หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 30 ตอนที่ 890 ผู้เยาว์ความจำเสื่อม

เล่มที่ 30 ตอนที่ 890 ผู้เยาว์ความจำเสื่อม

แสงจันทร์อันพร่าเรือนสาดส่องลงไปในผืนป่าอันเงียบสงบ ในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นยาอันเข้มข้น บุรุษที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงรู้สึกคล้ายกับมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตน บาดแผลบนร่างเจ็บปวดคล้ายถูกสัมผัส หลับไม่สบายเป็นอย่างยิ่ง

ซูฉินมองบุรุษรูปงามเบื้องหน้า ท่าทางอายุยังน้อยทำให้นางอดไม่ได้ที่จะคิดเชื่อมโยงไปถึงลูกของตนว่าจะเติบโตมายอดเยี่ยมเช่นนี้หรือไม่ นางอดรนทนไม่ไหวอยากพบเขาเสียหน่อย อยากรู้ว่าหลายปีมานี้เขามีชีวิตที่ดีหรือไม่?

“ผู้ใด?!”

มือคู่นั้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เขาเบาๆ หลานอวิ๋นสะดุ้งตื่นโดยพลัน ใช้มือจับที่แขนของซูฉิน ในดวงตามีประกายพาดผ่าน “แม่นาง ทำไมถึงเป็นท่าน…”

เขาค่อยๆ ลดมือของตนลง “คราวนี้โชคดีที่แม่นางช่วยชีวิต ลำบากแม่นางแล้ว” หากมิใช่เพราะสุนัขจิ้กจองสองตัวนั่น เกรงว่าตนคงยากจะหนีจากความตาย

ซูฉินมิได้กล่าวคำใด นางค่อยๆ ยื่นมือออกไปปลดผ้าแพรบนใบหน้าออก

แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมาในห้อง ใบหน้างดงามราวภาพฝันค่อยๆ ชัดเจน หลานอวิ๋นรู้สึกตาพร่าไปชั่วขณะ หรือว่าตนยังไม่ตื่น?

นี่เป็นความงดงามเช่นไรกัน ราวกับผ่านการรังสรรค์จากสวรรค์อย่างไรอย่างนั้น หาข้อบกพร่องไม่พบแม้แต่ครึ่งส่วน คิ้วบางงดงาม ดวงตาลึกล้ำดุจทะเลสาบ จมูกโด่งเรียวสวย ปากเล็กๆ มากด้วยเสน่ห์อันไร้ที่สิ้นสุด ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองจนนิ่งงัน

ทุกครั้งที่นางกระพริบตาคล้ายกับมีความรู้สึกแตกต่างกันออกไป หลานอวิ๋นคิดว่าตนเคยเห็นสาวงามมานับไม่ถ้วน ทว่าตอนนี้เมื่อย้อนคิดดูแล้ว สตรีเบื้องหน้าทำให้ผู้ที่ถูกเรียกขานว่าเป็นสาวงามเหล่านั้นจืดจางไร้รสชาติลงไปอย่างชัดเจน

“ท่าน…”

ประเดี๋ยวก่อน ยามนี้หลานอวิ๋นจึงค่อยได้สติกลับมา ใบหน้าเช่นนั้นคล้ายกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน? เหตุใดจึงมีความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้…

“แม่ทัพหลาน ตอนนี้บุตรชายของข้าสบายดีหรือไม่?”

อะไรนะ? หลานอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง นี่หมายความว่าอย่างไร?

ซูฉินแย้มยิ้มบางเบา ทว่ามือที่อยู่ในแขนเสื้อกลับกำขึ้นเล็กน้อย รู้สึกเคร่งเครียดอยู่หลายส่วน

ดวงตาของนางคล้ายกับคนผู้หนึ่ง…ในใจของหลานอวิ๋นเกิดความรู้สึกแปลกๆ “ท่าน ท่านเป็นใคร…”

“มิใช่ว่าแม่ทัพหลานกำลังตามหาข้าอยู่หรือ?”

