หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 942 หวงฝู่เฉินบาดเจ็บ

เล่มที่ 32 ตอนที่ 942 หวงฝู่เฉินบาดเจ็บ

เรือนพักเงียบสงบ เสียงนี้ดังชัดเจนเป็นพิเศษ

หวงฝู่เฉินขมวดคิ้ว “ซูฉิน ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ด้านใน คราวนี้ข้ามาด้วยตนเองเพราะอยากพบเจ้า ไม่เกี่ยวกับท่านมหาราชครู” เขากลัวซูฉินจะเข้าใจผิด คิดว่าท่านมหาราชครูให้ตนมาโน้มน้าวนาง ดังนั้นจึงไม่ยอมเปิดประตูออกมาพบ บางทีกล่าวเช่นนี้อาจทำให้นางลดความระแวงในใจลงได้บ้าง

ทว่าเนิ่นนานผ่านไป ในห้องยังคงไม่มีปฏิกิริยาอันใด

ในใจของหวงฝู่เฉินเกิดความรู้สึกสงสัย หรือจะเกิดเหตุเหนือคาดอันใด? ดวงตาของเขามีประกายพาดผ่าน รีบยกชายอาภรณ์เดินไปยังระเบียงทางเดิน ยื่นมือออกไปเคาะประตู “ซูฉิน เจ้าอยู่ด้านในหรือไม่?”

จากนั้นจึงใช้เท้าถีบประตูให้เปิดออกจนเกิดเสียงดังสนั่น เดินเข้าไปในห้องด้วยความร้อนใจ แต่กลับพบว่าในห้องว่างเปล่า ไหนเลยจะมีเงาร่างของซูฉินอยู่อีก

นางไปที่ใดกัน? บุรุษเดินมาเบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สายตาหยุดอยู่บนหวีไม้ ด้านบนยังมีผมติดอยู่สองสามเส้น

ดวงตาหวงฝู่เฉินอ่อนลง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ ด้านหลังกลับมีไอสังหารแผ่ออกมา เกิดเป็นเงาสะท้อนในกระจกอย่างรวดเร็ว หวงฝู่เฉินเอี้ยวตัวหลบอย่างเฉียบคม ไม่นานก็มีกระบี่เล่มหนึ่งแทงเข้ามาในกระจก

“ผู้ใด?!”

เขาชักกระบี่บริเวณเอวออกมาโบกสะบัด แต่กลับพบว่าเป็นใบหน้างดงามโดดเด่นที่ไร้ซึ่งอารมณ์

“ซูฉิน? เจ้า นี่เจ้าทำอะไร?”

สตรีเบื้องหน้ามิได้กล่าววาจาไร้สาระแม้แต่น้อย โจมตีมาที่เขาแต่ละกระบวนท่าโดยไม่ไว้ไมตรี หวงฝู่เฉินไหนเลยจะกล้าโจมตีกลับ ทำได้เพียงหลบด้วยความลำบาก

“ซูฉิน เจ้าฟังข้าก่อน ข้าเพียงอยากพูดกับเจ้าเสียหน่อย ไม่เกี่ยวกับท่านมหาราชครู!”

เสียงหนึ่งดังสนั่น โต๊ะด้านหลังถูกสตรีเบื้องหน้าฟันจนขาดในดาบเดียว หวงฝู่เฉินจึงค่อยสังเกตเห็นว่าการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายคล้ายต้องการสังหารเขาจริงๆ!

