หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 912 ค่อยๆ ได้สติ

เล่มที่ 31 ตอนที่ 912 ค่อยๆ ได้สติ

วันนี้ตงฟางซวี่ยังคงไม่ได้เข้าประชุมที่ท้องพระโรง

“ได้ยินว่าท่านหมอฟื้นแล้ว ฝ่าบาทดูแลข้างกายนางทั้งคืนจนมิได้บรรทม…”

“เฮ้อ ตอนนี้แคว้นเฉินสมควรทำเช่นไรดี?”

ขุนนางที่อยู่ข้างกายรีบส่งสายตากังวลเพื่อหยุดเขา ใต้เท้าทั้งสองหันมาพลันเห็นดวงตาอึมครึมของหลิ่วอวิ๋นเฟิงเข้าพอดีจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินจากไป

มือใหญ่ข้างหนึ่งวางลงบนไหล่หลิ่วอวิ๋นเฟิง “อวิ๋นเฟิง อย่าได้กังวลมากไป หากผ่านช่วงนี้ไปได้ฝ่าบาทจะต้องกลับเป็นปกติแน่ มิใช่ว่าฎีกาได้รับการจัดการอย่างครบถ้วนหรอกหรือ?”

ทว่าสีหน้าของบุรุษผู้นี้กลับมิได้มีความอบอุ่นมากนัก สิ่งที่ทำให้เขายากจะรับได้ที่สุดก็คือ ในสายตาของผู้อื่นน้องสาวของตนกลายเป็นนารีล่มแคว้นไปแล้ว กระทั่งชาวบ้านในเมืองหลวงยังพูดถึงอวิ๋นซูด้วยท่าทีรังเกียจและทอดถอนใจ พวกเขาลืมคุณงามความดีที่อวิ๋นซูกระทำก่อนหน้านี้ไปจนสิ้น เห็นเพียงวิกฤตอันเลวร้ายที่นางนำมาสู่จักรพรรดิแห่งแคว้นเฉินเท่านั้น

หลิ่วอวิ๋นเฟิงทำเพียงขมวดคิ้วตอบรับ มิได้มีปฏิกิริยาอื่นใดอีก

ยามเย็น บุรุษผู้หนึ่งนำสุราเลิศรสมากมายมายังจวนชางติ้งโหว พ่อบ้านชราเห็นดังนั้นจึงรีบมารายงานที่เรือนเฟิ่งอวี่ทันที “คุณชายใหญ่ แม่ทัพหลิ่วมาหาขอรับ”

อวิ๋นเฟิง? ดวงตาของเฟิ่งอวี่เจือไปด้วยความแปลกใจ ไม่นานก็ตามพ่อบ้านไปที่สวนบุปผา พบว่าในศาลา บุรุษอาภรณ์สีฟ้าจัดการรินสุราดื่มกับตนเองเรียบร้อยแล้ว

“อวิ๋นเฟิง เหตุใดไม่บอกข้าก่อนสักคำ หากข้าไม่อยู่จวนจะทำเช่นไร”

“ฮ่าๆๆ หากเจ้าไม่อยู่ สุราเลิศรสเช่นนี้คงมีข้าลิ้มลองเพียงผู้เดียว” หลิ่วอวิ๋นเฟิงแปรเปลี่ยนไปมีท่าทีแย้มยิ้มเต็มใบหน้า นี่ทำให้เฟิ่งอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ตอนเช้ายังมีท่าทางกังวลขมขื่น หรือคิดจะมาใช้สุราคลายกังวลที่นี่?

“นี่มิใช่สุราจ้วงหยวนที่เจ้าเก็บอย่างหวงแหนมาหลายปีหรือ? วันนี้ถึงกับนำออกมาเชียว!” ดวงตาของเฟิ่งอวี่เปล่งประกาย รีบนั่งลงด้านข้างยกขึ้นดื่มจอกหนึ่ง“ คิดว่าชีวิตนี้ข้าจะมิได้ดื่มแล้วเสียอีก!”

