หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 948 ปลอมตัวตบตา

เล่มที่ 32 ตอนที่ 948 ปลอมตัวตบตา

เห็นได้ว่าเซียวอี้เชินไม่คิดให้เวลาเขากล่าวเตือน บุรุษผู้ร้อนใจเดินก้าวใหญ่ๆ ผ่านข้างกายจางฉีออกไป

“ท่านแม่ทัพปล่อยให้ฝ่าบาทออกไปเช่นนี้จะดีจริงหรือขอรับ? ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ เหตุใดจึงไม่ใช้โอกาสนี้ไล่ทัพใหญ่แคว้นเฉินออกไปจากแคว้นอี้ ทำให้พวกเขาไม่กล้าบุกมาอีกตลอดกาล” รองแม่ทัพที่อยู่ข้างกายเสนอแนะ ทว่าจางฉีจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

“บางทีพวกเราคงพึ่งพาฝ่าบาทมากเกินไปจริงๆ”

“ท่านแม่ทัพ!”

จางฉีส่งสายตาเป็นสัญญาณไม่ให้เขาพูดอะไรอีก “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ชัยชนะเป็นสิ่งแน่นอน ต่อให้ไม่มีฝ่าบาท พวกเราก็ต้องมีวิธี! แม่ทัพทั้งสองของแคว้นเฉินลดน้อยลงไปคนหนึ่ง ขวัญกำลังใจของกองทัพย่อมเสียหายรุนแรง หากในสถานการณ์อันยอดเยี่ยมเช่นนี้พวกเรายังเอาชนะไม่ได้คงผิดต่อความเชื่อมั่นที่ฝ่าบาทมีให้พวกเราแล้ว”

รองแม่ทัพได้ฟังก็คิดว่ามีเหตุผล แต่หากให้ฝ่าบาทบัญชาการด้วยตนเอง เช่นนั้นจึงจะชิงชัยชนะมาได้ราวกับเสือติดปีก

จางฉีมองไปยังแผ่นหลังที่กำลังเดินจากไป แย้มยิ้มอย่างลึกล้ำ “ยิ่งไปกว่านั้นกองทัพแคว้นเฉินจะรู้ได้อย่างไรว่าฝ่าบาทเสด็จไปแล้ว?”

ความหมายของท่านแม่ทัพก็คือ…

ม้าเร็วหลายตัวเคลื่อนตัวออกจากเมืองเลี่ยวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ทัพใหญ่แห่งแคว้นเฉินถอยร่นไปหลายลี้แล้ว การจากไปของเซียวอี้เชินจึงไม่มีอุปสรรคอันใด

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“คุณชายรอง คาดว่าอีกหนึ่งวันหนึ่งคืนจะถึงค่ายของคุณชายใหญ่แล้วขอรับ”

ใต้ต้นไม้ คนทั้งหลายที่เร่งเดินทางมาตลอดคืนพักผ่อนอยู่ในสถานที่มืดมิดแห่งหนึ่ง ต่อให้พวกเขาจะร้อนใจเพียงใด ม้าทั้งหลายก็ใกล้จะไม่ไหวแล้ว

ดูเหมือนเฟิ่งซีจะคุ้นชินกับการเดินทางเช่นนี้ บนใบหน้าจึงไม่ปรากฏความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ท่าทางมีชีวิตชีวาทำให้ทหารคนอื่นๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกนับถือ “คุณชายรอง ไม่พักผ่อนสักหน่อยหรือขอรับ?”

“ไม่ ก่อนหน้านี้ตอนไปปีนภูเขาหิมะยังลำบากกว่านี้มาก เดินทางเล็กน้อยเพียงเท่านี้ยังพอรับไหว”

ปีนภูเขาหิมะ?! ทุกคนมองไปยังร่างกายแข็งแกร่งของเฟิ่งซี ยิ่งรู้สึกว่าคุณชายรองเป็นวัตถุดิบในการเป็นแม่ทัพผู้ยอดเยี่ยมเช่นกัน

ในขณะที่กำลังทอดถอนใจอยู่นั้น เฟิ่งซีกลับมองไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง จู่ๆ ก็ยกมือขึ้น “มีเสียงบางอย่าง!”

