หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 975 การกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ

เล่มที่ 33 ตอนที่ 975 การกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ

เฟิ่งหลิงยิ้มเล็กน้อย “เข้ามา”

เขารู้ว่าคุณชายตระกูลหนานเป็นห่วงอวิ๋นซู เรื่องนี้เขาไม่รู้สึกมีอคติแม้แต่น้อย กลับรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ทุกคนล้วนมีสิทธิ์ที่จะชอบคนผู้หนึ่ง มีคนยอมทำดีเพื่อซูเอ๋อร์ของเขา หากเป็นไปได้วันหน้าจะต้องหาโอกาสตอบแทนแน่นอน

สาวใช้นางนั้นก้าวเข้ามาเปลี่ยนเป็นเครื่องนอนใหม่ให้พวกเขาแล้วจึงถอยออกไป

“คุณชายตระกูลหนานใส่ใจจริงๆ”

ในดวงตาของอวิ๋นซูเจือไปด้วยความรู้สึกผิด “ครั้งนี้สร้างความยุ่งยากให้ตระกูลหนานแล้วจริงๆ หากเป็นไปได้ พวกเรารีบไปเสียหน่อยเป็นอย่างไร?”

“ซูเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากให้พวกเขาเข้ามาพัวพัน ตระกูลหนานมีฐานะร่ำรวยอำนาจใหญ่โต กระทั่งจักรพรรดิยังต้องไว้หน้าเขาสามส่วน ข้าคิดว่าหากไท่ซ่างหวงมีใจระแวง เขาคงไม่ปล่อยให้ตระกูลหนานพัฒนามาจนถึงทุกวันนี้เป็นแน่ ยิ่งกว่านั้นก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่ ดังนั้นตอนนี้จึงไม่อันตราย”

คงเป็นเพราะหลายปีก่อนหน้านี้ตระกูลหนานและราชวงศ์มีความสัมพันธ์สนิทชิดเชื้อต่อกัน มีสตรีตระกูลหนานไม่น้อยเข้าวังไปเป็นสนม ทำให้มีช่วงเวลาแห่งเกียรติยศอยู่ครู่หนึ่ง สร้างผลประโยชน์อันใหญ่หลวงให้แก่ตระกูลหนานจนกลายเป็นอำนาจและทรัพย์สินมากมายในวันนี้ กระทั่งภายหลังสตรีตระกูลหนานที่เข้าวังมีน้อยลงเรื่อยๆ จนวันนี้กลายเป็นมีความสัมพันธ์เบาบางกับราชวงศ์ รักษาฐานะเป็นกลางเอาไว้

“ซูเอ๋อร์ วันนี้อากาศไม่เลวเลย มิสู้พวกเราไปเดินเล่นที่สวนบุปผาข้างๆ เป็นอย่างไร?”

ถึงอย่างไรพวกเขาก็มาเพื่อหลบภัย เคลื่อนไหวได้ในขอบเขตจำกัด

ไม่ได้พบแสงอาทิตย์อันงดงามเช่นนี้มานานแล้ว บางทีคงเป็นเพราะเคหาสน์ตระกูลหนานอยู่ในภูเขาลึก บรรยากาศที่นี่จึงสดชื่นเป็นพิเศษ

ทั้งสองเดินเล่นกันอยู่ในสวนบุปผา บุรุษงามเสียจนทำให้ดอกไม้สดใหม่สูญเสียสีสัน ยามที่เขามองไปยังสตรีข้างกาย ในดวงตาจะเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง เพียงได้เห็นก็ทำให้ผู้คนจมลงสู่ความรู้สึกรักใคร่อันยากจะปกปิดของพวกเขาแล้ว

ส่วนสตรีนางนั้นมีใบหน้าสุขุม บรรยากาศสบายๆ แม้ไม่ได้งดงาม แต่ทุกรอยยิ้มของนางล้วนสงบนิ่งประหนึ่งสายน้ำ ให้ความรู้สึกอบอุ่นอันยากจะอธิบาย

อวิ๋นซูมองไปยังหมู่มวลบุปผาอันงดงาม แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาเกิดเป็นสีสันหลากหลาย ราวกับความงามกำลังเต้นระบำอยู่ก็มิปาน ลมเย็นพัดมา เจือไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ยากจะเชื่อจริงๆ ว่าตนจะมีวันที่ได้เดินเล่นชมทิวทัศน์งดงามอย่างสบายอารมณ์เช่นนี้ด้วย

นี่เป็นเรื่องที่นางไม่กล้าคิด แต่ตอนนี้กลับให้อารมณ์สงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

