หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 956 คลื่นลมในราชสำนัก

เล่มที่ 32 ตอนที่ 956 คลื่นลมในราชสำนัก

วันต่อมาก่อนการประชุมเช้า ใต้เท้าทุกท่านยืนเรียงสองแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่บรรยากาศกลับไม่ผ่อนคลายนัก

คนไม่น้อยพากันมองไปยังตำแหน่งของท่านอัครมหาเสนาบดี แต่กลับพบว่าวันนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีมาสายกว่าผู้ใด ไม่เหมือนนิสัยของเขาจริงๆ

ในขณะที่ทุกคนกำลังคาดเดาไปต่างๆ นานา กลับมีใต้เท้าหลายคนเข้าใจแตกต่างกันออกไป

เมื่อวานพวกเขาไปที่จวนอัครมหาเสนาบดี บอกอีกฝ่ายแล้วว่าวันนี้จะร่วมลงนามถวายฎีกาให้ฝ่าบาทเพื่อคืนความยุติธรรมให้ใต้เท้าจาง เมื่อวานคำตอบของท่านอัครมหาเสนาบดีค่อนข้างคลุมเครือ วันนี้มาปรากฏตัวสาย มิแน่ว่าอาจเคลื่อนไหวอะไรตอนที่พวกเขาไม่รู้ตัวไปแล้วก็เป็นได้ จึงลอบยินดีอยู่ในใจ

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

เสียงเล็กแหลมดังขึ้น ทุกคนรีบเก็บสีหน้ายืนตัวตรง จนกระทั่งเงาร่างในอาภรณ์สีเหลืองสว่างปรากฏตัวบนบัลลังก์สูงจึงพากันส่งเสียงอย่างพร้อมเพียง “ทรงพระเจริญหมื่นปี!”

“ขุนนางที่รักทุกท่านลุกขึ้นเถิด” จักรพรรดิเหลียนกวาดพระเนตรมองไปรอบด้านด้วยท่าทีน่ายำเกรง พระองค์ในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนที่มีท่าทางเหลาะแหละอยู่ตลอดเวลา แววตาและการเคลื่อนไหวทุกอย่างล้วนแฝงไปด้วยอำนาจบารมี ทำให้ขุนนางที่อยู่เบื้องล่างพากันระมัดระวัง

“ระยะนี้อากาศเปลี่ยนแปลงมาก แม้แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีก็โชคร้ายเป็นไข้ลมหนาว ขุนนางที่รักทุกท่านรักษาตัวให้ดีด้วย”

ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อจักรพรรดิเหลียนแย้มพระโอษฐ์จะทำให้ทุกคนเข้าใจกระจ่าง ที่แท้วันนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่ปรากฏตัวในการประชุมเช้าเป็นเพราะต้องลมหนาวจนเป็นไข้! นี่เป็นครั้งแรกในช่วงหลายปี!

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ใต้เท้าหลายท่านเผยสีหน้ากระวนกระวายออกมา แผนการในวันนี้ของพวกเขาต้องมีท่านอัครมหาเสนาบดีอยู่ในแผนด้วย ตอนนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีกลับอ้างว่าป่วยไม่ปรากฏตัว เช่นนั้นพวกเขาก็ขาดเสียงสนับสนุนอันแข็งแกร่งลงไปอีกเสียงหนึ่ง ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ ทว่าวันนี้เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว

เจ้ากรมขุนนางก้าวออกมา “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องการรายงานพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิเหลียนพระพักตร์เคร่งขรึม พระโอษฐ์ยกขึ้นเป็นรอยสรวลลึกล้ำ “ขุนนางที่รักมีเรื่องสำคัญใดหรือ?”

พบว่าเขาหยิบฎีกาฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ จากนั้นมีใต้เท้าอีกหลายคนก้าวออกมาก่อนจะคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพียง ภาพนี้ทำให้จักรพรรดิเหลียนเลิกขนงขึ้นเล็กน้อย “ขุนนางทั้งหลาย หมายความว่าอย่างไร?” ผู้ที่ก้าวออกมาล้วนเป็นคนของไท่ซ่างหวง

“เรื่องการจับกุมใต้เท้าจางขอฝ่าบาทโปรดพิจารณา คืนความยุติธรรมให้ใต้เท้าจางด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องใต้เท้าจาง รอบด้านพลันเงียบลง กระทั่งเสียงลมหายใจก็เปลี่ยนไปเบาบางหาใดเปรียบ