ขณะนั้นเอง ทหารผู้มากประสบการณ์พลันเงียบเสียงลง มีคนหมอบลงบนพื้นฟังเสียงการสั่นสะเทือนที่ไหลหมาตามพื้นอย่างตั้งใจ

“มีกลุ่มคนกำลังใกล้เข้ามา!”

ในเวลาเช่นนี้ คนที่จะปรากฏตัวในสถานที่นี้ได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

ทุกคนทะยานขึ้นไปบนเนินเขา หาสถานที่ซ่อนตัวแล้วนอนหมอบอย่างระมัดระวัง คอยสังเกตการเคลื่อนไหวด้านล่างต่อไป พบว่าคนกลุ่มหนึ่งใกล้เข้ามา เพียงได้เห็น ทหารข้างกายเฟิ่งซีก็จำลักษณะของบุรุษผู้นำหน้าได้ทันที

เขากล่าวเสียงต่ำ “คุณชายรอง นั่นจักรพรรดิเซียว!”

ไหนเลยทุกคนจะคิดว่าจะได้พบกับจักรพรรดิเซียวในสถานที่เช่นนี้! แต่เรื่องแปลกก็คือ ตอนนี้มิใช่ว่าจักรพรรดิเซียวอยู่ที่ชายแดนแคว้นอี้เพื่อทำสงครามกับทัพใหญ่แคว้นเฉินของพวกเขาอยู่หรือ? เหตุใดมาปรากฏตัวในสถานที่เช่นนี้ได้

เฟิ่งซีมีสายตาเย็นยะเยือกลงโดยพลัน จดจ้องทุกการเคลื่อนไหวด้านล่าง

“ฝ่าบาท บริเวณนี้มีร่องรอยกองทัพผ่านทางพ่ะย่ะค่ะ! คงจะเป็นคนแคว้นเฉินเหล่านั้น”

เซียวอี้เชินขมวดคิ้วแน่น สายตาเต็มไปด้วยประกายคมกริบ จะปล่อยให้คนของตงฟางซวี่ชิงโอกาสไปก่อนไม่ได้เป็นอันขาด หากพวกเขาเข้าไปในแคว้นเหลียนจนไปแหวกหญ้าให้งูตื่น เช่นนั้นวันหน้าตนก็ยิ่งเคลื่อนไหวลำบาก ชาวบ้านแคว้นเหลียนระมัดระวังตัวเพียงนั้น หวังว่าตงฟางซวี่จะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาตน

“คุณชายรอง พวกเขาพบกองทัพแคว้นเฉินของพวกเราแล้ว หรือพวกเขากำลังตามหาพวกเราอยู่?” ในหมู่ทหารมีคนอ่านปากได้ ไม่นานก็รับรู้ถึงบทสนทนาของอีกฝ่าย

เฟิ่งซีขมวดคิ้ว พวกเขาไม่ได้ผ่านทางนั้น จักรพรรดิเซียวกำลังตามหาผู้ใดกันแน่?

ไม่นานกองทัพด้านล่างก็เปลี่ยนทิศทางมุ่งไปเบื้องหน้า มิได้หยุดพักในสายตาเฟิ่งซีนานนัก

“คุณชายรอง พวกเรา…”

“รีบไปหาพี่ใหญ่ก่อน” เฟิ่งซีไม่ได้มีความคิดอื่นใด เขารู้ว่าเป้าหมายที่สำคัญที่สุดของตนคืออะไร ในเมื่อจักรพรรดิเซียวออกไปจากชายแดนแคว้นอี้แล้ว เช่นนั้นพวกเขาอาจมีโอกาสพลิกแพ้เป็นชนะได้! “ส่งพิราบสื่อสารให้ท่านพ่อ ให้เขาจัดการ!”

“ขอรับ!”

