หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 935 แผนการของแต่ละคน

เล่มที่ 32 ตอนที่ 935 แผนการของแต่ละคน

“พรุ่งนี้ข้าจะให้หลานอวิ๋นกลับไปที่เมืองหลวงก่อน หากทางเสด็จพ่อเตรียมการเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยกลับเมืองหลวง ในเมื่อท่านตาคิดอยากต่อต้านไท่ซ่างหวง มิแน่ว่าอาจเป็ผลดีกับเสด็จพ่อก็เป็นได้ รอให้เรื่องราวสิ้นสุดเสียก่อนค่อย…”

ในอ้อมกอดเจือเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เฟิ่งหลิงค่อยๆ เงียบเสียงลง ก้มหน้ามองใบหน้าที่หลับไปตั้งแต่ยามใดก็มิอาจทราบ แย้มยิ้มอย่างจนใจ

เขาจุมพิตลงบนหน้าผากของอวิ๋นซูด้วยความหวงแหน สายตาหยุดอยู่บนคอเสื้อที่เปิดออกเล็กน้อย ดวงตาพลันมืดครึ้มลง

เฟิ่งหลิงมองอวิ๋นซูด้วยสายตาลึกล้ำ จากนั้นจึงยื่นมือออกไปขยับคอเสื้อให้เปิดออก พบว่าบริเวณคอที่เคยขาวเนียนผุดผ่องถึงกับปรากฏผื่นแดงเหี่ยวย่นดูเสียดตา เมื่อมองให้ละเอียดดูคล้ายผิวของคนชรา หัวใจของเฟิ่งหลิงสั่นไหว เขาเม้มริมฝีปาก ลองยามามากมายเพียงนั้นแล้ว แต่กลับให้ผลเช่นนี้หรือ?

นางคงรู้ตัวนานแล้ว แต่ไม่อยากให้ตนเป็นห่วง

มือของเฟิ่งหลิงค่อยๆ เลือกหยิบเส้นผมสีขาวที่ซ่อนอยู่ในกลุ่มผมดำของอวิ๋นซูออกมา หากเป็นเช่นที่พ่อตากล่าวจริงๆ ยาแก้ที่อวิ๋นซูกินลงไปก่อนหน้านี้ทำได้เพียงช่วยชะลอเวลาที่นางจะแก่ชราลงเท่านั้น เช่นนั้นจะยืนหยัดไปได้นานเพียงใด? คนตระกูลอวิ๋นล้วนมิอาจหาคำตอบได้ พวกเขาทําได้เพียงแข่งกับเวลา รักษาอาการของนางให้ดีขึ้นช้าๆ หาวิธีการแก้ปัญหาที่เหมาะสม

เขาจับมือนางขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เฟิ่งหลิงรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก ต่อให้มีสักวันหนึ่งที่อวิ๋นซูเส้นผมขาวโพลนแล้วอย่างไรเล่า? ขอเพียงนางมีชีวิตอยู่ต่อไป อยู่มองพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตกกับตนได้ก็พึงพอใจแล้ว ใบหน้าของนางไม่ใช่สาเหตุที่ตนรักนาง ขอเพียงใจของนางยังอยู่ เฟิ่งหลิงคิดว่าไม่มีเรื่องใดจะแยกจากพวกเขาได้

ใช่ ขอเพียงนางมีชีวิตอยู่ต่อไป

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา สะท้อนเงาร่างกำยำผู้หนึ่งบริเวณนอกหน้าต่าง เฟิ่งหลิงมีปฏิกิริยาโดยพลัน ลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ คลุมผ้าห่มให้อวิ๋นซูอย่างดี

อวิ๋นมู่ยืนรออยู่ด้านนอกโดยมิได้ส่งเสียงด้วยเกรงว่าจะไปรบกวนการพักผ่อนของอวิ๋นซู เพียงไม่นานเฟิ่งหลิงก็เปิดประตูออกมา ทั้งสองสบตากัน เข้าใจโดยมิต้องเอ่ย หามุมที่ไร้ผู้คนแห่งหนึ่งคุยกัน

“เชื่อว่าท่านคงรู้อาการป่วยของซูเอ๋อร์แล้วกระมัง?”

