หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 885 ชื่อเสียงโด่งดัง

เล่มที่ 30 ตอนที่ 885 ชื่อเสียงโด่งดัง

สตรีที่นั่งอยู่หลับตาลง ขนตาหนาปกคลุมอยู่บนผิวขาวราวหิมะ เซียวอี้เชินไม่เคยเห็นผู้อื่นหลับตาได้งดงามเพียงนี้มาก่อนจึงยืนชื่นชม

“ฝ่าบาท กระหม่อมเลินเล่อ ปล่อยให้คนหนีไปได้ แต่เขาถูกยาพิษร้ายแรง คงไม่รอดพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์เงากลับมาข้างกายเซียวอี้เชินแล้ว ก้มหน้าลงมากระซิบรายงานข้างหู บุรุษดึงสายตากลับมาจากบนร่างฝูจี พยักหน้าเล็กน้อย ช่างเถิด เพิ่งมาถึง เขาเองก็ไม่อยากก่อเรื่องในถิ่นของแคว้นเหลียนเช่นนี้

ยามนี้เอง สตรีในอาพรณ์สีขาวเก็บลมปรานเข้าไป ค่อยๆ ลืมตาอันงดงามขึ้น

“แม่นาง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?” เซียวอี้เชินสังเกตุเห็นอย่างชัดเจนว่าร่องรอยสีม่วงบนลำคอของฝูจีจางลงมากแล้ว สตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

ฝูจีไม่ได้ตอบ คำพูดขององครักษ์เงาเมื่อครู่นี้นางได้ยินแล้ว ฝ่าบาทหรือ? ฝ่าบาทของแคว้นใด? อีกทั้งพวกเขาเข้ามาได้อย่างไร ชายแดนแคว้นเหลียนจัดวางค่ายกลไว้อย่างแน่นหนา ตอนนี้จู่ๆ กลับมีคนที่รับมือได้ยากเช่นนี้บุกเข้ามา ดูท่าทางคงต้องรีบกลับไปรายงานท่านพ่อแล้ว “คนเมื่อครู่เล่า? สังหารไปแล้วหรือไม่”

น้ำเสียงเช่นนี้ทำให้องครักษ์เงาทั้งหลายขมวดคิ้ว ไม่เพียงแต่ไม่รู้จักขอบคุณ ทั้งยังใช้น้ำเสียงออกคำสั่งอีกด้วย

อย่างไรก็ตามเซียวอี้เชินกับไม่ใส่ใจ เพียงแค่อาศัยใบหน้าเช่นนั้นก็มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนให้อภัยนางง่ายๆ แล้ว “เขาหนีไปได้ แต่คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน”

หนีไปได้? ฝูจีมองไปยังองครักษ์เงาด้วยสายตาดูแคลนอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย สายตาเช่นนั้นราวกับกำลังกล่าวว่าพวกเขาไร้ประโยชน์ยิ่งนัก บุรุษทั้งหลายพลันโกรธเกรี้ยวอยู่ในใจ สตรียโสโอหังผู้นี้เป็นอะไรไป หากมิใช่เพราะพวกเขา นางคงถูกคนผู้นั้นสังหารไปแล้ว! “ขอถามแม่นาง ที่นี่คือที่ใด?”

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าสมควรมา มาจากที่ใดก็กลับไปทางนั้นเสีย”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา องครักษ์เงาผู้หนึ่งพลันเคลื่อนไหว แต่กลับถูกคนข้างกายหยุดเอาไว้โดย ฝ่าบาทยังมิตรัส ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยกับสตรีเช่นนี้

เซียวอี้เชินเข้าใจดีว่าคนแคว้นเหลียนไม่ต้อนรับพวกเขา แต่แล้วอย่างไรเล่า ตลอดมาเขาก็ไม่ใส่ใจความคิดของผู้อื่น ประตูแคว้นเหลียนปิดแน่นเพียงนี้ มิใช่ว่าเขาหาทางเข้ามาได้แล้วหรือ