อีกด้านหนึ่ง

บนกำแพงเมืองสุดท้ายที่ตีมาได้ หลิ่วอวิ๋นเฟิงจับจ้องทัพใหญ่แห่งแคว้นอี้ที่อยู่ตรงข้ามเขม็ง

“เรียนท่านแม่ทัพ ในหมู่ชาวบ้านแคว้นอี้มีคนเป็นผู้นำลุกฮือสร้างสถานการณ์ ตอนนี้ทำให้พวกเขาสงบไปได้ชั่วคราวขอรับ” ชาวบ้านเมืองชายแดนได้ยินว่าจักรพรรดิของพวกเขาอยู่นอกเมือง เตรียมจะโจมตีเข้ามาช่วยพวกเขาในเมือง จึงพากันหยิบอาวุธในบ้านคิดจะผสานนอกใน ตอนนี้กองทัพแคว้นเฉินมีศัตรูขนาบหน้าหลัง สถานการณ์ไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง

“รายงาน! ท่านแม่ทัพ! แม่ทัพเฟิ่งถูกลอบสังหาร พวกเราขวางเอาไว้ได้ ต้องส่งไปสถานที่รักษาตัวหรือไม่ขอรับ?”

หลิ่วอวิ๋นเฟิงดวงตาเปล่งประกาย “หาสถานที่ปลอดภัยแห่งอื่น เพิ่มกำลังคนคุ้มครองแม่ทัพเฟิ่งไปรักษาอาการบาดเจ็บให้ได้อย่างปลอดภัย!”

“ขอรับ!”

ไม่ทราบว่าคนเหล่านั้นรู้สถานที่ซ่อนตัวของเฟิ่งอวี่ได้อย่างไร ถึงกับเลือกลงมือสังหารในเวลาเช่นนี้ เห็นได้ว่าคิดจะทำให้หลิ่วอวิ๋นเฟิงรับมือไม่ทัน

ด้านล่างกำแพงเมืองมีเสียงตะโกนอันยโสโอหังดังแว่วมา “แม่ทัพแคว้นเฉินจงฟัง ตอนนี้พวกเจ้าถูกล้อมไว้หมดแล้ว รีบเปิดประตูยอมรับความพ่ายแพ้เสีย ขอเพียงพวกเจ้าถอยทัพไปสิบลี้ พวกเราสัญญาว่าจะไม่สังหารพวกเจ้า!”

บนใบหน้าของหลิ่วอวิ๋นเฟิงเผยรอยยิ้มดูแคลนออกมา สัญญาหรือ? การทหารไม่เคยหน่ายกลอุบาย นี่เป็นเรื่องที่เขาเข้าใจดี เมื่อเปิดประตูเมือง ไม่เพียงแต่พวกเขาจะถูกแย่งเมืองที่โจมตีได้มาอย่างยากลำบากกลับไป แต่กองทัพใหญ่แคว้นอี้จะบดขยี้เพื่อเอาชัยชนะจากพวกเขาไปทันที เขาไม่เชื่อว่าจักรพรรดิเซียวจะมองกองทัพแคว้นเฉินถอยร่นไปเฉยๆ

ยิ่งไปกว่านั้นการถอยทัพหนีไม่ใช่นิสัยของพวกเขา! การตายในสนามรบจึงจะเป็นเกียรติยศของผู้นำแห่งกองทัพแคว้นเฉินเช่นเขา!

หลิ่วอวิ๋นเฟิงยกมือขึ้น “มือธนูเตรียมพร้อม!”

บนกำแพงเมืองมีประกายไฟถูกจุด ส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้าในพริบตา

จางฉียืนนำทหารอยู่ด้านหน้าสุด ตรงกลางกองทัพมีเกี้ยวอันเด่นหราอยู่หลังหนึ่ง ด้านในมีเงาคนนั่งอยู่ หลิ่วอวิ๋นเฟิงจับจ้องเกี้ยวหลังนั้นเขม็ง จักรพรรดิเซียวอยู่ด้านในหรือ? ถึงกับเผยตำแหน่งของตนออกมาอย่างยโสโอหังเพียงนี้ ดูท่าทางคงดูถูกแคว้นเฉินของพวกเขาจริงๆ!

“ในเมื่อพวกเจ้าดื้อดึงไม่ยอมแพ้ เช่นนั้นอย่ามาตำหนิที่พวกเราไม่เกรงใจ!” เสียงของจางฉีดังก้องอยู่ในกองทัพ เขาออกคำสั่ง พลันนั้นมีทหารกลุ่มใหญ่ยกโล่เดินไปเบื้องหน้า แปรขบวนเกิดเป็นการป้องกันอันแข็งแกร่งยากทำลาย

“ยิงธนู!”