หลิ่วอวิ๋นเฟิงยิ้ม “กลัวอะไรกันเล่า วันนี้ข้านำมามาก พวกเราพี่น้องไม่เมาไม่เลิกรา! พี่สะใภ้เล่า?”

เมื่อกล่าวถึงตู้หย่วนฟาง ดวงตาเฟิ่งอวี่พลันอบอุ่น “ดูแลลูกอยู่ในเรือน”

อีกฝ่ายชกหมัดมาเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา “เจ้ากลับดียิ่งนัก อีกไม่นานคงมีลูกสาวลูกชายครบถ้วนกระมัง?”

ไม่นานนี้ตู้หย่วนฟางมีข่าวมงคลอีกครั้ง นับว่าทำให้จวนชางติ้งโหวที่เคร่งเครียดครึกครื้นขึ้นมาไม่น้อย

เฟิ่งอวี่แย้มยิ้มอย่างมีความสุข จะว่าไปตอนแรกหากมิใช่เเพราะท่านหมอ เกรงว่าเขาคงพลาดความสุขเช่นนี้ไปแล้ว “เจ้าเล่า ข้าได้ยินว่ามีคุณหนูที่ต้องการหมั้นหมายมากมายเหยียบเข้าจวนชางชิ่งโหวของเจ้าจนแทบสึก มิถูกใจหรือ?”

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ข้ามิได้มีวาสนาเช่นเจ้า” เฟิ่งอวี่กล่าวพลางรินสุราเลิศรสให้เฟิ่งอวี่จนเต็ม

อย่างไรก็ตาม เฟิ่งอวี่กลับสัมผัสได้ถึงความเย็นชาในคำพูดนี้ “อวิ๋นเฟิง จู่ๆ วันนี้มาดื่มสุรากับข้า คงมิใช่ว่ากำลังคิดเรื่องไม่ดีอันใดกระมัง?” มิเช่นนั้นเหตุใดจึงกล่าวคำพูดไร้อนาคตเช่นนี้ออกมาได้

“ฮ่าๆๆ ช่วงนี้มีเรื่องไม่ดีมากมาย เจ้ากล่าวถึงเรื่องใดเล่า?”

“เรื่องท่านหมอ ขอให้เชื่อข้าเสียหน่อยเถิด ไม่จำเป็นต้องกังวลจริงๆ”

แต่อีกฝ่ายกลับหยิบกาสุราขึ้นกรอกปาก “ไม่กล่าวเรื่องเหล่านี้แล้ว วันนี้ข้ามาเพราะต้องการหาความสุข หากเจ้าทำให้ข้าหงุดหงิดใจ ข้าจะไปดื่มสุรากับผู้อื่น!”

คิดไม่ถึงว่ามือใหญ่กลับยื่นออกมาคว้าแขนเขาแน่น ดวงตาของเฟิ่งอวี่เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง เขาเข้าใจหลิ่วอวิ๋นเฟิงเป็นที่สุด ยามพบเจอเรื่องลำบากมักหลีกเลี่ยงที่จะกล่าวถึง เมื่อครู่เขาจงใจลองเชิงทว่าอีกฝ่ายกลับเลี่ยงปัญหา แสดงให้เห็นว่าเขาคิดจะทำเรื่องอันตรายอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้ตนรู้!

“อวิ๋นเฟิง ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำอะไรบุ่มบ่าม! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมเชื่อข้า?”

หลิ่วอวิ๋นเฟิงมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ทอดถอนใจเบาๆ “ดูแล้ววันนี้คงไม่อาจร่ำสุรากับเจ้าดีๆ ได้ สิ้นเปลืองสุราของข้าจริงๆ”

เฟิ่งอวี่คิดไปถึงคำพูดของหลิ่วอวิ๋นเฟิงก่อนหน้านี้ เขามองอีกฝ่ายที่จงใจหลบสายตา “เจ้าคงไม่คิดเข้าวังไปพบท่านหมอหรอกกระมัง?”