“ไม่ทราบว่าบ้านแม่นางอยู่ที่ใด? พวกเราจะไปส่งแม่นาง” เซียวอี้เชินคิดว่าต่อให้ฝูจีมีท่าทางเย็นชาดุจน้ำแข็งแต่ก็งดงามมาก เขาคิดอย่างบริสุทธิ์ว่าต้องการชื่นชมให้มากขึ้นเสียหน่อย

สตรีนางนั้นขมวดคิ้ว “ไม่จำเป็น แยกกันแค่นี้เถิด”

จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไป บนใบหน้าของเซียวอี้เชินเจือไปด้วยรอยยิ้มลึกล้ำ แต่กลับเดินตามไปไม่ช้าไม่เร็ว ฝูจีที่อยู่เบื้องหน้าสังเกตุเห็นแผนการของเขาจึงหยุดฝีเท้าลง หันกลับมาด้วยท่าทีไม่พอใจ แต่บุรุษผู้นั้นกลับไหวไหล่ แย้มยิ้มเล็กน้อย “ข้าเพียงบังเอิญไปทางเดียวกับแม่นาง เพียงเท่านี้เอง”

ทางเดียวกัน? ฝูจีย่อมไม่เชื่อคำพูดของเซียวอี้เชิน แต่ขณะนี้นางยังคงบาดเจ็บ หากต้องการสลัดพวกเขาให้พ้นย่อมมิใช่เรื่องง่าย

เมื่อเห็นสตรีนางนั้นไม่กล่าวคำใด เซียวอี้เชินจึงติดตามไปเบื้องหลังอย่าเงียบงัน เขารู้สึกแปลกใจยิ่งนัก สตรีเบื้องหน้าจะพาพวกเขาไปที่ใด? ที่นี่สมควรเป็นชายแดนแคว้นเหลียน จะมีเมืองหรือไม่? เขาต้องการหาสถานที่อันเงียบสงบและปลอดภัยเพื่อพักเท้า รอกองทัพของเขามาถึง

ขณะนี้ฟ้ามืดแล้ว ท้องฟ้ายามค่ำคืนมีสีน้ำเงินเข้ม ดวงดาวเปล่งประกายพร่างพราว

เบื้องหน้าปรากฏแม่น้ำสายหนึ่ง มีพื้นหญ้าทอดลึกเข้าไปผืนใหญ่ คล้ายกับมีหิ่งห้อยจำนวนมากอยู่ในนั้น เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจึงบินแยกย้ายกันไป กลายเป็นแสงเปล่งประกายอยู่รอบด้านราวกับดวงดาราร่วงหล่นมาข้างกายก็มิปาน ทิวทัศน์งดงามจนบรรยายไม่ถูก

“ไม่ทราบว่าแม่นางมีนามว่าอะไร?”

ฝูจีมองไปยังเซียวอี้เชิน ยังคงไม่ตอบคำถาม เพียงแต่อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเฟิ่งหลิงขึ้นมา บุรุษทุกคนเมื่อเห็นนางล้วนต้องรู้สึกอยากเข้าใกล้ ก็เหมือนกับบุรุษโดดเด่นเหนือผู้คนเบื้องหน้านี้ มิใช่ว่าแอบมองความงดงามของนางอยู่หรือ เหตุใดคนผู้นั้นจึงไม่ยอมมองนางแม้เพียงสายตา ในใจของฝูจีหัวเราะเย็นชา รู้สึกว่าเฟิ่งหลิงไม่เห็นคุณค่าของผู้อื่นจริงๆ

