หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 936 มีใจคิดสังหาร

เล่มที่ 32 ตอนที่ 936 มีใจคิดสังหาร

“ศิษย์รู้ว่าตัวเองไม่มีหน้าไปพบนายน้อยอีก…”

ในดวงตาท่านไป๋เจือไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขายังคงไม่ลืมสายตาประหลาดใจในตอนนั้นของเฟิ่งหลิง ท่านมหาราชครูพาตนมาปรากฏตัวด้วยกัน เกรงว่าทุกคนคงคิดว่าเขาทรยศฮองเฮาแล้วกระมัง

ท่านมหาราชครูมิได้กล่าวสิ่งใด เขามองบุรุษเบื้องหน้าค่อยๆ สูญเสียความหวัง นี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

ศิษย์คนนี้ถูกผู้อื่นชักจูงง่ายเกินไป หากเขาไม่ใช่ผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง เป็นผู้ที่ได้ใจตนที่สุดในหมู่ศิษย์มากมาย มิเช่นนั้นท่านมหาราชครูคงไม่สิ้นเปลืองจิตใจเพื่อบดขยี้ความคิดทั้งหมดของเขาเป็นแน่ เด็กคนนี้คงมีความคิดที่จะไปจากตนแล้ว และเป็นไปได้มากว่าเขาจะไปอยู่ข้างกายหลิงเอ๋อร์

ตอนนี้หลิงเอ๋อร์และฉินเอ๋อร์ได้พบหน้ากันแล้ว เกรงว่าพวกเขาคงไม่เคารพคำพูดของตนอีก หากชิงหลินยืนอยู่ข้างพวกเขา นับว่าเป็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ของตนโดยไม่ต้องสงสัยเลย

“อาจารย์จำได้ว่าตอนนั้นราชครูชมเชยว่าเจ้าเป็นเด็กที่ฉลาดเฉลียว ควรจะเลือกเช่นไร เชื่อว่าเจ้าคงรู้ดี เขาบอกเจ้าหรือไม่ว่าคราวนี้เขาปรากฏตัวที่ชายแดนเพราะเรื่องใด?”

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของท่านไป๋ค่อยๆ กำขึ้น เลือกหรือ? ดูเหมือนเขาไม่เคยมีโอกาสเลือกมาก่อน

ตั้งแต่อยู่เรียนรู้ข้างกายท่านอาจารย์ ทบทวนบทเรียนซ้ำๆ ทุกวัน เขาก็เห็นคำพูดทุกประโยคของท่านอาจารย์เป็นดั่งบัญชาสวรรค์ คิดเพียงจะใช้ความสามารถทั้งหมดของตนมาตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดูของท่านอาจารย์อย่างสุดความสามารถ เพราะว่าท่านอาจารย์เป็นผู้มอบจุดมุ่งหมายและความหวังให้แก่เขา ชีวิตของเขาจึงสมบูรณ์

ท่านไป๋ยังจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาเลือกขัดคำสั่งท่านอาจารย์ก็เพราะจะช่วยคุณหนูกงซุน เขาไม่รู้ว่าตอนนั้นตนเป็นอะไรไป ในสมองมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือไม่อาจปล่อยให้คุณหนูกงซุนได้รับอันตราย ไม่อาจปล่อยให้สตรีที่นายน้อยรักต้องพบเจอความสูญเสียอันใด นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเลือก แต่กลับถูกท่านอาจารย์ตำหนิรุนแรง

เขาถึงกับแปลกใจกับความคิดในภายหลังของตน หลังจากทำให้ท่านอาจารย์ที่เคารพรักผิดหวัง อารมณ์ของเขากลับผ่อนคลายขึ้นมาก นั่นเพราะเขารู้ดีแก่ใจว่าทางที่ตนเลือกมิได้ผิด หากได้เลือกใหม่อีกครั้ง เขายังคงเลือกเดินในเส้นทางที่ทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวังเช่นเดิม

การมีอำนาจและโอกาสในการเลือก ความรู้สึกเช่นนี้เกรงว่าท่านไป๋คงไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต ตอนนี้ทางเบื้องหน้าในชีวิตตนมิได้มีเพียงเส้นทางเดียว ทางออกที่สองกำลังเปล่งประกายเลือนราง รอเขาตัดสินใจเดินก้าวไปเท่านั้น

“ศิษย์…”

“หือ? เขากล่าวเช่นไร?”

