หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 883 พ่อลูกแตกหัก

เล่มที่ 30 ตอนที่ 883 พ่อลูกแตกหัก

ภายในป่า บริเวณใต้ต้นไม้มีเสียงก่นด่าดังแว่วมาไม่หยุด ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสตระกูลอู่ เขาไม่เคยได้รับความอัปยศถึงเพียงนี้มาก่อน ถึงกับถูกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมไม่กี่คนจับตัว!

“หากมิใช่ว่าผู้ชราได้รับบาดเจ็บ พวกเจ้าย่อมไม่อาจทำร้ายผู้ชราได้แม้แต่ปลายเส้นผม! หากไม่อยากตายก็รีบปล่อยผู้ชราไปเสีย ผู้ชราใจกว้างมีเมตตา จะปล่อยชีวิตสุนัขของพวกเจ้าไปครั้งหนึ่ง!” หัวใจเกิดความเจ็บปวดอันยากจะบรรยายแพร่ออกมาระลอกหนึ่ง เขาได้ยินเสียงหดเกร็งอันรุนแรงจากหัวใจอย่างชัดเจน ลำคอคล้ายถูกบางอย่างอุดกั้น ประหนึ่งมีมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบเขาเอาไว้จนทำให้หายใจไม่ออก สมควรตาย! หรือจะเป็นผลข้างเคียงของยา!

ผู้คุ้มกันสองนายที่เฝ้าอยู่ด้านข้างสังเกตได้ว่าบุรุษที่ถูกพันธนาการเอาไว้ผู้นี้ดูผิดปกติ มองดูท่าทีเจ็บปวดของเขาอีกครั้ง พลันนั้นจึงถอยหลังไปสองก้าวด้วยความระมัดระวัง

“นี่คือผู้อาวุโสตระกูลอู่หรือ?”

สตรีงามพิลาศเดินมาถึงใต้ต้นไม้ สายตาที่มองไปยังบุรุษผู้นั้นเจือไปด้วยความสงสัย “อายุยังน้อย เหตุใดจึงเป็นผู้อาวุโสตระกูลอู่ได้ คิดจะหลอกเด็กหรือไร?” น้ำเสียงของฝูจีเจือไปด้วยความไม่พอใจอันเข้มข้น ใช่แล้ว ในป่าลึกเช่นนี้จะบังเอิญเจอคนของตระกูลอู่ได้อย่างไร เดิมทีคิดจะใช้บุรุษผู้นี้ยืดเวลาที่ตนต้องกลับไป ตอนนี้ดูแล้วคงดีใจเสียเปล่า

“คุณหนูขอรับ บุรุษผู้นี้แปลกประหลาดอยู่บ้าง เมื่อครู่ยามพวกเราจับกุมเขา เขากำลังกินเลือดเนื้อเด็กอยู่ ตอนนี้…ลักษณะดูแตกต่างไปบ้าง”

ลักษณะแตกต่างไปบ้าง? “นี่หมายความว่าอย่างไร?”

ผู้คุ้มกันทั้งสองลังเลว่าควรจะกล่าวดีหรือไม่ ความจริงเบื้องหน้าพิสดารเกินไป “คล้ายกับว่า…อ่อนเยาว์ลงหลายปีขอรับ” ทั้งสองมองไปยังบุรุษใต้ต้นไม้พร้อมกัน พบว่าเขาหายใจแผ่วเบา ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเบนขึ้น ในยามที่เห็นสตรีงามพิลาศผู้นั้น ในดวงตาอดไม่ได้ที่จะเกิดประกายแปลกประหลาด ในใจคิดว่าสตรีนางนี้งดงามยิ่งนัก เช่นนั้นเลือดสมควรมีรสหวานอร่อย

ล้วนกล่าวกันว่าตระกูลอู่สายในเชี่ยวชาญวิถีมารนอกรีต สายตาของฝูจีหยุดบนอาภรณ์เปื้อนโลหิตของเขา หรือเขาจะฝึกวิชามารอันใดจึงต้องใช้เนื้อคนมารักษาความเยาว์วัย?