เวลาคล้ายหยุดลงตรงนี้ หลานอวิ๋นในยามนี้กล่าวอะไรไม่ออกแม้เพียงคำเดียว คงมิใช่ว่า…ใช่แล้ว ใบหน้านี้! คล้ายกับองค์ชายใหญ่ถึงเจ็ดแปดส่วน!

บุรุษอดไม่ได้ที่จะเบิกตาทั้งสอง กลัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นเพียงความฝันของเขา “ฮองเฮา?”

“ฮองเฮา? หลายปีแล้วที่ไม่ได้ยินผู้อื่นเรียกขานข้าเช่นนี้” น้ำเสียงเจือไปด้วยความคิดคำนึงอันไร้ที่สิ้นสุด ในสมองของซูฉินปรากฏวันเวลาที่ได้ครองรักกับจักรพรรดิเหลียนทุกวันคืน

“ตะ แต่ว่า…” เขารู้ว่าฮองเฮาพระองค์ก่อนมีใบหน้างดงามล้ำเลิศ ทว่าผ่านมาหลายปีเพียงนี้แล้ว เหตุใดสตรีเบื้องหน้าจึงดูไม่เหมือนคนอายุมาก ใบหน้านี้ต่อให้กล่าวว่านางเป็นดรุณีน้อยก็ไม่มากเกินไป! หลานอวิ๋นรีบสงบอารมณ์ของตน “ท่านมีหลักฐานหรือไม่?”

มิแน่ว่านางอาจเป็นคนที่ไท่ซ่างหวงส่งมา คิดปลอมตัวเป็นฮองเฮาพระองค์ก่อนเพื่อหลอกให้ตนเชื่อใจ

“ของที่อยู่ในถุงผ้าแพรของแม่ทัพหลานเป็นเส้นผมที่ข้าใส่ไว้ในห่อผ้าของหลิงเอ๋อร์เมื่อปีนั้น มอบให้กับชางติ้งโหวแห่งแคว้นเฉิน” แต่ละคำพูดของสตรีกล่าวได้ชัดเจนหาใดเปรียบ “แม่ทัพหลานสมควรตามร่องรอยที่ข้าทิ้งไว้มาจนถึงที่นี่กระมัง? ซูฉินรออยู่ที่นี่ยี่สิบปีแล้ว ทุกอย่างก็เพื่อวันนี้”

หน้าอกของหลานอวิ๋นกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาคิดไม่ถึงว่าสตรีที่องค์ชายและฝ่าบาทตามหาอย่างยากลำบากจะยืนอยู่เบื้องหน้าตนจริงๆ!

“ข้า ข้ายังคงยากจะเชื่อ…” ความจริงไม่มีผู้ใดมั่นใจว่าฮองเฮาพระองค์ก่อนยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เขาเองก็เข้าใจดี ฮองเฮาพระองค์ก่อนเป็นความหวังสูงสุดขององค์ชายและฝ่าบาท พวกเขาไม่อาจทนรับรสชาติของความสูญเสียได้อีกแล้ว ดังนั้นตนจะต้องไม่ปล่อยให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่ครึ่งส่วน!

ซูฉินแย้มยิ้ม “ในฐานะที่เป็นบุตรีคนโตของตระกูลมหาราชครูย่อมเชี่ยวชาญวิชาค่ายกลกลไกเป็นที่สุด ในจุดนี้แม่ทัพหลานสมควรสัมผัสมาด้วยตนเองแล้วกระมัง?”

เขาคิดไปถึงตอนที่ตนต่อสู้พัวพันกับมือสังหารเหล่านั้น นางกระตุ้นกลไกบนพื้นได้ตามใจ! ไม่ผิดเป็นแน่! นาง เป็นนางจริงๆ …

หลานอวิ๋นรีบลงจากเตียงแล้วคุกเข่าลงบนพื้น “กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮา!”

“แม่ทัพหลานรีบยืนขึ้นเถิด! ข้าเพียงอยากทราบว่าตอนนี้หลิงเอ๋อร์เป็นอย่างไร? เขากลับมาที่แคว้นเหลียนแล้วหรือ? กลับไปอยู่ข้างกายบิดาเขาแล้วหรือ?”

