หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 969 เขามีอาการป่วยลับๆ

เล่มที่ 33 ตอนที่ 969 เขามีอาการป่วยลับๆ

หลานอวิ๋นมองเครื่องประดับทั้งร่างของนาง ดูแล้วคล้ายอดรนทนไม่ไหวอยากเอาเครื่องประดับทั้งหมดที่มีมาสวมใส่อยู่บนร่างอย่างไรอย่างนั้น พลันนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา “ไม่ซื้อ”

ไม่ซื้อ? นี่หมายความว่าอย่างไร

หนานฟางเยี่ยนขมวดคิ้วงาม “กล่าวไร้สาระอันใด คุณหนูเช่นข้าถามว่าเจ้าคือผู้ใด? คิดจะขโมยของล้ำค่าจากตระกูลหนานของพวกเราเช่นนั้นหรือ?”

อย่างไรก็ตาม บุรุษบนต้นไม้กลับไม่สนใจนาง ใช้สายตาหยอกล้อมองสำรวจไปยังหนานฟางเยี่ยนที่อยู่ด้านล่าง ดรุณีน้อยผู้นี้กระทืบเท้าด้วยความโกรธเกรี้ยว “คุณหนูเช่นข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่!” การเคลื่อนไหวเช่นนี้ทำให้เครื่องประดับบนร่างกระทบกันจนเกิดเสียงดังแว่วมา

ประเดี๋ยวก่อน…หนานฟางเยี่ยนราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางก้มหน้าลงมองเครื่องประดับบนร่างตน เข้าใจความหมายของหลานอวิ๋นได้โดยพลัน

ใบหน้าอดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ “เจ้า เจ้ากำลังกล่าวว่าคุณหนูเช่นข้าเป็น…”

“หรือมิใช่ร้านขายเครื่องประดับเล่า?” หลานอวิ๋นกระโดดลงมา ในมือของเขาจับนกพิราบสื่อสารเอาไว้ตัวหนึ่ง

“ไร้สาระ นี่คือถิ่นของข้า ไม่อนุญาตให้เจ้าพูดแย่ๆ! นี่เจ้าขโมยของหรือ? เอาคืนมาให้ข้า!” นางยื่นมือไปทางนกพิราบสื่อสารที่อยู่ในมือของหลานอวิ๋น คิดไม่ถึงว่าบุรุษผู้นี้กลับสะบัดมือครั้งหนึ่ง นกพิราบที่เดิมยังอยู่นิ่งกลับดุร้ายขึ้นมา บินรอบหนานฟางเยี่ยน เริ่มจิกเครื่องประดับบนศีรษะนาง

“อา! เจ้านกสารเลวนี่ ออกไป! ออกไปเสีย!”

ดรุณีน้อยหลบด้วยความตกใจ ยื่นมือออกไปสกัดกั้นการโจมตีของนกพิราบ ไม่ทันไรก็มีขนนกกระจายทั่วฟ้า

หลานอวิ๋นยิ้ม แม่นางน้อยจากที่ใดกันจึงได้น่าแกล้งเพียงนี้ เขาผิวปากครั้งหนึ่ง นกพิราบตัวนั้นบินลงมายืนเกาะไหล่เขาอย่างเชื่อฟัง ปากยังส่งเสียงร้องกรุ๊กๆ ออกมา

ตอนนี้หลานหลิงจึงค่อยพบว่าบนร่างของนางมีขนนกพิราบสื่อสารตัวนั้นติดอยู่ นางยืนอยู่ด้วยสภาพน่าอนาถ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลานอวิ๋นทำให้นางอับอายจนหน้าแดง

“เจ้า เจ้าถึงกับกล้าหัวเราะเยาะคุณหนูเช่นข้าเชียวหรือ?!”