คนอันตรายเช่นนี้กลับมีเหตุผลให้นางรั้งอยู่จริงๆ!

“เจ้าเป็นผู้อาวุโสตระกูลอู่จริงหรือ? เช่นนั้นเจ้ารับใช้จักรพรรดิเหลียนหรือองค์ชายองค์ใด?”

“หึๆ สตรีปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง กล้ามาถามผู้ชราหรือ?”

“โอหัง!” องครักษ์ขยับเข้าไปใกล้โดยพลัน ใช้เท้าถีบไปบนไหล่ของผู้อาวุโส บุรุษผู้นี้กระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง แต่กลับส่งเสียงหัวเราะอันแหบแห้งออกมา “มีความสามารถเพียงเท่านี้หรือ? ผู้ชราไม่เจ็บแม้แต่น้อย”

เขารู้สึกว่าบริเวณจุดตันเถียนเริ่มรวบรวมพลังได้อย่างเชื่องช้าอีกครั้ง พลังชีวิตอันสดใหม่เอ่อล้นไปทั่วทั้งแขนขาไม่หยุด ความรู้สึกเช่นนี้งดงามจริงๆ พลันนั้นจึงก้มหน้ามองฝ่ามือของตน ผิวหนังบริเวณหลังมือกลายเป็นขาวนวลเปล่งประกาย กระทั่งเล็บก็อ่อนนุ่มเยาว์วัย ดูแล้วนี่คงเป็นเวลาที่ยาออกฤทธิ์

ฝูจีมองบุรุษผู้มีรอยยิ้มแปลกประหลาดเต็มใบหน้าใต้ต้นไม้ ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ในใจกลับเกิดความรู้สึกอยากหลีกหนีไปให้ไกล

“นำตัวเขาไปส่งให้ท่านพ่อ มิแน่ว่าราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนอาจกำลังวางแผนร้ายอันใดอยู่ก็เป็นได้”

“คุณหนู แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่! หรือพวกเจ้าลืมคำสั่งที่ได้รับมาแล้ว? ขอเพียงนำเขาไปส่งให้ท่านพ่อได้ ข้าจะกลับไปทันที!” ฝูจีแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงมองไปยังผู้อาวุโสตระกูลอู่ด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

…

หลายวันผ่านไป ภายในป่าของหมู่บ้านชาวนาแห่งหนึ่ง

“นายน้อย วันนี้มิอาบรวบรวมข้อมูลอันเป็นประโยชน์ได้ขอรับ” องครักษ์เงายืนอยู่เบื้องหน้าบุรุษด้วยท่าทีนอบน้อม

หวงฝู่เฉินขมวดคิ้วแน่น มองลอดหน้าต่างไปยังดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าในป่าลึกแห่งนี้มีเสน่ห์ที่เขาบอกไม่ถูก ทำให้เขาไม่ยินยอมไปจากที่นี่ ทั้งๆ ที่รอมาหลายวันเพื่อพิสูจน์ลางสังหรณ์ในใจตน ทว่าทุกครั้งเมื่อความหวังผ่านไปมักจะเป็นความสิ้นหวังอันไร้ก้นบึ้ง

ซูฉิน ตกลงนางไม่อยู่ที่นี่จริงๆ หรือ?

“เกี่ยวกับสตรีนางนั้น…”

“ตอบนายน้อย คนในหมู่บ้านรู้จักสตรีนางนั้นไม่มากนัก กล่าวเพียงว่านางเป็นหมอเทวดา มีวิชาแพทย์สูงส่ง และคนในเรือนของนางยามปกติทำตัวติดดิน ผู้น้อยสอบถามไปทั่วกลับไม่พบที่มาที่ไปของพวกเขา”

ก่อนหน้านี้คนของตนถูกวางยาพิษโดยที่ไม่ทันสังเกตุเห็น หวงฝู่เฉินรู้ว่าผู้ที่อยู่ภายในเรือนพักแห่งนั้นย่อมไม่ใช่ครอบครัวปกติ พวกเขามีความสัมพันธ์ใดกับซูฉินกันแน่?