แม่ทัพหลานยากจะควบคุมอารมณ์ยินดีของตน “องค์ชายสบายดีพ่ะย่ะค่ะ! เติบโตเป็นบุรุษยอดเยี่ยมผู้หนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับสืบทอดใบหน้างดงามมาจากเหนียงเหนียงด้วย มีบุคลิกองอาจห้าวหาญมากด้วยความสามารถ! องค์ชายและฝ่าบาทไม่เคยยอมแพ้ที่จะตามหาเหนียงเหนียง ยังคงรอวันที่จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้าทั้งครอบครัว! ยิ่งไปกว่านั้น…ยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายใกล้จะอภิเษกแล้ว!”

อภิเษก? “หลิงเอ๋อร์เขา….เจอสตรีที่รักแล้วหรือ?”

หลานอวิ๋นพยักหน้าอย่างแรง “ทั้งยังเป็นสตรีที่น่าอัศจรรย์ผู้หนึ่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ! อีกไม่นานเหนียงเหนียงจะได้พบนางแล้ว! กระหม่อมจะรีบแจ้งองค์ชายใหญ่ ให้เขาส่งคนมารับเหนียงเหนียงกลับวัง!”

“ไม่! เรื่องนี้ไม่รีบ”

หลานอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ซูฉินคิดไปไกลกว่า “คนที่ตามสังหารเจ้าเหล่านั้น เชื่อว่าคงเป็นคนที่ไท่ซ่างหวงส่งมากระมัง? ดูท่าทางไท่ซ่างหวงยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะเอาชีวิตข้า”

ผ่านมานานหลายปีเพียงนี้แล้ว นางไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างไท่ซ่างหวงและจักรพรรดิเหลียนจะแปรเปลี่ยนไปเช่นไร หากเขายังไม่มีความสามารถมากพอที่จะเป็นศัตรูกับไท่ซ่างหวง เช่นนั้นถ้าตนจะกลับวังย่อมต้องวางแผนระยะยาว ไม่อาจทำอะไรบุ่มบ่าม

“มิสู้แจ้งท่านมหาราชครูก่อนเป็นอย่างไร หากมีตระกูลมหาราชครูปกป้อง ไท่ซ่างหวงย่อมมิอาจทำร้ายเหนียงเหนียงได้ง่ายๆ”

ซูฉินยิ้มขืน “หลายปีมานี้ข้ามิได้เพียงหลบการตามล่าของไท่ซ่างหวง ทั้งยังไม่อยากให้ท่านพ่อพบร่องรอยของข้าด้วย”

อะไรนะ? ไม่นานหลานอวิ๋นก็เข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่าย เขาเคยได้ยินองค์ชายกล่าวว่า เมื่อปีนั้นท่านมหาราชครูก็คัดค้านการอษิเภกระหว่างฮองเฮาและฝ่าบาทเป็นอย่างยิ่ง แต่ภายหลังฮองเฮาหายตัวไป ท่านมหาราชครูรู้สึกว่าถูกบุตรีของตนทรยศจึงเคียดแค้นชิงชังราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนทั้งหมด

หากปล่อยให้ท่านมหาราชครูพบฮองเฮา มิแน่ว่ากลับจะนำทางไปซ่อนไว้!

“เป็นกระหม่อมเลอะเลือนไปแล้ว!”

“แม่ทัพหลานรักษาบาดแผลก่อนเถิด ข้าเองก็ต้องเตรียมตัวอีกหลายวัน จากนั้นค่อยส่งข่าวกลับไปที่เมืองหลวง”

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!”

…

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องอันเงียบสงบ บุรุษรูปงามมีใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง

“มั่นใจแล้วหรือ?”