จู่ๆ อวิ๋นซูก็รู้สึกเหนื่อย บุญคุณความแค้นเหล่านั้นบดบังดวงตาอันงดงามของผู้คน ทำให้พวกเขาเคลื่อนตัวไปในความมืดอันลึกล้ำที่สุด บนโลกนี้มีคนน่ารังเกียจเช่นนั้นมากเพียงใดกัน นางเกือบจมลงสู่โลกเช่นนั้นแล้ว ไร้ซึ่งความหวัง ไร้ซึ่งความสุข มีเพียงการต่อสู้อันไร้ที่สิ้นสุด

ตอนนี้เมื่อคิดดู ท้ายที่สุดต่อให้ตนชนะการต่อสู้คราวนี้แล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คงมีเพียงความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์ หากไม่ได้พบเฟิ่งหลิง นางคงไม่มีความคิดเช่นตอนนี้ เกรงว่าคงไม่อาจให้อภัยในทางเลือกของบิดาและจะไม่ได้กลับไปรวมตัวกับมารดาอีกครั้งเป็นแน่

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นบุรุษข้างกายมอบให้ตน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ดวงตาของอวิ๋นซูพลันเปียกชื้น น้ำตาสองสายไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ซูเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร?!” เฟิ่งหลิงร่างกายแข็งทื่อ เมื่อก้มหน้าลงเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตาของอวิ๋นซู ทำให้ตกใจจนรีบโอบไหล่นางไว้แน่น “รู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่? พวกเรากลับไปพักผ่อนในห้องกันก่อนเป็นอย่างไร? ไม่สิ หรือให้ท่านพ่อตาช่วยจับชีพจรให้เจ้าก่อน หากต้องการกินยาข้าจะรีบไปหามาทันที…”

อวิ๋นซูยื่นมือไปจับแขนของเขา ใบหน้าที่มีน้ำตาไหลเผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา

นางมองบุรุษยอดเยี่ยมที่มีท่าทางโง่งมเบื้องหน้า “ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านตกใจ เพียงแต่รู้สึกซาบซึ้งใจไปชั่วขณะ คิดว่ามีท่านอยู่ข้างกายช่างดียิ่งนัก”

เฟิ่งหลิงดวงตาเปล่งประกาย ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เขาคิดว่าใบหน้าสุขุมนั้นกลับเจือไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน นางใช้ดวงตาที่มีประกายน้ำตามองมาที่ตน ให้ความรู้สึกงดงามล่มแคว้น งามจนไม่อาจมีอะไรเทียบเคียง

เขาอดไม่ได้ที่จะจุมพิตลงไปบนหน้าผากของนางเบาๆ จากนั้นจึงดึงสตรีเข้ามาในอ้อมกอดตน “ไม่ ประโยคนี้ควรเป็นข้าพูดมากกว่า เจ้าอยู่ข้างกายข้า นับว่าดียิ่งนัก”

มีภรรยาเช่นนี้ สามีจะต้องการสิ่งใดอีก

“หึ ในที่สาธารณะเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักระมัดระวังเลยจริงๆ! ชุ่ยเยียน เจ้าว่าใช่หรือไม่?”

ในมุมมืด หนานฟางเยี่ยนที่เดินตามมาตลอดทางเห็นบุรุษสตรีคู่นั้นอยู่ในความรักลึกซึ้ง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากด่า

“ฮือๆ…” คิดไม่ถึงว่าข้างกายกลับมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังขึ้น หนานฟางเยี่ยนหันไปด้วยความสงสัย พบว่าสาวใช้ข้างกายกำลังใช้มือเช็ดน้ำตา ร้องไห้ไปกับทุกคน!

“เจ้า เจ้าร้องไห้ทำไม?”

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเพียง เพียงคิดว่าถูกภาพอันงดงามเช่นนี้ทำให้ซาบซึ้งใจเสียแล้ว บ่าวได้ยินว่าแม่นางผู้นั้นป่วยหนัก คุณชายท่านนั้นเฝ้าอยู่ข้างกายนางมาหลายเดือน คอยดูแลนางอย่างดี หากบ่าวมีสามีเช่นนี้ ต่อให้เพียงแค่สามวันบ่าวก็ตายอย่างมีความสุขแล้ว!”

ในเรือนจะมากจะน้อยย่อมมีข่าวเกี่ยวกับแขกหลายท่านออกมาบ้าง แต่กฎเกณฑ์ของตระกูลหนานเคร่งครัดยิ่งนัก ไม่ว่าจะอย่างไรพวกนางบ่าวไพร่ก็ไม่กล้าแพร่ออกไปนอกเคหาสน์

“อันใดของเจ้า! ไม่เคยได้ยินคำว่าเสแสร้งแกล้งทำหรืออย่างไร?”