เขารีบทะยานตัวพังหน้าต่างออกไป สตรีด้านหลังไล่ตามมาติดๆ

“ซูฉิน หยุดมือ! ข้าไม่ได้มาสู้กับเจ้า! ข้าเพียงเป็นห่วงเจ้า…”

บางทีอาจเป็นเพราะจิตใจสับสนวุ่นวาย หวงฝู่เฉินจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าสตรีเบื้องหน้ามีสิ่งใดแปลกไป เขาทำเพียงหลบการโจมตีของสตรีเต็มกำลัง ทั้งยังไม่กล้าโจมตีกลับ ไม่นานบนร่างก็เกิดรอยแผลมากมาย

“ซูฉิน ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ายังไม่ยอมรับข้า แต่อย่างน้อยก็ฟังข้าอธิบายก่อนเถิด…”

ข้างหูยินเสียงหวีดหวิวของกระบี่อันเย็นยะเยือก ฝังกลบเสียงของหวงฝู่เฉินไปจนสิ้น ไม่นานการเคลื่อนไหวทางด้านนี้ก็ดึงดูดความสนใจขององครักษ์เงาในป่า มีบุรุษชุดดำหลายคนปรากฏตัวข้างกายหวงฝู่เฉิน

“นายน้อย ท่านได้รับบาดเจ็บ!”

“ข้าไม่เป็นไร! ห้ามพวกเจ้าทำร้ายนาง!”

อย่างไรก็ตามเมื่อพูดจบ สตรีนางนั้นกลับไม่มีความคิดจะหยุดมือแม้แต่น้อย วรยุทธ์ของนางแข็งแกร่งยิ่งนัก บุรุษชุดดำทั้งหลายได้รับคำสั่งจากหวงฝู่เฉินแล้วย่อมไม่กล้าทำร้ายนาง ทำได้เพียงสกัดกั้นเต็มกำลัง

คิดไม่ถึงว่าในขณะนั้นจะมีบุรุษอีกคนหนึ่งปรากฏขึ้นตัวท่ามกลางการต่อสู้ ทั้งสองร่วมกันโจมตีอย่างดุเดือดรุนแรง ไม่นานก็บีบบังคับคนของหวงฝู่เฉินไปยังป่าลึก

“เฟิ่งหลิง?! หยุดมือ! เจ้าทำเช่นนี้จะทำร้ายเสด็จแม่ของเจ้าได้!” หวงฝู่เฉินตะโกนใส่บุรุษผู้นั้นด้วยความเกรี้ยวกราด แต่ยังมิอาจหยุดยั้งการโจมตีของพวกเขาได้

องครักษ์ทั้งหลายกัดฟัน สถานการณ์ที่ถูกกระทำฝ่ายเดียวเช่นนี้ทำให้พวกเขายากจะรับไหวจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้นกระบวนท่าของนางก็โหดเหี้ยมดุดัน เหมือนกับได้รับการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน

“นายน้อย มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง!”

องครักษ์ผู้หนึ่งถอยไปข้างกายหวงฝู่เฉิน จ้องมองการเคลื่อนไหวของคนทั้งสองเขม็ง “ฮองเฮาจะออกกระบวนท่าสังหารเช่นนี้ได้อย่างไร? เป็นไปได้หรือไม่ว่า…”

ปราณกระบี่อันเย็นยะเยือกโจมตีมาเบื้องหน้า ทำให้คำพูดขององครักษ์เงาผู้นั้นถูกเก็บกลับไป เขาพาหวงฝู่เฉินหลบอย่างร้อนรน ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใด องครักษ์เงาคนอื่นๆ บาดเจ็บหมดแล้ว

“ซูฉิน เจ้าอย่าทำเช่นนี้ ฟังข้าก่อน ข้าเพียงมาเยี่ยมเจ้าจริงๆ ไม่ได้มีเจตนาร้ายอันใด!”

“นายน้อย ที่นี่อันตราย ไม่อาจอยู่นานได้ รีบไปจากที่นี่เถิด!” องครักษ์เงาข้างกายกล่าวเตือนอย่างยากลำบาก แต่กลับถูกหวงฝู่เฉินตบอย่างแรง “หลีกไป! อย่ามาขวางทางข้า ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้านางจึงเห็นพวกเราเป็นศัตรูเช่นนี้!”