“กระหม่อมเห็นกับตา คุณหนูกงซุนผู้นั้นคือท่านหมอจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ! ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พระราชวังแห่งแคว้นเหลียนกำลังจัดเตรียมงานอภิเษกขององค์ชายใหญ่อีกด้วย” บุรุษชุดดำรายงานตามความจริง

เซียวอี้เชินแย้มยิ้มล้ำลึกโดยพลัน “คิดไม่ถึงว่าโชคของเจิ้นจะดีเพียงนี้ ถึงกับมาทันงานแต่งของนาง” เขาสูดหายใจลึก อย่างไรก็ตามบนใบหน้ากลับปรากฏท่าทีมืดครึ้ม “ดูท่าทางคงถึงเวลาแล้ว”

คิดไม่ถึงว่าช่วงเวลาที่ไปจากเขา ชีวิตของนางจะมีอิสระเพียงนั้น แต่งงานหรือ? นางกล้าแต่งงานกับผู้อื่นจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้น องค์ชายใหญ่ผู้นั้นคงมิใช่ว่าเป็น…

ในสมองปรากฏภาพใบหน้าหล่อเหลาเป็นหนึ่งไม่มีสองนั้นออกมา เซียวอี้เชินเพียงได้เห็นก็รู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ไม่ธรรมดา เกรงว่าเขาคงเป็นองค์ชายแคว้นเหลียนกระมัง?

“รีบรวบรวมทหารทั้งหมด รวมพลที่ปากทางเข้า! เจิ้นจะมอบของขวัญให้องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียนเสียหน่อย!”

ไม่นาน บริเวณจวนในภูเขาลึก ไท่ซ่างหวงก็ได้รับข่าวนี้

“ทูลไท่ซ่างหวง นี่เป็นจดหมายที่เพิ่งสกัดไว้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษในอาภรณ์ชุดดำผู้หนึ่งนำกระดาษในมือขึ้นถวาย ชานกงกงที่อยู่ด้านข้างรับมา มอบให้บุรุษที่อยู่หลังฉากกั้นลมอย่างระมัดระวัง

“ในที่สุดจักรพรรดิเซียวก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? อืม ปล่อยให้จดหมายนี้ส่งออกนอกแคว้นเหลียนอย่างปลอดภัย คราวนี้เจิ้นจะช่วยเป็นแขนให้เขาอีกแรง”

อย่างไรก็ตาม ขณะนั้นพลันมีกลิ่นคาวเลือดลอยมาตามสายลม บุรุษหลังฉากกั้นลมขมวดคิ้ว ไม่ต้องมองก็ทราบว่าผู้ใดมา

หลังจากบุรุษชุดดำผู้นั้นจากไป ผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลอู่ก็มาหมอบอยู่ตรงกลาง

“ทูลไท่ซ่างหวง พวกกระหม่อมหาร่องรอยของคนทรยศผู้นั้นพบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เจิ้นต้องการจับเป็น”

“น้อมรับพระบัญชา”

บริเวณภูเขาแห่งหนึ่งในเขตชายแดนแคว้นเหลียน เงาดำหลายร่างไล่ตามผู้เยาว์คนหนึ่งไปติดๆ ได้ยินเสียงตู้มดังขึ้น ผู้เยาว์เบื้องหน้ากระโดดลงไปในน้ำ พริบตาเดียวก็หายไปไม่เห็นร่องรอย

“สมควรตาย! ปล่อยให้เขาหนีไปได้อีกแล้ว!”

“จะอย่างไรเขาก็ได้รับบาดเจ็บ หนีไปได้ไม่ไกลแน่ คราวนี้ห้ามปล่อยให้เขาหนีพ้นจากฝ่ามือของพวกเราได้อีก!”

หลังจากเดินไปเดินมาอยู่ริมแม่น้ำครู่หนึ่ง บุรุษชุดดำทั้งหลายก็พากันสลายตัวไป เนิ่นนานผ่านไป ผู้เยาว์ที่เดิมทีควรหายตัวไปแล้วกลับกระโดดขึ้นมาจากน้ำ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปคำใหญ่

“แค่กๆ…”

เขาสำลักน้ำเข้าไปหลายอึก ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้า มองไปยังท้องฟ้าเหนือศีรษะ

นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว เหตุใดจึงมักจะมีคนตามล่าสังหารเขา? อีกอย่าง…เขาเป็นใคร? คนทรยศหรือ? เขาจำไม่ได้ จำไม่ได้จริงๆ

ใบหน้าของผู้เยาว์เจือไปด้วยความสงสัยอันไร้ก้นบึ้ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยคล้ำเนื่องจากหนีตายมาหลายวัน ดูเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย

เขาค่อยๆ ยกมืออันสั่นเทาของตนขึ้นมา มีความรู้สึกบอกไม่ถูก

ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักคนเหล่านั้นแต่กระบวนท่าของพวกเขาคล้ายกับสลักลึกลงไปในสมองของตนนานแล้ว ร่างกายตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ ความทรงจำกระจัดกระจาย จะทำอย่างไรก็มิอาจรวมเป็นหนึ่ง เขาคิดว่าตนลืมเรื่องสำคัญไปหลายเรื่อง

“อ้า!”

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังแว่วมาตามสายลม เขาลุกขึ้นนั่งด้วยความระมัดระวัง ฟังเสียงอย่างตั้งใจ พบว่าเป็นเสียงของสตรี

ในพุ่มไม้แห่งหนึ่ง สตรีนางหนึ่งนอนล้มอยู่กับ พื้นร่างกายเกร็งกระตุกไม่หยุด ผลไม้ในตะกร้าข้างมือนางกระจัดกระจายทั่วพื้น “ใครก็ได้ มีผู้ใดหรือไม่? อา!”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นระลอกหนึ่ง หยาดเหงื่อทำให้ทัศนวิสัยของสตรีพร่าเลือน นางมองไปทางผู้มาเยือนด้วยความยินดีเต็มหัวใจ “ช่วยข้า ช่วยข้าด้วย”

“เจ้าเป็นอะไร?” สายตาของผู้เยาว์หยุดอยู่บริเวณกระโปรงของสตรี พบว่าเต็มไปด้วยรอยเลือด!

“ข้า ข้าใกล้จะคลอดแล้ว…โอ้ย!” สตรียื่นมือไปจับชายกางเกงของผู้เยาว์ “ขอร้องเจ้า ช่วยข้าด้วย…ระ รีบไปเรียกคนมาทีเถิด…”

ผู้เยาว์ยื่นมือออกไปจับแขนของอีกฝ่าย ตรวจชีพจรให้นางโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงเอ่ยปากโดยไม่แม้แต่จะคิด “อดทนไว้!”

อะไรนะ?

พบว่าเขาหยิบเข็มเงินหลายอันออกมาจากแขนเสื้อ ปักลงบนร่างของสตรีอย่างเชี่ยวชาญยิ่งนัก ความเจ็บปวดอันยากจะทานทนพลันลดลงไม่น้อย

“ไปเรียกผู้อื่นไม่ทันแล้ว สถานการณ์ไม่ดี หากช้าไปแม้เพียงนิดเดียว ชีวิตของเจ้าและบุตรคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!”

ไม่ ลูกของนาง… “เช่นนั้นจะทำอย่างไร?”

ผู้เยาว์ด้านข้างย่อตัวลง ยื่นมือไปปลดอาภรณ์ของสตรีนางนั้น อีกฝ่ายตกใจ “เจ้าจะทำอะไร?!”

“ทำคลอด! เจ้าเองก็ไม่อยากให้ลูกของเจ้าตายในท้องกระมัง?”

“ตะ แต่ว่า…เจ้ารู้วิชาแพทย์หรือ?” สตรีไม่เคยคิดจะให้บุรุษทำคลอดมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง!

ผู้เยาว์ดวงตาเปล่งประกาย ทว่าการเคลื่อนไหวกลับหยุดลง นี่เขากำลังทำอะไร? เหตุใดจึงคิดจะทำคลอดให้สตรีนางหนึ่ง? เพียงแต่ชั่วขณะที่จับชีพจรให้นาง อาการของนางคล้ายกับปรากฏชัดอยู่ในสมอง

“ข้า…ข้าอาจจะรู้วิชาแพทย์กระมัง”

“…”