ไท่ฝู [1] ยิ้มออกมา สายตาเคร่งขรึมกวาดมองไปยังใต้เท้าหลายคน “เรื่องของใต้เท้าจางมิใช่ว่ามีหลักฐานแล้ว ยังไม่พอแยกแยะอีกหรือ? เหตุใดทุกท่านไม่อ่านดูอีกรอบแล้วสงบใจเสียหน่อยเล่า”

“ท่านไท่ฝูกล่าวเช่นนี้ดูไม่เหมาะนัก สิ่งที่เรียกว่าหลักฐานเป็นเพียงคำพูดด้านเดียวของชาวบ้านร้านตลาดเท่านั้น ไม่เพียงพอที่จะกำหนดโทษ! ใต้เท้าจางเป็นขุนนางใสซื่อมือสะอาด หลายปีมานี้ทำผลงานเพื่อแว่นแคว้นไม่น้อย ฝ่าบาทโปรดอย่าถูกคนชั่วปิดบังพระเนตร โปรดอย่าฟังคำใส่ร้ายขุนนางซื่อสัตย์!”

มีใต้เท้าอีกท่านหนึ่งก้าวออกมา “คำพูดด้านเดียว? หากเป็นเช่นนี้ ยามที่นายน้อยเคหาสน์จงหยวนมาเมืองหลวงเพื่อถวายฎีกา เหตุใดใต้เท้าจางจึงต้องขัดขวาง ทั้งยังส่งคนไปจับตัวภรรยาของนายน้อยเคหาสน์จงหยวนเอาไว้ มิใช่ว่าทำเพราะร้อนตัวอันใดหรอกหรือ?”

“คำพูดนี้ของใต้เท้าหลี่มิอาจนำมาอยู่ในขอบเขตการพิจารณาได้ เคหาสน์จงหยวนเป็นพ่อค้ามาทุกยุคสมัย กล่าวกันว่าพ่อค้าสิบคนชั่วร้ายเก้าคน คำพูดของพ่อค้าจะเชื่อถือได้มากเพียงใดกัน? เชื่อว่าพวกเขาคงได้รับคำชี้แนะจากผู้มีใจคิดไม่ซื่อบางคนจึงทำเพื่อใส่ร้ายใต้เท้าจาง!” เจ้ากรมขุนนางกล่าวเช่นนี้ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นมาโดยพลัน

“คำพูดนี้ของท่านเจ้ากรม เกรงว่าหากแพร่ออกไปจะต้องทำให้พ่อค้าทั่วทั้งแคว้นเหลียนโกลาหลเป็นแน่! แคว้นหนึ่งจะรุ่งเรืองขึ้นมาได้ย่อมเกี่ยวพันกับความรุ่งเรืองของกิจการพวกเขาอย่างไม่อาจแยกแยะ ท่านเจ้ากรมมีความคิดส่งเสริมเกษตรกดดันพ่อค้าเช่นนี้จะเกินไปหรือไม่!”

“ถูกต้อง! คนทำการค้าย่อมมีความคิดยืดหยุ่น นับเป็นบุคคลผู้มีความสามารถของแคว้นเหลียนของพวกเรา หากให้ความสำคัญกับการดำรงอยู่ของพวกเขาอย่างคลุมเครือเช่นนี้ จะทำให้ผู้มีความสามารถขาดแคลน!”

ใต้เท้าทั้งหลายเห็นว่าเสียงคัดค้านมากยิ่งขึ้นจึงรีบเบี่ยงความสนใจ

“เรื่องที่พวกเราพูดกันตอนนี้ก็คือเรื่องใต้เท้าเท้าจาง ใต้เท้าหลี่อย่าได้จงใจทำให้ผู้อื่นสับสน! คุณธรรมของใต้เท้าจาง สหายร่วมอาชีพอย่างพวกเราทั้งหลายล้วนกระจ่างแจ้งอยู่แก่ใจ เขาย่อมไม่ทำเรื่องเช่นนี้ออกมาเป็นแน่ ทั้งหมดเป็นเพราะถูกคนชั่วใส่ร้าย! ฝ่าบาททรงมีพระปรีชา พวกกระหม่อมร่วมลงนามถวายฎีกาแล้ว หวังว่าฝ่าบาทจะทรงเมตตา คืนความบริสุทธิ์ให้ใต้เท้าจาง!”