“มิใช่ว่าเจ้ากล่าวว่านกพิราบสื่อสารตัวนี้เป็นของพวกเจ้าหรือไร? เหตุใดจึงไม่ฟังคำสั่งเจ้าเล่า? หรือจะกล่าวว่าขอเพียงเป็นนกที่อยู่ในพื้นที่ตระกูลหนานของพวกเจ้าก็ล้วนเป็นของพวกเจ้าทั้งหมด?” หลานอวิ๋นยื่นมือออกไปหยอกล้อนกพิราบสีขาวด้วยท่าทีสบายๆ การกระทำเช่นนี้ทำให้หนานฟางเยี่ยนโกรธจนขบฟัน

“เจ้าๆๆ…”

กรุ๊กๆ…

หลานอวิ๋นโบกมือครั้งหนึ่ง นกพิราบตัวนั้นพลันสยายปีกบินขึ้นฟ้า ไม่นานก็หายไปจากสายตาของพวกเขา

“ไม่อนุญาตให้ไป! คุณหนูเช่นข้าจะจับมันมาทำนกย่างให้ได้”

หลานอวิ๋นคาดเดาฐานะของสตรีนางนี้ได้แล้ว แต่งตัวล้ำค่าเลิศหรูเช่นนี้ ทั้งยังนิสัยหยิ่งยโส นอกจากองค์หญิงน้อยแห่งตระกูลหนานหนานฟางเยี่ยนแล้วยังจะมีผู้ใดอีก?

เขาส่ายศีรษะเบาๆ จากนั้นจึงหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องของตน

“นี่! ที่นี่คือเคหาสน์ตระกูลหนานของพวกเรา เจ้าจะเดินไปไหนตามใจได้อย่างไร? กลับมา คุณหนูเช่นข้ายังพูดกับเจ้าไม่จบ!”

“อา คุณหนูขอรับ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่…”

พ่อบ้านชราได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจึงตามมา เห็นหนานฟางเยี่ยนกำลังเดินตามหลังของหลานอวิ๋นพลางเอ่ยปากด่า ทำให้เขาตกใจ รีบดึงนางไว้ “คุณหนู แขกท่านนี้เป็นคุณชายใหญ่เชิญมา ท่านอย่าทำให้บ่าวลำบากใจเลยขอรับ!”

“แขก?” หนานฟางเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ข้าไม่สนใจ เมื่อครู่เขาแกล้งข้า! คุณหนูเช่นข้าต้องการให้เจ้าไล่เขาออกไป!”

“นี่…”

หลานอวิ๋นหยุดยืนอยู่บริเวณประตู หันศีรษะกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาไม่ปรากฏความโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย ทำเพียงมองดรุณีน้อยไร้เหตุผลพลางแย้มยิ้ม แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาบนร่างของเขาทำให้รอยยิ้มดูอบอุ่นขึ้นหลายส่วน

เด็กคนนี้หยิ่งยโสไปบ้าง แต่ก็มีส่วนคล้ายหลานหลิง เชื่อว่ายามปกตินายน้อยตระกูลหนานคงถูกรังแกไม่น้อย

“เจ้า เจ้ายิ้มอันใด? ไม่ได้ยินหรือว่าคุณหนูเช่นข้าต้องการให้เจ้าออกไป? แต่หากเจ้ากล่าวขออภัยข้าสามครั้ง ไม่แน่ว่าข้าอาจจะให้อภัยเจ้าอย่างใจกว้างก็เป็นได้!” ต้องทราบว่าตระกูลหนานของพวกเขาร่ำรวยยิ่งใหญ่ แขกสูงส่งเช่นไรล้วนมีมาทั้งสิ้น มิใช่ว่าล้วนมาขอร้องพวกเขาหรอกหรือ มีอะไรต้องรับรองให้ดีกันเล่า

“ขออภัย ขออภัย ขออภัย”

ไหนเลยจะรู้ว่าบุรุษข้างประตูกลับหัวเราะออกมาแล้วกล่าวขึ้นสามครั้งจริงๆ หนานฟางเยี่ยนชะงักไป “เจ้า เหตุใดเจ้าจึงไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้?!”

“ผู้น้อยขออภัยไปแล้ว มิใช่คุณหนูกล่าวว่าจะให้อภัยผู้น้อยหรือ?”