นี่นับเป็นวิธีพูดที่นิ่มนวลแล้ว ก่อนหน้านี้หลิ่วอวิ๋นเฟิงเคยกล่าวว่าเพื่อไม่ให้น้องสาวตนกลายเป็นนารีล่มแคว้น เขาจำเป็นต้องทำผิดต่อนาง

“ตอนนี้ฝ่าบาทคุ้มครองซูเอ๋อร์ยอดเยี่ยมเพียงนั้น จะยอมให้ข้าพบได้อย่างไร”

แม้จะกล่าวเช่นนี้แต่เฟิ่งอวี่เข้าใจดี ที่หลิ่วอวิ๋นเฟิงมาคราวนี้เพราะต้องการดื่มสุรากับตนเป็นครั้งสุดท้าย เขาคิดจะลงมือกับคนในวังจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่คิดรอดกลับมาด้วย

“หากเจ้าเห็นข้าเป็นพี่น้องจริงๆ ก็ดื่มสุราจอกนี้เสีย” หลิ่วอวิ๋นเฟิงยกจอกสุราขึ้นส่งไปเบื้องหน้าเฟิ่งอวี่ อย่างไรก็ตาม เนิ่นนานแล้วอีกฝ่ายกลับไม่มีการเคลื่อนไหว

มือที่อยู่ในแขนเสื้ออดไม่ได้ที่จะกำขึ้น เดิมทีเขาไม่อยากบอกความจริงกับหลิ่วอวิ๋นเฟิง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เพื่อเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายทำเรื่องอันใดที่จะเป็นอันตรายต่อตนเองจนกลายเป็นความผิดพลาดที่ไม่อาจย้อนคืน เฟิ่งอวี่จำเป็นต้องพูด

“คนที่อยู่ในวัง เป็นตัวปลอม”

มือของหลิ่วอวิ๋นเฟิงชะงักไป คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ อีกฝ่ายจะกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมา

“ดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเพียงเพื่อตัวปลอมเช่นนั้น”

ในศาลาจมลงสู่ความเงียบสงัด จากนั้นหลิ่วอวิ๋นเฟิงกลับหัวเราะออกมา “เหตุใดเจ้าจึงใช้คำพูดเช่นนี้มาหลอกลวงข้า” ฝ่าบาทมีความรักลึกซึ้งต่ออวิ๋นซูมาโดยตลอด จะจำคนผิดหรือไร? เชื่อว่าเฟิ่งอวี่คงอยากใช้ข้ออ้างนี้ทำให้เขาหยุดแผนการของตน

“ก่อนหน้านี้น้องสี่ของข้าติดต่อกับองค์หญิงหย่งหนิงแล้ว นางมั่นใจว่าสตรีในตำหนักเนี่ยนซูมิใช่ท่านหมอ แต่ฝ่าบาทไม่ยอมเชื่อ ทั้งยังไล่หย่งหนิงออกมาด้วย”

ดวงตาของหลิ่วอวิ๋นเฟิงเปล่งประกาย เขารู้ว่าความสัมพันธ์ขององค์หญิงหย่งหนิงและอวิ๋นซูค่อนข้างพิเศษ หรือว่า… “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าเพิ่งมากล่าวเอาตอนนี้?!”

“กระทั่งคำพูดขององค์หญิงหย่งหนิงฝ่าบาทยังไม่ยอมเชื่อ แล้วจะเชื่อเจ้ากับข้าหรือไร? ยิ่งไปกว่านั้น ข้าคิดว่ามิสู้ใช้แผนซ้อนแผน ให้สตรีนางนั้นเป็นตัวแทนของท่านหมอไปก็ดี”

ความจริงการที่เฟิ่งอวี่ทำเช่นนี้นับว่าเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง ขอเพียงฝ่าบาทไม่ตามหาท่านหมอไปทั่ว น้องสามของพวกเขาก็จะหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายไปได้มาก มิแน่ว่าอาจทำให้ฝ่าบาทหันมาใส่ใจราชสำนักอย่างสงบอีกครั้งก็เป็นได้

“หากนางเป็นสายลับที่แคว้นอื่นส่งมาจะทำเช่นไร? เจ้าไม่ใส่ใจความปลอดภัยของฝ่าบาทได้หรือ?!”