ขุนนางหลายคนพากันคุกเข่าลง ท่าทางราวกับมีความสมัครสมานสามัคคี ต้องการคืนความยุติธรรมให้สหายร่วมอาชีพอย่างบริสุทธิ์ใจ

พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่ายามนี้ไท่ฝูและจักรพรรดิเหลียนกำลังสบตากันอย่างลึกล้ำแฝงความหมาย

“หากฝ่าบาทยังต้องการปลดใต้เท้าจาง ใต้เท้าทั้งหลายจะทำเช่นไร?”

เจ้ากรมขุนนางรีบยืดตัวขึ้นตรง “พวกกระหม่อมทราบดีว่าความสามารถของตนเองมีประโยชน์ ทว่าจนใจที่ไม่อาจช่วยคลายความกังวลให้ฝ่าบาทได้ หากไม่อาจคืนความบริสุทธิ์ให้ใต้เท้าจาง พวกกระหม่อมเป็นขุนนางแล้วจะยังมีประโยชน์อันใดเล่า?”

กล่าวเช่นนี้ก็คือใช้ตำแหน่งขุนนางของตนมาข่มขู่!

พวกเขาส่วนใหญ่อยู่ในตำแหน่งสำคัญ หากลาออกจะต้องนำความยุ่งยากและความไม่พอใจมาไม่น้อยแน่นอน นี่คือการตัดสินใจที่พวกเขาหารือกันนาน เดิมพันว่าจักรพรรดิเหลียนไม่กล้าเสี่ยงเช่นนี้!

บุรุษบนบัลลังก์มังกรหลุบดวงเนตรลง ราวกับกำลังจมลงสู่การใคร่ครวญ

ขุนนางทั้งหลายที่อยู่ภายใต้การนำของเจ้ากรมขุนนางกลั้นใจ คล้ายกำลังรอการมาถึงของชัยชนะ

“พวกเจ้ากล่าวว่าจางฉี่เฉิงเป็นขุนนางใจซื่อมือสะอาดหรือ? เช่นนั้นไม่ทราบว่าทองร้อยตำลึงที่นำออกมาจากห้องลับในจวนของเขามาจากที่ใด?” จักรพรรดิเหลียนแย้มพระโอษฐ์ เมื่อทรงตรัสออกมาเช่นนี้ ใต้เท้าทั้งหลายพลันยืดตัวขึ้นด้วยความสั่นสะท้าน

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อใดกัน เหตุใดพวกเขาจึงไม่รู้?

“เมื่อคืนเจิ้นสั่งให้คนไปค้นบ้านตระกูลจาง จริงดังคาด บ้านตระกูลจางอันเรียบง่าย ดูผิวเผินไม่มีอะไรผิดปกติ กระทั่งเจิ้นก็คิดไม่ถึงว่าใต้ดินจะมีห้องลับใหญ่เพียงนั้นอยู่ งดงามเทียบได้กับสวนบุปผาวังหลังของเจิ้นเลยทีเดียว!”

“…” เมื่อคืน? ค้นบ้าน?! ฝ่าบาทถึงกับทำเช่นนี้โดยไม่ปรึกษาขุนนางแม้แต่น้อย…เห็นได้ชัดว่าต้องการปิดบังสายตาของพวกเขา! กลยุทธ์นี้ของฝ่าบาทจะโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว กระตุ้นความโกรธเกรี้ยวของทุกคนได้ง่ายยิ่งนัก!

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ใต้เท้าทุกคนไม่ทราบก็คือตอนนี้จักรพรรดิเหลียนต้องการกระตุ้นโทสะของทุกคน ให้อำนาจของไท่ซ่างหวงที่ซ่อนตัวอยู่ในราชสำนักนั่งไม่ติดที่จนพากันเผยตัวออกมา! มิเช่นนั้นพระองค์จะหว่านแหเดียวเก็บรวบหมดได้อย่างไร?