เฟิ่งหลิงพยักหน้าด้วยท่าทีเคร่งขรึม “หรือจะไม่มียาใดรักษาได้จริงๆ?”

“ไม่ ในทางทฤษฎี ยาทุกขนานล้วนมียาแก้ แต่จะมีผลเช่นไรพวกเราก็ทำได้เพียงรอดูคำตอบจึงจะทราบ” พวกเขาพลิกดูตำราโบราณที่เกี่ยวข้องทั้งหมดแล้ว เทียบยาที่พัฒนาออกมาล้วนออกยาตามอาการ แต่เมื่อจับชีพจรให้อวิ๋นซูกลับไม่พบว่าดีขึ้น

สถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่คิดได้ก็คือ สักวันหนึ่งอวิ๋นซูจะเปลี่ยนไปแก่ชราอย่างรวดเร็วเช่นผู้ที่เคยทดสอบยาก่อนหน้านั้น พวกเขาเพิ่งรู้ว่ายาเหล่านั้นไร้ประโยชน์ แน่นอนว่าอวิ๋นมู่หวังให้ยาอายุวัฒนะที่อวิ๋นซูกินเข้าไปถูกสลายไปแล้ว ที่เหลืออยู่เป็นเพียงผลข้างเคียงเท่านั้น

ความเป็นไปได้สองอย่างนี้อาจอยู่ร่วมกัน ผู้ใดก็ไม่รู้ว่าความเป็นไปได้ข้อใดที่รุนแรงกว่า

“ไม่เป็นไร ไม่ว่านางจะเปลี่ยนไปมีสภาพเช่นไร ข้าก็จะอยู่ข้างกายนาง”

อวิ๋นมู่พยักอย่างชื่นชม “กระหม่อมเชื่อว่าซูเอ๋อร์เป็นคนมีวาสนา สวรรค์ต้องไม่ยอมปล่อยให้นางถูกทำร้ายเป็นแน่ แม้นใบหน้าจะเปลี่ยนไปก็มิใช่เรื่องสำคัญ ชีวิตคนเราต้องมีความหวัง” เขาเชื่อว่าเฟิ่งหลิงมิใช่บุรุษตื้นเขินพรรค์นั้น หากเขาทิ้งนางเพียงเพราะสภาพของนางเปลี่ยนไปแก่ชรา บุรุษเช่นนี้ย่อมไม่คู่ควรกับซูเอ๋อร์ของเขา

“เรื่องของซูเอ๋อร์ต้องรบกวนท่านพ่อตาดูแลให้มากแล้ว อีกไม่กี่วันข้าจะจัดการส่งท่านอาทั้งหลายออกไป เพียงแต่เกรงว่าจะต้องให้พ่อตาเสี่ยงอันตรายอยู่ข้างกายซูเอ๋อร์เพื่อรักษานาง ข้ารับประกันว่าจะคุ้มครองความปลอดภัยของท่านพ่อท่านแม่ด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี”

“ส่งออกไปหรือ?” อวิ๋นมู่มีสีหน้าเคร่งขรึมลง คิดไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน เข้าใจได้ว่าเป็นเรื่องจำเป็น มิเช่นนั้นเฟิ่งหลิงคงไม่แยกตระกูลอวิ๋นของพวกเขาออกจากกกันง่ายๆ เป็นแน่ เกรงว่าคงพบความยุ่งยากอะไรบางอย่างกระมัง หรือว่าจะเป็นนายน้อยตระกูลหวายหวังผู้นั้น? “เชื่อว่าตอนนี้คงเป็นช่วงเวลาสำคัญของแคว้นเหลียน กระหม่อมและนายท่านคนอื่นๆ ปรึกษากันแล้ว ด้วยกำลังของตระกูลอวิ๋น ขอเพียงองค์ชายต้องการ พวกเราจะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ”

