หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 966 ไหวพริบของฮองเฮา

เล่มที่ 33 ตอนที่ 966 ไหวพริบของฮองเฮา

บนถนน สตรีผู้สวมผ้าแพรปิดหน้ากำลังเดินไปเดินมาระหว่างร้านยาต่างๆ

“แม่นาง ต้องขออภัยจริงๆ ร้านเล็กๆ ของพวกเราเดิมทีก็มีห่อสิ่วโอวน้อยอยู่แล้ว แต่ท่านต้องการห่อสิ่วโอวพันปี…คงหาได้แต่ในเมืองใหญ่เท่านั้นขอรับ”

ซูฉินเดินออกมาจากร้านยาด้วยความผิดหวัง นางไม่รู้ว่ามีดวงตาสองคู่กำลังจับจ้องมาที่นางนานแล้ว

บนถนน ในซอยที่มีผู้คนเบาบาง จู่ๆ สตรีด้านหน้ากลับหายไปกะทันหัน

“แปลกจริง คนเล่า? เมื่อครู่เข้ามาแล้วชัดๆ”

“ใช่ ข้าก็เห็นนางเข้าไป ลองหาอีกครั้งเถิด”

บุรุษทั้งสองมองไปรอบด้าน แต่กลับไม่สังเกตเลยว่าสตรีนางนั้นยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาอย่างสงบเงียบ

“พี่ชายทั้งสองกำลังตามหาข้าอยู่หรือ?” จู่ๆ พลันมีเสียงดังขึ้น ทำให้ทั้งสองตกใจจนรีบหันมา พบว่าในดวงตาของสตรีผู้สวมผ้าแพรปิดหน้าเจือไปด้วยรอยยิ้ม มองพวกเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว

ตั้งแต่ที่พวกเขาสองคนลอบตามซูฉิน นางก็รู้ตัวนานแล้ว ฝีมือการสะกดรอยของสองคนนี้ไม่ได้สูงส่งอันใด ซูฉินหยุดฝีเท้าเป็นระยะ พวกเขาถึงกับไม่รู้จักหลบซ่อน ดูถูกนางเกินไปแล้วจริงๆ ทว่าเมื่อเห็นการแต่งตัวของพวกเขากลับคล้ายอันธพาลบนถนน

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ทั้งสองสบตากัน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสตรีเบื้องหน้าไม่ได้รับมือง่ายๆ เช่นที่พวกเขาคิด พลันนั้นจึงแย้มยิ้ม ใช้วิธีการที่พวกเขาคุ้นชิน

“แม่นางกำลังตามหาห่อสิ่วโอวอยู่หรือ?”

“พี่ชายน้อยทั้งสองท่านทราบได้อย่างไร?” ซูฉินแย้มยิ้ม ค่อยๆ ยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อคล้ายจัดอาภรณ์โดยไม่ตั้งใจ สารภาพออกมาเองเช่นนี้ มิใช่ว่าลอบติดตามนางมาตลอดทางหรือไร?

“คือ…พวกเราเพียงเห็นแม่นางมีท่าทางร้อนใจ ท่านต้องรู้ว่าอากาศเช่นนี้ผู้ป่วยมากขึ้นเรื่อยๆ สมุนไพรราคาแพงเช่นนั้นไหนเลยจะตกมาถึงมือชาวบ้านอย่างพวกเรา”

เมื่อซูฉินได้ยินคำพูดของเขากลับรู้สึกสนใจขึ้นมา ต้องทราบว่ามีเพียงอันธพาลบนถนนเท่านั้นจึงจะมีข้อมูลพื้นที่ต่างๆ

เมื่อทั้งสองเห็นแม่นางผู้นี้ยืนฟังเงียบๆ จึงคิดว่านางผ่อนคลายความระมัดระวังลงแล้ว รีบพูดขึ้นด้วยความลำพองใจ

“พวกเราอยู่บนถนน คอยดูว่ามีผู้ร่ำรวยนอกพื้นที่มาหาซื้อสมุนไพรหรือไม่จึงได้เห็นแม่นางไล่ถามไปยังร้านต่างๆ ดังนั้นจึงเสียมารยาทติดตามมาแม่นางมา อย่าได้เข้าใจผิดเป็นอันขาด พวกเราไม่ใช่คนเลวจริงๆ” ทั้งสองกล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ซูฉิน

นางพบโลกมามาก รู้ว่าสองคนนี้ไม่ได้มีวรยุทธ์สูงส่งอันใด ซูฉินตัดสินใจสืบข่าวจากพวกเขา