หลานอวิ๋นคิดถึงการทะเลาะกันเช่นนี้ยิ่งนัก ไม่รู้ว่าตอนนี้หลานหลิงกำลังทำอะไรอยู่ จะกลับไปที่ตระกูลหลานแล้วหรือยังอยู่ที่จวนตระกูลกงซุน?

จู่ๆ หนานฟางเยี่ยนพลันไม่รู้ว่าควรจะกล่าวเช่นไรดี นางคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำตามเจตนาของนางโดยไร้ซึ่งการต่อต้านเช่นนี้จึงรู้สึกหมดสนุกจริงๆ

“หึ คุณหนูเช่นข้าเปลี่ยนใจแล้ว พ่อบ้านไล่เขาออกไป!”

“เยี่ยนเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท!”

ขณะนั้นเองด้านหลังมีเสียงจนใจดังแว่วมา ทุกคนหันไป พบบุรุษรูปงามกำลังเดินเข้ามา พยักหน้าทักทายหลานอวิ๋นเล็กน้อย

“พี่ใหญ่! เขา เขารังแกเยี่ยนเอ๋อร์!”

หนานฟางเยี่ยนยื่นมือชี้ไปทางหลานอวิ๋นผู้บริสุทธิ์พลางกล่าวราวกับสมเหตุสมผลเสียเต็มประดา

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง หนานฟางเฟยจึงรู้ว่าน้องสาวของตนสร้างความยุ่งยากให้แม่ทัพหลานไม่น้อย พลันนั้นจึงรีบยื่นมือออกไปลูบหัวนางเบาๆ “มีแต่เจ้ารังแกผู้อื่น ไหนเลยจะถึงคราวผู้อื่นรังแกเจ้า? สหายหลานท่านนี้เป็นสหายของพี่ใหญ่ เจ้าอย่าก่อเรื่องเลย”

สหาย? หนานฟางเยี่ยนหรี่ตามองหนานฟางเฟยด้วยความสงสัย ส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาจากปาก “พี่ใหญ่มีสหายตั้งแต่เมื่อใด…”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมา ภายในลานเรือนพลันจมลงสู่ความกระอักกระอ่วน

หลานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะยิ้ม ต้องทราบว่านี่คือลักษณะพิเศษของตระกูลหนาน เนื่องจากพวกเขาไม่จำเป็นต้องขอร้องผู้อื่น การคบสหายจึงอาศัยเพียงความชอบใจเท่านั้น แต่คนส่วนใหญ่เข้าใกล้ตระกูลหนานเพราะมีเป้าหมายแฝง ทำให้นายท่านตระกูลหนานไม่มีสหายมากนัก คนเหล่านั้นเรียกได้ว่าเป็นคู่ค้าเท่านั้น

หนานฟางเฟยไอออกมาเบาๆ “พ่อบ้าน ส่งคุณหนูกลับเรือน”

“ขอรับๆ”

“พี่ใหญ่…” หนานฟางเยี่ยนพองแก้มอย่างไม่พอใจ จากนั้นจึงหันไปถลึงตาใส่หลานอวิ๋น “หึ”

เมื่อเห็นดรุณีน้อยผู้นั้นถูกพาออกไป หนานฟางเฟยจึงเกาศีรษะอย่างจนใจ “แม่ทัพหลาน ขออภัย น้องสาวข้าถูกตามใจจนเคยตัวแล้ว”

“ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไร คุณหนูหนานน่ารักจริงๆ”

อย่างไรก็ตาม บริเวณซุ้มประตูโค้ง พ่อบ้านชรายังตามติดอยู่ข้างกายหลานหลิง ทว่าเมื่อดรุณีน้อยผู้นี้ออกมาจากลานเรือนก็หลบอยู่ที่มุมกำแพงเพื่อแอบฟังบทสนทนาภายใน ไม่ว่าพ่อบ้านชราจะลากดึงเช่นไรก็ไม่ยอมขยับ

น่ารัก? หึ…อย่าคิดว่ากล่าวเช่นนี้แล้วคุณหนูเช่นข้าจะให้อภัยเขา!