ดวงเฟิ่งหลิงเปล่งประกาย เขาเข้าใจสถานการณ์ของตระกูลอวิ๋นในตอนนี้ดี ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือเก็บงำตัวตน หากใช้พลังของพวกเขาจะทำให้ตระกูลอวิ๋นถูกม้วนตลบเข้ามาสู่ความยุ่งยากอันไม่มีที่สิ้นสุดอีกครั้งเป็นแน่ การส่งพวกเขาไปชายแดนแคว้นเหลียนก็เพื่ออนาคตที่ไร้ซึ่งการแก่งแย่งชิงดี หากให้พวกเขาลงมือจะแตกต่างอันใดกับการอยู่ในแคว้นเหลียนเล่า

เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย อวิ๋นมู่จึงคาดเดาได้ว่าเฟิ่งหลิงกำลังคิดอะไรอยู่

“ตระกูลอวิ๋นของพวกเรามิอาจรับบุญคุณจากผู้อื่นเพียงฝ่ายเดียว ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้องค์ชายเป็นพระสวามีของซูเอ๋อร์ พวกเราย่อมหวังให้บุตรตรีใช้ชีวิตอยู่กับท่านไปอย่างสงบปลอดภัย นี่ก็เพื่อซูเอ๋อร์ พวกเราจำเป็นต้องทำให้พวกท่านรอดจากการต่อสู้แย่งชิงในครั้งนี้ให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของไท่ซ่างหวงแห่งแคว้นเหลียนก็คือตระกูลอู่กระมัง? พวกเขาทำร้ายซูเอ๋อร์จนมีสภาพเช่นนี้ ความแค้นนี้พวกเราตระกูลอวิ๋นย่อมไม่ลืม!”

แม้พวกเขาจะยกเหตุผลขึ้นมามากมายเพียงนี้ แต่เฟิ่งหลิงยังคงรับรู้ความหวังดีของพวกเขา พลันนั้นจึงยิ้มออกมาจากใจ สายตาทอดมองไปในห้อง

“ไปเถิด ซูเอ๋อร์ต้องการท่าน”

อวิ๋นมู่ยื่นมือออกไปตบไหล่เฟิ่งหลิงเบาๆ เข้าใจดีว่าเขาเป็นห่วงสตรีในห้อง

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นเดินจากไป อวิ๋นมู่จึงทอดถอนใจเบาๆ นับว่าสวรรค์เห็นใจจริงๆ จึงให้บุตรีของเขาได้พบกับบุรุษที่ทำให้นางใจเต้นอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เหตุใดตนจึงถูกอำนาจบดบังดวงตาไปได้ ความจริง ในฐานะที่เป็นบุรุษเช่นเดียวกัน เขาควรสังเกตเห็นจิตใจอันทะเยอทะยานของจักรพรรดิเซียวนานแล้ว แต่กลับละเลยจิตใจทะเยอทะยานเช่นนั้นไปโดยสิ้นเชิง ละเลยความรู้สึกของภรรยาและบุตรี

โชคดีที่สวรรค์มอบโอกาสให้ซูเอ๋อร์อีกครั้ง ทั้งยังมอบโอกาสให้ตนอีกครั้ง คราวนี้ต่อให้เขาต้องสิ้นชีพก็จะปกป้องวาสนาและความรักของบุตรีให้ได้

ขณะเดียวกัน ในเรือนสะอาดแห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน สายลมเย็นพัดมา บุรุษชุดขาวคุกเข่าเขาอยู่ตรงประตูอย่างเงียบเชียบ ดวงตามีเพียงความหมดอาลัยตายอยาก

ขณะที่หวงฝู่เฉินเดินผ่านท่านไป๋ทำเพียงปรายตามองอย่างเรียบเฉย จากนั้นจึงผลักประตูเดินเข้าไป

“ท่านมหาราชครู ในชนบทเช่นนี้หาได้เพียงเรือนนี้เท่านั้น เสียมารยาทจริงๆ”