ท่านไป๋อ้าปากเล็กน้อย แววตาแปรเปลี่ยนไป “มีบางเรื่องที่ศิษย์ยังมิได้ตรวจสอบให้ชัดเจน เกรงว่าเหตุผลที่ท่านราชครูปรากฏตัวที่นี่คงไม่ธรรมดา ท่านอาจารย์โปรดมอบโอกาสเป็นครั้งสุดท้าย ให้ศิษย์ไปตรวจสอบให้ชัดเจนด้วยเถิด”

เขาคิดตกแล้วหรือ? ในดวงตาของท่านมหาราชครูแฝงประกายยินดี “ชิงหลิน อาจารย์รู้ว่าไม่ได้มองคนผิด ขอเพียงวันหน้าเจ้าทำงานให้อาจารย์ดีๆ อนาคตของเจ้าย่อมไร้ขีดจำกัด”

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เมื่อท่านไป๋ได้ฟังประโยคนี้กลับรู้สึกเสียดแทงใจยิ่งนัก

เขามีท่าทีปลื้มปิติเป็นอย่างยิ่ง โขกศีรษะอย่างแรง จากนั้นจึงลุกขึ้นหมุนตัวเดินจากไป ฝีเท้าเบาบางประดุจสายลม

ยามค่ำคืน ภายใต้แสงจันทร์ เงาร่างร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องเฟิ่งหลิงและอวิ๋นซู เสียงลมหายใจเบาๆ ทำให้บุรุษบนเตียงลืมตาขึ้นโดยพลัน

เขามองไปยังเงาร่างนั้น ถอยออกไปอย่างไร้เสียง

ภายในลานเรือน เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว ในชั่วขณะที่เห็นเฟิ่งหลิง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“นายน้อย”

เฟิ่งหลิงรีบเดินเข้าไปจับแขนท่านไป๋ “เหตุใดเจ้าจึงออกมาได้ ท่านตาทำให้เจ้าลำบากหรือไม่?”

ท่านไป๋ดวงตาเปล่งประกาย เขาคิดว่าสิ่งแรกที่ตนจะเห็นคงเป็นสายตาระแวดระวังของเฟิ่งหลิงเสียอีก ไหนเลยจะรู้ว่าตนกลับได้รับความใส่ใจเช่นนี้

“นายน้อย…” ลำคอของเขาแห้งผาก “นายน้อยมิสงสัยข้าหรือ?”

เมื่อเห็นความตำหนิตนเองที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย เฟิ่งหลิงกลับทำเพียงยิ้มอย่างผ่อนคลาย “หากจะถามว่าผู้ใดเป็นคนเผยร่องรองของเสด็จแม่ คนผู้นี้ย่อมมิใช่เจ้าแน่นอน”

“…” คิดไม่ถึงว่าคำตอบที่ตนได้รับกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ ท่านไป๋คิดว่าตนในยามนี้ถูกคำพูดเพียงประโยคเดียวช่วยเหลือ สิ่งที่เขาต้องการมิใช่ความเชื่อใจเช่นนี้หรือ? ทั้งๆ ที่ตนเป็นคนที่อาจเผยร่องรอยของฮองเฮาให้แก่ท่านอาจารย์ที่สุด แต่นายน้อยกลับกำจัดความเป็นไปได้นี้ทิ้ง เชื่อมั่นว่าตนมิได้เป็นผู้กระทำ

ท่านไป๋ค่อยๆ ก้มหน้าลง “ชิงจู๋…ถูกพิษ”

ดวงตาของเฟิ่งหลิงมืดครึ้มลง “ไปจากเขาเถิด”