“ข้ามีสหายป่วยหนัก ต้องการห่อสิ่วโอวพันปีอย่างเร่งด่วน ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านรู้หรือไม่ว่าในเมืองอำเภอแห่งนี้ผู้ใดมีห่อสิ่วโอวอยู่ในมือ ไม่ว่าต้องจ่ายเงินเท่าใดล้วนไม่เป็นปัญหา”

“มีๆๆ! บังเอิญเพียงนี้เชียว ไม่นานมานี้เถ้าแก่ของพวกเราเพิ่งได้ห่อสิ่วโอวมาต้นหนึ่ง กำลังคิดจะขายไปในราคาแพงพอดี ไม่น่าว่าแม่นางอาจพูดคุยกับเขาได้!” ทั้งสองเห็นซูฉินติดกับจึงยิ้มอย่างลำพองใจ “แม่นางมากับพวกเรามาเถิด โปรดวางใจ เถ้าแก่ของพวกเราเป็นคนดียิ่ง!”

แม่นางผู้นี้มีผิวขาวเนียนนวล แตกต่างจากสตรีในเมืองอำเภอ เห็นได้ชัดว่าภายใต้ผ้าแพรมีความงดงามเช่นไรอยู่

พวกเขาพบสตรีมามาก มั่นใจว่าแม่นางเบื้องหน้าจะต้องเป็นคนงามแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนนอกพื้นที่ จะมีพื้นเพฐานะอันใดได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้ร่ำรวยเงินทอง ผู้อยู่เบื้องหลังของพวกเขามีอำนาจมากมาย สามารถสนับสนุนพวกเขาได้เต็มกำลัง

“เช่นนั้นหรือ? เช่นนั้นตอนนี้เถ้าแก่ผู้นั้นอยู่ที่ใดเล่า?”

“แม่นางมากับพวกเราเถิด เชื่อว่าเถ้าแก่จะต้องยินดีที่ได้พบแม่นางเป็นแน่”

ซูฉินแย้มยิ้ม จากนั้นจึงเดินตามไปอย่างเงียบงัน

อย่างไรก็ตาม ตลอดทางที่เดินตามพวกเขาไปล้วนเป็นถนนหนทางที่ครึกครื้น ผู้ผ่านไปมารอบด้านล้วนเป็นบุรุษ ในยามที่ซูฉินเดินเข้าไปพบว่ามีสายตาแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนจับจ้องมาบนร่างของนาง

“ที่นี่มิใช่…” ในที่สุดสตรีก็หยุดฝีเท้าลง บุรุษข้างกายผู้หนึ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แม่นางอย่ากลัวไป ยามปกติเถ้าแก่ของข้ามิได้มีความสนใจอันใดจึงชอบมาเที่ยวเล่นที่นี่ หอนางโลมเบื้องหน้านี้เป็นหอนางโลมที่เถ้าแก่พวกเรามักมาเป็นแขก ปกติชอบคุยธุรกิจด้านใน ล้วนนัดแขกมากินดื่มด้วยกันในห้อง…”

เขามองสำรวจซูฉินด้วยสายตาคลุมเคลือ ต้องทราบว่าเมื่อเข้ามาบนถนนแห่งนี้นับเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาอย่างใหญ่หลวง สตรีอ่อนแอเพียงผู้เดียวคิดจะหนีออกจากน้ำมือของพวกเขาได้หรือ? เพียงแค่ตะโกนเบาๆ คนของพวกเขาก็จะวิ่งเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ

“ฮ่าๆ แม่นางไม่จำเป็นต้องกังวล พวกเราล้วนทำธุรกิจอย่างตรงไปตรงมา เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้สูงศักดิ์เช่นแม่นางต้องการคุยธุรกิจกับเถ้าแก่ของพวกเรา” ความหมายของเขาก็คือนี่เป็นครั้งแรกที่มีสตรีต้องการทำธุรกิจกับพวกเขา ดังนั้นสถานที่จึงมิอาจเปลี่ยนแปลง

ซูฉินหน้าไม่เปลี่ยนสี ตอนนี้สิ่งที่นางอยากรู้ที่สุดก็คือเถ้าแก่ที่พวกเขาพูดถึงมีห่อสิ่วโอวจริงหรือไม่

สะใภ้แสนดีของนางยังนอนอยู่บนเตียง นี่เป็นสิ่งที่นางทำได้ในตอนนี้

“โอ้ สินค้าคราวนี้…” อย่างไรก็ตามเมื่อมาถึงประตูหลังของหอนางโลม กลับพบบุรุษอีกสองคนเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นรีบเอ่ยปากหยุดไว้โดยพลัน

“กล่าววาจาเหลวไหลอันใด? แม่นางท่านนี้มาคุยธุรกิจกับเถ้าแก่ของพวกเรา ธุรกิจตรงไปตรงมา!”