แม้ว่าหนานฟางเยี่ยนจะพองแก้ม แต่อารมณ์กลับดีขึ้นเล็กน้อย ช่างเถิด เห็นว่าบุรุษผู้นี้มีสายตาเฉียบแหลม วันนี้ปล่อยเขาไปก็แล้วกัน

“พี่ใหญ่?”

ศีรษะเล็กๆ ยื่นออกมา มองไปในห้องของหนานฟางเฟย

บุรุษข้างโต๊ะได้สติกลับมา แย้มยิ้มอย่างจนใจ “เล่นพอแล้วหรือไม่?”

“หึ ทั้งๆ ที่เป็นเขารังแกข้าก่อนแท้ๆ! แล้วยังให้นกพิราบนั่นมาจิกหัวเยี่ยนเอ๋อร์อีก เขามันพวกสารเลว!” หนานฟางเยี่ยนก้าวออกมา ในมือถือภาพวาดเอาไว้ม้วนหนึ่ง

“พี่ใหญ่ เดาสิว่าเยี่ยนเอ๋อร์นำของขวัญอันใดกลับมาให้ท่าน?”

“หากมิใช่ภาพอักษรก็เป็นของเล่นแปลกๆ กระมัง”

ในดวงตาของหนานฟางเยี่ยนมีประกายไหลผ่าน จากนั้นจึงยื่นม้วนรูปภาพในมือไปให้ “พี่ใหญ่รีบเปิดออกดูเถิด ชอบหรือไม่?”

แม้น้องสาวคนนี้จะซุกซนตั้งแต่เด็ก ทว่านิสัยดั้งเดิมเป็นคนดีทั้งยังติดเขามาก หนานฟางเฟยรับม้วนรูปภาพในมือมาเปิดออกดู เดิมทีคิดจะกล่าวว่าชอบออกไป แต่ในยามที่ภาพของสตรีนางนั้นสะท้อนเข้าสู่ม่านสายตา ท่าทีของหนานฟางเฟยกลับเคร่งขรึมลง “นี่คือผู้ใด?”

หนานฟางเยี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ต้องทราบว่าก่อนหน้านี้ยังไม่ทันเปิดของขวัญออกดูพี่ใหญ่ก็จะกล่าวว่าชอบออกมาแล้ว นางรอคำตอบนี้อยู่ คิดไม่ถึงว่าคราวนี้พี่ใหญ่กลับระมัดระวังเพียงนี้

“นี่คือสหายที่เยี่ยนเอ๋อร์พบที่เจียงหนาน ใจกว้างเปี่ยมคุณธรรม รูปร่างหน้าตาก็ไม่เลว พี่ใหญ่ไม่ชอบเช่นนี้หรือ?”

หนานฟางเฟยราวกับคาดเดาแผนการของอีกฝ่ายได้แล้วจึงรีบเก็บม้วนรูปภาพนั้นไป “นี่คือของขวัญของเจ้าหรือ?”

“ใช่แล้ว เยี่ยนเอ๋อร์คิดว่าตอนนี้พี่ใหญ่ไม่ขาดแคลนสิ่งใด ขาดเพียงพี่สะใภ้รูปงามเท่านั้น! คุณหนูซูท่านนี้ไม่เลวเลย ยิ่งไปกว่านั้นนางยังชื่นชมพี่ใหญ่มากด้วย ตระกูลซูก็นับว่ามีหน้ามีตาที่เจียงหนาน ไม่ต้องเป็นห่วงว่าพวกเขาจะมาวุ่นวายกับทรัพย์สินตระกูลหนานของพวกเรา พี่ใหญ่ไม่เชื่อสายตาของเยี่ยนเอ๋อร์หรือ?”