อะไรนะ? ท่านไป๋เงยหน้าขึ้นโดยพลัน เฟิ่งหลิงยังคงย้ำประโยคเดิมอย่างเด็ดเดี่ยว “ไปจากท่านตาเสีย เรื่องของชิงจู๋ข้าจะช่วยแทนเจ้าเอง ความต้องการของเขามีมากมาย หากอยู่ข้างกายเขา เจ้าจะมีภารกิจและความรับผิดชอบไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีโอกาสอื่นใดให้เลือก”

ตอนแรกเฟิ่งหลิงเชื่อในคำพูดของท่านมหาราชครูอย่างลึกล้ำไร้ความสงสัย แต่ตอนที่ท่านมหาราชครูเริ่มมีความคิดทำร้ายอวิ๋นซู เฟิ่งหลิงก็เข้าใจได้โดยพลัน ระหว่างเขาและท่านตาของตนมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้น แยกโลกของพวกเขาออกจากกัน

เดิมทีก็ไม่ใช่คนที่เดินบนเส้นทางเดียวกัน นิสัยของเขาและตนก็มิอาจไปด้วยกันได้ เฟิ่งหลิงเป็นผู้ที่รู้จักแยกแยะถูกผิด ทว่าท่านตา เพื่อที่จะทำให้เป้าหมายของตนบรรลุกลับไม่เสียดายที่จะทำร้ายชีวิตผู้บริสุทธิ์ แม้จะเป็นบุตรีที่หลานชายเพียงคนเดียวของเขารักสุดหัวใจก็ตาม

“ชีวิตคนเรานั้น นอกจากการเป็นราชครูแล้วยังมีเส้นทางอีกมากมายให้เลือกเดิน ขอเพียงเจ้าไปจากเขา ไปมองดูโลกใบนี้ด้วยตาตัวเอง เจ้าจึงจะรู้ว่าความต้องการที่แท้จริงของตนคืออะไร”

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ดวงตาของท่านไป๋ถึงกับมีความเปียกชื้นเอ่อออกมา เฟิ่งหลิงไม่รู้ว่าคำพูดในยามนี้ของเขาสำคัญกับท่านไป๋มากน้อยเพียงใด

มันคือการชี้ทาง คือการสนับสนุน คือพลังที่ทำให้เขาทำลายพันธนาการ

“คำพูดของนายน้อยเหมือนกับคำพูดของท่านราชครูจริงๆ”

“เช่นนั้นหรือ? ฮ่าๆ แม้ข้าจะอยู่กับท่านอาจารย์ไม่นาน และเป็นเพียงลูกศิษย์นิรนาม แต่กลับเรียนรู้นิสัยรักอิสระและความเปลี่ยนแปลงจากเขามาไม่น้อย อีกอย่าง เรื่องของชิงจู๋เจ้าวางใจได้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าพี่น้องกลับมารวมตัวกันอีกครั้งแน่นอน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือหลุดจากพันธนาการของท่านตา หากเจ้าอยู่ข้างกายพวกเรา เขาย่อมแตะต้องเจ้าไม่ได้”

ตอนนี้ข้างกายนายน้อยมีเรื่องวุ่นวายมากมาย เขาถึงกับยอมให้ตนอยู่ใต้ปีกของเขา นอกจากความรู้สึกซาบซึ้งตรึงใจ ท่านไป๋ก็ไม่คิดสิ่งใดอีก

“ชิงหลินมีบางเรื่องที่ยังทำไม่สำเร็จ ขอบคุณนายน้อยมากขอรับ ส่วนชิงจู๋…เป็นข้าที่ลากเขามาพัวพัน ความซื่อสัตย์ภักดีที่เขามีต่อท่านอาจารย์เหนือกว่าข้าเสียอีก ในจุดนี้ทำให้ชิงหลินเป็นกังวล” หากวันหน้าตนไม่อยู่แล้ว ท่านไป๋ไม่อยากให้น้องชายเพียงหนึ่งเดียวของตนเดินตามรอยตนจริงๆ

คิดไม่ถึงว่าเฟิ่งหลิงกลับหัวเราะเบาๆ “เจ้าคิดว่าอาจารย์กับพี่ชาย เขาจะเลือกผู้ใด?”