สตรีงามพิลาศนางนั้นราวกับคิดอะไรบางอย่าง ดวงตาเยือกเย็นประดุจน้ำแข็ง เซียวอี้เชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ เหตุใดจึงรู้สึกว่าถูกสตรีผู้มีนิสัยเย็นชาไร้ไมตรีเช่นนี้ดึงดูดเอาเสียได้? ทั้งๆ ที่ขอแค่โบกมือครั้งเดียวก็มีสาวงามนับไม่ถ้วนมาห้อมล้อม เป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก ทว่าเขากลับไล่ตามสตรีที่จิตใจแปรเปลี่ยนไปแล้วนางหนึ่งมาไกลนับหมื่นลี้กระทั่งถึงแค้วนเหลียน ยอมทอดทิ้งแค้วนอี้ที่ยังคงอยู่ในสถานการณ์สับสน

ถูกต้อง เขาบ้าไปแล้ว เขาไม่อนุญาตให้สตรีของตนไปกับบุรุษอื่นเป็นอันขาด

ฮองเฮาซูก่อนหน้านี้สามารถช่วยเขาทำให้ประชาชนสงบจิตใจได้ ยามนี้ขอเพียงทำให้นางเปลี่ยนใจ ย่อมสามารถประคองแค้วนอี้ขึ้นมาได้อีกครั้ง

มิใช่ว่าเขาหลีกหนี เซียวอี้เชินไม่เคยสงสัยในความสามารถของตนแม้แต่น้อย ขอเพียงเขายินยอมใช้วิธีการแข็งกร้าว เขาไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถทำให้คนที่ต่อต้านเขาเชื่อฟังได้ เพียงแต่ยิ่งเวลาผ่านไปนาน เขายิ่งรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างตนกับนางยิ่งห่างไกลมากขึ้น

อวิ๋นซู นางรู้หรือไม่ เพื่อนางแล้วตนเสียสละไปมากน้อยเพียงใด?

“ฝ่าบาท ด้านหน้ามีการเคลื่อนไหว!” องครักษ์เงารีบปกป้องเซียวอี้เชินไว้ตรงกลาง ชักกระบี่ออกมาจากเอว มองไปยังพุ่มไม้ด้านหน้าอย่างระมัดระวัง

“โฮก” ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งสั่นไหวท่ามกลางความมืดมิด พริบตาเดียวก็หายไปไม่เห็น

ที่แท้เป็นเพียงสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง ทุกคนผ่อนคลายลง ทว่าเซียวอี้เชินพบว่าสตรีงามพิลาศนางนั้นหายไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

“ท่านพ่อ” ฝูจีก้มหน้ายืนอยู่เบื้องหน้าหวงฝู่เฉิน “เขาหนีไปได้แล้ว…”

เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะกล่าวตำหนิอันใดออกมา ไม่นึกว่ากลับเอ่ยปากถาม “ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

ฝูจีจับแขนของตนด้วยท่าทีอ่อนแอชัดเจน ตอบรับเสียงเบา “ท่านพ่อเจ้าคะ มีบุรุษน่าสงสัยหลายคนบุกเข้ามาในแคว้นเหลียน หนึ่งในนั้นถูกพวกเขาเรียกว่าฝ่าบาท”

“เจ้าเผยฐานะของตนไปหรือไม่?”

“ลูกไม่กล้า”

หวงฝู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง “ที่นี่มิอาจอยู่นานได้ เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องถาม ต่อให้เป็นคนน่าสงสัยก็ให้ราชวงศ์แคว้นเหลียนจัดการไปเถิด”

“…ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” นางเพิ่งกระทำความผิด ยามนี้จึงมิใช่เวลามาต่อรองกับท่านพ่อ ท่านพ่อไม่ได้ทำให้นางลำบากใจก็อยู่นอกเหนือความคาดหมายแล้ว ในใจของนางพลันเกิดความรู้สึกอบอุ่น ท่านพ่อคงเป็นห่วงนางกระมัง?