“พวกเจ้าเป็นสหายกับเขามานานหลายปี ถึงกับไม่รู้เชียวหรือ? เจิ้นรู้สึกปวดใจยิ่งนัก ในราชสำนักถึงกับมีคนเช่นนี้มากมาย ยอมร่วมลงนามเพื่อเขาเชียว”

“…” เจ้ากรมขุนนางอดไม่ได้ที่จะร่างกายแข็งทื่อ เขารู้สึกลำคอของตนแห้งผาก ไม่ทราบว่าจะกล่าวเช่นไร

“จำได้ว่ายี่สิบปีก่อน ฮองเฮาของเจิ้นก็หายตัวไปในเขตอำนาจของจางฉี่เฉิง”

พระดำรัสนี้ของจักรพรรดิเหลียนราวกับฟ้าผ่ายามกลางคืน ทำให้ใต้เท้าทั้งหลายที่คิดจะใช้การลาออกจากตำแหน่งขุนนางมาข่มขู่พลันต้องสะดุ้งสะท้าน พวกเขาเริ่มรู้สึกได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้ว บางทีสิ่งที่ฝ่าบาทใส่พระทัยไม่ใช่ทองร้อยตำลึง แต่เป็นฮองเฮาพระองค์ก่อน…พระองค์เริ่มคิดบัญชีแล้ว ใต้เท้าจางเป็นหนึ่งในนั้น!

“พวกเจ้าว่านี่นับเป็นการละเลยหน้าที่หรือไม่? ตอนนั้นเจิ้นสามารถเอาความเขาได้แล้ว! แต่เห็นแก่ที่เขาทำประโยชน์ให้แคว้นเหลียนมานานหลายปี แม้ไม่มีผลงานก็มีความลำบาก จนกระทั่งวันนี้เจิ้นใช้กฎหมายอย่างยุติธรรมมาโดยตลอด ไม่ทราบว่าขุนนางที่รักทั้งหลายมีความคิดเห็นอย่างไร?”

ความหมายของจักรพรรดิเหลียนก็คือ พระองค์ปล่อยให้ใต้เท้าจางอยู่ในราชสำนักอย่างปลอดภัยไร้กังวลมานานหลายปี ความเมตตาสิ้นสุดลงแล้ว ต่อให้แพร่ออกไปก็ไม่ถูกผู้คนครหา

“กระ กระหม่อม…” หากฝ่าบาทต้องการพลิกความแค้นเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาอีกครั้ง เช่นนั้นพวกเขา…

ต้องทราบว่าเมื่อปีนั้นพวกเขาก็ทำงานลับๆ ให้ไท่ซ่างหวงไปไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าวันนี้พวกเขาจะนำตัวเองมามอบถึงที่! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ขุนนางบนพื้นทำได้เพียงก้มหน้าลง

ไท่ฝูทอดถอนใจยาว “เชื่อว่าใต้เท้าทั้งหลายคงกังวลเรื่องใต้เท้าจางมานานแล้วกระมัง” เขาเดินไปเบื้องหน้าเจ้ากรมขุนนาง ถือโอกาสที่อีกฝ่ายยังไม่มีปฏิกิริยากใดชิงฎีกามาจากมือ

“ในเมื่อร่วมลงนามถวายฎีกาแล้ว เช่นนั้นฝ่าบาทย่อมต้องให้ความสำคัญ”

“ท่านไท่ฝู นี่ท่าน…” ต้องการให้พวกเขาไม่มีทางถอยเชียวหรือ?

แต่อย่างไรก็หยุดไม่ทันแล้ว ไท่ฝูนำฎีกานั้นขึ้นถวายด้วยตัวเอง ส่งมอบให้ถึงพระหัตถ์จักรพรรดิเหลียน

“เจิ้นปวดใจจริงๆ ในเมื่อขุนนางที่รักทั้งหลายยินดีร่วมฝ่าฟันอุปสรรคกับจางฉี่เฉิง เจิ้นจะทำผิดดต่อความปรารถนาของพวกท่านได้อย่างไร เจิ้นอนุญาตให้พวกท่านเกษียณกลับไปบ้านเกิดได้ก่อนกำหนด ทั้งยังจะมอบบ้านและที่นาให้ทุกท่านได้เพลิดเพลินตามสบาย หลายปีมานี้ลำบากขุนนางที่รักทุกท่านแล้ว”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

อะไรนะ?! ถึงกับ ถึงกับอนุญาตให้พวกเขาลาออกกลับบ้านเกิดอย่างง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ?

