หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 911 เฉยเมยต่อสรรพสิ่ง

เล่มที่ 31 ตอนที่ 911 เฉยเมยต่อสรรพสิ่ง

ตงฟางซวี่เดินก้าวใหญ่ๆ เข้ามา คิดไม่ถึงว่ากลับเห็นเงาร่างลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างเตียง ในใจอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว นึกว่ามีคนน่าสงสัยคิดร้ายกับอวิ๋นซู

หย่งหนิงหันไปด้วยความแปลกใจ สบเข้ากับสายตาประหลาดใจของตงฟางซวี่พอดี

“หย่งหนิง เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?!”

“ฝ่าบาทเสด็จมาได้พอดี คนคนนี้ไม่ใช่พี่ซู!” หย่งหนิงชี้ไปยังสตรีที่นอนหลับอยู่บนเตียง คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะกล่าวออกมา กลับไปกระตุ้นโทสะของตงฟางซวี่

“เจิ้นเคยกล่าวแล้วว่าห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามาที่ตำหนักเนี่ยนซู กระทั่งตอนนี้เจ้าก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัยหรือ?!”

เขาเดินก้าวใหญ่เข้ามา ผลักหย่งหนิงออกไป สำรวจสตรีบนเตียงอย่างระมัดระวัง ไม่มองหย่งหนิงแม้เพียงสายตา “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”

“ฝ่าบาท นางไม่ใช่พี่ซู!” ไหนเลยหย่งหนิงจะยอมถอดใจ นางมาเพราะอวิ๋นซู ทว่าตอนนี้กลับเห็นตัวปลอมมายืนอยู่ในตำแหน่งอวิ๋นซู นี่เป็นสิ่งที่นางไม่อนุญาตให้เกิดขึ้นเป็นอันขาด

ตงฟางซวี่มีดวงตามืดครึ้มลง แย้มยิ้มอย่างเย็นชา “คำพูดเช่นนี้ ระยะนี้เจิ้นได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!”

คนเหล่านั้นต้องการแยกเขากับซูเอ๋อร์ออกจากกัน แต่ละคนล้วนมีเจตนาแอบแฝง!

“ฝ่าบาท ช่วงที่อยู่แคว้นอี้หย่งหนิงกับพี่ซูอยู่ด้วยกันตลอดเวลา จะไม่คุ้นเคยได้อย่างไร? สตรีนางนี้เหมือนพี่ซูทุกกระเบียบนิ้ว แต่มิแน่ว่าอาจสวมหน้ากากหนังมนุษย์ก็เป็นได้! หากเป็นสายลับที่แคว้นอื่นส่งมา มิใช่ว่าฝ่าบาท…”

“หน้ากากหนังมนุษย์หรือ? เจิ้นเคยตรวจสอบมาก่อนแล้ว เรื่องเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามากังวล ไปเสีย เจิ้นไม่อยากพูดซ้ำ!” ตงฟางซวี่คิดว่าไม่มีผู้ใดคุ้นเคยกับอวิ๋นซูยิ่งกว่าตน นี่เป็นคนรักเพียงหนึ่งเดียวในใจเขา ไม่มีใครมีคุณสมบัติจะกล่าวคำพูดเหล่านี้ยิ่งกว่าตน

“แต่ฝ่าบาท นิ้วของพี่ซู…”

“เด็กๆ! พาตัวองค์หญิงหย่งหนิงออกไป หากมีคนขัดคำสั่งบุกเข้ามาที่ตำหนักเนี่ยนซูอีก พวกเจ้าก็ไม่ต้องเก็บหัวไว้แล้ว!”

ไม่นานก็มีองครักษ์เดินเข้ามาจากด้านนอก คุมตัวดรุณีน้อยที่กำลังโกรธเกรี้ยวผู้นั้นไป “ฝ่าบาท ท่านได้สติเสียหน่อยเถิด นางไม่ใช่พี่ซูจริงๆ ไม่ใช่จริงๆ!”

เสียงของหย่งหนิงค่อยๆ เลือนหายไป ดวงตาของตงฟางซวี่เปล่งประกาย สัมผัสใบหน้าของสตรีบนเตียงด้วยท่าทางอ่อนโยน ได้สติหรือ? ไม่มีผู้ใดได้สติไปมากกว่าเขาอีกแล้ว ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนทำล้วนออกมาจากความคิดในใจ ไม่มีผู้ใดบีบบังคับเขาได้ คราวนี้นางกลับมาแล้ว ไม่มีผู้ใดทำให้เขาปล่อยมือได้อีก

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้เอง ขนตาของสตรีบนเตียงขยับเล็กน้อย ตงฟางซวี่หยุดการเคลื่อนไหวลงโดยพลัน “…ซูเอ๋อร์?”