อีกด้านหนึ่ง

ท้องฟ้าสว่างเรืองรอง ในพุ่มไม้ท่ามกลางป่าลึก บุรุษผู้ได้รับบาดเจ็บคนหนึ่งถูกเสียงนกเสียงแมลงทำให้สะดุ้งตื่น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น เหนือศีรษะเป็นท้องฟ้าที่ดูแปลกตา

ที่นี่…คือที่ใด? บุรุษขยับเล็กน้อย ทว่ากลับทำให้บาดแผลบนร่างฉีกขาด เขาก่นด่าออกมาครั้งหนึ่ง หยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก มือที่ถูกอาวุธลับทำให้บาดเจ็บมีเลือดสีดำไหลออกมาเป็นรอยแห้งกรัง

พิษเพียงเล็กน้อยไม่อาจเอาชีวิตเขาได้

เขาหยิบยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาจากเอวแล้วกินเข้าไป ผู้อาวุโสย้อนคิดไปถึงองครักษ์เงาที่พบเมื่อวานนี้ ประเดี๋ยวก่อน เหตุใดเจ้านายของพวกเขาจึงดูคุ้นเคยเล่า? ราวกับเคยเห็นที่ใดมาก่อน เพียงแต่จะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ตั้งแต่กินยาอายุวัฒนะลงไปเขาก็พบว่าตนมักจะลืมเรื่องสำคัญ ทั้งๆ ที่รู้สึกคล้ายติดอยู่ในลำคอ แต่จะอย่างไรก็คิดไม่ออก

ผลข้างเคียงสมควรตาย! แม้ว่าหากเทียบกับคนบ้าเสียสติเหล่านั้น สภาพของเขาจะเบากว่ามากก็ตาม

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน รู้สึกราวกับโลกหมุน ชั่วขณะต่อมาขาทั้งสองพลันไร้เรี่ยวแรงทำให้ล้มลงไป หมดสติไปอีกครั้ง

…

“ทูลไท่ซ่างหวง ฟ้ายังไม่สว่างองค์ชายใหญ่ก็พาขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษหลังฉากกั้นลมตอบรับเสียงเบา ในสมองอดไม่ได้ที่จะคิดถึงใบหน้าเด็ดเดี่ยวของอวิ๋นซู นางถึงกับกล่าวว่าใต้หล้านี้ไม่มียาอายุวัฒนะเชียวหรือ? การแต่งตั้งนางเป็นหมอหลวงประจำราชวงศ์เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น เขาต้องการให้นางรู้ว่าขอเพียงเป็นเรื่องที่เขาต้องการทำ ย่อมไม่มีผู้ใดขัดขวางได้

“คนเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”

“จากการรายงานของสายลับ คนของจักรพรรดิเซียวเข้ามาในเขตแดนแค้วนเหลียนอย่างราบรื่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้กำลังหาเมืองเล็กๆ พักเท้า”

จักรพรรดิเซียวมิเคยละทิ้งความคิดที่จะเข้ามาในแคว้นเหลียน ระยะนี้เขาฟื้นฟูร่างกายอย่างดี จากนั้นจึงเริ่มเดินไปเดินมานอกชายแดนแคว้นเหลียนอีกครั้ง แต่ว่าคราวนี้เขาบังเอิญทำลายค่ายกลได้พอดี ซึ่งนี่เป็นเจตนาของไท่ซ่างหวง

“สั่งให้คนเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง บอกให้เผยข้อมูลให้อีกฝ่ายรู้บ้างเล็กน้อย กระตุ้นให้เขาก่อความเคลื่อนไหวเสีย โอรสของเจิ้นอยู่ว่างเกินไปแล้ว สมควรหาเรื่องให้เขาหงุดหงิดใจเสียหน่อย” ในดวงตาของบุรุษเกิดประกายส่องสว่าง ชานกงกงคารวะอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงถอยออกไปอย่างเงียบงัน

ไม่นานเรื่องที่หัตถ์เซียนถูกไท่ซ่างหวงแต่งตั้งเป็นหมอหลวงประจำราชวงศ์ก็แพร่ออกไปราวกับไฟลามทุ่ง เมื่อขบวนเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงก็ได้รับการต้อนรับจากประชาชนอย่างอบอุ่น เป็นภาพที่ยิ่งใหญ่เป็นอย่างมาก