หนานฟางเยี่ยนรู้สึกว่าคำพูดเช่นนี้เสียดหูยิ่งนัก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอวิ๋นซูล้วนทำให้นางคลื่นไส้!

“คุณหนู เป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ ท่าน ท่านยังไม่เลิกแกล้งแม่นางท่านนั้นอีกหรือ? นางน่าสงสารจริงๆ…”

“สารเลว! คุณหนูเช่นข้าคิดเพื่อตะกูลหนาน เจ้าจะเข้าใจอันใด? พี่ใหญ่ก็ถูกนางทำร้ายเหมือนกัน นี่เรียกว่ามีแค้นต้องชำระ สวรรค์มีตา!” ป่วยหนักเช่นนั้นหรือ? สมควรกับนางแล้ว! ผู้ใดให้นางลุ่มหลงในอำนาจจนทรยศการหมั้นหมายเล่า หนานฟางเยี่ยนไม่คิดเห็นใจแม้แต่น้อย

นางลากกล่องใหญ่ๆ ใบหนึ่งออกมาจากด้านหลัง ด้านในส่องประกายแวววาว

หึ ดูสิว่าพวกเขายังกล้ามาพลอดรักกันในตระกูลหนานอีกหรือไม่! ชอบดูทิวทัศน์งดงามหรือ? เช่นนั้นจะให้พวกเขาดูให้พอ!

เฟิ่งหลิงที่อยู่ข้างกายอวิ๋นซูมองไปยังทิศทางหนึ่ง ยื่นมือออกไปปกป้องสตรีข้างกายไว้ด้านหลัง “ซูเอ๋อร์ ระวัง มีเสียงบางอย่าง”

เสียง?

ทั้งสองระมัดระวังตัวขึ้นมาโดยพลัน แต่ที่นี่คือตระกูลหนาน คนของไท่ซ่างหวงจะหาพวกเขาพบเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?

แซ่กๆๆ แซ่กๆๆ…

พุ่มไม้รอบด้านสั่นไหวเล็กน้อย เสียงอันแปลกประหลาดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เฟิ่งหลิงหรี่ตามอง พบหนูสีดำจำนวนมากราวคลื่นยักษ์ปรากฏตัวบนพื้นว่างเปล่าด้านหน้า กำลังถาโถมเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาตกใจจนอ้าปากค้าง

“ถึงกับ…มีหนูมากมายเช่นนี้เชียวหรือ?!”

แซ่กๆๆ…

หนานฟางเยี่ยนที่อยู่ไม่ไกลมองดูสตรีและบุรุษที่อยู่ในสวนบุปผาด้วยท่าทีกระตือรือร้น อีกสักครู่คงได้ยินเสียงกรีดร้องที่ทำให้มีความสุขแล้วกระมัง คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นั้นจะขยับมือเล็กน้อย ท่าทางสงบนิ่งหาใดเปรียบ คล้ายโยนอะไรบางอย่างลงไปเบื้องหน้า

เฟิ่งหลิงก้มตัวลง มองหนูที่ถูกพิษตายเหล่านั้น จำนวนมหาศาลเสียจนทำให้เขารู้สึกทอดถอนใจ แต่การมีหนูฝูงใหญ่ออกมาเองเช่นนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่สถานการณ์ปกติ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังใคร่ครวญ เงาร่างของสตรีงดงามพลันปรากฏตัวตรงข้าม พริบตาเดียวก็ทะยานเข้ามา

หนานฟางเยี่ยนยากจะเชื่อสายตาของตน หนูที่เมื่อครู่ยังขยับได้ ยามนี้ถึงกับล้มนอนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ทั้งยังชักกระตุกเป็นระยะ ส่วนตัวการยืนปลอดภัยไร้อันตรายอยู่บริเวณนั้น บนใบหน้าไม่ปรากฏความตกใจแม้แต่น้อย

“พวก พวกเจ้า…พวกเจ้าถึงกับกล้าวางยาพิษสัตว์เลี้ยงของคุณหนูเช่นข้าเชียวหรือ!”