หรือตนคิดถึงจนเพ้อไปแล้ว? ตงฟางซวี่คลุมผ้าห่มให้นางอย่างระมัดระวัง มือขาวนวลวางอยู่ด้านนอก เขาสัมผัสเบาๆ รู้สึกถึงความร้อนเล็กน้อย เมื่อครู่หย่งหนิงกล่าวว่านิ้วของนาง…

ขณะนี้เอง มือเล็กๆ ที่อยู่ในฝ่ามือของเขาขยับเล็กน้อย คราวนี้ตงฟางซวี่มั่นใจว่ามิใช่ตนคิดไปเองแน่นอน บนใบหน้าของเขาปรากฏความยินดี “ซูเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้วหรือ?! เด็กๆ! หมอหลวง เรียกหมอหลวงมา!”

ไม่นานหมอหลวงที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็ได้ยินเสียงเรียกจึงรีบเดินเข้ามา ตงฟางซวี่มีท่าทีร้อนอกร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง “ซูเอ๋อร์ฟื้นแล้วใช่หรือไม่ พวกเจ้ามาดูเสียหน่อย เร็วเข้า!”

หมอหลวงหลายคนรีบเข้าไปจับชีพจรให้สตรีนางนั้น ใบหน้าที่เดิมทีสงบนิ่งมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ตงฟางซวี่ผลักพวกเขาออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหว “ซูเอ๋อร์เจ้าฟื้นแล้ว รีบลืมตาเถิด!”

บางทีน้ำเสียงอันร้อนรนของเขาอาจได้ผล สตรีบนเตียงขมวดคิ้วเล็กน้อย การเคลื่อนไหวเช่นนี้ทำให้หมอหลวงที่อยู่ด้านข้างยินดียิ่ง “ท่านหมอฟื้นแล้ว! ฝ่าบาท ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

ตงฟางซวี่รู้สึกว่าฝ่ามือของตนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขากุมมือสตรีนางนั้นแน่น “ซูเอ๋อร์…”

โลหิตราวกับไหลย้อนกลับเพราะเหตุนี้ ตงฟางซวี่ไม่เคยรู้สึกยินดีจนบ้าคลั่งเช่นนี้มาก่อน รอมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้พบแล้ว จะไม่มีใครแยกพวกเขาออกจากกันได้อีก!

สตรีค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทุกคนกลั้นใจ เสียงของตงฟางซวี่เจือไปด้วยความสั่นเทา “ซูเอ๋อร์ อยากดื่มน้ำหรือไม่? รีบไปนำน้ำมา!”

หมอหลวงที่อยู่ด้านข้างรีบรินน้ำอุ่นถ้วยหนึ่งเข้ามา อย่างไรก็ตาม สตรีบนเตียงกลับลืมตาทั้งสองเท่านั้น มิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ตงฟางซวี่ยกน้ำไปจ่อที่มุมปากของสตรีนางนั้นอย่างอดรนทนไม่ไหว “ซูเอ๋อร์ เร็ว รีบดื่มน้ำเถิด”

สตรีนางนี้รีบกลืนน้ำลงไปคล้ายได้รับคำสั่ง

“เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่?”

ตงฟางซวี่ถามคำถามอีกมากมาย ทว่าสตรีกลับดูราวมิได้ยิน หมอหลวงที่อยู่ด้านข้างสบตากัน “ท่านหมอเพิ่งได้สติ ร่างกายยังอ่อนแอ ฝ่าบาทโปรดอย่าร้อนพระทัย”

…

“ปล่อยข้า! นางเป็นตัวปลอม นางไม่ใช่พี่ซู!”

หย่งหนิงถูกองครักษ์ลากตัวออกไป นางดิ้นพยายามหันกลับไปตลอดทาง แต่กลับถูกพาออกห่างจากตำหนักเนี่ยนซูขึ้นเรื่อยๆ เพราะเหตุใดฝ่าบาทจึงไม่เชื่อคำพูดนาง นั่นเป็นตัวปลอมจริงๆ!

“ฟื้นแล้ว! ท่านหมอฟื้นแล้ว!”

ตอนนี้เอง ด้านในมีเสียงร้อนรนดังขึ้น องครักษ์ที่อยู่ข้างกายหย่งหนิงชะงักไปเล็กน้อย รีบปล่อยตัวสตรีที่สงบลงแล้วทันที

“พวกเจ้ากล่าวอันใด ผู้ใดฟื้น?” หย่งหนิงยังคิดว่าตนฟังผิดไป รีบหันกลับไปตะคอกคนที่อยู่บริเวณประตูเหล่านั้น พบว่าหมอหลวงหลายคนเดินออกมาจากด้านในด้วยท่าทีกระสับกระส่าย หย่งหนิงรีบเดินเข้าไป “หมอหลวง คนด้านในได้สติแล้วหรือ?!”