ธนูที่ย้อมไปด้วยเปลวเพลิงถูกยิงลงสู่กำแพง ห่าธนูเต็มฟ้าราวกับมีตาข่ายปกคลุม

“ฆ่า!”

กองทัพแห่งแคว้นอี้ถือโล่เหนือศีรษะ ตะโกนออกมาเสียงดัง เดินสู่ประตูเมืองที่ปิดสนิท

กองทัพฝ่าห่าธนูเข้ามาถึงใต้ประตูเมืองอย่างรวดเร็ว พาดบันไดตีเมืองที่เตรียมไว้ขึ้นมา ภายใต้ม่านราตรี ทหารเหล่านี้ดูคล้ายกับแมลงที่ปีนขึ้นมาบนบันไดอย่างรวดเร็ว

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“กระแทกพวกมันลงไป!”

ข้างหูฟุ้งกระจายไปด้วยเสียงต่อสู้ฆ่าฟัน ทั้งยังมีการสั่นสะเทือนที่เกิดจากหินก้อนใหญ่ถูกกลิ้งลงไป ธนูยาวในมือของหลิ่วอวิ๋นเฟิงเล็งไปยังจางฉีที่อยู่หน้าทัพ เตรียมสู้ตาย

“หึ เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ดูถูกแม่ทัพเช่นข้าเกินไปแล้ว!”

บนใบหน้าของจางฉีเผยรอยยิ้มยโสโอหังออกมา ชักกระบี่ออกจากฝัก ประกายสีเงินสายหนึ่งแหวกอากาศยิงพุ่งมาทางตน สายตาของเขากิดประกายสว่างวาบ ยกมือขึ้นสกัดธนูที่หลิ่วอวิ๋นเฟิงยิงมาออกไปได้

ตอนนี้กองทัพแห่งแคว้นเฉินที่อยู่ในเมืองมีไม่ถึงหนึ่งหมื่น ส่วนนอกเมืองเป็นทหารสามหมื่นของแคว้นอี้ของพวกเขา ชัยชนะเห็นได้อย่างชัดเจน

จางฉีหันมามองเกี้ยวที่อยู่ด้านหลัง มีมันอยู่ กำลังใจของทหารแคว้นอี้จึงเพิ่มพูนขึ้นสูงเพียงนี้ เขามั่นใจแล้วว่าพวกตนจะต้องชนะโดยไร้ซึ่งข้อสงสัยใด

“ท่านแม่ทัพ ธนูของพวกเราไม่พอแล้วขอรับ!” รองแม่ทัพข้างกายนำข่าวร้ายมาบอก ในดวงตาของหลิ่วอวิ๋นเฟิงมีประกายมืดครึ้ม “ยืนหยัดต่อไป จะต้องรอจนกว่าทัพเสริมจะมาถึง!”

เขาจะไม่ยอมตายอยู่ที่นี่แน่นอน เขาจะไม่ปล่อยให้การเสียสละของเฟิ่งอวี่ต้องเสียเปล่า คนถ่อยอย่างเซียวอี้เชิน ความแค้นนี้เขาจะต้องสะสางให้กระจ่างชัด!

เสียงดังลั่นฟ้าทางนี้ทำให้กลุ่มของเฟิ่งซีที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วมีสีหน้าแปรเปลี่ยนไปโดยพลัน

บนเนินเขา ทหารกองนี้กำลังจับจ้องการปะทะกันระหว่างสองฝ่ายเบื้องหน้า “คุณชายรอง ดูนั่น! กองทัพแคว้นอี้กำลังโจมตีเมืองแล้ว!”

สายตาของเฟิ่งซีดียิ่งนัก เขาหยุดมองเกี้ยวที่อยู่กลางกองทัพแคว้นอี้ จากนั้นจึงมองไปยังผู้นำทัพอีกครั้ง ในใจคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง

“แคว้นอี้จะต้องชนะ! แคว้นอี้จะต้องชนะ!” ไม่มีผู้ใดสังเกตเลยว่าคนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวมาด้านหลังกองทัพแห่งแคว้นอี้

เสียงหนักๆ ดังขึ้นหลายเสียง ทหารแห่งแคว้นอี้ที่อยู่ท้ายสุดถูกลอบโจมตีก่อนจะถูกลากไปในความมืด

“เจ้า พวกเจ้าคือใคร?!”