เขาโยนความผิดทุกอย่างไปบนร่างขององครักษ์เงาที่คอยปกป้องเขา ตอนนี้เองมีคนตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “นายน้อยระวัง!”

พบว่ามีประกายสีเงินสายหนึ่งโจมตีมา เดิมทีหวงฝู่เฉินคิดจะหลบ แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของคนที่ตนรักจึงชะงักเท้ายืนอยู่ที่เดิม ไม่อยากยอมรับว่าซูฉินจะทำร้ายเขาจริงๆ

ไหนเลยจะรู้ว่าเสียงกระดูกถูกฟันทะลุจะดังชัดเจนเพียงนี้ ตามมาด้วยความเจ็บปวดอันรุนแรง เลือดไหลทะลักออกมา แขนข้างหนึ่งถูกฟันขาด ร่วงลงบนพื้นหญ้า

“อ๊าก!”

“นายน้อย!” องครักษ์ทั้งหลายพากันตกตะลึง ตอนนี้เอง มีคนชุดดำจำนวนมากไล่ตามมา คุ้มครองหวงฝู่เฉินที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไว้ตรงกลาง

โลหิตพุ่งกระฉูด หวงฝู่เฉินกุมแขนที่ถูกตัดขาดของตนเอาไว้ มองไปยังสตรีผู้มีสีหน้าเย็นชาเบื้องหน้าอย่างอยากจะเชื่อ “ซูฉิน เจ้า เจ้าเกลียดข้าเพียงนี้เชียวหรือ?”

เมื่อเห็นว่ามีองครักษ์จำนวนมากออกมาปกป้องข้างกายหวงฝู่เฉิน สตรีงดงามจึงรีบเก็บกระบี่ของตน เผชิญหน้ากับคำถามที่อัดแน่นไปด้วยปวดใจของบุรุษด้วยรอยยิ้มเย็นชา

นางและคนข้างกายสบตากัน จากนั้นจึงทะยานตัวขึ้นท่ามกลางสายตาระมัดระวังของทุกคน หายไปโดยไม่เหลือร่องรอย

“นายน้อย แขนของท่าน…”

หวงฝู่เฉินมีสีหน้าขาวซีด มองดูแขนของตนที่ถูกเก็บกลับมา ในดวงตายังคงเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ รู้สึกว่าตนกำลังอยู่ในความฝัน

เหตุใดซูฉินจึงเคียดแค้นชิงชังเพียงนี้ ต้องการเอาชีวิตเขาจริงหรือ? ความรักที่ตนมีต่อนางลึกล้ำเพียงนี้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการสังหารอย่างไร้ใจหรือ?

ท่านมหาราชครูที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอก ไม่นาน บุรุษชุดดำผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “เรียนท่านมหาราชครู นายน้อยหวายหวังถูกฮองเฮาตัดแขนซ้ายไปแล้วขอรับ”

“อะไรนะ?!” ท่านมหาราชครูสั่นสะท้านไปโดยพลัน เขารีบลุกขึ้นยืนเปิดประตูออกไป พบว่าบนพื้นบริเวณไม่ไกลมีรอยเลือดหยดเป็นทาง ทอดยาวไปยังห้องของหวงฝู่เฉิน

เขารีบยกชายอาภรณ์เดินเข้าไป องครักษ์เงาจำนวนมาล้อมห้องนั้นไว้ บุรุษผู้นั้นนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางอ่อนแอ โลหิตไหลเต็มพื้นจนน่าตกใจ ไม่ต้องเข้าใกล้ก็รู้ว่าหวงฝู่เฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”

เมื่อท่านมหาราชครูเดินเข้ามา ทุกคนในห้องพลันจมลงสู่ความเงียบอันแปลกประหลาด คนชุดดำทั้งหลายหลีกทางให้เขา เสียงลมหายใจของหวงฝู่เฉินดังกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ

“นายน้อย เป็นฉินเอ๋อร์ทำร้ายท่านจริงหรือ?” จะอย่างไรท่านมหาราชครูก็ไม่เชื่อว่าซูฉินจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้ แม้นางจะไม่มีความรู้สึกดีอันใดต่อหวงฝู่เฉิน แต่นางจะไม่ลงมือโหดเหี้ยมโดยไม่สนใจภาพรวมเช่นนี้เป็นอันขาด

หวงฝู่เฉินลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ส่งเสียงหัวเราะขมขื่นออกมา “ท่านมหาราชครูอย่าได้ตำหนินาง นี่…เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น”

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเขาอธิบายเช่นนี้ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเป็นความจริง

ท่านมหาราชครูมีสายตาเย็นยะเยือกลงโดยพลัน “เด็กๆ รีบจับหมอทั้งหมดในเรือนพักนั้นมาเสีย ให้พวกมันรักษาแขนของนายน้อย มิเช่นนั้นทุกคนจะต้องตัดแขนซ้ายไปข้างหนึ่ง ผู้ชราต้องการให้พวกมันชดใช้!”

“แต่ว่า…” บุรุษชุดดำผู้หนึ่งเอ่ยปากอย่างมีไหวพริบ “เรียนท่านมหาราชครู เกรงว่าต่อให้จับหมอเหล่านั้นมาได้ พวกเขาคงไม่รักษานายน้อยอย่างจริงใจ กลับเป็นการมอบโอกาสให้พวกเขาเสียอีก”

คำพูดนี้นับว่ากล่าวได้มีเหตุผล มิแน่ว่าซูฉินอาจกลับไปตกลงกับพวกเขาแล้ว การจะหาหมอที่มีความสามารถในหมู่บ้านเช่นนี้เป็นเรื่องง่ายที่ไหนกัน บางทีนางคงคาดเดาได้แล้วว่าตนจะลงมือกับคนในเรือนพัก คราวนี้สังหารหวงฝู่เฉินไม่สำเร็จ อาจแสร้งทำเป็นถูกตนจับมา ทำทีจะรักษาเขา แต่กลับจะเอาชีวิตเขาแทน!

ท่านมหาราชครูเงียบไปครู่หนึ่ง “สั่งลงไป ให้คนไปที่เมืองใกล้ๆ เชิญหมอที่ดีที่สุดมา เร็วเข้า!”

ความจริงบุรุษชุดดำต่างรู้ดีว่าแขนข้างนี้ถูกตัดจนขาดแล้ว ต่อให้มีวิชาแพทย์สูงส่งเพียงใดก็คงต่อกลับไม่ได้ พวกเขาพันแผลให้หวงฝู่เฉินแล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงรักษาบาดแผลไม่ให้ติดเชื้อจนอาการหนักกว่าเดิม

“มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน! ฉินเอ๋อร์ทำเกินไปแล้วจริงๆ นายน้อยโปรดวางใจ ผู้ชราจะไม่เข้าข้างบุตรีของตนเองเป็นแน่!” สีหน้าของท่านมหาราชครูมืดครึ้มหาใดเปรียบ เขาพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ซูฉินทำเช่นนี้ เป็นการแสดงให้เห็นว่านางตัดสินใจตัดขาดกับตระกูลมหาราชครูแล้ว!

หากเรื่องที่นายน้อยตระกูลหวายหวังแขนขาดแพร่ออกไป เชื่อว่าคงไปสะบั้นความร่วมมือระหว่างตระกูลหวายหวังและตระกูลมหาราชครูแน่นอน! ช่างมีใจคอโหดเหี้ยมจริงๆ!

คุณหนูตระกูลหวายหวังตายอยู่ในมือของนังเด็กกงซุนซู ตอนนี้นายน้อยก็ถูกบุตรีของตนตัดแขนอีก ความแค้นนี้ ไม่รู้ว่านายท่านหวายหวังจะคิดเช่นไร!

