า…

“ฮ่าๆๆ เจ้ามีดีแค่ใบหน้างดงาม มิน่าเล่าองค์ชายใหญ่จึงไม่มองเจ้า” คำพูดของผู้อาวุโสราวกับคมมีดกรีดลึกลงไปในใจฝูจี อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายยังคงไม่มีเจตนาจะหยุดพูด “กงซุนซูผู้นั้นฉลาดกว่าเจ้ามาก ถึงกับทำลายทำนองอสรพิษของผู้ชราได้ ความแค้นนี้ผู้ชราจะต้องแก้แค้นให้ได้!”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปแก้แค้นนางเสีย ยังไม่รีบปล่อยข้าไปอีก!”

“ปล่อยหรือ? หึๆๆ น่าเสียดายจริงๆ” เขาใช้มือประคองใบหน้าฝูจีเบาๆ ถือโอกาสโอบกอดเข้ามาจนแนบแน่น สตรีในอ้อมกอดพลันเคลื่อนไหว ใช้ศอกกระแทกเข้าไปที่ท้องของบุรุษเต็มแรง คนผู้นั้นถึงกับส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะถอยหลังไปสองก้าว

ดูท่าทางอาการบาดเจ็บของเขาไม่เบาเลย! ฝูจีชักกระบี่อ่อนออกมาจากเอวของตน จับจ้องทุกการกระทำของบุรุษเบื้องหน้าอย่างระมัดระวังพลางถอยหลังไปช้าๆ

“นังเด็กสมควรตาย…” ผู้อาวุโสกุมบาดแผลบนร่างของตน “สตรีไม่อาจเชื่อใจได้จริงๆ! เดิมทีผู้ชราคิดว่าจะโปรดปรานเจ้าให้ดีเสียหน่อย ดูแล้ว…คงทำได้เพียงให้เจ้ากลายเป็นหุ่นมนุษย์!”

บนร่างของบุรุษพลันแพร่กลิ่นอายอันตรายออกมา ฝูจีกลั้นหายใจ การต่อสู้อันดุเดือดกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

ขณะนี้เอง ในมุมมืดมุมหนึ่งมีเสียงดังออกมา ดวงตาของผู้อาวุโสมืดครึ้มลง ไล่ตามมาเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?

“ฝ่าบาทที่นี่มีทางออกพ่ะย่ะค่ะ!”

เสียงอุทานด้วยความยินดีดังขึ้น ไม่นานก็มีบุรุษผู้มีฝีมือไม่ธรรมดาสี่คนปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้า เมื่อพวกเขาเห็นเหตุการณ์จึงรีบชักกระบี่ออกมาจากเอว “มีคนอยู่!”

มือใหญ่มือหนึ่งปัดกิ่งไม้เบื้องหน้าออก เซียวอี้เชินเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้างามพิลาศถึงกับทำให้เขาใจสั่น อย่างไรก็ตาม บรรยากาศอันแปลกประหลาดทำให้เขาได้สติกลับมาในเวลาไม่นาน

สมควรตาย! สี่คนนี้มิใช่คนธรรมดาแน่นอน เหตุใดจึงมาพบตนได้!

ผู้อาวุโสรู้ดีว่าการหนีเมื่อครู่นี้ทำให้ตนใช้พลังไปหมดแล้ว หากจะรับมือกับคนเหล่านี้เกรงว่าจะเปลืองแรงอยู่บ้าง

เซียวอี้เชินดวงตาสว่างวาบ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? อย่างไรก็ตามในฐานะที่เป็นบุรุษมักจะมีความคิดวีรบุรุษช่วยหญิงงามอยู่เสมอ อีกทั้งยังเป็นสาวงามล่มเมืองที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนเช่นนี้ด้วยแล้ว พลันนั้นจึงเกิดความรู้สึกเสียดายในใจ

“สังหารคนผู้นั้นเสีย!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

“คิดจะเล่นบทวีรบุรุษหรือไร? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า!” ผู้อาวุโสถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขามองไปทางฝูจีอย่างเสียดาย จากนั้นจึงหัวเราะออกมา”สาวงามคนนี้ หากพวกเจ้าต้องการก็เอาไปเสีย ผู้ชราจะไม่ขวาง” หลังจากกล่าวจบ คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เขาจะหยิบผงบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อแล้วสาดออกไป ก่อนจะหมุนตัวทะยานหายไปกับสายลม

บุรุษทั้งสี่ที่อยู่เบื้องหน้ารีบปิดปากปิดจมูก “ระวัง มีพิษ! รนหาที่ตาย!”

องครักษ์เงารีบตามไปด้านหน้า ทิ้งไว้ด้านหลังสองคนเพื่อคุ้มครองเซียวอี้เชิน

“แค่กๆ…” ฝูจีร่างกายโอนเอน มองไปยังคนน่าสงสัยทั้งหลายด้วยท่าทีระแวง ทุกการแสดงออกของนางถึงกับมีเสน่ห์ที่แตกต่างออกไป กระทั่งทำให้จิตใจของเซียวอี้เชินหวั่นไหว แย้มยิ้มเดินเข้ามา “แม่นางได้รับบาดเจ็บหรือ?”