“ตอบองค์หญิง ท่านหมอฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เดี๋ยวพวกกระหม่อมจะไปต้มยาที่สำนักหมอหลวง องค์หญิงอย่าได้รบกวนฝ่าบาทในช่วงเวลาเช่นนี้เด็ดขาด!”

“รอก่อน! หลังจากนางฟื้นแล้วไม่มีท่าทางแปลกๆ เลยหรือ? พวกเจ้าคิดว่านางคือพี่ซูหรือ?” หย่งหนิงไม่เชื่อว่าคนมากมายเพียงนี้จะมีเพียงตนที่มองออก

หมอหลวงคนหนึ่งรีบร้อนกระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัว “องค์หญิงอย่าทรงตรัสคำพูดเช่นนี้อีกเป็นอันขาด ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังโสมนัส”

ดีใจ?! ฝ่าบาทเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ!

เมื่อเห็นเงาร่างเหล่านั้นเดินจากไปด้วยความเร่งร้อน หย่งหนิงพลันโกรธจนกระทืบเท้า เช่นนี้จะทำอย่างไรดี เชื่อว่าคงเข้าไปในตำหนักเนี่ยนซูไม่ได้แล้วกระมัง หากตัวปลอมทำอะไรฝ่าบาทจะทำเช่นไร

“องค์หญิง ท่านเข้าไปไม่ได้!”

องครักษ์บริเวณประตูเห็นดรุณีน้อยนางนั้นย้อนกลับมาอีกครั้งจึงขวางนางอย่างจนใจ

“ไม่ ข้าไม่อยากเข้าไป! เพียงแต่ระยะนี้พวกเจ้าต้องระวังให้ดี คุ้มครองฝ่าบาทให้ดี! คนด้านในเป็นตัวปลอม อาจเป็นสายลับที่แคว้นอื่นส่งมา!”

องครักษ์ทั้งหลายสบตากันด้วยความหวาดกลัวแต่มิได้กล่าวคำใด สตรีนางนั้นเดินจากไปโดยไม่เข้ามาพัวพันอีก นับว่าทำให้ทุกคนผ่อนคลายแล้ว

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อาศัยพลังของนางเพียงคนเดียวคงมิอาจทำให้ฝ่าบาทได้สติกลับมา หย่งหนิงวางแผนในใจว่าจะทำเช่นไรต่อไป นางต้องบอกคุณชายเฟิ่งเสียก่อน บอกว่าคนในตำหนักเป็นตัวปลอม บางทีแม่ทัพเฟิ่งและแม่ทัพหลิ่วอาจเตือนฝ่าบาทได้

ประเดี๋ยวก่อน ยังมีอีกคนหนึ่ง…

“ทูลเหนียงเหนียง องค์หญิงหย่งหนิงขอเข้าเฝ้าเพคะ”

ตู้หย่วนซิ่วมองผู้มาเยือนด้วยความแปลกใจ ดรุณีน้อยทรงเสน่ห์เดินเข้ามาโดยไม่สนใจมารยาทอันใด “พี่สะใภ้ เมื่อครู่หย่งหนิงพบสตรีนางนั้นแล้ว นางมิใช่ท่านหมอ!”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมาทุกคนพลันหน้าเปลี่ยนสี ตู้หย่วนซิ่วส่งสายตาให้ทุกคนถอยออกไป

“องค์หญิง คำพูดเช่นนี้มิอาจกล่าวมั่วๆ หากฝ่าบาทได้ยินจะต้องกริ้วมากเป็นแน่!”

“หย่งหนิงพบฝ่าบาทแล้ว ทั้งยังถูกเขาไล่ออกมาด้วย! ฝ่าบาทไม่เชื่อคำพูดของหย่งหนิง แต่ว่าพี่สะใภ้ หย่งหนิงใช้หัวเป็นประกันได้เลย นั่นไม่ใช่พี่ซูจริงๆ!” คำพูดของหย่งหนิงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ท่าทีมั่นใจเช่นนี้ทำให้ตู้หย่วนซิ่วรับรู้ถึงความหนักหนาของเรื่องโดยพลัน

“องค์หญิงมั่นใจหรือว่าสตรีนางนั้นมิใช่ท่านหมอ?”

“พี่สะใภ้ ตอนที่หย่งหนิงอยู่แคว้นอี้ได้ใกล้ชิดกับพี่ซูทั้งเช้าค่ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมือของนาง! บนนิ้วของพี่ซูจะมีรอยยาวจากการจับเข็มมานาน แต่ตัวปลอมในห้องไม่มี!”