ข้างโต๊ะ ชายชราทำเพียงแย้มยิ้มอย่างมิใส่ใจ “ผู้ชรามิได้พิถีพิถันมากนัก คราวนี้นายน้อยได้พบกับฉินเอ๋อร์ เรียกได้ว่าเป็นวาสนาที่สวรรค์ลิขิตจริงๆ”

“ตามหามานานหลายปีเพียงนี้อาจทำให้สวรรค์ซาบซึ้งใจ คราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยมืออีกแน่นอน”

ท่านมหาราชครูถอนใจเบาๆ “เป็นบุตรีไม่รู้ความ ไม่รู้ว่าผู้ใดจริงใจต่อนาง เชื่อว่าคงมีสักวันหนึ่งที่นางจะถูกความจริงใจของท่านทำให้หวั่นไหว มองเห็นธาตุแท้ของราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนได้กระจ่างชัด”

“คนผู้นั้นทำให้ซูฉินได้รับความลำบากมาหลายปี ข้าจะให้เขาจ่ายค่าตอบแทนออกมาอย่างสาสมแน่นอน!” ท่าทีของหวงฝู่เฉินเจือไปด้วยความโหดเหี้ยม กระทั่งชื่อของจักรพรรดิเหลียนก็ไม่ยอมเอ่ยถึง นี่กลายเป็นข้อห้ามในชีวิตเขาไปแล้ว หากมีคนกล้าเอ่ยถึงคนผู้นั้นต่อหน้าเขา หวงฝู่เฉินคงไม่อาจควบคุมตนเองไม่ให้สังหารอีกฝ่าย

“ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา” ในดวงตาของท่านมหาราชครูเปล่งประกายแวววาว หวงฝู่เฉินรีบเก็บสีหน้าแสดงความนอบน้อม มีท่าทีคล้ายน้อมรับคำชี้แนะ

“แคว้นเหลียนในตอนนี้มีการต่อสู้ภายใน ดูผิวเผินเหมือนสงบ แต่อำนาจทั้งสองต่อสู้กันจนไม่อาจแยกแยะนานแล้ว แม้ผู้ชราอยากแก้แค้นแทนบุตรีของตน แต่ตอนนี้ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือนั่งอยู่บนภูดูเสือกัดกัน รอให้พวกเขาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชนะเสียก่อน เชื่อว่าคงสูญเสียกำลังไปมาก เมื่อถึงตอนนั้นตระกูลมหาราชครูและตระกูลหวายหวังของพวกเราค่อยเคลื่อนทัพนำชัยชนะมาไว้ในมือ”

หวงฝู่เฉินพยักหน้า จากนั้นเมื่อใคร่ครวญครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านมหาราชครูมีใจตรงกับบิดาข้ายิ่งนัก เพียงแต่ตอนนี้ข้าแค่อยากอยู่ข้างกายซูฉิน ทำให้นางเปลี่ยนใจโดยเร็ว ข้า…เสียเวลาไปมากเหลือเกิน”

บุรุษเบื้องหน้าถูกความรักบดบังดวงตาไปนานแล้ว ไม่สนใจการใหญ่อันใดอีก แต่ท่านมหาราชครูคิดว่านี่เป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุด

ในเมื่อหวงฝู่เฉินไม่สนใจแผ่นดิน เช่นนั้นวันหน้าหากตระกูลมหาราชครูมารับช่วงต่อ มิใช่ว่าเป็นการทำตามลิขิตฟ้าหรือไร? ต่อให้นายท่านตระกูลหวายหวังมีความสามารถมากเพียงใดก็อายุมากแล้ว ส่วนนายน้อยก็หลงใหลบุตรีของตน ทุกสิ่งทุกอย่างคล้ายจะอยู่ในกำมือเขา

ตอนนี้เอง บุรุษชุดดำผู้หนึ่งปรากฏตัวเบื้องหน้าท่านมหาราชครู

“เรียนนายท่าน พวกเราหาเบาะแสของท่านราชครูพบแล้ว เป็นดั่งที่นายท่านคาดเดาจริงๆ ท่านราชครูเคยพบหน้าฮองเฮาแล้วขอรับ”