แต่ไหนแต่ไรหวงฝู่เฉินไม่เคยมีความรู้สึกดื้อดึงถึงเพียงนี้มาก่อน ก่อนหน้านี้ยามตามหาเงาร่างของนาง หากไม่พบเบาะแสก็จะจากไปทันที เขากลับคิดว่านี่คือบัญชาจากสวรรค์ ต้องการให้เขาอยู่ที่นี่อีกหลายวัน

ด้านนอกมีเสียงการเคลื่อนไหวดังแว่วมา หวงฝู่เฉินมีสีหน้าเคร่งขรึมลงโดยพลัน องครักษ์เงาในห้องรีบพากันหายตัวไป อย่างไรก็ตาม ไม่นานด้านนอกกลับมีเสียงฝูจีดังขึ้น “ท่านพ่อ”

บุรุษข้างโต๊ะหันไป พบว่าสตรีงามพิลาศค่อยๆ ผลักประตูเข้ามา ก่อนจะเดินเข้ามาด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

“เหตุใดจึงกลับมา?” ในน้ำเสียงของหวงฝู่เฉินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ สายตาอันเย็นชามองไปยังองครักษ์หลายคนที่อยู่ด้านหลังฝูจี แม้แต่คำสั่งเขาก็ไม่ฟังแล้วหรือ

“ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกกลับมาคราวนี้เพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องการบอกกล่าวท่านพ่อให้กระจ่าง ยังไม่รีบพาคนเข้ามาอีก!”

จากนั้นองครักษ์เงาผู้หนึ่งจึงแบกถุงกระสอบมาปรากฏตัวเบื้องหน้าหวงฝู่เฉิน เขาโยนถุงกระสอบลงบนพื้นตามใจ จากนั้นจึงคลายเชือกออก ด้านในถึงกับเป็นบุรุษเยาว์วัยผู้หนึ่ง กำลังใช้สายตาอันโกรธเกรี้ยวและระแวงมองมาที่ตน

ดวงตาของผู้อาวุโสตระกูลอู่สว่างวาบ บุรุษในห้องมีบรรยากาศไม่ธรรมดา เขาอ่านคนมานับไม่ถ้วน มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าคนผู้นี้มีฐานะสูงส่ง ยิ่งไปกว่านั้นรอบด้านยังมียอดฝีมือซุ่มอยู่ไม่น้อย อาการบาดเจ็บบนร่างของตนยังไม่หายดี ไม่มั่นใจเต็มร้อยว่าจะหนีไปได้

หวงฝู่เฉินมองไปยังฝูจีอย่างไม่พอใจ จู่ๆ ก็นำบุรุษแปลกหน้าเข้ามา หรือนางไม่รู้ว่าในฐานะที่เป็นคนของตระกูลหวายหวังจะต้องกระทำการให้ระมัดระวัง?

“ท่านพ่อเจ้าคะ คนผู้นี้เรียกขานตัวเองว่าเป็นผู้อาวุโสตระกูลอู่ รับใช้ราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียน ยิ่งไปกว่านั้นเขากำลังฝึกวิชามารสายหนึ่ง ก่อนหน้านี้หลายวัน ยามพึ่งจับตัวเขาได้ยังมีใบหน้าที่ดูราวกับอายุ 30 ปี แต่วันนี้ถึงกับอ่อนเยาว์ลงไม่น้อย”

ถึงกับมีเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ?! หวงฝู่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ทว่าบุรุษในถุงกระสอบกลับหัวเราะออกมา “ฮ่าๆ เป็นกบก้นบ่อจริงๆ!” ถึงกับกล่าวว่าเขาฝึกวิชามารเชียว อย่างไรก็ตามเขากลับไม่สนใจอธิบายอันใดให้อีกฝ่ายฟัง

ฝูจีถลึงตาให้บุรุษไร้มารยาทผู้นี้ จากนั้นจึงเดินไปเบื้องหน้า “ท่านพ่อ มิแน่ว่าราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนอาจกำลังมีแผนร้ายอันใดอยู่ก็เป็นได้ ดังนั้นลูกจึงพาคนผู้นี้มารอรับการลงโทษจากท่านพ่อ”