“คนในเกี้ยวคือจักรพรรดิเซียวหรือ?” มุมปากของเฟิ่งซียกยิ้ม กระบี่อันเย็นยะเยือกพาดไปยังลำคอของทหารหนึ่งในนั้น

“หึ อย่าคิดว่าข้าจะบอกพวกเจ้า…” พลันนั้นมีความเย็นยะเยือกแพร่ออกมา โลหิตพุ่งกระฉูด เฟิ่งซีเอาชีวิตอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็วโหดเหี้ยม ส่งสายตาครั้งหนึ่ง ทหารข้างกายจึงสังหารตัวประกันในมือ ก่อนจะถอดชุดเกราะของพวกเขาแล้วนำมาสวมอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งซีมองเกี้ยวหลังนั้น ดูท่าทางแม่ทัพแคว้นอี้คงปิดบังเรื่องที่จักรพรรดิเซียวไม่อยู่ คิดใช้เขามาสร้างความสั่นคลอนให้แคว้นเฉินและเพิ่มขวัญกำลังใจของกองทัพแคว้นอี้ เกรงว่าทหารเหล่านี้คงไม่รู้ว่าจักรพรรดิเซียวตัวจริงไปยังชายแดนแคว้นเหลียนแล้ว มิเช่นนั้นเมื่อครู่ทหารนายนั้นคงปฏิเสธออกมาถึงจะถูก

ตอนนี้เฟิ่งซีมีแผนการแล้ว

ทหารหลายนายเปลี่ยนไปสวมใส่ชุดเกราะของแคว้นอี้ เฟิ่งซีสวมผ้าปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง “พวกเจ้ารับผิดชอบทำลายรูปขบวนสร้างความหวาดกลัว พวกเจ้ารับผิดชอบจัดการผู้นำทัพ ส่วนข้า…จะไปจับตัวคนในเกี้ยวออกมา!”

“ขอรับ!”

“อ๊าก! ผู้ใด?!”

“พวกเจ้าจะทำอะไร? สารเลว ลงมือกับคนกันเองทำไม?!”

“ไม่ใช่ข้า! เจ้า เจ้าฟันฆ่าทำไม?!”

บริเวณกองทัพด้านหลังเกิดเสียงอุทานดังแว่วมาเป็นระลอก ทหารนายหนึ่งรีบมาข้างกายจางฉีอย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ทัพด้านหลังมีทหารบ้าไปแล้วหลายนายขอรับ!”

บ้า? นี่หมายความว่าอย่างไร? จางฉีเบนสายตาขึ้นด้วยความสงสัย พบว่าหลังทัพเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย

“เกิดอะไรขึ้น?!”

ตอนนี้เองประกายสีเงินส่องสว่าง จู่ๆ ทหารที่มารายงานก็มีสายตาเปลี่ยนไป กระบี่ในมือเสือกแทงไปยังจางฉี

“เจ้าไม่ใช่ทหารของข้า!” จางฉีใช้กระบี่ป้องกันการโจมตีจากอีกฝ่ายไว้ได้อย่างหวาดเสียว กัดฟันแน่นด้วยความตื่นตะลึง “มีคนลอบปะปนเข้ามาในกองทัพ!”

ทว่าไม่ทันเสียแล้ว ทหารหลายนายเข้ามาใกล้เขาด้วยความรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ล้อมเขาเอาไว้ จางฉีเบนสายตาขึ้น พบว่ารองแม่ทัพก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ตอนนี้กองทัพสับสนวุ่นวาย ทว่าอีกฝ่ายสวมชุดเกราะของแคว้นอี้ปะปนเข้ามา ทหารคนอื่นไม่รู้ว่าควรจะลงมือเช่นไรจึงปรากฏภาพทหารฆ่าฟันกันเองขึ้นมา