เพียงประโยคเดียวถึงกับทำให้ท่านไป๋แข็งทื่อไปทั้งตัว เขามองดวงตาเปล่งประกายลึกล้ำของเฟิ่งหลิง ประหนึ่งเป็นโคมไฟสองดวงในความมืดมิดที่จุดนำทางให้เขาเดินไปเบื้องหน้า

ใช่แล้ว น้องชายของเขา…ดูเหมือนว่าจะเลือกเขากระมัง

“นายน้อย หากได้พบท่านราชครูอีกครั้งบอกให้เขาระวังท่านมหาราชครูเสียหน่อย คราวนี้ที่ท่านมหาราชครูรั้งอยู่ในหมู่บ้าน ดูเหมือนจะเป็นเพราะเขา”

เป้าหมายของท่านตา นอกจากเสด็จแม่แล้วยังมีท่านอาจารย์ด้วยหรือ? หรือจะเกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญที่คุยกับเสด็จแม่ก่อนหน้านี้?

เฟิ่งหลิงยังไม่ทันมีปฏิกิริยากลับมาท่านไป๋ก็หมุนตัวเดินจากไป พริบตาเดียวก็หายไปจากทัศนวิสัยของเขา

ทุกย่างก้าวเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เขาไม่เคยเข้าใจความคิดของตนชัดเจนเพียงนี้มาก่อน

เขาอยากทำบางเรื่องให้ฮองเฮาและนายน้อย ถือโอกาสที่ตอนนี้ท่านอาจารย์ยังไม่สูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเขาไปจนหมด จะอยู่ข้างกายท่านอาจารย์เพื่อสืบข่าวให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดูเสียหน่อยว่าเขามีแผนการอันใด เมื่อมีการเคลื่อนไหวจะรีบไปรายงานฮองเฮาและนายน้อยทันที นี่เป็นเรื่องเดียวที่ท่านไป๋คิดว่าตนสามารถกระทำได้

ขณะนี้บทสนทนาของบุรุษทั้งสองที่อยู่ในห้องชัดเจนเป็นพิเศษ

“นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับคุณหนูฝูจี ผู้ชราคิดว่าคุณหนูฝูจีเหมาะสมกับหลิงเอ๋อร์ที่สุด รอให้ผู้ชราเตรียมการให้เหมาะสมเสียก่อนจะให้เด็กทั้งสองแต่งงานกัน”

เมื่อกล่าวถึงฝูจี หวงฝู่เฉินกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมลง สายตาของเขาทำให้ท่านมหาราชครูต้องเอ่ยปากด้วยความสงสัย “นายน้อยคิดว่าไม่เหมาะสมหรือ?”

หวงฝู่เฉินใคร่ครวญครู่หนึ่ง คิดว่าหากให้ท่านมหาราชครูรู้เรื่องนี้ จะทำให้เขารู้สึกผิดต่อตนมากขึ้น และสนับสนุนตนกับซูฉินสุดกำลัง

“ขอกล่าวตามจริงโดยไม่ปิดบัง บุตรีของข้า เมื่อไม่กี่วันก่อนได้จากโลกนี้ไปแล้ว”

“อะไรนะ?! เกิดอะไรขึ้น เหตุใดคุณหนูฝูจีจึงได้…”

หวงฝู่เฉินหัวเราะเสียงขืน “ข้าคิดไม่ถึงว่าฝูจีจะจริงใจเพียงนี้ นางวางแผนโดยลำพัง…นัดหมายเพื่อต่อสู้กับบุตรีที่นายน้อยตระกูลมหาราชครูรัก ผลกลับกลายเป็นพ่ายแพ้”