อย่างไรก็ตาม หวงฝู่เฉินกลับไม่กล่าวคำใด ทำเพียงใช้ดวงตากระจ่างใสหาใดเปรียบมองไปยังใบหน้าของฝูจี

ภายในห้องจมลงสู่ความเงียบอันแปลกประหลาด ฝูจีเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย ทว่านี่กลับทำให้นางต้องใจสั่น

“ดูท่าทาง นับวันเจ้าก็ยิ่งไม่เห็นพ่ออยู่ในสายตาจริงๆ”

“ท่านพ่อ?”

“อย่าคิดว่าพ่อไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ จะใช้บุรุษผู้นี้มาเป็นข้ออ้างให้เจ้าอยู่ที่นี่หรือ? เพื่อผู้ใด? เพื่อนายน้อยตระกูลมหาราชครูหรือไร?”

นายน้อยตระกูลมหาราชครู?! ดวงตาของผู้อาวุโสตระกูลอู่เปล่งประกาย คนที่พวกเขากำลังพูดถึง…หรือว่าจะเป็นองค์ชายใหญ่?! คนพวกนี้มีฐานะเช่นไรกันแน่

“ลูกไม่มีความคิดเช่นนี้เด็ดขาด ลูกเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านพ่อ กลัวว่าราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนกำลังศึกษาวิชามารอันใดมารับมือกับพวกเรา…” ฝูจีรีบอธิบาย นางคิดไม่ถึงว่าบิดาของตนจะคาดเดาความคิดของนางได้ในทันที

“กลัว? วิชามารเช่นไรจึงจะสามารถทำลายตระกูลหวายหวังของพวกเราได้ ไม่จำเป็นต้องพูดจามากความ พ่อไม่ชอบที่เจ้าไม่เลือกวิธีการเช่นนี้! จัดการคนผู้นี้เสีย ต่อให้มีแผนการอันใด เรื่องใหญ่เช่นนี้ก็ไม่ถึงคราวให้เจ้าต้องกังวล” ในเมื่อหวงฝู่เฉินรู้ความคิดเล็กๆ ของนางแล้วย่อมไม่ใจอ่อนคล้อยตามความคิดนางเป็นอันขาด เขาไม่อาจให้บุตรีของตนจมดิ่งไปลึกล้ำยิ่งขึ้น จนกระทั่งสุดท้ายแม้แต่ความภาคภูมิใจก็ยังละทิ้ง

ฝูจีค่อยๆ ก้มหน้าลง มือที่อยู่ในแขนเสื้อนางกำแน่น แต่กลับไม่ขยับเขยื้อน

“ทำไม เจ้าไม่ได้ยินคำพูดของพ่อหรือ?”

“เช่นนั้นเหตุใดท่านพ่อถึงยังอยู่ที่นี่?” เสียงของฝูจีเต็มไปด้วยความรู้สึกอยุติธรรม นางเงยหน้าขึ้นโดยพลัน “มิใช่ว่าท่านพ่อก็ทำเพื่อสตรีนางหนึ่งหรือ? เมื่อปีนั้นท่านถึงกับทิ้งท่านแม่และข้าจนไม่ทราบร่องรอย กระทั่งเรื่องในตระกูลก็ไม่เคยสนใจใยดี ตอนนี้ท่านมีคุณสมบัติอันใดมาสั่งสอนข้า?!”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา องครักษ์เงาและสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังพากันสูดหายใจเย็นยะเยือก รีบก้มหน้าลงโดยพลัน พวกเขาคิดไม่ถึงว่าคุณหนูจะปะทะซึ่งหน้ากับนายน้อยเช่นนี้!