เขาส่งสายตาเตือนไม่ให้อีกฝ่ายพูดจาเหลวไหลจนทำให้ปลาตัวใหญ่ที่ได้มาไม่ง่ายตัวนี้ตกใจจนหนีไป

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ฮ่าๆๆ ใช่ๆๆ จะคุยธุรกิจก็ควรมาสถานที่เช่นนี้จึงจะประสบความสำเร็จ!” คนผู้นั้นจ้องมองซูฉินด้วยสายตาแวววาวราวกับต้องการมองทะลุผ้าแพรของนางอย่างไรอย่างนั้น เพียงมองบรรยากาศบนร่างก็สมควรเป็นคนงามอันดับต้นๆ ได้แล้ว

“แม่นาง เชิญด้านใน”

เดินเข้าประตูหลัง พบลานเรือนสะอาดสะอ้านแห่งหนึ่ง สาวใช้หลายนางกำลังทำความสะอาดอยู่ด้านใน

ผู้นำทางพานางไปยังหอสูง ผลักประตูเข้าไปยังห้องหนึ่ง “แม่นางโปรดรอที่นี่สักครู่ พวกเราจะไปเชิญเถ้าแก่มาพบ”

แม้กล่าวว่าเป็นห้อง แต่ดูคล้ายห้องแต่งตัวของสตรี ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นแป้งผัดอันเข้มข้น บนพื้นมีเอี๊ยมถูกทิ้งเรี่ยราดอยู่ตัวหนึ่ง

ซูฉินขมวดคิ้ว ประตูห้องที่อยู่ด้านหลังถูกปิดจนแน่น ในห้องแห่งนี้ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง…

ในใจเกิดความผิดหวังอันยากจะปกปิด ดูท่าทางพวกเขาคงเป็นอันธพาลธรรมดาเท่านั้น

ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมา

ประตูถูกผลักออกอย่างแรง บุรุษผู้มีร่างกายอ้วนท้วมสมบูรณ์เดินเข้ามา ในมือถือห่อบางอย่างที่ใช้ผ้าแพรสีทองห่อเอาไว้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ถูกผ้าแพรปกปิดไปกว่าครึ่งของซูฉินก็หันไปถลึงตาใส่บุรุษทั้งสองที่อยู่ด้านหลังอย่างไม่พอใจ

“มิใช่กล่าวว่าเป็นสาวงามโดดเด่นหรือไร? พวกเจ้ากล้าหลอกข้าหรือ?”

“ไม่ๆๆ เถ้าแก่ จะต้องเป็นคนงามแน่นอน!” ทั้งสองไม่ได้ปกปิดบรรยากาศน่ารังเกียจทั่วทั้งร่างของตนอีกต่อไป ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “นายท่านดูร่างกายทรงเสน่ห์นั่นเถิด ต่อให้เป็นสินค้าชั้นยอดของเมืองอำเภอของพวกเราก็ไม่มีรูปร่างงดงามเช่นนี้!”

เช่นนั้นหรือ? บุรุษหรี่ตามอง สำรวจร่างกายของซูฉินอย่างละเอียด เมื่อดูเช่นนี้นับว่าเป็นอย่างที่พูดจริงๆ

“เอาล่ะ ถอยออกไป อย่ารบกวนเรื่องดีๆ ของนายท่านเช่นข้า”

“ขอรับๆๆ นายท่านดื่มด่ำให้ดีนะขอรับ”

ประตูปิดลงอีกครั้ง เหลือเพียงบุรุษร่างใหญ่อยู่ในห้อง เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ซูฉิน บนใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“คนงาม เจ้าถอดก่อนหรือข้าถอดก่อนดีเล่า?”

ซูฉินยิ้ม มองไปยังบุรุษวัยสามสิบต้นๆ “คุณชายเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงมาคุยธุรกิจเท่านั้น ได้ยินว่าคุณชายมีห่อสิ่วโอวพันปีหรือ?”

“โอ้ เจ้าก็รู้เช่นนั้นหรือ” เขายื่นมือออกไปตบห่อสัมภาระข้างกาย “ข้าซื้อห่อสิ่วโหวราคาแพงมาต้นหนึ่งจริงๆ คิดจะเอามันไปกำนัลให้คนเบื้องบน”

“คุณชายขายเท่าไร?”

อะไรนะ? นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบคนที่ถูกขังอยู่ในห้องแล้วยังต่อรองราคากับเขาได้อย่างนิ่งเรียบเช่นนี้

“คนงาม ไม่รู้หรือว่าตนเองตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร?”