บนใบหน้าของท่านมหาราชครูเผยรอยยิ้มลึกล้ำออกมา สายตาเลื่อนไปมองทางประตู “ให้เขาเข้ามา”

ท่านไป๋คุกเข่าอยู่ในห้องอย่างเงียบงัน ในดวงตาเจือไปด้วยประกาย เนิ่นนานผ่านไปจึงหมอบลง “ชิงหลินไม่กล้าขอให้ท่านอาจารย์ให้อภัย หวังเพียงว่าท่านอาจารย์จะช่วยชิงจู๋”

“อาจารย์คิดไม่ถึงเลยว่าสตรีที่พบหน้ากันไม่กี่ครั้งจะทำให้ลูกศิษย์ที่อาจารย์รักและให้ความสำคัญที่สุดทรยศครั้งแล้วครั้งเล่า”

ท่านไป๋เม้มริมฝีปาก คาดเดาได้นานแล้วว่าจะเกิดผลลัพธ์เช่นนี้

“ไม่รู้จริงๆ ว่ากงซุนซูผู้นั้นให้ผลประโยชน์อันใดกับเจ้า น่าดึงดูดยิ่งกว่าตำแหน่งราชครูที่อาจารย์มอบให้เจ้าอีกหรือ?”

“นี่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณหนูกงซุน! เป็น เป็นศิษย์ทรยศต่อการสั่งสอนของท่านอาจารย์เอง…” ท่านไป๋รีบเงยหน้าขึ้นอธิบายแทนอวิ๋นซูโดยไม่รู้ตัว เขาไม่อยากให้อวิ๋นซูถูกทำร้ายเพราะตน

คิดไม่ถึงว่าการกระทำเช่นนี้กลับไปกระตุ้นโทสะของท่านมหาราชครูมากยิ่งขึ้น ไม่ว่าใครก็ล้วนเป็นเช่นนี้ หลานชายของเขา ศิษย์รักของเขา ถึงกับทรยศตนเพราะนังเด็กนั่น!

“อาจารย์ไม่อยากได้ยินคำพูดเช่นนี้อีก เห็นแก่ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ของพวกเราในหลายปีมานี้ ขอเพียงเจ้าทำผลงานชดเชยความผิด อาจารย์ย่อมให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง”

ทำผลงานชดเชยความผิด? ประโยคนี้คล้ายว่าท่านไป๋เคยได้ยินมาก่อนแล้ว แต่คราวนี้กลับมิได้ดีใจเช่นคราวที่แล้ว การตัดสินใจในใจถูกฝังกลบไปนานแล้ว รอเพียงไฟสุดท้ายถูกจุดขึ้นมาเท่านั้น

“เจ้าเคยพบราชครูใช่หรือไม่? เขาบอกอะไรเจ้าบ้าง?”

ท่านไป๋ร่างกายแข็งทื่อ หรือตนทำให้ร่องรอยของท่านราชครูถูกเปิดเผย? ท่านไป๋ไม่รู้ว่าท่านมหาราชครูรู้มากน้อยเพียงใด กลัวว่าตนจะทำให้เกิดปัญหาอีกจึงเงียบลง

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเขา สายตาของท่านมหาราชครูพลันมีความอันตรายพาดผ่าน

“เจ้าเป็นที่พึ่งเดียวของชิงจู๋…”

“…” ท่านไป๋สูดหายใจลึก

“ออกไปจากตระกูลมหาราชครูแล้ว ใต้หล้านี้ยังจะมีที่ของเจ้าอีกหรือ? คราวนี้เจ้าทรยศฉินเอ๋อร์ พวกเขายังจะยอมรับเจ้าอีกหรือ? หรือว่า เจ้าคิดจะไปอธิบายกับพวกเขาว่าเจ้ามิได้เป็นคนเปิดเผยข้อมูลของพวกเขาให้อาจารย์รู้?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความข่มขู่ เขาเข้าใจศิษย์ของตนเป็นอย่างดี เมื่อทำความผิดแล้ว ท่านไป๋ย่อมไม่อาจกลับไปอยู่ข้างกายเฟิ่งหลิงได้อีก