ส่วนเรื่องอดีตของนายน้อย…ยิ่งไม่มีใครกล้าพูดถึงต่อหน้า

จริงดังคาด หวงฝู่เฉินหรี่ตาลง มีความอันตรายสายหนึ่งแพร่ออกมา

“แต่ละคำท่านพ่อล้วนกล่าวว่าต้องรักษาความภาคภูมิใจของชนรุ่นหลังแห่งหวายหวัง แต่ท่านพ่อเล่า? หลายปีมานี้มิใช่ว่าไม่ยอมแพ้เช่นกันหรือ? ท่านพ่อดื้อดึงเพียงนี้ แล้วลูกจะไม่สามารถแย่งชิงของที่ลูกต้องการได้เชียวหรือ?!” ฝูจีถูกความโกรธเกรี้ยวทำเอาสมองมึนงงไปแล้ว กระทั่งนำคำพูดที่เก็บซ่อนไว้ในใจมานานหลายปีออกมาพูดจนหมดสิ้น ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินท่านปู่กล่าวว่าท่านพ่อทำผิดไปชั่วชีวิตเพียงเพราะสตรีนางหนึ่ง เมื่อปีนั้นเขาแต่งกับท่านแม่เพราะถูกคำสั่งของท่านปู่บีบบังคับ แต่กลับไม่ยอมสิ้นเปลืองความคิดไปกับท่านแม่แม้เพียงครึ่งส่วน

ทั้งๆ ที่ท่านแม่รักท่านพ่ออย่างลึกซึ้งเพียงนั้น แต่ชั่วชีวิตกลับไม่เคยถูกปฏิบัติด้วยอย่างดี สุดท้ายจึงตรอมใจตาย

ดังนั้น ตั้งแต่เล็กฝูจีก็รู้แล้วว่าของที่ตนต้องการย่อมต้องแย่งชิงให้ได้มา ไม่อาจเดินตามรอยเท้าท่านแม่เป็นอันขาด นางมีใบหน้างดงามเหนือผู้อื่น ด้วยใบหน้าเช่นนี้ ไม่มีบุรุษใดที่นางจะเอามาไม่ได้!

หวงฝู่เฉินไม่ได้กล่าวคำใด ทว่าดูจากท่าทีของเขา กลับเห็นได้ว่าเขาในยามนี้มีอารมณ์ประหนึ่งพายุคลั่งก็มิปาน

เขาย่อมมิอาจทนให้ผู้อื่นนำเรื่องนี้ออกมาพูดจากปาก ต่อให้คนทั้งตระกูลจะรู้ว่าเขาไม่เคยยอมแพ้ในการตามหาคนผู้นั้น แต่เมื่อพูดออกมา นับเป็นการฉีกเปิดบาดแผลของเขาเมื่อหลายปีก่อน เตือนเขาถึงความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

หวงฝู่เฉินไม่มองฝูจีอีกแม้เพียงสายตา “พาคุณหนูกลับไป คราวนี้หากกลับมาอีก พวกเจ้าก็หิ้วหัวตัวเองกลับมาด้วย!”

“ท่านพ่อ!”

เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง มีองครักษ์สองนายเดินเข้ามายืนขวางสายตาฝูจีเอาไว้ “คุณหนู ล่วงเกินแล้ว!”

“พวกเจ้ากล้าหรือ!”

“ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรก็ต้องพาคุณหนูกลับไปให้ได้!” ต่อให้ทำร้ายนางก็ไม่มีความผิด

“ขอรับ!”

“ไม่ยุติธรรม! ท่านพ่อ ท่านพ่อ!”

ฝูจีถูกลากออกไป บุรุษในถุงกระสอบที่ถูกข้อมูลเบื้องหน้าทำเอาสั่นสะท้านก็ถูกพาออกไปจากห้องด้วยเช่นกัน

ตระกูลหวายหวัง?! เขาได้ยินไม่ผิดใช่หรือไม่ มิใช่ว่าพวกเขาหายตัวไปหลายร้อยปีแล้วหรือ เหตุใดตอนนี้จู่ๆ จึงมีพวกที่เรียกตัวเองว่าคนรุ่นหลังของหวายหวังปรากฏออกมามากมายเช่นนี้? เด็กสาวผู้นั้น ดูแล้วคงมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับองค์ชายใหญ่