“กล่าวเช่นนี้ เป็นกงซุนซูที่สังหารคุณหนูฝูจีหรือ?” ท่านมหาราชครูไหนเลยจะคิดว่าอวิ๋นซูจะมีความสามารถมากจนสังหารคุณหนูแห่งตระกูลหวายหวังได้ ข้างกายของนางไม่ขาดแคลนยอดฝีมือคอยปกป้อง อีกทั้งตัวนางก็เชี่ยวชาญการใช้พิษด้วย

“เป็นบุตรีของข้าที่เก่งกาจสู้ผู้อื่นไม่ได้ นางตกหน้าผา ใบหน้าเละเทะจนจำไม่ได้”

“นี่ช่าง…ทำให้เจ็บปวดใจยิ่งนัก! นายน้อยโปรดวางใจ ความแค้นนี้ผู้ชราจะมอบคำอธิบายให้นายน้อยแน่นอน!” เดิมทีเขาคิดอาศัยการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์มาสร้างความมั่นคงให้กับการร่วมมือระหว่างสองตระกูล คิดไม่ถึงว่านังเด็กนั่นจะทำลายเรื่องดีๆ ของเขา หากนายท่านหวายหวังรู้เรื่องนี้ เกรงว่าคงกระทบต่อแผนการแรกเริ่มของพวกเขา

เดิมทีก็คิดแล้วว่านังเด็กนั่นเก็บไว้ไม่ได้ ตอนนี้ยิ่งมีเหตุผลให้สังหารนางมากขึ้น ท่านมหาราชครูรู้ว่าเฟิ่งหลิงและอวิ๋นซูแต่งงานกันแล้ว นั่นเท่ากับเป็นหลานสะใภ้ของเขา หากนำหัวของนังเด็กนั่นไปมอบให้นายท่านหวายหวังเป็นการชดเชย นับว่าแสดงให้เห็นถึงความจริงใจในการร่วมมือระหว่างพวกเขาแล้ว จะอย่างไรนังเด็กนั่นก็ไม่นับเป็นคนนอก นับว่าเป็นคนของตระกูลมหาราชครูของพวกเขาแล้ว

ขณะนั้น ท่านไป๋ที่อยู่นอกห้องได้ยินอย่างชัดเจน แย่แล้ว ท่านอาจารย์คิดสังหารคุณหนูกงซุนแล้ว!

“เด็กๆ!”

สายลมระลอกหนึ่งพัดมา บุรุษชุดดำที่ไม่ทราบว่าซ่อนอยู่ที่ใดเปิดประตูออก ปรากฏตัวเบื้องหน้าท่านมหาราชครู และเพราะเหตุนี้จึงเผยให้เห็นเงาร่างของท่านไป๋ที่อยู่นอกห้อง

ท่านมหาราชครูขมวดคิ้ว “ชิงหลิน เจ้ากลับมาเมื่อใด?”

ท่านไป๋แสร้งทำเป็นเดินเข้าไปอย่างสงบนิ่ง “ศิษย์เพิ่งกลับมาไม่นานขอรับ”

บุรุษชุดดำที่อยู่ข้างกายกลับหรี่ตามอง ท่านไป๋สายตาไม่ล่อกแล่ก ไม่เผยสีหน้าผิดปกติอันใด เขาเพิ่งมาไม่นานจริงๆ เพียงแค่มาได้ยินบทสนทนาของท่านอาจารย์และนายน้อยหวายหวังเข้าพอดีเท่านั้น

ท่านมหาราชครูเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงดึงสายตากลับมาจากท่านไป๋

เขาหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “ต้องทำเช่นไร เจ้าคงรู้กระมัง?”

บุรุษชุดดำเดินเข้าไปรับด้วยท่าทีนอบน้อม “ขอรับ!”

ท่านไป๋จับจ้องการเคลื่อนไหวของพวกเขาเขม็ง เห็นบุรุษชุดดำนำของสิ่งนั้นใส่เข้าไปในอกเสื้อชัดเจน ท่านมหาราชครูกวาดตามองมา ทำให้ท่านไป๋รีบเก็บสายตาของตน ก้มหน้าอย่างเคารพนอบน้อมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น