เดิมทีเขาคิดสังหารกงซุนซูเพื่อชดเชยให้ตระกูลหวายหวัง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยิ่งรับมือได้ยากขึ้นเรื่อยๆ

ช่างเป็นบุตรีที่ดีจริงๆ ถึงกับทิ้งปัญหาใหญ่เพียงนี้ไว้ให้ตน!

“ไม่…” บนใบหน้าของหวงฝู่เฉินเต็มไปด้วยเหงื่อ แม้ซูฉินจะทำกับเขาเช่นนี้ แต่เขาก็ยังมิอาจเกลียดนางได้ นางทำเช่นนี้จะต้องมีเหตุผลเป็นแน่

นางกำลังตำหนิตน ตำหนิที่การปรากฏตัวของตนมารบกวนชีวิตอันสงบสุขตลอดยี่สิบปีของนาง ตำหนิที่ตนพาท่านมหาราชครูมาจนทำให้นางต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก

“เป็นข้า…ที่บีบบังคับนางมากเกินไป…”

ท่านมหาราชครูมองไปยังหวงฝู่เฉินที่กระทั่งตอนนี้ก็ยังอธิบายแทนซูฉิน รู้สึกวางใจลงไม่น้อย โชคดีที่บุรุษผู้นี้หลงใหลบุตรีของตนจนถึงขั้นไร้ทางเยียวยา ขอเพียงหวงฝู่เฉินไม่ตำหนิ ต่อให้กลับไปอยู่ข้างกายนายท่านหวายหวังแล้ว เชื่อว่าคงไม่คิดแค้นตระกูลมหาราชครูมากนัก

“นายน้อยโปรดวางใจ ผู้ชราจะต้องคิดหาวิธีทำให้ฉินเอ๋อร์จ่ายค่าตอบแทนความสะเพร่าและการสร้างปัญหาของนางในคราวนี้เป็นแน่ ผู้ชราจะให้นางอยู่ปรนนิบัติข้างกายนายน้อยไปชั่วชีวิต ทำให้ความปรารถนาของนายน้อยสำเร็จ!”

“หากได้อยู่กับซูฉิน ต่อให้เสียแขนไปข้างหนึ่งแล้วอย่างไรเล่า?” หวังเพียงว่าแขนข้างนี้จะทำให้นางรู้สึกผิดกับตนและเปลี่ยนใจ

เมื่อออกมาจากห้อง ท่าทีของท่านมหาราชครูพลันแปรเปลี่ยนไปลึกล้ำยากคาดเดา

บุตรีประกาศสงครามกับเขาอย่างเป็นทางการแล้ว ดูท่าทางคงไม่คิดกลับมาทำประโยชน์ให้ตระกูลมหาราชครูอีกจริงๆ ต่อหน้าหวงฝู่เฉินท่านมหาราชครูย่อมไม่พูด เกรงว่าคราวนี้ซูฉินคงตัดสินใจเป็นศัตรูกับพวกเขาแล้ว

ไม่กล้าคิดเลยว่าหากหวงฝู่เฉินหนีการโจมตีนี้ไม่พ้น ความแค้นระหว่างตระกูลมหาราชครูและตระกูลหวายหวังจะลึกล้ำเพียงใด หมากตานี้ของซูฉินช่างโหดเหี้ยมจริงๆ ถึงกับคิดบีบบังคับตนที่เป็นบิดาให้เดินเข้าสู่ทางตัน!

คิดจะแก้แค้นที่เขาลงมือกับสะใภ้ของนางหรือ? เพียงแค่สตรีนางเดียวจะสำคัญกว่าบิดาอย่างตนหรือ?

บนใบหน้าของท่านมหาราชครูปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา เกือบลืมไปแล้ว ก่อนหน้านี้นางก็เคยต่อต้านคำสั่งของบิดาอย่างตนเพียงเพราะบุรุษผู้เดียว ดูท่าทาง สุดท้ายตนยังคงดูเบาบุตรีเกินไป