กล่าวเช่นนี้…ตู้หย่วนซิ่วรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ท่านหมอที่หายตัวไปนานจู่ๆ ก็ถูกพากลับมา คิดไม่ถึงว่าจะมีลับลมคมในจริงๆ

“พี่สะใภ้ ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี? หากนางเป็นสายลับ มิใช่ว่าฝ่าบาทอยู่ในอันตรายหรือ…”

ตู้หย่วนซิ่วขมวดคิ้ว “องค์หญิงโปรดอย่าร้อนพระทัย ที่นี่คือพระราชวังแห่งแคว้นเฉิน เชื่อว่าคงไม่สามารถทำร้ายฝ่าบาทได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นในตำหนักเนี่ยนซูมีองครักษ์เฝ้าอยู่มากมาย ของปลอมย่อมมิอาจเป็นของจริง เชื่อว่าอีกไม่นานคงเผยร่องรอยออกมา”

“แต่นางฟื้นแล้ว!”

ตู้หย่วนซิ่วมองดรุณีน้อยผู้เต็มไปด้วยความร้อนใจเบื้องหน้า อดไม่ได้ที่จะยิ้มปลอบ ในพระราชวังแห่งนี้ คนที่ยังเป็นห่วงฝ่าบาทมีไม่มากแล้ว เพียงแต่น่าเสียดายที่ฝ่าบาทไม่เข้าใจความจริงใจของพวกนาง

“ฝ่าบาทมียอดฝีมือคอยคุ้มครองอยู่แล้ว องค์หญิงวางใจเถิด หากนางกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามจะต้องตายโดยศพไม่สมบูรณ์แน่นอน ตอนนี้สิ่งที่พวกเราทำได้ก็คือรอดูการเปลี่ยนแปลงอย่างสงบ”

…

อย่างไรก็ตาม ความยินดีของตงฟางซวี่กลับมิได้ยืนยาวนัก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

หมอหลวงหลายคนคุกเข่าลง “ทูลฝ่าบาท ศีรษะของท่านหมอได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรง บางทีอาจมีอาการป่วยหลงเหลืออยู่ กระหม่อมจับชีพจรให้ท่านหมอแล้วกแต่ไม่พบสิ่งใดไม่เหมาะสม เชื่อว่าคงเป็นอาการชั่วคราว”

บริเวณข้างโต๊ะมีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ด้วยแววตาว่างเปล่า ใบหน้าเหมือนอวิ๋นซูทุกกระเบียดนิ้ว สิ่งเดียวที่ขาดไปคือจิตวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์

ตงฟางซวี่รู้สึกว่าเบื้องหน้าตนมีหุ่นเชิดมนุษย์นั่งอยู่ตัวหนึ่ง ไม่มีความรู้สึกไม่มีความเปลี่ยนแปลง

“ทูลฝ่าบาท ยาของท่านหมอต้มเสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ส่งมาให้เจิ้น” ตงฟางซวี่ยื่นมือไปรับยาถ้วยนั้นมา เขาเดินมานั่งลงข้างกายอวิ๋นซู มองนางอย่างระมัดระวัง “ซูเอ๋อร์ กินยาดีหรือไม่?”

สตรีนางนั้นกลับจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยท่าทางเหม่อลอย ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย

ตงฟางซวี่ใช้ช้อนตักยาไปจ่ออยู่ที่มุมปากของนาง “ซูเอ๋อร์ กินยาเถิด…”

ทุกคนเห็นท่าทีเช่นนี้ ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี ท่านหมอในตอนนี้ แม้การใช้ชีวิตก็ทำเองไม่ได้หรือ? หรือว่าจะได้รับการกระทบกระเทือนถึงสมองจริงๆ?

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของนาง ตงฟางซวี่พลันรู้สึกปวดใจหาใดเปรียบ เขามองไปยังหมอหลวงทั้งหลายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสายตาเคร่งขรึม “เจิ้นให้เวลาพวกเจ้าสามวัน จะต้องทำให้ซูเอ๋อร์กลับเป็นปกติให้ได้! เจิ้นต้องการเห็นนางยิ้มอีกครั้ง!”

“…กระหม่อม น้อมรับพระบัญชา”

ตงฟางซวี่ยากจะบรรยายอารมณ์ของตนในยามนี้ ทั้งๆ ที่นางได้สติแล้ว เหตุใดจึงมีสภาพเช่นนี้ได้?

ยาล้นออกมาจากปากสตรีนางนั้น ตงฟางซวี่รีบใช้แขนเสื้อเช็ดให้นาง “ซูเอ๋อร์วางใจเถิด เจิ้นจะต้องทำให้เจ้าดีขึ้นได้แน่นอน! จะไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้”