“ฝ่าบาท ในมือของกระหม่อมยังมีงานที่ฝ่าบาทมอบหมายอีกมากมายต้องจัดการ เรื่องลาออกไม่นับว่าเร่งด่วน”

“จะไม่เร่งด่วนได้อย่างไรเล่า? ในฎีกาเขียนไว้อย่างชัดเจน หากใต้เท้าจางถูกใส่ร้ายต่อไป พรุ่งนี้พวกเจ้าก็จะมอบคืนตำแหน่งขุนนาง ใต้เท้าเจ้ากรมช่างเต็มไปด้วยความเลือดร้อน ยามนี้แล้วยังไม่ลืมภารกิจในมือ วางใจเถิด เรื่องเหล่านี้ฝ่าบาทสามารถมอบหมายให้ผู้อื่นจัดการได้ หลังจากท่านอัครมหาเสนาบดีหายดีก็สามารถจัดการได้เช่นกัน” ไท่ฝูปรายตามองไปยังเหล่าใต้เท้าผู้มีใบหน้าขาวซีด ทั่วทั้งท้องพระโรงฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศหนักอึ้ง

จักรพรรดิเหลียนลุกขึ้นยืนโดยไร้ซึ่งอารมณ์อันใด “วันนี้แคว้นเหลียนของพวกเราเสียผู้มีความสามารถไปอีกหลายท่าน ดูแล้วเจิ้นคงทำไม่ดีพอ”

“ไม่! ฝ่าบาท กระหม่อมยอมติดตามฝ่าบาท ฝ่าบาทโปรดเรียกคืนพระบัญชาด้วยเถิด!” มีใต้เท้าบางคนรับรู้ได้ถึงความเลวร้ายของเรื่องจึงพากันเอ่ยปากขอร้อง

“ฎีกาที่ถวายขึ้นมาแล้วจะเรียกเก็บคืนได้ที่ไหนกัน? จักรพรรดิตรัสแล้วไม่คืนคำ เด็กๆ ปลดหมวกขุนนางพวกเขา ส่งออกนอกวัง!” จักรพรรดิเหลียนในยามนี้มีพระพักตร์เปลี่ยนไปโดยพลัน เขาไม่ปกปิดเจตนาของตนอีกต่อไป ดวงเนตรอันโหดเหี้ยมเย็นชาปลายมองไปยังทุกคนที่อยู่ที่นั่น ความสงบนิ่งเช่นนั้น ความรู้สึกผิดเช่นนั้น แต่ละสีหน้าล้วนถูกเก็บไว้ในสายพระเนตร

ยังมีคนของไท่ซ่างหวงอีกมากน้อยเพียงใด? เขาไม่เสียดายที่จะแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลากคนเหล่านี้ออกมา!

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท!”

เสียงคร่ำครวญที่เต็มไปด้วยความเสียใจดังก้องท้องพระโรง อย่างไรก็ตามไม่ทันเสียแล้ว จักรพรรดิเหลียนคล้ายเตรียมตัวมานาน หน่วยทหารองครักษ์พากันลากพวกเขาออกไป หายไปในถนนแห่งวังหลวง

“ฝ่าบาท วันนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่มาร่วมประชุมเช้า ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่”

ภายในห้องทรงอักษร ไท่ฝูกำลังวิเคราะห์เรื่องวันนี้กับจักรพรรดิเหลียน

“เมื่อวานพวกเขาทั้งหลายไปที่จวนอัครมหาเสนาบดี หากวันนี้ซือถูเจินเข้าร่วมด้วยคงจัดการไม่ได้ง่ายๆ”

“ฝ่าบาท หรือว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจะเป็นคนของไท่ซ่างหวงจริงๆ?”

จักรพรรดิเหลียนแย้มสรวลเล็กน้อย “เจิ้นก็เห็นกระดาษข้อสอบของเขาเมื่อปีนั้นแล้ว สมเป็นอันดับหนึ่งจริงๆ หลายปีมานี้ความสามารถของเขาล้วนเห็นได้ด้วยตา แต่หากเขาเป็นคนของไท่ซ่างหวงจริงๆ คงไม่ทำเรื่องทรยศเจตนาของไท่ซ่างหวงเช่นนี้ออกมาแน่ ก่อนหน้านี้เขาทำภารกิจเหล่านั้นให้เจิ้น ทั้งหมดล้วนจัดการได้อย่างงดงาม คนผู้นี้อายุยังน้อยแต่กลับมีความฉลาดลึกล้ำ เจิ้นรู้สึกชื่นชมเขายิ่งนัก” หากเขาทำประโยชน์เพื่อหลิงเอ๋อร์ได้ เช่นนั้นคงดียิ่ง

—————————————-

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ไท่ฝู คือตำแหน่งอาจารย์ของจักรพรรดิ