ทว่าเฟิ่งอวี่กลับยิ้มอย่างลึกล้ำแฝงความหมาย “หากนางเป็นสายลับ ขอเพียงทำให้นางทำร้ายฝ่าบาทมิได้ เช่นนั้นเก็บไว้ในวังแล้วจะเป็นอะไรเล่า?”

“เจ้า…”

“ข้าเตรียมคนไว้ในสำนักหมอหลวงแล้ว ว่ากันว่าตอนนี้สตรีนางนั้นไม่แม้แต่จะเคลื่อนไหวได้ กินดื่มยังต้องมีคนคอยดูแล ขอเพียง…ทำให้นางมีสภาพเช่นนี้ตลอดไป ด้วยนิสัยของฝ่าบาทจะต้องดูแลนางไปจนแก่ชราแน่นอน และตอนนั้นฝ่าบาทก็จะทำใจเป็นจักรพรรดิแห่งแคว้นได้เอง”

หลิ่วอวิ๋นเฟิงรู้สึกสมองมึนงง เขาไม่รู้ว่าตนควรเชื่อคำพูดของเฟิ่งอวี่หรือไม่

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะเอาชีวิตไปทิ้งอย่างโง่งมเพียงเพราะตัวปลอมนั่น มิเช่นนั้นข้าคงไม่บอกแผนการกับเจ้าแน่ จะอย่างไรเรื่องนี้คนรู้น้อยก็ยิ่งดี”

“แต่ว่าฝ่าบาท…”

“ฝ่าบาทรอท่านหมอมานานเพียงนี้แล้ว ย่อมไม่เชื่อว่าพระองค์จะดีใจเก้อง่ายๆ แน่นอน มิสู้ปล่อยให้พระองค์ฝันหวานต่อไป เช่นนี้จะดีต่อเจ้าและข้า”

…

ตอนนี้ในตำหนักเนี่ยนซูเงียบสงัดจนผิดปกติ

สตรีที่เพิ่งแช่น้ำเสร็จมีนางข้าหลวงข้างกายคอยปรนนิบัติ ด้านนอกมีเสียงเล็กแหลมดังขึ้น “ฝ่าบาทเสด็จ!”

ตงฟางซวี่ผู้สวมอาภรณ์ชุดยาวสีสว่างเดินก้าวเข้ามา สายตาหยุดอยู่บนร่างของสตรีหน้ากระจกที่สวมเพียงชุดตัวใน เส้นผมเปียกชื้นถูกมัดรวบอยู่บริเวณหน้าอก ใบหน้างดงามเจือไปด้วยรอยแดงเล็กน้อย ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอันปราณีต สงบนิ่งหาใดเปรียบ

เขาส่งสายตาครั้งหนึ่ง นางข้าหลวงข้างกายจึงถอยออกไป

“ซูเอ๋อร์ จำได้หรือไม่ว่าข้าคือผู้ใด?” มีเพียงอยู่ต่อหน้าอวิ๋นซูเขาจึงจะเป็นตงฟางซวี่ในกาลก่อน

สตรีมิได้ตอบเขา ทำเพียงมองไปเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

ตงฟางซวี่หยิบหวีด้านข้างขึ้นมา หวีผมดำขลับเปียกชื้นให้นาง “ต่อไปข้าจะหวีผมให้เจ้าทุกวันดีหรือไม่?”

“ที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ที่ใด? ช่วงที่เจ้าไม่อยู่ข้าไม่เคยยอมแพ้”

“ที่เสด็จแม่ทำกับเจ้าเช่นนั้น…ล้วนเป็นเพราะข้าไม่ดี ข้าทำให้เจ้าได้รับความลำบากมามากมายเพียงนั้น เจ้าเคยคิดตำหนิข้าหรือไม่?”

“ซูเอ๋อร์…” ตงฟางซวี่หยุดการเคลื่อนไหวในมือ ดวงตาของเขาปรากฏความโศกเศร้า “เหตุใดหาเจ้าพบแล้ว กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?”