หนานฟางเยี่ยนยืนเอามือเท้าสะเอว ถูกอวิ๋นซูทำให้โกรธไปแล้วโดยสิ้นเชิง หากเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ปกติ เห็นภาพเช่นนี้ควรต้องตกใจจนวิ่งวุ่นวายไปรอบๆ ถึงจะถูก นางรอดูละครสนุกๆ ของอวิ๋นซู คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมเพียงนี้ สะบัดมือเพียงครั้งเดียวก็สังหารหนูทั้งหมดได้! เพียงแค่กระพริบตาเท่านั้น…

อวิ๋นซูมองไปยังดรุณีน้อยที่มีโทสะพุ่งพล่านผู้นั้นอีกครั้ง จากนั้นจึงมองไปยังสัตว์ตัวน้อยเหล่านั้นที่อยู่บนพื้น อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา “ที่แท้นี่คือสัตว์เลี้ยงของคุณหนูหนาน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ซูเอ๋อร์จะช่วยพวกมันกลับมาแล้วกัน”

กล่าวจบนางก็ยื่นมือออกไปจับหางของหนูตัวหนึ่งขึ้นมา ทำให้หนานฟางเยี่ยนตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว “เจ้าๆๆๆๆ เจ้าทำอันใด? ช่วยกลับมาหรือ…”

“ใช่แล้ว พวกนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของคุณหนูหนานมิใช่หรือ? ซูเอ๋อร์รับประกันว่าจะทำให้พวกมันกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้งแน่นอน”

คุณหนูหนานมองศพหนูสีดำที่เรียงรายอยู่เต็มพื้น ทำให้พวกมันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง…ความรู้สึกขนลุกแพร่ออกมาจากใจ นางไม่กล้าจินตนาการต่อไปจริงๆ ทันใดนั้นจึงตวัดตามองอวิ๋นซูด้วยสายตาเกลียดชังแล้วหมุนตัววิ่งจากไป

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นหายไป เฟิ่งหลิงจึงเดินมาข้างกายอวิ๋นซูอย่างจนใจ “คุณหนูหนานท่านนี้…”

“เพียงแค่การกลั่นแกล้งของสตรีเท่านั้น”

การกลั่นแกล้ง? แต่เมื่อเห็นหนูจำนวนมากเหล่านี้กลับรู้สึกว่ามิได้รวบรวมมาง่ายๆ เลย หลายวันมานี้เขามักรู้สึกว่ามีคนจ้องมองพวกเขาอยู่นอกห้อง ก่อนหน้านี้ก็เห็นเงาร่างท่าทางลับๆ ล่อๆ ตอนนี้เมื่อคิดดูแล้วคล้ายคุณหนูหนานยิ่งนัก

ความสงบสุขในยามปกติหายไปเพียงชั่วกระพริบตา ยามค่ำคืน อวิ๋นซูอาบน้ำหวีผมเรียบร้อยแล้วจึงนอนอยู่บนเตียงอย่างสงบ เฟิ่งหลิงคลุมผ้าห่มให้นางอย่างระมัดระวัง มองดูใบหน้าสุขุมเจือรอยยิ้มแห่งความสุข ทำให้เขามีความสุขขึ้นมาก

“ซูเอ๋อร์นอนก่อนเถิด ข้ายังมีเรื่องต้องหารือกับศิษย์พี่”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าบุรุษรูปงามเบื้องหน้ากลับเผยท่าทีอยุติธรรมออกมา “เหตุใดซูเอ๋อร์ไม่ออดอ้อนข้า บอกให้ข้ารอเจ้าหลับก่อนค่อยไปเล่า?”

ออดอ้อน? ที่แท้เขากำลังคิดเรื่องนี้อยู่หรือ

อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ต้องทราบว่านางไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่ในเมื่อเขากล่าวถึง ลองดูเสียหน่อยก็ไม่เสียหาย

“ฟู่จวิน รอข้าหลับก่อนค่อยไปได้หรือไม่?”

น้ำเสียงเบาบางดุจขนนกก่อให้เกิดคลื่นในใจของเฟิ่งหลิง เขาถึงกับอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง คิดว่าอวิ๋นซูในตอนนี้ช่างน่ารักยิ่งนัก ก้มหน้าลงประทับจูบบนริมฝีปากของนางอย่างลึกซึ้ง “ได้ ข้ามีความสุขยิ่งนัก”

“มิใช่ว่ามีเรื่องต้องหารือหรือ?”

“หากเทียบกับเจ้าแล้ว เรื่องเหล่านั้นล้วนไม่สำคัญ” น้ำเสียงเช่นนี้ กลับเป็นเขาที่กำลังอ้อน

อวิ๋นซูรู้ดีว่าเฟิ่งหลิงกำลังหยอกล้อนาง พลันนั้นจึงยื่นมือออกไปดันมือที่อยู่บนผ้าห่มของอีกฝ่ายออก “ไปเถิด รีบไปรีบกลับ”

ดวงตาของเฟิ่งหลิงมีประกายเสียดาย จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์