คิดไม่ถึงว่าวันนี้ แม้แต่น้องสาวตัวน้อยก็ยังถามเขาเรื่องแต่งงาน

“เจ้าว่างเช่นนี้ มิสู้แต่งออกไปให้เร็วเสียหน่อยเป็นอย่างไร”

“เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่ง แต่พี่ใหญ่ไม่แต่ง ไหนเลยเยี่ยนเอ๋อร์จะมีอารมณ์แต่งงาน?” หนานฟางเยี่ยนเปิดม้วนรูปภาพออกอีกครั้ง “พี่ใหญ่ดูให้ดีเถิด คุณหนูซูท่านนี้เป็นคนงามที่หาได้ยากยิ่ง ศาสตร์ทั้งสี่ล้วนล้ำเลิศ กิริยาวาจางดงาม ทั้งยังดีกับเยี่ยนเอ๋อร์มากด้วย!”

หนานฟางเฟยไม่สนใจนางอีก เดินตรงไปนั่งลงด้านข้าง จิบชาไปเงียบๆ

ไม่นานดรุณีน้อยก็เงียบลง ใช้สายตาสงสัยมองสำรวจบุรุษข้างโต๊ะ เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยเอ่ยออกมาอย่างกังวล “หรือพี่ใหญ่มีอาการป่วยอันใดซ่อนอยู่?”

พรวด!

หนานฟางเฟยอดไม่ได้ที่จะพ่นน้ำชาออกมา “แค่กๆ เจ้าเด็กนี่ กล่าววาจาเหลวไหลอันใดกัน?

“หากมิใช่ว่ามีอาการป่วยลับๆ หรือว่า…มีรสนิยมแปลกๆ อันใด? เยี่ยนเอ๋อร์ได้ยินว่าคุณชายบางคนเห็นสาวงามมามากจึงเปลี่ยนไปมองชายงาม พี่ใหญ่คงไม่เป็นเหมือนพวกเขากระมัง? เช่นนั้นไม่ได้ เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ยอม! ตระกูลหนานยังหวังให้พี่ใหญ่มีลูกหลานสืบไป!”

“…” เด็กคนนี้นี่ยิ่งพูดก็ยิ่งเลอะเทอะจริงๆ “ข้าเพียงไม่มีกะจิตกะใจคิดเรื่องนั้น”

“เช่นนั้นเยี่ยนเอ๋อร์หาหมอมาตรวจพี่ใหญ่ดูเสียหน่อยเป็นอย่างไร ผู้อื่นรับอนุภรรยาไปแล้วหลายคน แต่กระทั่งตอนนี้ข้างกายของพี่ใหญ่ก็ยังไม่มีกระทั่งสาวใช้ข้างห้อง คนงามเช่นไรท่านพ่อล้วนมองหาให้พี่ใหญ่ทั้งนั้น นี่ไม่ปกติจริงๆ…”

ถึงกับถูกน้องสาวแท้ๆ ของตนเองใช้สายตาเช่นนี้มองสำรวจ หนานฟางเฟยยากจะบรรยายอารมณ์ของตนในตอนนี้จริงๆ

“ดูท่าทางการไปเที่ยวเจียงหนานคงทำให้เจ้าได้ความรู้ไม่น้อย วันหน้าก็ออกจากเคหาสน์ให้น้อยหน่อยแล้วกัน!”

กล่าวจบบุรุษก็ลุกขึ้นยืน ลากดรุณีน้อยผู้กลัวใต้หล้าไม่วุ่นออกไปโยนไว้ด้านนอก “ห้ามกล่าวกับผู้อื่นว่าพี่ใหญ่มีอาการป่วยลับๆ หรือมีรสนิยมแปลกๆ อีก เข้าใจหรือไม่? มิเช่นนั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่”

หนานฟางเฟยยื่นมือออกไปเคาะหน้าผากนวลของอีกฝ่าย จากนั้นจึงปิดประตูเสียงดัง กระทั่งม้วนรูปภาพก็ถูกกันไว้นอกห้อง

ความไม่สบายใจในใจของหนานฟางเยี่ยนเพิ่มมากขึ้น พี่ใหญ่เน้นย้ำเช่นนี้ หรือตนจะเดาถูกจริงๆ …