ตอนนี้เอง ซูฉินขยับเล็กน้อย หยิบทองก้อนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของนาง

“ข้ามาเจรจาธุรกิจด้วยความบริสุทธิ์ใจ ต้องการเพียงห่อสิ่วโอวต้นนั้น” สายตาของนางแปรเปลี่ยนไปเย็นชาและคมกริบ ไม่มีท่าทางยิ้มแย้มเช่นเมื่อครู่นี้แม้แต่น้อย

เมื่อบุรุษเห็นทองก้อนนั้นดวงตาพลันแวววาว คิดไม่ถึงว่าสตรีที่แต่งกายธรรมดาเช่นนี้ เมื่อลงมือขึ้นมาจะใจกว้างเปิดเผย หรือฐานะของนางจะไม่ธรรมดา?

แต่ว่า…

บุรุษผู้มีใจเต็มไปด้วยราคะย่อมไม่เคยคิดถอยหลัง มิสู้ให้เขาเสพสุขเสียก่อน อีกสักครู่ค่อยเจรจาธุรกิจก็ยังไม่สาย ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อถึงตอนนั้น…คนเขาก็ต้องการ เงินเขาก็ต้องการ!

“คนงาม ยืนไม่เมื่อยหรือ? พวกเราค่อยๆ คุยกันที่เตียงเถิด…”

บุรุษหัวเราะ จากนั้นจึงเริ่มปลดอาภรณ์

ดวงตาของซูฉินเย็นยะเยือก ในเมื่อพูดดีๆ เขาไม่ฟัง เช่นนั้นก็อย่ามาตำหนิที่นางไม่เกรงใจ

ประกายสีเงินส่องสว่าง ในห้องพลันเกิดเสียงร้องโอดครวญ

บุรุษสองคนที่ยืนรอปรนนิบัติอยู่ด้านนอกสบตากันด้วยความตื่นตะลึง ด้านในรุนแรงเพียงนี้เชียวหรือ? แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ฮ่าๆๆ ไม่รู้ว่าหลังจากเสร็จกิจ เถ้าแก่จะตบรางวัลให้พวกเขาเช่นไร!

ปังๆๆ ในห้องมีเสียงเคาะประตูดังแว่วมา

“เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ปังๆๆ…ไม่มีเสียงตอบรับอันใด แต่เสียงเคาะประตูกลับดังรุนแรงยิ่งขึ้น

บางอย่างไม่ถูกต้องแล้ว! พวกเขาสองคนรู้เรื่องไม่น้อย รีบผลักประตูเข้าไป คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เบื้องหน้ากลับดำมืด สูญเสียสติสัมปชัญญะลงไปนอนกองกับพื้นโดยพลัน

“อา! เด็กๆ! แย่แล้ว! แย่แล้ว!”

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ในหอนางโลมมีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังแว่วมา ในตอนที่ทุกคนมาถึง บริเวณประตูมีอันธพาลสองคนนอนสลบไสลไม่ได้สติ ในห้อง บุรุษร่างอ้วนท้วมมีน้ำลายฟูมปาก นั่งอยู่บนพื้น ในฝ่ามือมีอาวุธลับปักอยู่ ไหนเลยจะมีเงาร่างของแม่นางผู้นั้นอยู่อีก

…

“ฮองเฮา ไปที่ใดมาหรือ?”

ภายในโรงเตี๊ยม เมื่อฮูหยินอวิ๋นเห็นซูฉินเดินเข้ามาจากด้านนอกจึงวางใจลงได้

ซูฉินแย้มยิ้ม ในมือของนางมีห่อสีทองเพิ่มขึ้นมาห่อหนึ่ง

“มิใช่นายท่านอวิ๋นกล่าวว่าต้องการห่อสิ่วโอวพันปีหรือ? วันนี้โชคดียิ่งนัก ข้าหาพบจนได้” นางเปิดห่อออกดู ด้านในมีห่อสิ่วโอวงดงามอยู่ต้นหนึ่ง

ฮูหยินอวิ๋นดวงตาเปล่งประกาย “มิใช่กล่าวกันว่าในเมืองอำเภอเช่นนี้ไม่มีสมุนไพรราคาแพงหรือ? ฮองเฮาไปได้มาจากที่ใด?”

นางไม่เข้าใจประกายที่ไหลเวียนในดวงตาของซูฉิน อีกฝ่ายทำเพียงหัวเราะเบาๆ “ได้มาจากสหายผู้หนึ่ง ไม่เสียเงินแม้แต่ตำลึงเดียว”