บุรุษเบื้องหน้ามีใบหน้าหล่อเหล่าคมเข้ม บรรยากาศไม่ธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายยังมียอดฝีมือมากมายเพียงนี้ ทั้งยังปรากฎตัวออกมาจากสถานที่เช่นนั้น ฝูจีคิดในใจว่าฐานะของเขาจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน พลันนั้นจึงเพิ่มความระวังให้มากขึ้น ถอยหลังออกไปอีกสองก้าว “ไม่เป็นไร”

กระทั่งคำขอบคุณก็ยังไม่มีเชียวหรือ? เซียวอี้เชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นสตรีที่ยโสโอหังยิ่งนัก อย่างไรก็ตาม นางกลับมีคุณสมบัติจะทำเช่นนี้

ลำคองามระหงกลับปรากฏรอยขีดสีม่วงอันเด่นชัดสองสาย เล็บของบุรุษผู้นั้นมีพิษ! ฝูจีทรุดตัวลงนั่งกินยาลูกกลอนแก้พิษแล้วเริ่มโคจรพลังภายในเพื่อขจัดพิษออก ส่วนเซียวอี้เชินกลับยืนเฝ้าอยู่ด้านข้างคล้ายกับเป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง ชื่นชมความงามของสตรีผู้นั้น

คิดไม่ถึงว่าเขาสิ้นเปลืองเรี่ยวแรง ลำบากลำบนมากมาย สุดท้ายจะหาทางเข้าพบจริงๆ เมื่อเหยียบย่างเข้ามาในเขตแดนแคว้นเหลียน ถึงกับพบสาวงามทันที

ล้วนกล่าวกันว่าแคว้นเหลียนมีสาวงามนับไม่ถ้วน ตอนนี้เขาเชื่อแล้วจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง

“จะหนีไปไหน!”

ยอดฝีมือด้านหลังตามมาติดๆ ไม่ยอมปล่อย ผู้อาวุโสสัมผัสได้ถึงความคาวของเลือดในลำคอ หัวใจเต้นเร็วยิ่งขึ้น เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าของแขนขา

สมควรตาย! ผลข้างเคียงของยาอีกแล้ว!

ในหูพลันมีคำพูดประโยคนั้นของอวิ๋นซูดังขึ้น ใต้หล้านี้ไม่มียาอายุวัฒนะที่แท้จริง ยาที่ตนกินลงไปยิ่งไม่ใช่! ผู้อาวุโสกัดฟันแน่น ไม่ จะต้องเป็นนางคิดหลอกตนแน่นอน! ยาสวรรค์เช่นนี้ย่อมต้องใช้เวลาเพื่อทำให้คุ้นชิน ขอเพียงผ่านไปได้ เขาก็จะมีชีวิตเป็นอมตะ!

ความเร็วของบุรุษค่อยๆ ช้าลง ไม่นานยอดฝีมือด้านหลังก็ตามมาทัน ทะยานตัวครั้งหนึ่ง กระโจนลงยืนเบื้องหน้าเขา

ผู้อาวุโสหอบหายใจรุนแรง องครักษ์เงาทั้งหลายรู้สึกแปลกใจ คนผู้นี้อายุยังน้อย ถึงกับมีวรยุทธเช่นนี้เชียวหรือ!

“รีบสู้รีบจบ!” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น ผู้อาวุโสราวกับได้ยินเรื่องน่าขันอันใดก็มิปาน “ในเมื่อพวกเจ้าอยากไปเกิดใหม่เพียงนี้ ผู้ชราย่อมทำให้พวกเจ้าสมปรารถนา!”

ผู้ชรา?! คนผู้นี้แปลกประหลาดจริงๆ ทว่าไม่สำคัญ ไม่นานเขาก็จะกลายเป็นคนตายคนหนึ่งเท่านั้น!

สายลมอันบ้าคลั่งพัดมา บุรุษหลายคนเข้าต่อสู้โรมรัน ผงพิษเมื่อครู่นี้ทำให้องครักษ์เงาทั้งหลายรู้ว่าคนผู้นี้เชี่ยวชาญการใช้พิษ พลันนั้นจึงไม่คิดโจมตีระยะประชิดอีก แต่ละคนใช้อาวุธลับยิงมาจากทั่วทุกสารทิศ ผู้อาวุโสตระกูลอู่ยิ่งป้องกันก็ยิ่งเปลืองแรง คนเหล่านี้ถูกฝึกมาอย่างเข้มงวด พริบตาเดียวก็ได้เปรียบ

“อั่ก!” เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง บริเวณหน้าอกของผู้อาวุโสถูกฝ่ามือซัด เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี รีบถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง ทว่าเบื้องหลังถึงกับเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยความตาย!

“ผู้ชรา…ไม่ยอมตายที่นี่เป็นอันขาด!” เสียงของเขาแหบพร่าหาใดเปรียบ เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ ยื่นมือออกไปคิดจะกระทำบางอย่าง องครักษ์เงาทั้งหลายรีบถอยออกไป ใช้แขนเสื้อปิดปากปิดจมูกของตน ไม่นึกว่าชั่วขณะนั้นบุรุษผู้นั้นกลับหมุนตัวทะยานจากไป หนีเข้าไปในส่วนลึกของป่า ไม่นานก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“ถูกเขาหลอกแล้ว!”

“ช่างเถิด บนอาวุธลับของข้าทายาพิษไว้ เขาอยู่ได้ไม่นานหรอก กลับไปอยู่ข้างกายฝ่าบาทสำคัญกว่า!”