เขาค่อยๆ ก้มตัวลง มองไปยังใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์อันใด จากนั้นจึงเชยคางอีกฝ่ายขึ้น จุมพิตด้วยความเจ็บปวดหาใดเปรียบ

พยายามดุนปากทางให้เผยอออก ไม่ทราบว่ากี่ครั้งแล้วที่เขาวาดฝันถึงภาพเช่นนี้ แต่ยามนี้ สัญชาตญาณของเขากลับบอกให้เขาหยุด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในดวงตากลับมีเพียงความสงสัยและความไม่คุ้นเคย

เหตุใดสตรีเบื้องหน้าผู้นี้ แม้หน้าตาจะเป็นของนาง แต่ความรู้สึกที่ตนสัมผัสได้กลับแตกต่าง

เดิมทีคิดว่าเมื่อได้ใกล้ชิดนาง ตนสมควรตื่นเต้นดีใจเช่นกาลก่อน ทว่ารสสัมผัสไม่คุ้นเคยเช่นนี้กลับทำให้เขารู้สึกคล้ายทำอะไรผิดพลาด ราวกับตนกำลังจุมพิตอีกคนหนึ่ง กระทั่ง… มีความรู้สึกรังเกียจอยู่จางๆ

ความรู้สึกเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับเหล่าตัวแทนก่อนหน้านี้เท่านั้น เขาคิดถึงนางจนบ้าคลั่ง อดไม่ได้ที่จะเบี่ยงความสนใจของตนเพื่อไม่ให้ตนอยู่ในสภาพพังทลายขณะที่ยังหานางไม่พบ แต่ตอนนี้…

ในสมองมีคำพูดของหย่งหนิงดังก้อง มือของตงฟางซวี่พลันแข็งทื่อ

เขาค่อยๆ กุมบริเวณหัวใจของตน รู้สึกสงบนิ่งและหนักอึ้ง มองไปยังสตรีที่ราวกับหุ่นเชิดมนุษย์เบื้องหน้าอีกครั้ง ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มแผ่ขยาย

ดวงตาของตงฟางซวี่หดเกร็ง เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้น “เด็กๆ ดูแลนางให้ดี”

…

ภายในห้องทรงอักษร

“ทูลฝ่าบาท จักรพรรดิเซียวกลับไปถึงแคว้นอี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ และไม่ได้ส่งทหารมาเคลื่อนไหวที่แคว้นเฉินอีก”

สายลับกลับมารายงาน บุรุษหน้าโต๊ะยืนเอามือไพล่หลัง มองไปยังภาพวาดบนกำแพงที่เขาดูมันนับพันนับหมื่นครั้ง ถึงกับทำให้เขาใจสั่นยิ่งกว่ายืนอยู่หน้าตัวจริงเมื่อครู่นี้เสียอีก

คนคนนี้ชัดเจนว่าเป็นคนที่จักรพรรดิเซียวพาออกมาจากแคว้นเหลียน ทว่าเหตุใดทำคนหายไปนานเพียงนี้แล้วกลับไม่มีการเคลื่อนไหว? นี่มิใช่นิสัยของจักรพรรดิเซียวเลยจริงๆ

ก่อนหน้านี้ตงฟางซวี่สอบถามแม่ทัพผู้นั้นอย่างละเอียดแล้ว พวกเขาพบท่านหมอที่ตกจากรถม้าขณะกำลังไล่ตามกองทัพแห่งแคว้นอี้ แต่หากพูดกลับกัน มิแน่ว่าจักรพรรดิเซียวอาจจงใจกระทำเช่นนี้

จงใจหรือ? เพื่อสลัดกองทหารของตนให้พ้นจึงทิ้งอวิ๋นซูเพื่อประนีประนอมหรือ?

เขาค่อยๆ ได้สติกลับมา แม้เขาจะไม่อยากคิดให้ลึกซึ้ง แต่ความโกรธเกรี้ยวและความไม่ยินยอมพร้อมใจอันเข้มข้นที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาต้องกำหมัดที่อยู่ในแขนเสื้ออย่างมิอาจอดกลั้น