“คุณหนูเจ้าคะ ประชาชนบนถนนกำลังพูดคุยเรื่องที่คุณหนูถูกไท่ซ่างหวงแต่งตั้งเป็นหมอหลวงประจำราชวงศ์ ชุนเซียงคิดว่าแปลกยิ่งนัก พวกเรายังไม่ทันกลับมา เหตุใดทั่วทั้งเมืองหลงจึงรู้ข่าวนี้แล้ว”

ในรถม้า ชุนเซียงมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือหรือแล้นแต่ละใบหน้าด้านนอก ลดผ้าม่านลงด้วยความสงสัย

สตรีสุขุมเยือกเย็นที่อยู่ด้านข้างค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใช่แล้ว ข่าวนี้จะแพร่มาเร็วเกินไปหรือไม่ คล้ายกับว่า…กำลังบีบบังคับให้นางรับเกียรตินี้

อวิ๋นซูเข้าใจดี ไท่ซ่างหวงไม่เชื่อคำพูดของนาง เขาเลือกวิธีการเช่นนี้มารับมือตน นี่เป็นเพียงวิธีมอบรางวัลก่อนใช้กำลังทีหลังเท่านั้น ไม่ทราบว่าภายหลังจะมีข่าวใดรอนางอยู่

ขบวนเดินทางไปถึงพระราชวังอย่างปลอดภัย จักรพรรดิเหลียนรีบเรียกเฟิ่งหลิงและอวิ๋นซูเข้าวังโดยพลัน

“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดไท่ซ่างหวงจึงมอบตำแหน่งหมอหลวงประจำราชวงศ์ให้คุณหนูกงซุน?” จักรพรรดิเหลียนมิอาจคาดเดาได้ถึงจุดประสงค์ของการกระทำนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้ข่าวบางอย่างมาด้วย ไท่ซ่างหวงเห็นด้วยกับการอภิเษกในครั้งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นทั่วทั้งเมืองหลวงยังเริ่มเตรียมการแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งนัก ราบรื่นเสียจนทำให้ผู้คนมิอาจวางใจ

“ชื่อเสียงของซูเอ๋อร์โด่งดังเช่นนี้ เกรงว่าไม่ใช่เรื่องดีอันใด” เฟิ่งหลิงก็ได้กลิ่นแปลกๆ ของเรื่องนี้เช่นกัน

จักรพรรดิเหลียนใคร่ครวญครู่หนึ่ง “ช่างเถิด อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าในระยะเวลาสั้นๆ ไท่ซ่างหวงจะไม่ทำอะไร ถือโอกาสนี้จัดงานอภิเษกให้พวกเจ้าเสียเถิด ทำความปรารถนาให้สำเร็จไปอย่างหนึ่ง”

เฟิ่งหลิงและอวิ๋นซูสบตากันโดยพลัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและความยินดี เพียงแต่วาสนานี้กลับคละเคล้าไปด้วยความไม่สบายใจที่ไม่รู้ พวกเขาไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร

“ได้ยินหรือไม่? คุณหนูกงซุนถูกแต่งตั้งเป็นหมอหลวงประจำราชวงศ์แล้ว จะได้แต่งงานกับองค์ชายใหญ่แล้ว!”

“ยืดเยื้อมานานเพียงนี้ สมควรมีข่าวได้แล้ว! ราชวงศ์เหล่านี้เรื่องมากเสียจริง ห่างจากงานหมั้นมาระยะหนึ่งแล้วกระมัง”

ภายในโรงน้ำชา ได้ยินเสียงสนทนาถึงเรื่องนี้ไปทั่ว

โต๊ะติดกัน การเคลื่อนไหวของบุรุษผู้หนึ่งชะงักไป คุณหนูกงซุน? หมอหลวงประจำราชวงศ์? เหตุใดในใจจึงเกิดความรู้สึกแปลกๆ เล่า